Een druksel van mij ga ik lijmen op een stukje jas
zodat de achterkant ook mooi is afgewerkt.
Bovendien geeft dat materiaal wat meer stevigheid
aan het anders zo flexibele kraftpapier.
David Bowie: Here today, gone tomorrow.
Categorie archief: Boeken
Gisteren even tijd voor project ‘Tijd’
De twee kaarten na een paar dagen uit de boekenpers gehaald. Mooi vlak en goed gedroogd.
Mijn lino verder gesneden. Even afwachten of dit gaat werken. Nog voldoende ruimte om na een eerste drukgang nog een tweede en derde aangepaste te gaan maken.
Mijn avontuur met een pakketleverancier
Aan het begin van de boekenweek vertelde iemand op Twitter
dat er zo iets bestaat als ‘Murty Classical Library of India’,
de Murty bibliotheek met klassiek Indiase werken.
Daar had ik nog nooit van gehoord maar wilde in het kader
van de boekenweek toch nog een boek kopen.
Wat is het doel van deze bibliotheek:
De grote literaire werken van India van de laatste 2000 jaar
beschikbaar maken.
Men wil de werken uitbrengen in een modern Engelse vertaling.
De teksten zijn origineel geschreven in een van de talen
van India zoals bijvoorbeeld Bangla, Hindi, Kannada, Marathi,
Pali, Panjabi, Persian, Sanskrit, Sindhi, Tamil, Telugu, en Urdu.
De vertaalde Engelse tekst zal worden afgedrukt naast de originele tekst.
De teksten worden begeleid door een introductie, toelichtend commentaar en
eventueel aanvullende noten.
De boeken zijn een uitgave van Harvard University Press.
Dr. Rohan Narayana Murty is de oprichter en naamgever van de serie.
Uit de vele beschikbare titels (29 en vier in voorbereiding) heb ik er een gekozen.
Zonder kennis van schrijver, de taal of het belang van de tekst.
De naam van de schrijver kwam me bekend voor van een andere bron.
Het boek dat ik koos is:
Selected Ghazals and Other Poems
Geschreven door Mir Taqi Mir en vertaald door Shamsur Rahman Faruqi.
Mir Muhammad Taqi Mir is widely regarded as the most accomplished poet in the Urdu language.
Selected Ghazals and Other Poems offers a comprehensive collection of ghazals and masnavis.
The Urdu text, presented here in the Nastaliq script, accompanies new translations of Mir’s poems, some appearing in English for the first time.
Dus ik bestelde bij Harvard University Press maar die gaven aan dat de distributie en betaling in Europa wordt verzorgd door een bedrijf in Engeland:
John Wiley & Sons Ltd
Voor een snelle bezorging betaal je dan bijna 20 Euro extra.
Daar begint mijn avontuur met de pakketbezorger DPD.
Ik bestelde het boek eerst bij Harvard University Press (29/05). Die gaven aan dat ik benaderd zou worden door John Wiley & Sons Ltd. Nadat ik met hen contact had ontving ik een betaalverzoek (01/06). Die heb ik meteen betaald. Op 03/06 ontving ik van hen de betaalbevestiging. Op 04/06 werd het pakket in Hampshire ontvangen door DPD. Zie hierboven.
Op 05/06 weet men bij DPD in Oirschot dat het pakket er aan zit te komen. Een dag later stuurt men het terug of is dit een kwestie van onduidelijke tekst? Tussendoor moet ik BTW betalen. Iets meer dan 2 euro plus meer dan 7 euro ‘administratiekosten’.
Het is definitief terug naar Engeland. Het is nu onderweg naar Oldbury?
Volgens het laatste nieuws krijg ik geen nieuws meer.
De postcode die ik moet opgeven bij DPD komt niet meer overeen
met de postcode op het pakket (volgens DPD).
Géén oude blouse
Rectificatie:
De voormalige eigenaar, die niet met naam genoemd wil worden
op deze blog, die de blouse, die ik nu bij mijn project Tijd gebruik,
heeft gedoneerd, wil niet dat ik de blouse
een oude blouse noem.
Daarom dus deze rectificatie. Ik gebruik een zo goed als nieuwe blouse
voor mijn project Tijd. De blouse wordt op meerdere,
decoratieve manieren, ingezet.
Hopende hiermee eventuele verwarring te hebben voorkomen,
verblijf ik, de Argusvlinder.
Het restant van de zo goed als nieuwe blouse zet ik in voor nog twee kaarten. Daarvoor strijk ik eerst vlieseline tegen de binnenkant. Het gaat hier om een andere soort vlieseline dan die ik de afgelopen dagen gebruikte. Gewoon om het verschil te ervaren.
De volgende twee kaarten worden bewust schuin op het patroon van de zo goed als nieuwe blouse gezet. Trouwens geen goed idee: vlieseline strijken in een voormalige gevangenis (FutureDome) zonder airco bij de temperaturen van vandaag.
De vorige keer was ik aan het schetsen voor een nieuwe linosnede voor het project tijd. De raderen spreken voor zich zelf. Er zitter er ook meerdere in de wekker die als basis voor het project dient. De pijlen staan niet ver van de wijzers en stralen ook een dynamiek uit die bij tijd hoort.
Ben vanmiddag begonnen met het snijden van de lino.
Het tweede leven van een katoenen tas
Als ‘Vriend van het Rijksmuseum’ kreeg ik een katoenen tas toegestuurd met natuurlijk een herinnering om toch maar vooral weer naar het museum te gaan. Dat ga ik ook wel doen maar het is voor mij nog te vroeg. We moeten nog een beetje verder zijn met de bestrijding van corona. Maar zo’n tas. Dit model heb ik nog nooit handig gevonden. Ik ga hem toch niet gebruiken. Dus wat dan? Nou het is best mooie katoen dus heb ik hem gisteren uit elkaar getornd. Nu nog een boek (of een paar boeken) vinden dat zich hier in wil laten inbinden.
De katoen kwam ook nog uit India dus dan heb je bij mij een streepje voor.
Mijn doos van Pandora
Een bestaande doos wil ik omvormen tot een soort van
mijn doos van Pandora.
Er is niet echt een uitgewerkt idee dus ik ‘rommel’
maar een beetje aan.
Er zijn nog twee kleinere kaarten die ik wil voorzien van een achterzijde van textiel. De oude blouse komt goed van pas. Die ga ik ook nog gebruiken voor de deksel van de doos. Als bekledingsmateriaal. Je ziet hier dat ik de textiel eerst voorzien heb van vlieseline en dan het geheel samenvoeg tot een kaart.
Dit is een beetje trucage. Op deze afbeelding zie je beide kaarten en beide achterkanten.
Nu met tekst.
Maar ik wil nog meer afbeeldingen maken. Iets met tandraderen en pijlen.
Zo’n eerste schets kan ik dan gemakkelijk uitsnijden om een idee te krijgen hoe het gaat werken als lino-afdruk.
Nog een schets. Dat is al beter.
Multatuli – Liefdesbrieven
Mochten mensen zich afvragen waar mijn versie van Liefdesbrieven van Multatuli is gebleven, het boek ligt op mijn ‘Te lezen’ stapel.
Tijd
Hier heb ik net vlieseline gestreken tegen een stuk textiel. Vlieseline komt in verschillende zwaartes. Daar heb ik nu niet zo op gelet. Wat ik wil bereiken is dat ik ‘kaarten’ maak met als onderdeel van de decoratie het textiel. Zoals in dit geval gaat de achterkant van een voorstelling bestaan uit textiel. Daarbij gebruik ik een deel van een boordje.
Dan lijm ik de afbeelding daarop en dat gaat dan een tijd in de boekenpers om te drogen. Daarna snij ik de kaart uit het textiel. Die kaart heeft voor de stevigheid dan drie lagen: 1 laag textiel, dan de vlieseline en dan het papier met de afdruk van een linostempel.
Maar ik kan natuurlijk ook op andere manieren een kaart maken. Enige restrictie voor de kaarten is dat ze straks in de doos passen.
Alexandrijnse gezangen
Twee schrijvers, gestorven in de twintigste eeuw, leiden ons als gidsen door de verborgen kanten van de stad en voegen nog meer patina toe aan de mythe van Alexandrië.
Konstantinos Kavafis was een obscure ambtenaar van Griekse herkomst, die zonder ooit promotie te maken werkte voor het Britse bestuur in Egypte, bij de afdeling Irrigatie van het ministerie van Openbare Werken. ’s Nachts dompelde hij zich onder in een wereld van geneugten, kosmopolitische contacten en een internationaal kroegleven.
Hij kende als zijn broekzak de wijk met bordelen, het enige toevluchtsoord voor zijn homoseksualiteit – ‘verboden en door iedereen diep veracht’, zoals hij schreef. Kavafis was een hartstochtelijk lezer van de klassieken en schreef zo goed als in het geheim.
…..
De personages uit The Alexandria Quartet: Justine, Darley en met name Balthazar, die zegt hem nog te hebben gekend, herinneren voortdurend aan Kavafis, ‘de oude stadsdichter’. Op hun beurt versterken de vier romans van Lawrence Durrell, een van die Engelsen die verstrikt werden door het puritanisme en het klimaat van hun land, de erotische en literaire weerklank van de Alexandrijnse mythe.
…..
Niemand heeft nauwgezetter de kleuren en fysieke sensaties beschreven die Alexandrië wekte. De drukkende stilte en de hoge hemel in de zomer, de pieren, de gele oever.
Irene Vallejo, Papyrus, pagina’s 26-27.
Gelezen: Koezmin, Alexandrijnse gezangen uitgebracht door de Statenhofpers uit Den Haag.
Ik koop en lees de Helmut Salden-serie vanwege de uitvoering
van de boekjes. Op de omslag wordt het legendarische lettertype
gebruikt dat door Salden is ontworpen.
Deze rijmloze gedichten bouwen voort op de mythe van de
bibliotheek van Alexandrië, de plaats waar men probeerde alle boeken
van de hele (bekende) wereld bij elkaar te brengen en de vernietiging
van die bibliotheek en zijn schat aan klassieke manuscripten.
Op die stad en zijn imago is een traditie ontstaan die door
Irene Vallejo wordt beschreven in het boek Papyrus dat ik op dit
moment ook lees.
De Alexandrijnse gezangen klinken vooral neerslachtig
(om het zacht uit te drukken).
Ik kijk uit naar de keuze voor het volgende deel.
Tijd
Al een tijdje ben ik bezig met een nieuw project.
Als boekbinder moet je ook dozen kunnen maken.
Bijvoorbeeld om een boek in te bewaren.
Maar wat nou als je een goede, mooie, stevige doos krijgt.
Waarom die dan niet vullen en versieren?
Mijn moeder had een wekkertje.
Je kent ze wel zo’n klein luid tikkend ding.
Maar het gaf de tijd niet goed meer aan (zei ze).
Het heeft een tijdje hier op mijn bureau gestaan
en volgens mij liep hij prima. Het luide tikken
was wel rustgevend.
Tot dat hij stopte.
Ik kreeg al weer lang geleden een blouse.
Die kon weg.
Het lostornen van het achterpand was een hele klus.
Deze blouse zat niet zomaar los in elkaar.
De naden waren dicht gestikt, omgeslagen, nogmaals
gestikt. Daar was tijd en aandacht aan besteed.
Wat nou als ik al die dingen samen zou kunnen brengen
in een project. Misschien moet er nog meer bij.
Wat ik in mijn hoofd heb is een ruw idee dat nog
alle kanten uit kan maar beginnen is vaak een goede manier
om het ‘probleem’ op te lossen.
Je combineert denken met handwerk. Je geeft je ogen de kost.
De doos en de klok in gedemonteerde toestand.
Met de wijzers en een stuk lino maak ik een soort van stempel.
Daar experimenteer ik mee op papier. Op zoek naar vormen, kleuren, ideeën. Eigenlijk is het een soort van schetsen.
Het groen is drukinkt aangebracht met de stempel op een stuk textiel van de blouse. Het rood is een lijm met een kleurstof. Aangebracht met een kwast.
Dit is een andere weg. Opgeplakte onderdelen op gekleurd karton met een aanzet tot een vorm met de gekleurde lijm. Het gaat nog een lange weg worden maar wel een heel leuke en leerzame.
Een echt jongensboek
De afgelopen dagen las ik Winnetou, de nieuwe Nederlandse vertaling,
van een verhaal dat ik van vroeger kende.
Dus ben ik ook even mijn boekenkast ingedoken.
Daar vond ik nog een paar deeltjes van de pocket-serie die ik
waarschijnlijk ooit las.
Maar uit de nieuwe vertaling werd me niet duidelijk hoe de nieuwe vertaling zich verhield ten opzichte van de drie delen uit de Karl May-serie die ik nog heb: deel 3, 13 en 49.
De serie waarvan ik de deeltjes heb stammen uit de jaren ’60 – ’70. Dus van rond mijn tiende jaar of later.
Dit deel: ‘De zoon van de berejager’ is in het Duits verschenen onder de titel ‘Unter Geiern’ (tussen gieren). Redactie: dr. F. C. de Rooy, in een vertaling van H. A. Richel-van der Hoog.
Dit zijn de 50 titels in de pocket-serie ‘voor zoon en vader’. Blijkbaar is die nieuwe titel een eerste van drie nieuwe vertalingen van ‘Winnetou’, het boek van Karl May dat in 1893 verscheen. Het kwam uit in drie delen.
Deel drie in de serie van 50 is dus ‘De zoon van de berejager’. Of ik die boeken vroeger ook daadwerkelijk gelezen heb weet ik niet. Naast de boeken waren er ook de populaire films met Lex Barker. Barker speelde de rol van ‘Old Shatterhand’ maar speelde ook de rol van ‘Tarzan’ in 5 films (!) en een rol in La dolce vita. Daarnaast waren westerns een populair genre op televisie. Denk aan Bonanza en Gunsmoke.
Dit is de achterkant van deel 13: De boodschap van Winnetou. Dat de serie boeken van Karl May ook boeken bevatten die zich afspelen in het Midden-Oosten (Hadji Halef Omar en Kara Ben Nemsi en het gebied waar hun verhalen zich afspelen wordt omschreven als het Turkse rijk) was me onbekend. Daar is in dit deel nog geen sprake van.
Mijn derde deeltje is deel 49 uit de serie: Het testament van de Inca.
Dit is dan de nieuwe vertaling van Josephine Rijnaarts en Elly Schippers. Spannende verhalen over vroegwijze Old Shatterhand die veel bewondering heeft voor culturen die anders zijn dan de zijne en die niet automatisch in de bekeerstand schiet als de dingen anders lopen dan hij vanuit zijn christelijke achtergrond gewend is. Dat alleen al lijkt me opmerkelijk voor boeken uit de tweede helft van de 19e eeuw, begin 20ste. Opmerkelijk is dat dit deeltje uit de reeks door de boekhandel op de achterflap nog steeds beschreven wordt alsof het een verhaal is van Winnetou en Old Shatterhand.
De verhalen laten zich heerlijk lezen.
De schrijver toont je de denkwijze van de hoofdfiguren
en dat maakt het aan de ene kant zo aantrekkelijk omdat
je als lezer mogelijkheden aangereikt krijgt waar je misschien zelf
niet automatisch op zou komen. Maar al snel leer je die mogelijke
ontwikkelingen te voorspellen. Of dit dan ook leuk en
interessant blijft voor oudere lezers. Ik vrees van niet.
Maar ik heb genoten.
Voor uitgevers is het werk al heel lang een leuke
bijverdienste.
Ter herinnering: Boekenweek
De Boekenweek gaat gestaag door.
Zorg er voor dat, nu het weer kan, je voldoende cultuur
tot je neemt.
Dat kan allerlei vormen aannemen bijvoorbeeld in de vorm van
een boekje van minder dan 50 pagina’s met Alexandrijnse Gezangen.
Geschreven door de mij volledig onbekende schrijver Koezmin.
Wikipedia is dan een goed startpunt:
Michail Aleksejevitsj Koezmin (Jaroslavl, 18 oktober 1875 – Leningrad, 3 maart 1936) was een Russisch schrijver, dichter en componist. Daarnaast was hij criticus en vertaler.
Koezmin stamde uit een adellijke familie en studeerde aan het conservatorium van Sint-Petersburg, onder andere bij Rimski-Korsakov. Als componist wist hij echter niet echt naam te maken.
Pas op zijn drieëndertigste publiceerde hij zijn eerste werk als schrijver. Koezmin behoorde aanvankelijk tot de symbolisten en wordt gerekend tot de ‘zilveren’ generatie van de Russische literatuur. Hij was de enige Russische schrijver die in zijn tijd openlijk voor zijn homoseksualiteit uitkwam. Zijn korte roman “Op vleugels” (1906), die zich afspeelt in de zwoele Jugendstilsfeer van Sint-Petersburg, veroorzaakte deswege een schandaal. Koezmin werd ook “de Peterburgse Oscar Wilde” genoemd.[1]
In 1910 publiceerde Koezmin in het acmeïstische tijdschrift ‘Apollon’ het manifest “Over de schone klaarheid”, waarin hij aangaf terug te willen keren naar de klassieke verzen van bijvoorbeeld Aleksandr Poesjkin. Hij eist van de dichter duidelijkheid, logica en adequate vormen en objecten. Zelf noemt hij dit ‘klarisme’. Koezmins poëzie is doordrongen van een rituele religiositeit en een erotische sensualiteit.
Na 1929 werd zijn werk in Rusland niet meer herdrukt. Zes jaar later stierf Koezmin op 61-jarige leeftijd in grote armoede.
Alexandrische gezangen, 1906, gedichten.
Dus dit is een deel uit de Saldencahiers, nummer 5 van de Statenhofpers in Den Haag. Alexandrijnse gezangen. Deze keer is de vorm waarin de boekenweek tot me komt een boek van een margedrukker met een voorliefde voor de bijzondere letterontwerpen van Helmut Salden.
Ter herinnering: Boekenweek
Ben vanmiddag nog even naar de lokale boekwinkel geweest.
Ik zocht twee titels maar één was er al uitverkocht.
Dat is jammer want dat was de eerste druk.
Maar gelukkig was de andere titel nog wel te koop.
Zesde druk.
Die zesde druk slaat natuurlijk op ‘Papyrus – Een geschiedenis van de wereld in boeken’ van Irene Vallejo. Ik heb er nog niets van gelezen dus dat houden de lezers van mijn blog nog tegoed. Trouwens de ondertitel doet me wel denken aan de ondertitel van het boek ‘Wat bomen ons vertellen’. Die ondertitel was: ‘Een geschiedenis van de wereld in jaarringen’. Andere schrijver (Valerie Trouet), andere uitgeverij (Meulenhoff en Lannoo) en andere vertaler/ster (Fred Hendriks en Adri Boon). Links ligt het boekenweekgeschenk van Hanna Bervoets (Wat wij zagen).
Valerie Trouet, Wat bomen ons vertellen.
Multatuli – Liefdesbrieven
Natuurlijk het is saai: iedere keer dezelfde titel voor
een stukje over het stapje voor stapje inbinden van een boek.
Maar voor mij kost het deze tijd.
Het boek is bijna af en ik ben er blij mee.
Op de foto ligt het boek op een stuk Zaansch Bord.
Een leeslint voor Everdina (Tine) van Wijnbergen en een voor Mimi Hamminck Schepel. De boekenlegger ben ik op deze foto vergeten. Dit is mijn versie van het boek Liefdesbrieven van Multatuli dat in de reeks privé-domein is verschenen bij De Arbeiderspers en in losse katernen bij Uitgeverij Boekblok / Atelier de Ganzenweide.
Multatuli – Liefdesbrieven
Een laatste blik op de rug van het boekblok.
De achterkant van het boekblok zit al tegen de achterplat gelijmd.
Nu is het tijd voor de voorkant van het boekblok.
Dit boek is dus gisteren ‘in zijn band gezet’, daarmee is dit
een bandzetter.
Multatuli, Liefdesbrieven in een uitgave in losse katernen van Uitgeverij Boekblok en Atelier de Ganzenweide gaat dadelijk in de boekenpers. Benieuwd naar het eindresultaat? Je ziet het volgende keer.
Voor wie de Jas past
In de Veemarktstraat, de straat in Breda met de leukste
winkels en restaurants, zit een kleine winkel die
afbeeldingen inlijst maar die ook grafiek verkoopt.
Vaak ook werk in een Japanse stijl.
Dus ik kijk er altijd in de etalage.
Gisteren zag ik er iets heel anders.
Een paar dagen eerder had ik het ook al gezien maar toen
drong het nog niet helemaal tot me door.
Op de schildersezel stonden 2 werken. Beide van de Eindhovense margedrukker Mizdruk. De drukkerij van Jan Willem van der Looy. Al eerder was op mijn weblog werk van hem in het kader van de ‘School of bad printing’ te zien. Hij drukt vooral met felle kleuren en het motto is ‘Let’s make imperfection great again’. Ik zou dat niet zo snel als motto gekozen hebben maar het is wat het is.
Het onderste werk op de schildersezel functioneert een beetje als visitekaartje.
Dit is de poster die in de Veemarktstraat te koop is. Mizdruk (Jan Willem van der Looy) met de geuzennaam ‘School of bad printing’.
Multatuli – Liefdesbrieven
Ook bij de tweede boekband gaat iets mis.
Maar iets dat ik kan oplossen.
De meeste problemen kun je wel oplossen bij het boekbinden.
Eerst heb ik het tornen van de blouse afgemaakt.
Dit is het rugpand van de blouse. Dat wil ik gaan gebruiken bij een volgend project. Daarbij wil ik deze textiel gaan bedrukken. Dus dat moet ik eerst gaan uitproberen.
Wat er fout ging laat ik niet zien maar je ziet wel de oplossing. Dan kun je wel raden wat er daar mis is gegaan. Toen ik de omslagen ging lijmen bleek dat het karton toch hoger is en dat de hoeken te kort zijn afgesneden. Het was maar een millimeter maar het lukte niet om het sluitend te krijgen. Daarom heb ik bedacht op de vier hoeken een smal strookje perkament aan te brengen. Dat is stevig genoeg om de opening te overbruggen. Ik laat het perkament in een soort van punt uitlopen dus kan het ook de helft van de hoek bedekken. Als je het niet weet denk je dat het zo hoort.
Zo ziet de binnenkant van de hoek er dan uit. Aan de buitenkant zie je niets van het perkament. Het paste paper dat ik als schutblad gebruik is erg stevig. Ik besloot het voor- en achterplat niet op te vullen tot het niveau van het leer. De rugkant van het boekblok en de boekband zijn gelijmd en het boek ligt nu in de boekenpers. Morgen doe ik de voorkant.
Multatuli – Liefdesbrieven
Natuurlijk heb ik gisteren ook wat tijd gevonden
om aan de boekband van Liefdesbrieven te werken.
Een paar foto’s:
Het eerste waar ik mee begon was het voorbereiden van de hoeken en de omslag bij de rug. Ik kies voor de klassieke omslag die iedereen nog kent van schoolboeken.
Dan een stuk papier er onder om de overslag goed van lijm te kunnen voorzien.
Hier is de onderkant gereed.
Hier de bovenkant. Langzaam wordt de werkelijke bladspiegel van de voorplat zichtbaar.
Al is de rode boekband nog niet gereed, ik leg de witte en de rode naast elkaar.
Zo gaat de rode er uit zien. De rode zal nu in de boekenpers gaan om er voor te zorgen dat de omslagen zich goed vastzetten op het karton.
Het levert in ieder geval leuke foto’s op.
Idee voor een boekband?
Als hobby-boekbinder gebruik je producten van dieren,
de huid in de vorm van leer of perkament, lijm en garens
kunnen grondstoffen bevatten van dierlijke oorsprong.
Daar sta je misschien niet altijd bij stil maar soms
wordt je daar met je neus op gedrukt.
Zo bezocht ik eens een eindexamententoonstelling van
de kunstacademie in Breda.
Van een van de mensen die daar hun werk lieten zien,
kocht ik toen het volgende voorwerp:
een tekst over de huid van een koe gelaserd uit
een huid van een koe.
De maakster zal ik bij een volgende keer hier vermelden. Die informatie heb ik nu niet hier. Op internet heb ik de tekst teruggevonden. Een gedicht van Iraira Cedillo.
Op de foto zit de tekst in een plastic hoes en daarom is
die soms moeilijk te lezen. Maar de tekst is:
A Cow’s Outside
A cow’s outside is mainly hide,
Undoubtedly this leather
retains a cow’s insides inside,
and holds a cow together
De aardigheid in de tekst zit hem in het woord ‘inside’ (binnen
of binnenste). Ik ben geen dichter dus een recht toe, recht aan
vertaling kan luiden:
De buitenkant van een koe is hoofdzakelijk huid
Zonder twijfel houdt dit leer
het binnenste van de koe, binnen,
en houdt het de koe bij elkaar.
In de leren tekst houden de letters, de woorden,
de zinnen, elkaar ook nog eens bij elkaar.
De Engelse tekst kun je hier vinden.
Nu zit er over te denken om deze leren tekst te gaan gebruiken
op een volgende boekband. Zoals je hebt kunnen zien heb
ik pas losse katernen gekocht van een groter formaat van
een boek dat over boekbinden gaat.
Hopelijk past het.
Het is ook een motivatie om zuinig om te gaan met leer
en perkament en om steeds opnieuw na te denken over het hergebruik
van materialen in een nieuw product.
Argusvlinder 