Eerste foto's Havenfeesten

Het weer zit niet mee.
Op het nieuws zagen we vanmiddag beelden uit Amsterdam.
Daar was het stralend weer.
Hier in Breda blijft het maar bewolkt.
Helaas geen zon te zien.
Toch was het al behoorlijk druk aan de nieuwe Haven.





Vreemd nautisch apparaat.







Water onder de Tolbrug. Hoe doen ze dat toch ?



Fase twee is nog in volle gang.



Zo doen ze dat dus.
Onder de Tolbrug is een klein waterreservoir gemaakt.
Daar wordt constant water ingepompt (zie slang die over houten wand hangt)
dat vervolgens vanzelf de nieuwe Haven in loopt.


Perzikken ?

Vandaag zag ik hele aparte perzikken bij de groenteboer.
Ik ka nog niet zeggen hoe ze smaken, ze moeten nog verder rijpen.
De kleur is hetzelfde maar de vorm is anders.
ze zijn veel platter.
Hieronder twee ‘platte’ en een ‘normale’ perzik.
Smakelijk!



Unesco Wereld Erfgoed

Er zijn dit jaar 22 nieuwe plaatsen ingeschreven
in de UNESCOxe2x80x99s World Heritage List.

Het gaat om:

Afrika:
= de regenwouden van Atsinanana (Madagaskar, 6 nationale parken);
= het Ecosysteem en het landschap van Lopxc3xa9-Okanda (Gabon);
= Richtersveld Cultureel en Botanisch Landschap (Zuid Afrika,
bergwoestijn gebied beheerd door het Nana-volk);
= Twyfelfontein (Namibixc3xab, rotstekeningen);

Arabische regio:
= Samarra Archeologische stad (Irak)



Azixc3xab en de Pacific:

= Sydney Opera House (Australixc3xab);



= Gobustan Rock Art Cultural Landscape (Azerbaijan, rotstekeningen);



= Zuid China Karst (China);



= Kaiping Diaolou en dorpen (China);



= Rode Fort Complex (India);
= Iwami Ginzan Zilver Mijn (Japan);
= Jeju Vulkanische Eilanden en Lava stromen (Korea);
= Forten van de Parthen in Nisa (Turkmenistan);

Europa en Noord Amerika:

= Rideau kanaal (Canada);
= Bordeaux, Maanhaven (Frankrijk);
= Oude stad van Corfu (Griekenland);
= Gamzigrad-Romuliana, Paleis van Galerius (Servixc3xab);
= Mehmed Paxc5xa1a Sokolovixc4x87 Brug in Vixc5xa1egrad (Bosnixc3xab en Herzegovina);
= Teide Nationaal Park (Spanje);
= Lavaux Wijngaard Terrassen (Zwitserland);
= Primeval Beech Forest van de Karpaten (Ukraine en Slowakije);

Latijns Amerika en het Caribisch gebied:

= Universiteit en campus van Universidad Nacional Autxc3xb3noma de Mxc3xa9xico (UNAM)
(voorbeeld van moderne architectuur).



Even wat anders: Indiase moderne kunst

Kunst die de markt beheerst komt voornamelijk uit ‘het Westen’.
Werk uit Azie, Afrika en Zuid Amerika speelt maar zelden een rol.
Daarom tref je maar zelden werk uit de andere werelddelen aan.
Vandaag een uitzondering.
Een paar werken van de Indiase kunstenaar Jehangir Sabavala.
Deze kunsternaar is beinvloed door het impressionisme en het cubisme.
Geboren in 1922 in Calcutta (Kolkata).



The Chorten, 2005.



Lunar magic.



The friendly shepards.



Pilgrimage III.

Water terug in de stad

Via, via , via kwam ik op het Internet het volgende bericht tegen
over onderzoek dat blijkbaar in Breda
plaats vindt op de plaats van de tweede fase van de nieuwe Haven.


Verrassende vondsten aan de Nieuwe Weg
[Bron: Blik op Nieuws, 13 juni 2007]

Vrijdag 1 juni is aan de Nieuwe Weg in Breda op de plaats
van de voormalige Satxc3xa9hut, archeologisch onderzoek gestart.
Onder de betonnen vloer van het pand werden
een aantal interessante sporen gevonden.
Het opgravingsterrein ligt van oorsprong op de achtererven
van de huizen aan de Tolbrugstraat die aan de achterzijde
door de stadsmuur begrensd werden.
Na de sloop van de muur werd de Nieuwe Weg aangelegd
waar langzamerhand allerlei bebouwing langs kwam te staan,
vaak met een industrieel karakter.

Op het ogenblik worden er onder de vloeren en funderingen
van de gesloopte bebouwing al oudere sporen aangetroffen.
Een tweede punt dat het onderzoek interessant maakt
is dat diagonaal over het terrein misschien nog funderingen en vloerresten
aanwezig zijn van de voormalige schuilkerk
die in de 17e eeuw hier gevestigd werd in een nog veel oudere brouwerij.

Verder in het onderzoek bleek dat er onder een deel van het terrein
oudere bebouwing aanwezig is.
Zo werd er al een kelder en een oven uit de 17e of 18e eeuw blootgelegd.
Vooral de oven wordt op dit moment nauwkeurig onderzocht door een specialiste.
Het vermoeden bestaat dat het een zgn. brouwersoven is
waar de brouwketel op de juiste temperatuur werd gehouden.

Wellicht zijn de volgende foto’s van de genoemde plaats:





De Nieuwe Haven aan de vooravond van de opening.



Deze kant van de Nieuwe Prinsenkade is bijna twee jaar afgesloten geweest.
Een foto maken vanuit deze positie van het Spanjaardsgat
was dan ook lang onmogelijk.



De Spinola op zijn nieuwe ligplaats.



De nieuwe Hoge brug.



Het podium in voorbereiding van de festiviteiten van morgen.



De Spinola met rechts hun nieuwe kadeterras.



Het kadeterras in detail.



Een van de oudste gebouwen van Breda in restauratie: cafe het Klapkot.



Haven nummer 14.





Het Anker, Haven nummer 4.



De nieuwe Tolbrug.



Met gedicht:

Je ziet reeksen water komen, hoort de tongen samengaan.
Of ze geliefden zijn, zo praten zij, die alle taal verstaan.



De Trapkes.



Het Anker, Haven nummer 4. Zie de schoorsteen en het ijzerwerk.







Alle horeca is in rep en roer en zet het beste beentje voor.



Het stadhuis versierd.







Iedereen oefent nog even voor morgen.



Moderne kunst of is de aannemer nog iets vergeten ?



Ik denk dat deze stenen ook vergeten zijn.
Ik hoop dat die morgenochtend nog worden weggehaald.
Ze zijn het gevolg van het asfalteren, vandaag, van een kleine strook.





Deze staan al klaar om de weg af te zetten,
sinds carnaval zijn ze niet meer in actie geweest.



Water terug in de stad: ARCHIVARIA

…vervolg en laatste deel:

Gedeeltelijke dempingxe2x80xa6

De Haven boette meer en meer in op zijn betekenis voor de scheepsvaart.
In 1940 is het dan zover:
men begon in oorlogstijd een deel van rivier de Mark
binnen de singels te dempen, vanaf de Tolbrug richting Marksingel.
Hier verrees een jaar later de Markendaalseweg.
Hoe de Haven zou moeten veranderen, is vastgelegd in een maquette uit 1941.
Na de Tweede Wereldoorlog ontstonden plannen
voor een vervolg van de demping.
Nu kwamen er wel protesten, onder meer van Bond Heemschut.
De burger was immers mondiger geworden.
Actie kwam er eveneens tegen een nieuw verkeersplan,
de zogenaamde City-ring, die onder andere
dwars door het Valkenberg zou lopen en historische panden
aan de Catharinastraat zou doen verdwijnen.
Er was een klimaat ontstaan voor maatschappelijk protest.
De Heemkundige Kring trok inderdaad fors aan de bel.
De voorzitter van een studiecommissie, J. van Hooydonk,
formuleerde in 1957 dat de historische Haven behouden diende te blijven,
omdat het verdwijnen ervan esthetisch een gevoelig verlies zou betekenen.
Het element xe2x80x9cwaterxe2x80x9d in het stadsbeeld was immers te waardevol.
Hij pleitte zelfs voor een gedeeltelijke reconstructie
van het reeds in 1940 gedempte tracxc3xa9 van de Mark.

Voortaan een Gedempte Havenxe2x80xa6

Het probleem van stilstaand water is, dat er stank ontstaat,
zo ook in de Haven.
Dit probleem kon echter opgelost worden
door de directe rioolverbinding Breda-Moerdijk.
Volgens Bond Heemschut raakte men immers steeds meer overtuigd
van de noodzaak om het groeiende verkeer om de oude stadskern te leiden
in plaats van er doorheen.
Ondanks een officieel bezwaarschrift van Bond Heemschut bij de regering,
in 1963, viel toch het doek voor de Haven.
Deze laatste Bredase stadsgracht verdween toen in maart 1964 gestart werd
met de feitelijke demping.
Het karwei zou ruim twee jaar duren.
Op de vrijgekomen grond kwamen een ondergrondse parkeergarage,
een benzinestation, een snackbar en een geasfalteerde autoweg.
Op het eind van de jaren zestig volgde nog de sloop van de kathedraal
aan de Prinsenkade, de Sint Barbarakerk.
Een braakliggend terrein was het resultaat,
dat pas twintig jaar later invulling vond.
Of er inderdaad een nieuwe rivier komt in Breda is een vraag
die nog niet beantwoord kan worden.
Nog voor de eeuwwisseling echter neemt de Bredase gemeenteraad
een principebesluit over de zogenaamde Oost-West-Flank,
waarin ook de rol van water in Breda is opgenomen.
Uiterlijk in 2002, of zoveel eerder als mogelijk is, zal er sprake zijn
van een eventuele terugkeer van water in het Bredase stadshart.

Naschrift:
Het is nu inmiddels 2007.
Morgen zal de haven officieel geopend worden.
Het karwei is nog niet af, maar de opening van dit eerste deel
mag er zijn.
Nu maar hopen dat het morgen wat beter weer is.
Dan wordt het vast een groot feest.



E19

Gister was het behoorlijk raak op de E19 (Antwerpen-Breda).
In de richting van Antwerpen waren 5 vrachtauto’s op elkaar gebotst.
Voor ten minste 1 chauffeur zal dit niet zonder gevolgen blijven vrees ik.
De razende reporter was ‘ter plaatse’.
Dat wil zeggen ik stond een uur lang stil op de E19, ongeveer
een kilometer achter het ongeluk.
Daar heb ik het volgende beeldverslag gemaakt.



Dat er iets ernstigs aan de hand is wordt duidelijk als de hulpdiensten
de file voorbij rijden over de vluchtstrook.
Ze dienen zich van verre aan want ze komen uit de richting Antwerpen.
Ze passeren eerst de file met zwaailicht en sirene richting Nederland
om dan via de vluchtstrook naar het ongeluk te gaan.





Het filebord brandt eigenlijk altijd tijdens de spits, maar vandaag
was het nog correcter dan anders.
Hier het bord in detail:





De file is erg lang.







Er was duidelijk tijd genoeg om allerlei foto-experimenten uit te voeren.







Dan, na ruim een uur naderen we de plaats des onheils.



Het werk van de brandweer: het uit de auto zagen van de chauffeur, zit er op.
De auto’s staan nog op de weg.
Nog net is te zien dat de cabine van de achterste vrachtauto zich volledig in
de voorgaande heeft binnengedrongen.
Een deel van de stoel ligt op straat.



En dan ter afsluiting de kijkfile vanuit Antwerpen.

Mitsuko Uchida

Gister was het feest in het Koninklijk Concertgebouw.
Er was een optreden van het Koninklijk Concertgebouw Orkest
met als soliste Mitsuko Uchida.
De afgelopen jaren heb ik een abonnement gehad en heb
ieder seizoen 5 of 6 voorstellingen gezien.
De meeste waren goed.
Er was er maar 1 minder.

Twee uitvoeringen kwamen boven het toch al hoge maaiveld uit.

De uitvoering van de Berliner Philharmonic onder leiding
van Simon Rattle.
Een van de stukken was een fantastische ‘Gran Partite’.

De uitvoering van gisteravond was de tweede.
Vooral de uitvoering van de eerste symfonie van Brahms
vond ik geweldig.
Het pianospel van Mitsuko leek mij losser dan de vorige optredens
die ik van haar zag.
En dat was positief, zeer positief.
Zo’n inlevingsvermogen, zo’n emotie in die muziek.

Wat zo bijzonder is aan het bijwonen van zo’n uitvoering is dat
er veel meer relief in de muziek zit dan wanneer je naar een cd luistert.
Dat zegt niets over de techniek, dat bedoel ik niet te zeggen.
Het is het samenspel van wat je ziet met wat je hoort.

Je wordt verrast, je hoort een instrument, welk ?
Je gaat op zoek en ja….alweer die prachtige klarinet, die trompet, die cello’s.
Daardoor wordt het een veel fysiekere beleving van de muziek.
Je geniet nog intenser.

Prachtig is het om te zien dat de paukenist na iedere tromroffel
zijn instrument weer opnieuw gaat stemmen.

Opperste concentratie.
En dat is nodig want de complexiteit van deze stukken is enorm.

Prachtig vond ik dan ook de uitspraak van Mozart
die in het programmaboekje wordt aangehaald:

‘De concerto’s houden het midden tussen wat te moeilijk
en wat te gemakkelijk is, ze zijn brillant en liggen goed in het gehoor,
ze zijn natuurlijk van klank zonder dat ze hol zijn.
Hier en daar hebben ze passages die alleen kenners bevrediging zullen geven,
maar ze zijn zo geschreven dat ook de niet kenners
ervan kunnen genieten zonder dat ze weten waarom.’

En dat laatste gebeurde dan ook met mij gisteravond.

De blazers verdienen een extra pluim.
Zij waren gisteravond uitmuntend.



Helaas het seizoen is voor mij ten einde en voor volgend jaar
heb ik geen abonnement genomen.

Kunstvaria

Weer een willekeurige greep uit de kunstgeschiedenis.
Heel gevarieerd.
Allemaal verschillende stijlen, uit verschillende tijden.
Veel verschillende technieken.
Maar allemaal mooi.



Claude Monet, Waterloo Bridge, 1901.

Een waterverf, sorry aquarel.
Dat zie je niet vaak van deze schilder.



Vincent van Gogh, Boomgaard met zicht op Arles, 1888.

Deze keer een tekening.



Leonard Baskin, Pleading warrior, 1961.

Deze meneer kende ik niet.
Is vooral bekend als illustrator maar ook als beeldhouwer.
Deze Amerikaan maakte veel naam met twee (oorlogs-)monumenten.
Zo leverde hij reliefs aan voor het Franklin Delano Roosevelt Memorial.



De naam op dit werk is van Muhammad Zaman, Iran (Isfahan), 1680.
De titel is ‘Judith with the severed head of Holofernes’.


Dit is een bekend thema in de kunst.
Judith (vrouw uit Judea) is de vrouw die er in slaagt om de grote
legeraanvoerder door een guerrillatechniek te verslaan.
Men laat het leger eerst de overwinning behalen en op het moment
dat het leger (en hun aanvoerder) zich veilig voelt,
dronken feest viert, slaat Judith toe.
Het is een bekend bijbelverhaal.
Isfahan is een oude stad in het hart van Iran.
Deze afbeelding is een boekillustratie.



Joe Rosenthal, Old glory goes up on Mt. Suribachi, Iwo Jima, 1945.



Joan Miro, Le Coq, 1940.



Nicolaes Maes, Familieportret, 1676.

Het is misschien niet in Nederland uitgevonden,
maar de portretkunst, van individuen, paren, families en groepen,
kwam in de Gouden Eeuw enorm tot bloei.



Thierry Breton, Danaes.

Zeer gevarieerd beeld uit Sluis.

Na in Brugge te zijn geweest hebben we overnacht in Sluis.
Ook het grootste deel van de zondag zijn we daar nog geweest.
Het slechte weer zorgde er voor dat ten minste delen van die dag
minder geslaagd waren.
Maar toch nog een paar leuke foto’s.



J. H. -de Dikke- van Dale.



De molen van Sluis: de Brak.
In Breda spreek je over kinderen als je het hebt
over een brak of de brakken.
Hier schijnt het van een Frans woord te komen, het heeft
iets met een jacht- of speurhond van doen.







Wildplassers hebben het niet eenvoudig in Sluis.
Mocht u het bordje niet helemaal kunnen lezen,
hieronder de detailopname.
U bent gewaarschuwd!



Water terug in de stad: ARCHIVARIA

…vervolg:

Grootse veranderingenxe2x80xa6

De negentiende eeuw bracht verandering op verandering.
Van immens belang voor Breda bleek de aanleg van het spoor
en de komst van een station.
In 1855 was de spoorlijn Breda-Roosendaal gereed
en in 1863 die naar Tilburg.
Twee jaar later viel het besluit om de vesting Breda
niet langer te laten voortbestaan gezien
de defensieve ontwikkelingen in Zuid-Nederland.
De stad hoefde niet langer bekneld te blijven door de vestingwerken.
De ontmanteling ervan duurde jaren, van 1869 tot 1881.
Alle stadspoorten verdwenen.
Het water van de Mark stroomde voortaan in Singels om de stad heen.
De demping van de Oude Vest volgde in 1863
en ook de demping van de Mosselkreek, de Donk en de Gampel
liet niet lang meer op zich wachten.
Passagiers reisden voortaan veelal per trein
en konden langs de Willemstraat en door het Valkenberg
op eenvoudige wijze de stad bereiken.
Het goederenvervoer verliep vanouds via de Haven.
Toen echter in 1877 de Nieuwe Prinsenkade werd aangelegd,
verplaatsten deze activiteiten zich geleidelijk
naar de nieuwe kadeplaats aan deze straat.
Ook aan de Markkade bij het suikerfabriek
en aan de Tramsingel meerde menig schip af.
Zowel aan de Haven als aan de Prinsenkade verschoof het accent
naar chique en duur wonen.
Voorzichtig signaleren we een kentering in de betekenis
van het vervoer over water in Breda.

Bouwen aan de toekomstxe2x80xa6

Vanaf 1920 neemt de invloed van de automobiel in Nederland langzaam toe.
Ook Breda en omgeving raakten in de ban van snelle,
gemotoriseerde vervoermiddelen.
Infrastructurele aanpassingen werden noodzakelijk:
al in 1934 maakte men het plan voor een nieuwe autoweg
van Moerdijk naar Antwerpen.
Koningin Wilhelmina opende op 12 december 1936 de autobrug
over het Hollands Diep bij Moerdijk.
En het tracxc3xa9 voor de huidige Zuidelijke Rondweg van Breda
zag het daglicht in 1937 als verbinding tussen Antwerpen enerzijds
en Tilburg en Utrecht anderzijds.
Toch had deze nieuwe mobiliteit voornamelijk betrekking op personen.
Het transport van goederen gebeurde nog hoofdzakelijk
per trein en per schip.
In de Belcrum was in 1923 een nieuwe haven aangelegd.
Plannen om de historische Haven en de Mark te dempen
werden voor het eerst verkondigd door burgemeester Van Slobbe
in het kader van een nieuw verkeersplan voor Breda,
de zogenaamde Noord-Zuid Doorbraak.
Dit plan dateert van 1937: het Spanjaardsgat zou nog
door water omgeven blijven, maar op een gedempte Haven
zou bijvoorbeeld markt gehouden kunnen worden.
Over verzet tegen deze plannen werd niet gerept.

…wordt vervolgd.

Brugge

Afgelopen weekend zijn we even in Brugge geweest.
Deze prachtige Belgische stad had te kampen
met veel toeristen en slecht weer.

De foto’s geven dan ook een somber beeld.
Maar dat is onterecht.
Brugge is prachtig.









Praalgraven van Karel de Stoute en Maria van Bourgondixc3xab.





Grafschilderkunst (Opgraving 1979)

De opgraving in het hoogkoor van de Onze-Lieve-Vrouwekerk
werd in 1979 uitgevoerd naar aanleiding van de terugplaatsing
van de praalgraven van Karel de Stoute en Maria van Bourgondixc3xab
vanuit de Lanckhalskapel, waar ze sinds 1806 stonden opgesteld,
naar hun oorspronkelijke plaats in het hoogkoor.
Een fundering in veldsteen die werd gevonden is wellicht de oostmuur
van het Romaanse koor van de kerk (12de eeuw?).
Bij de bouw daarvan werd een nog oudere begraving doorsneden,
wat wijst op een oudere begraafplaats met bijbehorend bedehuis.
Deze zou tot de Karolingische periode (9de eeuw) kunnen teruggaan.

De begravingen.

De oudste, pre-romaanse, begravingen bestaan uit een eenvoudige grafkuil,
hier en daar verstevigd met brokken veldsteen
en aan de binnenzijde bestreken met een pleisterlaag,
waarop plaatselijk nog rode verfsporen bewaard waren.
De graven die behoord hebben bij het Romaanse bidhuis
zijn eenvoudige lijkbegravingen, met of zonder kist,
in een eenvoudige grafkuil.
De begravingen aangetroffen binnen het gotische koor,
gebouwd in de 2de helft van de 13e eeuw,
bestaan allemaal uit bakstenen grafkelders.
Een aantal daarvan was met prachtige muurschilderingen versierd.
Bij deze grafkelders bevond zich ook het graf van Maria van Bourgondixc3xab.
Het aantreffen van grafkelders in het hoogkoor
van de Onze-Lieve-Vrouwekerk en de kapel van het Sint-Janshospitaal
leert ons niet alleen de begravingtechniek kennen,
maar geeft ook informatie over de houding
van de middeleeuwse mens tegenover de dood.

De kerk en meer bepaald de kloosterorden,
stimuleerden het begraven in kerk, crypte of kloosterpand.
Dat de motivatie niet steeds zuiver religieus was is duidelijk.
De financixc3xable opbrengst voor de kerkelijke instellingen
was minstens van even groot belang.
Exc3xa9n van de meest sprekende vormen van dodenbezorging
is het aanbrengen van schilderingen op de binnenzijde van de wanden
van de in baksteen gemetselde grafkeldertjes.
Deze versierwijze van grafkelders is ca 1270 te Brugge ontstaan
en heeft zich in de daaropvolgende eeuwen
hoofdzakelijk in het bisdom Doornik verspreid,
en occasioneel ook daarbuiten.
De vondsten xe2x80x93 zowel het aantal als de vroege voorbeelden xe2x80x93
tonen aan dat Brugge ontstaans- en uitstralingscentrum is
van deze kunstvorm.
Studies toonden aan dat ontstaan, verspreiding en thematiek
van de grafschilderkunst nauw samenhangt
met ontstaan en verspreiding van de bedelorden,
voornamelijk van de Minderbroeders.









Iconografie.

De hoofdthemaxe2x80x99s op de korte zijden zijn meestal de kruisiging
en de Madonna met kind.
Christus wordt, onder invloed van het Franciscanisme,
niet meer als triumphans voorgesteld,
maar als stervende of dood afgebeeld.
Maria wordt xe2x80x93 zowel bij de zittende als bij de staande Madonna xe2x80x93
voorgesteld als koningin en moeder.
Als moeder draagt zij het Kind.
Als koningin des hemels zit zij meestal op een xe2x80x98troonxe2x80x99
en draagt zij de kroon en scepter.
Zij is de advocata nostra, die bemiddelt bij haar zoon
voor het zielenheil van de overledene.

Op de lange zijden (noord- en zuidwand) van de graven
komen meestal wierookvatzwaaiende engelen voor.
Meestal xc3xa9xc3xa9n engel per kant.
De ene zwaait wierook in de richting van de kruisiging,
de andere in de richting van de Madonna.
Twee of meer engelen per kant komt ook voor, maar minder dikwijls.
Soms hebben de engelen andere attributen in de hand,
zoals kaarsen (Aardenburg, Gent, Sluis), muziekinstrumenten (Sint-Kruis)
of passiewerktuigen (Sint-Blasiuskapel en kapel Sint-Janshospitaal, Brugge).

Heiligen komen ook nogal veelvuldig voor
als motief in de beschilderde graven.
Meestal gaat het om de patroonheilige van de overledene
en/of de patroonheilige van het bedehuis waarin het graf zich bevindt.
In enkele zeldzame gevallen (onder meer twee maal
in de Onze-Lieve-Vrouwekerk te Brugge) wordt de stichterfiguur,
dat wil zeggen de afbeelding van de overledene zelf, voorgesteld.

Naast de afbeelding van figuren komt
een zeer verscheiden secundaire versiering voor:
– Vele soorten enkele of samengestelde kruisen.
– Vijf-, zes- en zevenlobbige rode bloempjes (een soort roosjes)
en blauwe klokjes (wellicht akeleien).
– Sterren, stippen, druiventrossen, bloemenranken en dergelijke.
– Vogels (Aardenburg).
– Architectonische elementen (Brugge, Gent).
– Wapenschilden (Brugge, Waasten, Utrecht, Nijmegen en andere).
– Ornamentele rand in rood of zwart (Aardenburg, Brugge).

Tot slot nog even vermelden dat ook na de 15e eeuw
nog graven werden beschilderd.
Zowel naar stijl als iconogratie is er echter een verandering.
Het gaat dan dikwijls om de naam van de overledene, het wapenschild,
de lijfspreuk en dergelijke.

Frescotechniek.

Bij het beschilderde graven vormt de baksteenmuur
van de kelder het vlak of de drager.
De grondlaag wordt gevormd door de bepleistering van kalkmortel.
Op de verse kalklaag wordt geschilderd
met natuurlijke minerale verfstoffen.
De chemische omzetting van het bindmiddel tot calciumcarbonaat
geeft een samenhangende verflaag.
De carbonisatie van de pleisterlaag vindt plaats binnen de 24 uur.
Het pleisterwerk blijft dus maar xc3xa9xc3xa9n dag vochtig
en er moet dus snel gewerkt worden.
Tijdens de middeleeuwen wordt daarbij de dode begraven
op de dag van overlijden of daags daarna.
De uitvoeringsperiode was dus zeer kort.

De meeste graffrescoxe2x80x99s werden uit de vrije hand geschilderd.
Eerst werd begonnen met het inkrassen van de hoofdlijnen,
daarna werden de kleurvlakken aangebracht.
De afwerking vond plaats door forse zwarte contourlijnen aan te brengen.

Tekeningen en gravures.

Reeds begin 15e eeuw is de grafschilderkunst
over zijn hoogtepunt heen.
Dit uit zich door het verminderen van het aantal figuren,
door het toenemen van het aantal kruisversieringen
en het verminderen van de diepte van het graven
(waardoor het te versieren oppervlak verkleint).

Omstreeks 1400 nemen de grafschilders
xe2x80x93 om vlugger en gemakkelijker te kunnen werken xe2x80x93
hun toevlucht tot een nieuw procxc3xa9dxc3xa9,
namelijk het opplakken van tekeningen.
Dergelijke
tekeningen werden te Brugge aangetroffen
in de Sint-Niklaaskapel, de Sint-Janskerk, de Onze-Lieve-Vrouwekerk
en de kapel van het Sint-Janshospitaal.
Graf X in de Lanckhalskapel is een treffend voorbeeld.

In zeldzame gevallen heeft men ook zijn toevlucht gezocht
tot houtgravures.
Zo werd in 1841 in een graf in de Sint-Salvatorkerk
een gravure ontdekt met de afbeelding
van de xe2x80x98Kroning van Maria door de Heilige Drievuldigheidxe2x80x99.
In de voorbije 20 jaar werden echter geen nieuwe voorbeelden
van deze techniek ontdekt.

Tekst voor de bezoeker van Bruggemuseum – Onthaalkerk O.-L.-V.





In de kerk hang/staat ook een enorme passietriptiek.
Hier twee detailopnames.









‘Officiele’ foto van praalgraven en triptiek.





De houten beelden van de preekstoelen zijn schitterend.





Maria met de 7 smarten.









Deel van beeldengroep: ‘the four horseman of the apocalypse’.









De Vismarkt.





En toen ging het regenen.
Jan Breidel en Pieter de Coninck houden het vaandel vast.

De Belgische Mona Lisa

In Brugge, in de Onze Lieve Vrouwe-Kerk
vinden we dit mooie beeld van Michelangelo.
Het heeft natuurlijk niets met de Mona Lisa te maken…
…of eigenlijk toch ook weer wel.
Het is erg mooi en ook mysterieus.



Begeleidende tekst in de kerk:

De xe2x80x9cMadonna met het Kindxe2x80x9d (1504 xe2x80x93 1505) van Michelangelo Buonarotti
werd in marmer van Carrara uitgevoerd.
Het was oorspronkelijk voor een altaar in de Dom van Sienna bedoeld,
maar werd door de Brugse familie Mouscron gekocht
en aan de O.-L.-V.-kerk geschonken.
Het beeld is een van de schaarse werken van Michelangelo
die niet in Italixc3xab bleven.
Men bewondert de peinzende Maagd die het naakte kind
tussen de kniexc3xabn houdt.
Ondanks de strakke uitvoering blijft het beeld boeien en ontroeren.

Water terug in de stad: ARCHIVARIA

…vervolg:

De aanleg van de Prinsenkadexe2x80xa6

Op 20 juli 1613 besloot het stadsbestuur dat de nieuwe kade
die op dat moment tegenover de Haven werd aangelegd,
voortaan de xe2x80x9cPrincenkaayxe2x80x9d zou heten.
Deze naam verwijst naar de eerstesteenlegging van de kademuur
door de toenmalige heer van Breda en prins van Oranje, Philip Willem,
de oudste zoon van Willem van Oranje.
De aanleg van de Prinsenkade stond niet op zichzelf,
maar maakte deel uit van een project om het onbebouwde,
maar binnen de wallen gelegen gebied rond de Haagdijk te ontsluiten
met een netwerk van nieuwe straten.
Helaas kwam er niet veel van het project terecht:
in 1621 kwam er een eind aan het Twaalfjarig Bestand
en begon de Tachtigjarige Oorlog opnieuw.

De Haven in de Gouden Eeuwxe2x80xa6

De Haven ontwikkelde zich in de loop van de zeventiende eeuw
tot een centrum van aan- en afvoer van zowel goederen als personen.
Beurtschippers uit Amsterdam, Zaandam, Gouda, Den Haag,
Rotterdam, Schiedam, Dordrecht, Gorinchem, Middelburg en Zierikzee
meerden af aan de Haven of de Prinsenkade.
Tot ver in de negentiende eeuw was dit het punt waar de reiziger
uit het noorden onze stad binnenkwam.
De directe omgeving groeide in deze ontwikkeling mee.
Het Kasteel was al eerder, in opdracht van Hendrik III van Nassau,
tot renaissancepaleis verbouwd.
Het Spanjaardsgat, een onderdeel van de versterking van het kasteel uit 1509,
was het aanzien waard.
De kades van de Haven en Prinsenkade waren beplant met bomen
en de huizen aan beide zijden moeten fraai geweest zijn.
Er stonden nogal wat bierbrouwerijen.
Verschillende van deze huizen bestaan nog,
zoals de voormalige bierbrouwerijen Het Anker aan Haven 4
en De Witte Leeuw aan Haven 20.



Breda, voordeur van De Haven nummer 4.

Op het eind van de zeventiende eeuw worden de vestingwerken
ingrijpend gemoderniseerd.
Ook het kasteel naderde zijn voltooiing.
Beide projecten waren een initiatief van stadhouder Willem III.
Maar, na de overgang naar de achttiende eeuw raakte het garnizoen in verval.
Breda werd een stille provincieplaats.
Door de verzanding van de Mark en Dintel
kwam ook nog eens de handel in de problemen.
Men maakte plannen om een kanaal te graven van Moerdijk naar Breda.
Ook moest er een steenweg van Breda naar Luik komen.
Beide plannen verzandden echter in het niets.

…wordt vervolgd.

Gezien



Iedere keer maken ze hun naam weer waar.
Ik heb in een korte tijd twee uitvoeringen van dit verhaal
van Charles Dickens gezien.
De eerste versie met in de hoofdrol Peter Ustinov,
en verder bijvoorbeeld Tom Courtenay.
Maar deze is mooier.
De afleveringen lijken steeds korter te worden.
De 4 uur en twintig minuten van het verhaal vliegen in hoog tempo voorbij.
Jammer, het is weer voorbij.
Petje af voor de BBC.

Water terug in de stad: ARCHIVARIA

…vervolg.

Het ontstaan van een Havenxe2x80xa6

Breda was vanuit Holland bezien de toegangspoort tot het
noordwestelijk deel van het Hertogdom Brabant.
Stilaan ontwikkelde Breda zich tot een bescheiden handelsstad.
Scheepvaartverkeer kon de stad bereiken en aanleggen,
hoogstwaarschijnlijk op de plek van de latere Haven.
Zeker is, dat in 1552 begonnen werd met de bouw
van een gemetselde kade van blauwe Naamse steen.
Volgens de achttiende-eeuwse geschiedschrijver Thomas Ernst van Goor
was de Haven

xe2x80x9cvan eene aanmerkeleyke lengte en breedte,
aan beide zyden verciert zynde van eene schoone kade
met lindeboomen beplantxe2x80x9d


Slechts de stadszijde had een kademuur.
Aan de overzijde, de latere Prinsenkade,
lag een blekerij die aan het water grensde.
In 1644 wordt de Haven aangeduid als de Havenkant.
Het waren de Franse bestuurders die in 1812 straatnaambordjes
gingen ophangen en de naam xe2x80x9cHavenxe2x80x9dgebruikten,
sindsdien de officixc3xable straatnaam.

Twee bruggenxe2x80xa6

Waar water is en transport volgt, ontstaat de noodzaak
om over het water te komen.
Een brug is dan een oplossing.
Over de haven lagen twee bruggen: de Tolbrug en de Hoge Brug.



Tolbrug.

De eerste lag ter hoogte van de Haagdijk
en was in de middeleeuwen de enige verbinding over de Mark.
De naam xe2x80x9cTolbruggexe2x80x9dkomen we al tegen in een oorkonde uit 1384,
de brug zelf bestond reeds in 1354.
De meest recente vernieuwing van de Tolbrug dateert van het jaar 1922.
De opening van deze toen moderne brug is op film vastgelegd en bewaard.
De Tolbrug werd gesloopt toen men in 1941
een deel van rivier de Mark dempte.



Tolbrug met zicht op de Tolbrugstraat.

De Hoge brug, gelegen tussen de kruising Prinsenkade-Zoutstraat
en Vismarkt, vindt zijn oorsprong omstreeks 1550.
Een in 1615 gebouwde brug op deze plek werd in 1883 vervangen
door een ijzeren draaibrug.
Ook deze brug verdween bij de demping van de haven in 1964.



Tolbrug met zicht op de Haagdijk.

…wordt vervolgd.

Jonge Belgische Schilderkunst

Deze wedstrijd/prijs (Jonge Belgische Schilderkunst) is de
“Koningin Elisabethwedstrijd” voor de beeldende kunst in Belgie.



De Jonge Belgische Schilderkunst is in 1950 ontstaan
vanuit een wil om jonge kunst te promoten,
om een groep jonge Belgische kunstenaars te ondersteunen
en tentoonstellingen op het getouw te zetten.



Cxc3xa9dric Noxc3xabl, Zobjeyxs.

57 jaar later is deze prijs levendiger dan ooit
en uitgegroeid tot een van de belangrijkste evenementen
voor de beeldende kunst in Belgixc3xab.



Pieter Vermeersch, Untitled.

De laureaten van de recente edities (zoals Hans op de Beeck,
Loreta Visic, Xavier Noiret-Thome, Christophe Terlinden, Leen Voet,
Benoit Plateus en Orla Barry) hebben ondertussen
een plaats weten te vinden in de internationale kunstwereld.



Mira Sanders, La Belgique Imaginee.

De wedstrijd staat open voor kunstenaars,
uit alle beeldende kunstdisciplines,
die van Belgische nationaliteit zijn of al minimum een jaar
in Belgixc3xab verblijven en die op 1 januari 2007 nog geen 35 jaar zijn.
Geen enkel onderwerp is opgelegd
en alle beeldende expressiemiddelen zijn toegestaan.



Sarah Vanagt, Cemetery Goma.

Voor de editie van 2007 selecteerde de jury de volgende kandidaten
uit circa 200 ingezonden dossiers:
Virginie Bailley,
Koenraad Dedobbeleer,
Gabriel Lester,
Cxc3xa9dric Noxc3xabl,
Mira Sanders,
Sarah Vanagt en
Pieter Vermeersch.

Deze kunstenaars worden uitgenodigd om een nieuw werk
te realiseren dat tentoongesteld zal worden
tussen 22 juni en 9 september
in het Paleis voor Schone Kunsten in Brussel.



Virginie Bailley, Troubles les loiitains.

Aan de wedstrijd zijn vier prijzen verbonden:
de Prijs Jonge Belgische Schilderkunst – Crowet (xe2x82xac 25.000),
de Prijs Jonge Belgische Schilderkunst xe2x80x93 Emile en Stephy Langui (xe2x82xac 12.500) en
de Prijs Paleis voor Schone Kunsten (xe2x82xac 12.500), en
de Prijs ING (xe2x82xac 12.500).



Gabriel Lester, The clock and the clockwork.

De internationale jury van deze editie bestaat uit
Ann Demeester (directrice van De Appel in Amsterdam),
Eva Gonzalez-Sancho (directrice van FRAC Bourgogne in Dijon),
Stijn Huijts (directeur van het Stedelijk Museum Het Domein in Sittard),
Jxc3xa9rxc3xb4me Sans (Director of Programme van BALTIC in Gateshead) en
Nicolaus Schafhausen (directeur van Witte De With in Rotterdam).

En de uitslag is……..

De grote Prijs Jonge Belgische Schilderkunst 2007 wordt niet toegekend.
De jury besliste unaniem dat dit jaar niemand de prijs heeft verdiend.

Gisteravond moest een internationale jury
in het Paleis voor Schone Kunsten de vier prijzen
van de Jonge Belgische Schilderkunst uitdelen.
Ze deelde er slechts drie uit, want niemand kreeg de hoofdprijs.

De juryleden deelden wel drie kleinere prijzen uit,
die elk 12.500 euro waard zijn.
Ze werden toegekend aan Mira Sanders, Pieter Vermeersch en Cxc3xa9dric Noxc3xabl.

Water terug in de stad: ARCHIVARIA

ARCHIVARIA, periodiek van het Stadsarchief Breda.

De haven, een beknopte levensschets.

In 1997 maakte stedenbouwkundige vormgever Eloi Koreman
schetsplannen voor de aanleg van een Nieuwe Rivier
in de Bredase binnenstad.
Door Breda opnieuw een haven te geven
zou een flinke impuls gegeven worden aan de economische
en cultuurhistorische waarden van Breda.
Centraal in de plannen staat het herstel van de Mark
als een stromende rivier.
Ook een reconstructie van de Markendaalseweg als een gracht
met kaden en bomen en het terugbrengen
van een van de drie eilandjes in dit gebied
maken deel uit van de genoemde plannen.
Een stromende rivier zou ook een bijdrage leveren
aan de ontwikkeling van natuur ten noorden en zuiden van de stad.
De Haven is volop in beeld.
Reden genoeg om samen met u een duik te nemen
in de historie van de Haven en naaste omgeving.


……wordt vervolgd.