De vele citaten van Der Hauptmann (Film)

WP_20180511_20_35_22_ProDerHauptmann

Der Hauptmann.


De titel trok me al een paar weken.
Typisch een 4/5 mei film dacht ik zo.
Dat klopt ook wel, maar dan een moderne film,
een film met volgens mij een hele berg citaten.

De ontwikkeling van ‘reguliere’ oorlogsgebeurtenissen in het begin van de film
naar absolute waanzin verderop,
vind je bijvoorbeeld ook op een prachtige wijze in ‘Apocolypse Now’.

Het slachtoffer wordt dader en ontspoord volledig net als het regime
van Mussolini die zich vanaf 1943 moeten terugtrekken op Salo,
een plaats in noord Italië.
In Der Hauptmann zien we uitspattingen die doen denken aan die in de film
van Pier Paolo Pasolini: ‘Salò of de 120 dagen van Sodom’.

Dan zien we bijna aan het eind van de film een beeld dat herinneringen oproept
aan ‘The Killing Fields’. Niet alleen dat beeld maar ook het element
van het gevaar dat in ideologieën schuilt. De bizarre organisatievormen
die daar vaak mee samen gaat. De alles goedpratende politieke macht.

Nergens bereikt de film het niveau van een van de hierboven genoemde films
maar dat maakt hem niet perse oninteressant.

Twee elementen springen er namelijk uit:
– de gebeurtenissen zijn deels op werkelijke gebeurtenissen gebaseerd. Dan bedoel ik
niet de elementen die op de oorlog betrekking hebben maar wel
de elementen van ontsporing;
– het einde van de film speelt zich af in het nu. Beelden die je aan het denken
zetten in een tijd met opkomend populisme en ‘alternative facts’ of alternatieve feiten.

***

Gezien: The Guernsey Literary and Potato Peel Pie Society

TomCourtenayMichielHuismanPenelopeWiltonKatherineParkinsonLilyJamesKitConnorInTheGuernseyLiteraryAndPotatoPeelPieSociety

Tom Courtenay, Michiel Huisman, Penelope Wilton, Katherine Parkinson, Lily James and Kit Connor in The Guernsey Literary and Potato Peel Pie Society. Tom Courtenay speelde in 1965 de rol van Pasha in Doctor Zhivago en hier ook opnieuw weer een schitterende rol.


Een film over boeken.
Over hoe boeken mensen plezier kunnen geven door mensen te laten dromen
en nieuwe werelden te laten ontdekken.
De klassieke Engelse literatuur speelt een rol.
Denk Charlotte en Emily Brontë, denk Jane Eyre, Wuthering Heights
en The Tenant of Wildfell Hall.

Dat speelt zich af tegen een echte wereld: de Tweede Wereldoorlog en de
keuzes die mensen maken in hun leven. Plus de gevolgen daarvan.

Allemaal net niet te zoet.
Maar erg romantisch is het allemaal wel.
Prachtig gefilmd, niet op Guernsey maar vooral in Devon.
Echt Engels drama.

***

Gezien: Three Billboards Outside Ebbing, Missouri

1996-98AccuSoftIncFrancesMcDormandThreeBillboardsOutsideEbbingMissouri2017

Frances McDormand in Three Billboards Outside Ebbing, Missouri.


Dit is een goede film.
Niet zo speciaal als de Oscars en andere onderscheidingen doen geloven,
maar een goede film.

Wat mij aansprak is dat de film een hele reeks van vormen van discriminatie
laat passeren: sekse, ras, seksuele geaardheid en lichamelijke verschillen.
En die overtuigend afwijst.

‘Zwarten martelen’ wordt regelmatig genoemd als een activiteit van de politie.
Vrouwen zijn lustobjecten.
Homoseksuelen worden in elkaar geslagen.
Dwergen zijn een circusattractie.

Deze thema’s zijn redelijk levensecht in het verhaal verweven.
De film is een echte schrijversfilm en niet zozeer een acteursfilm.

De film heeft een open en pessimistisch einde want het zou zo maar
kunnen dat de ‘slachtoffers’ dezelfde methodes gaan hanteren als de daders.

Op sommige momenten zijn de ‘zetten op het schaakbord’, de wendingen in de
film, minder levensecht. Wel erg slim in elkaar gestoken.
Maar een echt goede film heeft dit soort wendingen en zorgt ervoor
dat die levensecht overkomen.
Als ze niet levensecht overkomen dan gaat de film over in een ervaring
zoals bij een opera: mooie beelden, goede muziek, goede thema’s
maar gekunsteld.
Dus hulde aan Martin McDonagh, de schrijver!

Oscar:
Best Performance by an Actress in a Leading Role * Frances McDormand
Best Performance by an Actor in a Supporting Role * Sam Rockwell

Golden Globe:
Best Motion Picture – Drama
Best Screenplay – Motion Picture * Martin McDonagh
Best Performance by an Actress in a Motion Picture – Drama * Frances McDormand
Best Performance by an Actor in a Supporting Role in a Motion Picture * Sam Rockwell

Bafta:
Best Leading Actress * Frances McDormand
Best Screenplay (Original) * Martin McDonagh
Best Film * Graham Broadbent, Peter Czernin, Martin McDonagh
Best Supporting Actor * Sam Rockwell
Outstanding British Film of the Year * Martin McDonagh, Graham Broadbent, Peter Czernin

****

Gezien: Leven? of Theater?

De DVD bevat twee zaken: een documentaire over het leven en werk van
Charlotte Salomon en de film gemaakt door Frans Weizs met
min of meer hetzelfde onderwerp.
De documentaire heb ik gezien.
Die is goed maar is inmiddels al weer gedateerd.
Immers die is gemaakt terwijl een deel van het werk van Charlotte
(de brief) nog onbekend was.

De film heb ik niet kunnen afkijken.
Dat kan komen omdat de griep me nogal heeft aangepakt
of omdat mijn analyse correct is en de film wel erg zweverig is.
Mijn advies: haal die DVD uit de handel.
Verkoop in plaats daarvan het boek: Charlotte van David Foenkinos.

WP_20180303_12_10_04_ProLevenOfTheaterFransWeisz


Gezien: The Post

ThePostMerylStreep

Afgelopen vrijdagavond zag ik de film The Post
in een volle zaal in het Chasse in Breda.

Om meerdere redenen is dit een film die me aanspreekt:
= de film is geregiseerd door Steven Spielberg;
= de twee top acteurs: Meryl Streep en Tom Hanks;
= mijn eigen, korte, achtergrond bij een krant;
= de actualiteit.

Grote vraag is dan ook op welk element je zo’n film dan beoordeelt?

Grappig is dat de vorige film die ik in een bioscoopzaal zag
ging over een ‘goede leider’ (Darkest Hour).
Een figuur met een visie op goed en kwaad, hoewel niet onbesproken,
die er in slaagt om die visie de basis te laten zijn van de politiek.

Deze film gaat over een slechte leider.
Nixon is niet vaak in beeld, maar deze man was fout.

Vandaag de dag zit er een man in het Witte Huis die geen visie heeft
behalve dan dat hij zijn graaizucht en dat van zijn volgelingen
zijn politiek laat bepalen.
Daarbij verzint hij zelf zijn waarheid.
Alleen de onafhankelijke media kunnen dit steeds opnieuw aan de kaak stellen
om de regering op het rechte pad te houden of…….

In The Post zien we de onafhankelijke media aan het werk. Letterlijk.
Je ziet de journalisten, redacteuren, typografen, drukkers, krantenbezorgers
en krantenverkopers in actie.
Je ziet de redactielokalen, de linotypes, de smeltpotten, het zetsel,
de eigenaar en de rotatiepers.

Als ik een film gezien heb bezoek ik vaak de site van IMDB.
Deze database over films bevat allerlei interessant materiaal zoals foto’s
maar ook trivia, feitjes die niet heel belangrijk zijn maar
wel leuk om te lezen. Over The Post las ik daar onder andere:

In all of the scenes depicting President Nixon on the phone in the Oval Office, Nixon’s actual voice is heard from White House tapes.

Ik vermoedde al wel dat het geluid van de beelden waarop we Nixon in het Witte Huis zien
afkomstig was van de tapes die Nixon opnam van gesprekken die hij voerde.

This film ends almost exactly where “All The President’s Men” (1976) begins. The final shot in “The Post” is of the night watchman discovering the Watergate burglars. The opening shot in “All The President’s Men” is almost the exact same shot of the watchman discovering the burglars, making “The Post” almost a “prequel” to “All The President’s Men.”

Het verhaal van “All The President’s Men” is bekender, denk ik,
dan het verhaal van The Post. Vooral door de succesvolle film.

Maar de verhalen liggen achter elkaar:
Daniel Ellsberg maakt copieen van een overheidsrapport waarin bewezen wordt
dat de Amerikaanse overheid loog over de Vietnam Oorlog.
The Post gaat, in navolging van The New York Times, over tot het publiceren
van die rapportage en de pogingen van het Witte Huis die publicatie tegen te houden.
Dit is onderwerp van de film “The Post”.

In een poging de verkiezigen naar hun hand te zetten werd door de Witte Huis-staf
een aantal ongeoorloofde activiteiren georganiseerd.
Onder andere een inbraak in het Watergate-gebouw.
Het boven water krijgen van de achtergronden van en de organisatoren van
die inbraak, verloopt als een spannende thriller.
Daarover gaat “All The President’s Men”.

Spielburg laat The Post dan ook eindigen met een inbraak.
Dezelfde inbraak die het begin vormt van All The President’s Men.

Katharine Graham, The Washing Post publisher whom Meryl Streep portrays, was sometimes called “The Iron Lady” by her colleagues. Meryl Streep played a different Iron Lady, Margaret Thatcher, in the 2011 movie The Iron Lady (2011).

Gewoon grappig.

The last scene of the film shows the Watergate break-in, which was famously reported on by the Post. In Forrest Gump, Tom Hanks witnesses this event.

Gewoon grappig.

Hoe beoordeel ik de film?
De film gaat het denk ik niet erg goed doen bij de Oscars maar
de film is goed gemaakt, goed geacteerd en politiek heel relevant.

Kijken dus!

*****

Darkest Hour

GaryOldmanInDarkestHourPhotoByJackEnglish2017

Gary Oldman in Darkest Hour. Foto van Jack English, 2017.


Afgelopen vrijdag zag ik deze film.
Twee invaldhoeken kwamen bij mij op toen ik naar deze film keek:
= de historische gebeurtenissen, zeg maar het verhaal zoals dat gepresenteerd wordt.
= leiderschap, wat is echt goed leiderschap.

De eerste invalshoek levert een mooie film op.
Goed gemaakt met een fantastische Gary Oldman.
Met overtuiging, met prachtige decors en prachtig taalgebruik.
Maar de meeste feiten zijn al bekend.
Veel kijkers zullen daar dus niet door getroffen zijn.
Dat is meteen de archilleshiel van de film.
Gelukkig zit er voldoende humor en spanning in de film
om Oldman het verhaal te laten dragen.

De tweede invalshoek is interessanter.
Je zou kunnen beweren dat we in de film een politicus zien
die populistische trekken heeft en zich apart gedraagd.
Maar veel meer dan iemand met reclameslogans en toespraken
waarvan de inhoud bepaald wordt door enquetes of ‘alternate facts’,
die zich opvallend gedraagt om op te vallen en stemmen te trekken,
zie je een overtuigd politicus die een visie heeft en die
er alles aan doet om die visie uit te dragen.

Achteraf is het natuurlijk eenvoudig de kant van Churchill te kiezen
tegen een dictator die een massamoord op miljoenen Europeanen
zou plegen maar op dat moment was dat niet zo evident.

Dan wordt duidelijk dat we hier te maken hebben met een echte leider.
In de Nederlandse politieke arena zien we veel populisten
die alleen maar bezig zijn met hun eigen belang en zich graag voordoen als leider.
Van Marijnissen (kies maar welke je wil) tot Baudet.

De internationale politieke arena behoeft geen toelichting lijkt me.

De tweede invalshoek levert voor mij ineens een verrassend actuele film op.

*****