Breda Photo 2008

Gisteren was het mooi weer.
Mooi weer voor een wandeling langs foto's
in de binnenstad van Breda.
Ik ben begonnen bij KOP.
Daar zag ik foto's van
Sjoerd Knibbeler, Job Janssen en Jordi Bernado.
Hier wat indrukken:

Sjoerd Knibbeler maakt humoristische foto’s.
In duidelijk geensceneerde omgevingen,
micro cosmossen doen zich
vreemde humoristische situaties voor.



De foto’s van Jordi Bernado zijn veel moeilijker
in een thema te vatten.
Soms vond ik de foto’s knap gevonden.
Maar het thema van de serie van Bernado
werd me niet duidelijk.



Binnenkort meer.

Kunstvaria

Ik slaag er maar niet in om mijn achterstand in te lopen.
Vandaag een zeer gevarieerde selectie.
Ook een paar werken die waarschijnlijk door Photobucket
zullen worden geweerd.
We zien het wel.



Andy Warhol, Statue of Liberty, 1986.


Om nou te zeggen dat ik een echte fan ben van Andy Warhol.
Nou nee.
Toch duiken zijn werken steeds weer op.
Ik word getroffen door het kleurgebruik, de uitstraling, het provocerende.





Anton Rooskens, Untitled, 1968.


Wikipedia schiet weer te hulp:
Anton Rooskens (Griendtsveen, 16-03-1906 xe2x80x93 Amsterdam, 28-02-1976)
was een Nederlands kunstschilder en metaalleraar
op de Don Boscoschool in Amsterdam.
Als schilder was hij autodidact.

Hij was een van de oprichters van de Experimentele Groep Holland,
welke later opging in de Cobra-beweging.
Rooskens was slechts korte tijd betrokken bij Cobra.

Van de Cobra-schilders was hij de enige met een vaste betrekking,
zodat hij zijn medebroeders zoals Karel Appel en Corneille
van verf en doeken kon voorzien.

Rooskens schilderde aanvankelijk in een expressionistische stijl,
met een duidelijke invloed van Vincent van Gogh.
Vanaf 1945 (na zijn verhuizing naar Amsterdam) werden zijn werken experimenteel.
Bexc3xafnvloed door de eenvoudige, strakke vormen van de volkskunst
(met name voorouderbeelden uit Nieuw-Guinea, Afrika en India)
ontwikkelde hij zijn eigen uitingsvorm,
dat bestond uit een kleurig lijnen- en vormenspel.
Geheel in de traditie van Cobra zijn fantasiewezens in zijn werk te zien.

In de kantine van de school waar hij werkte,
heeft hij diverse werken geschilderd ter versiering van de klaslokalen.
Zo heeft hij een hele wand voorzien van een kunstwerk.
Die wand werd later afgetimmerd met houten schroten.
Toen de school werd afgebroken
en de wandschildering weer tevoorschijn kwam,
wilde men de muur verplaatsen naar de nieuwbouw
aan de overkant van de weg.
Vanwege de beschadigingen en de problemen die daar het gevolg
van zouden zijn, zag men daar vanaf.
De weduwe van Rooskens beschikte nog over ontwerptekeningen
van de muurschilderingen, waar men toen een tapijt
van hetzelfde formaat heeft laten weven.
Dit tapijt siert nu de gemeenschappelijke hal van de nieuwbouw
van het Montessori College Oost in Amsterdam.





Barend Cornelis Koekkoek, A winter landscape with a traveller on a path.


Gedateerd 1834.
Prachtig zo’n echte heldere, vrieskoude winterdag met een heelijk zonnetje.





Buddha Akshobhya, Bhutan, 18e eeuw.


Op een webpagina over Zen-onderwijs vond ik het volgende:
(deze informatie kun je ook terugvinden op Engelstalige Wikipedia-pagina’s)

Akshobhya
Betekenis van naam: de bewegingloze, de onverstoorbare.

Een van de 5 “meditatie boeddha’s”.
Zij staan voor de vijf fundamentele kwaliteiten
.Die kwaliteiten zijn vijf verschillende aspecten van wijsheid,
met zowel positieve als negatieve geestesgesteldheden.

Kenmerken:
Negatieve kwaliteit: agressie – te transformeren via de spiegelende wijsheid.
Kleur: blauw.
De sierraden van dit beeld zijn bezet met blauwe stenen.
Symbool: de vajra (diamant-harde scepter).
Symbolische houding van de hand: aanraken van de aarde als getuige
van de waarheid van zijn woorden.
Boeddha-beelden hebben altijd typische houdingen van de handen.
Die hebben echter een betekenis.
Hier zie je de Boeddha de aarde raken.
Dat verwijst naar zijn onverzettelijkheid.
Element: water.
Gaat vaak vergezeld van 2 olifanten, zie de basis van het beeld,
zowel links als rechts een olifant.





Cornelis Dusart, Het drinkgelag, circa 1700.


Biografische gegevens van deze kunstenaar zijn niet eenvoudig te vinden.
Hij is een Hollandse schilder.





Damien Hirst, St. Anthony’s Fire, 2008.


De man weet iedere keer weer de kunstwereld op te schrikken.
Gaat voor het grote geld.
St. Anthony’s Fire is overigens een ziekte, een vergiftiging.





He Sen, Space and air, 2008.


Een goed voorbeeld van hyperrealistische schilderijen.
Dit is zo levensecht geschilderd (misschien de rook uitgezonderd)
dat je haast zou denken dat het om een foto gaat.





Jan van Goyen, Winter landscape with ice skaters by a tavern, 1641.






Jonas Gerard, Return of romance, 2008.


Dit drieluik wordt natuurlijk erg klein op mijn weblog.
Ik vond zijn kleuren en de techniek heel bijzonder.
De terugkeer van de romantiek.





Paul Cxc3xa9zanne, Bords de la Marne, 1888.






Pierre-Auguste Renoir, Nude.


Dit is het naakt dat deze week teruggevonden is nadat het in 1975 werd gestolen.





Ralo Mayer, Public fountain lsd hall, 2003.





Project 3

Project 3 is weer een kast.
Deze keer een kast van het merk Pastoe.
Interessant is dat als je de verschillende kasten uit elkaar haalt
je er pas echt achter komt wat het verschil in kwaliteit is.
De Pastoe kast was zeker niet goedkoop maar in de uitvoering
is hij dat zeker.

Het rolwerk van de lades, de manier waarop de frontjes
(met dubbelzijdig plakband of volledig verlijmd)
op de lades zijn bevestigd.

Het ging allemaal zo snel gisteren,
dat de kast al ‘uit elkaar ligt’ terwijl ik er nog geen foto
van had gemaakt.









Gereinigd en al staan de te schilderen delen opgelijnd.

Mijn bijdrage aan Breda Photo: Elements



Op dit moment is de fototentoonstelling Breda Photo aan de gang.
Vandaag lever ik daaraan mijn aandeel via mijn weblog .
Al gebiedt de eerlijkheid te zegen dat mijn bijdrage niet geinspireerd is
door het thema ‘Hotel Heimat’.

Mijn thema is ‘Elements’.
Niet zo maar de elementen.
Maar de manier waarop mensen ingrijpen in hun omgeving door
het beinvloeden van de elementen.
Hier beton, water, licht en natuur.
Orde en wanorde ?







Rhodos, dag 3

Het tweede deel van dag drie was het bezoek aan Lindos zelf:

Waarom veel mensen naar Lindos gaan, ik weet het niet.
Het dorp is 1 lage souveniershop.
Alles wat je er koopt is kitch.

De Citadel, een beetje een groot woord voor een lange stevige muur,
is eigenlijk het interessantst.
De nieuwbouw die men verkoopt als acropolis,
is niet de moeite van een bezoek waard.
Het aandeel authentiek materiaal in wat je ziet is minimaal.
Herbouw van archeologische plaatsen om toeristen te trekken
is per definitie dubieus.
Je hebt veel verstand van de bouwkunst van de Oude Grieken nodig
om iets te begrijpen van wat je in Lindos ziet.

Parkeren in (bij) Lindos is moeilijk.
Bereid je voor op een behoorlijke klim, vooral bij warm weer.


Of je met een ezel naar boven wilt?




De enige straat zonder mensen die ik gezien heb in Lindos.


Toegangskaartje tot de Acropolis.


Met het uitzicht is niets mis.


De citadel.






Relief van een boot in de rotswand uitgehakt.


Ter verduidelijking de boot uit de wand geisoleerd.

Dan volgt nu een korte woordenlijst.
De Griekse bouwkunst is ons tenslotte niet echt vertrouwd.
Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie

Exedra
De naam exedra (xe1xbcx90xcexbexcexadxcexb4xcfx81xcexb1), dat waarschijnlijk in oorsprong een stoel
buiten de deuren betekent, ging gebruikt worden
voor een kamer die met stoelen ingericht geworden is
en open naar een porticus toe, waar mensen ontmoetten
om van een gesprek te kunnen genieten;
zoals de kamer die Vitruvius beschrijft
als geopend naar het peristylium van de gynaeconitis
van een Grieks huis en als de aanpallende kamers van een gymnasium,
die voor lezing en disputen van de rhetorici en filosofen gebruikt werden.

Stoa
Een stoa (Oud-Grieks: xcfx83xcfx84xcexbfxcexac) was in het oude Griekenland
een langgerekte smalle overdekte zuilenhal met gesloten achterkant en zijkanten
en een open door zuilen ondersteunde voorkant.
Stoaxe2x80x99s stonden op plaatsen waar grote mensenmenigten samenkwamen,
zoals op marktpleinen (agoraxe2x80x99s) en in heiligdommen,
om beschutting tegen regen en zon te bieden.

Porticus
Een portico is een portiek, die naar de toegang van een gebouw leidt,
soms uitgebreid als een colonnade, met een dak over het looppad,
ondersteund door zuilen of ingesloten door muren.
Dit ontwerp verscheen voor het eerst in het oude Griekenland
en heeft vele culturen bexc3xafnvloed.

Propylaea
A Propylaea, Propylea or Propylaia (in Greek xe2x80x94 xcexa0xcfx81xcexbfxcfx80xcfx85xcexbbxcexb1xcexb9xcexb1) is
any monumental gateway based on the original Propylaea that serves
as the entrance to the Acropolis in Athens.
The word propylaea (propylaeum is the Latin version) is the union
of the prefix pro (before or in front of) plus the plural of the Greek pylon
or pylaion (gate), meaning literally that which is before the gates,
but the word has come to mean simply gate building






Trappen naar het propylaea, poortgebouw.




Stoa, afdak, bushokje.




Verherbouw in actie.


Natuurlijke haven.


Tempel van Athena Lindia.




Byzantijnse kerk.




Zoals ik al zei: met het uitzicht is niets mis.

Singelloop

Vandaag heb ik voor het eerst dit jaar
de hele route in 1 keer gelopen.
Dus zonder te stoppen.
Dat is niet best.
Dat betekent dat ik dit jaar veel minder gelopen heb
dan andere jaren.
Dit jaar zat niet mee vanwege het weer en een aantal bezigheden in de avond.
Jammer maar het is niet anders.
Daarom loop ik volgende week ook maar 5 kilometer.
Het startbewijs heb ik deze week al ontvangen:





Project 2, De deuren hangen

Vandaag is het dan zo ver.
Alles is goed geverfd.
De lades en de deuren kunnen terug in de kast.
Als ik thuis kom zitten de lades er al in:






De deuren rusten nog even in de stoel.




Dan wordt de eerste deur geplaatst.




Deur twee:



Nummer drie.
Deze donkerste deur is in de avond wat moeilijk te zien.
Zaterdag komt daar zeker een foto van op deze web log
te staan genomen in het volle daglicht.




De afsluiting, deur nummer 4.




Wij zijn zeeer tevreden!
Complimenten aan L.!




Project 2, vanochtend en vanavond

Goed de foto’s gaan natuurlijk allemaal op elkaar lijken.
Dat is maar goed ook.
Dat wil namelijk zeggen dat zowel de voor- als de achterkanten
van de deuren er steeds beter en mooier komen uit te zien.
Ze zijn nu eigenlijk klaar.
Ze moeten alleen nog goed drogen.

Vanochtend zagen ze er zo uit:







Je ziet het niet op de laatste foto.
Maar over deze kant van de deur waren we niet tevreden.
Er was te goed te zien dat de randen anders geverfd waren
dan het hart van de deur.
Die moest dus nog 1 keer.



En vanavond, na de laatste verfbeurt, zien ze er zo uit:





Rhodos, dag 3

9 september 2008.

Ze moeten zo de huurauto komen brengen en dan op naar Lindos.

Eerst ontbijten op ons terras(je).
Brood, kaas en jus d’ orange gekocht in de supermarkt.



Natuurlijk kwam de auto ruim een half uur later dan was afgesproken.
Reisorganisaties lijken niet te begrijpen dat ze mensen in een positie
van volkomen afhankelijkheid brengen
en als ze er dan een zooitje van maken, zijn mensen natuurlijk ontevreden.
We zijn er inmiddels al aan gewend
maar als ze denken met dit soort magere prestaties
goed te scoren dan begrijpen Budget (autoverhuur)
en Skytours (reisorganisatie) het niet.

De auto was overigens geen 150 maar 116 Euro voor drie dagen.
De auto is een uitgeleefd wrak maar het rijdt (Hyundai Accent).




Er zat nauwelijks benzine in de auto.
We moesten dus snel tanken,
maar om dat te doen moet je voldoende geld hebben.
Dus eerst pinnen.




Voor de pinautomaat kwamen we tankstations voldoende tegen
maar al snel waren we in de bebouwde kom van Rhodos stad
en daar kwamen we er geen 1 tegen.
Uiteindelijk kwam het toch nog goed.

Eenmaal bij Lindos aangekomen heb je een mooi uitzicht op de stad en de acropolis.
Eerlijk gezegd is dat ook het mooist op Lindos: het uitzicht.
Daarover later meer.



Nog een klein stukje doorrijden en dan naar een parkeerplaats.
We zijn eerst een beetje doorgereden.
Daar de auto geparkeerd.




Ook vanaf deze plaats is het uitzicht op Lindos mooi.
Er liggen restanten van een theater tegen de heuvel.
Bovenop ligt de acropolis.
Dat wordt een hele klim.








Da Nino?



BREDA – In het voormalige Italiaanse restaurant Da Nino
aan de Vlaszak in Breda moet een soort cafxc3xa9 voor kunstenaars komen.
Dat is het plan van de Vereniging Ateliers Kunstenaars (VAK).
“Er staat al een goede bar, er rust een horecabestemming op het pand
en onder onze leden zitten mensen met horecapapieren.
Dus niets staat ons in de weg om er een kunstenaarssocixc3xabteit te openen”,
aldus Lisette Dankert van de VAK.

Met een dergelijke voorziening crexc3xabert de VAK een laagdrempelige plek
waar kunstenaars elkaar kunnen ontmoeten en ideexc3xabn kunnen uitwisselen.
De socixc3xabteit, zo is het idee, versterkt op die manier nog meer
de centrale functie die het pand kan gaan innemen in de Bredase kunstwereld.

De VAK verhuisde begin deze maand haar kantoor
van de Speelhuislaan naar de Vlaszak.
Sinds die tijd merkt de vereniging een toenemende aanloop
van kunstenaars.
Bedoeling is dat op termijn ook anderen binnenwandelen.
De VAK wil dat het pand niet alleen een kantoorfunctie krijgt,
maar ook een soort VVV wordt met informatie
over wat er in de stad allemaal te doen is op het vlak van de beeldende kunst.
Een functie die, als er ook een bar is, alleen maar wordt versterkt, is de verwachting.

BN/De Stem, Edine Wijnands. dinsdag 23 september 2008.

Rhodos, dag 2

Dit jaar zijn mijn aantekeningen niet zo gestructureerd
als bij vorige vakanties.
Dat is bij die korte vakanties een veel grotere opgave.
Je bent dan minder in de stemming om er echt iedere dag
tijd voor uit te trekken.
De eerste dag op Rhodos stond in het teken
van het verkennen van de omgeving.




Maandag 8 september 2008

“De laatste stranddag”

De eerste dag stond in het teken van strand, zee en zon.
Niet dat we op het strand gelegen hebben.
We hebben gewandeld.
Het is nu 23:00 uur.
Lekker Grieks gegeten.
Toch een beetje verbrand ondanks ons eerder verblijf
op de grote kanarie.
Auto gehuurd voor drie dagen.
Boottrip geboekt.



Excursieprogramma op Rhodos.



Dit is de excursie die we geboekt hebben: met een boot naar Symi.

We hebben allerlei plannen.
Nu slapen, moet ook gebeuren.




Wanneer we de eerste dag na een oppervlakkige verkenning
terug in het hotel komen is de briefing aan de gang.
Het is er druk met gasten. Wij nemen ontbijt op het terras.
De hostes van onze reisorganisatie (en van vele anderen,
volgens mij is er 1 organisatie op Rhodos die alle of in iedere geval
veel Nederlandse toeristen opvangt en helpt)
vertelt wat de mogelijke excursies zijn.
Ze zijn helemaal afgestemd op mensen die voor 1 week
naar Rhodos komen.
De hostes is een wat arrogante dame.
Ze doet dit werk al veel te lang.
En dat merk je.
Maar ja, het is wel makkelijk om snel zo’n excursie en de auto te boeken.
Overigens weet ze niet eens de juiste prijs van de auto’s.
Ik zou een auto huren voor 150 Euro voor 3 dagen.
Achteraf betaal ik 116 Euro.





De volgende dag maak ik nog wat aantekeningen over deze eerste dag:

Bij het volgende dorp lijkt het wel een windsurfersparadijs.
De wind staat hard van zuid naar noord, langs de kust.
De surfers maken daar gebruik van en
hebben een soort straatje gevormd vanaf het strand
naar de zee en omgekeerd.
Daar worden hoge snelheden bereikt.









In de buurt van het Windmill cafetaria, zitten verschillende eetgelegenheden
die niet bij een groot hotel horen.
Enkele zijn heel modern, loungebars.
Wij kiezen ’s avonds een eenvoudig terras bij zee (met je voeten op het grind).
De keuken en dergelijke zitten aan de andere kant van de weg.
We eten er heerlijk.
Het kost ongeveer 40 Euro.





Het restaurant bleek Maestro te heten.
Het is niet de beste keuken die bestaat maar gewoon goed.
En op het strand.
Heerlijk in de avond.
De landende vliegtuigen komen met enige regelmaat over.
De golven, de heerlijke temperatuur.

Wandeling

Gister nog even een korte wandeling gemaakt.
Het weer leek redelijk.
Toch was er al wat bewolking.
Maar de nieuwe uitkijktoren bij de A16 is nog steeds niet open.
Zou in februari 2008 klaar zijn.
Zal wel februari 2009 worden.