The man who killed Don Quixote

JonathanPryceAndAdamDriver(Links)InTheManWhoKilledDonQuixote

Jonathan Pryce and Adam Driver (links) in The Man Who Killed Don Quixote.


Afgelopen vrijdagavond zag ik deze prachtige film.
Het plezier waarmee de film gemaakt is,
de liefde voor het verhaal, het spat van het doek af.
Misschien is het niet het grootste meesterwerk van Terry Gilliam,
zoals sommige recensisten zeggen, maar ik heb genoten.

WP_20180805_11_45_10_ProChasseRheManWhoKilledVonQuixoteTerryGilliam


Het verhaal zit intelligent in elkaar. Veel elementen die
terugkomen in de verstripte versie van Rob Davis
(ik heb het boek van Cervantes zelf nog niet gelezen)
komen in de film terug.

WP_20180803_20_44_13_ProDonQuixoteDeFilmkrant

De logica van Don Quixote is fantastisch.
In meerdere betekenissen:
vol fantasie maar ook prachtig om aan te horen.

WP_20180803_20_38_48_ProTodayIsAMarvelousDayForAdventures

In de film wordt vaak gewezen op een belangrijke reden om iemand
te casten in een rol: de kop.
In de film zelf is dat precies zo. Het gezicht van Jonathan Pryce
met de milde, wat spottende glimlach, houdt je de film bij de les.
Dan Adam Driver, hij heeft niet het figuur van een Sancho Panza,
maar zijn vaak verbaasde en twijfelde blik, is gemaakt voor de rol.

JonathanPryceInTheManWhoKilledDonQuixote

Jonathan Pryce in The Man Who Killed Don Quixote.


Hoe moeilijk het is om een komische film te maken
en hoe belangrijk timing daarbij is
wordt ook in The man who killed Don Quixote duidelijk.
In een scene ligt Sancho op zijn rug en wordt gezoend door
een prachtige vrouw. Dat zoenen gaat langzaam over in likken.
Dat likken duurt naar mijn gevoel net iets te lang,
misschien een halve seconde te lang.
Daardoor wordt duidelijk dat dit een overgang is naar een andere realiteit.
Daar draait het bij Don Quichot steeds om.
Want de mooie vrouw blijkt een likkend schaap te zijn.
Leuke scene, heel grappig maar hij duurt net te lang
waardoor het effect kleiner wordt, iets minder grappig.

****

Gezien: The Place

Het centrale thema van de film, hoe ver zijn we bereid te gaan
voor dingen die we willen, is interessant.
Maar interessant genoeg voor een film?

De film toont duivelse dilemma’s en mensen
die daarin hun afwegingen maken.
Sommige van de afwegingen zijn verrassend.

De beslissing om die film in één ruimte te filmen,
de bar, the place, maakt het voor de kijker niet eenvoudiger.

Een film is bijna per definitie gericht op beweging, op actie.
Actie ontbreekt in deze film en dan moet het script
wel erg intelligent zijn om de film overeind te houden.
Dat is het echter niet.

Waarschijnlijk had het verhaal beter tot zijn recht gekomen
op het toneel.

ThePlacePaoloGenovese

The Place, Paolo Genovese.


**

Gezien: The Last Son

TheLastSonVolkskrant

De foto die afgelopen zaterdag van deze film in de Volkskrant stond. The Last Son over Ted Kennedy en het incident bij Chappaquiddick. Volgens mij had Kennedy geluk dat we in Europa het een moeilijk uit te spreken plaatsaanduiding vinden. Ook het slachtoffer van het incident had een ingewikkelde naam: Mary Jo Kopechne.


TheLastSonVolkskrantArtikel

De recensie van de Volkskrant (Kevin Toma).


Knap dat Kevin Toma kan bepalen dat het om een
integere en voortreffelijk geacteerd drama‘ gaat.

Alles wat bekend is van het ongeluk komt van Ted Kennedy.
Er zijn alleen getuigen van wat voor of na het ongeluk gebeurde.
Een autopsie van het lichaam van Mary Jo Kopechne is er niet geweest.
De verhalen over wat er precies is gebeurd variëren van dronken achter het stuur,
buitenechtelijke relatie, verbloemen van een ongeluk op het land, enz.

De film die in Amerika uitkwam onder de naam Chappaquiddick
probeert naar mijn gevoel niet de waarheid boven tafel te brengen.
Het verhaal is een selectie over wat op Wikipedia staat over het
incident en brengt niets nieuws.
Dus ik zou het woord ‘integer’ bij deze film niet gebruiken.

Het interessantst zijn de pogingen van de Kennedy-clan om
de affaire in de doofpot te krijgen.
Let op de rollen van Bob McNamara (minister van defensie onder John F. Kennedy
en Lyndon B. Johnson) en Theo Sorenson (speechschrijver voor John F. Kennedy).
Ze zouden het prima doen naast Nixon.

Maar om dat goed te doen ontbreekt er nogal wat in de film.
Bijvoorbeeld de betalingen van Ted Kennedy
aan de ouders van Mary Jo Kopechne. Ook de rechtbankprocessen
en andere bevindingen die er na de televisieverklaring
van Ted Kennedy nog geweest zijn, ontbreken.

Veel interessanter zijn de laatste beelden.
Interviews met ‘gewone’ Amerikanen die in grote aantallen
de Kennedy’s blijven steunen.
Niet omdat ze geloven in de onschuld van Ted Kennedy maar
omdat het beter is voor de blanke, katholieke, Ieren en uit
West-Europa afkomstige inwoners van de VS, om de rijen te sluiten.
Maar die interviewopnames lijken haast per ongeluk in de film te zitten.

Dit is een fenomeen dat we sinds kort ook in de Nederlandse politiek zien.
Wat politici presteren is minder belangrijk.
Ze zijn van jouw bloedgroep en daarom zie je het gekonkel en
de misdragingen maar door de vingers.
Een slechte ontwikkeling.

Ted Kennedy wordt weggezet als een lijzig pratende,
wat arrogante en domme man. Een verwend kind.
Gebukt onder de last van de drie broers die hem voorgingen
waarvan er 1 president werd en de andere minister.
Of dat werkelijk factoren zijn die zijn gedrag bepaalden,
weet ik niet maar Jason Clarke speelt een interessante Kennedy.

**

Van zijn eigen website:

Kevin Toma (Sittard, 1974) studeerde Film en Opvoeringskunsten aan de Katholieke Universiteit Nijmegen (tegenwoordig Radboud Universiteit). Hij begon met het schrijven van filmrecensies voor de Filmkrant, en werkte later een periode als webredacteur voor Cinema.nl. Hij is sinds 2007 als filmjournalist verbonden aan de
Volkskrant.

Daarnaast begeleidt hij al sinds 1994 stille films. Als muzikant en componist is hij autodidact. Hij heeft in opdracht van bkkc, Filmhuis Den Haag, Go Short Filmfestival, Movie W, Ekko en ook voor het IFFR en popfestival Lowlands nieuwe scores geschreven (en live uitgevoerd) bij onder andere Sunrise (1927), Häxan (1922) en Berlin, die Sinfonie der Groβstadt (1927). Toma, tegenwoordig gevestigd in Arnhem, is tevens filmdocent en dj.

Solo: a Star Wars story

Gezien afgelopen vrijdag.
Een hele leuke film zeker voor Star Wars-fans.

Opvallend vond ik wel dat ik zo ongeveer de oudste toeschouwer was.
Star Wars heeft dus veel fans die de films pas veel later dan het initieel
verschijnen van de films de films voor het eerst gezien moeten hebben.

Ook deze keer worden weer veel dingen duidelijk die eerder vaag bleven:
– hoe komt Han Solo aan zijn naam;
– hoe kent Han Solo Lando Calrissian;
– hoe leerde Han Solo Chewbacca kennen;
– hoe kwam Han eigenlijk aan de Millennium Falcon.

Natuurlijk zijn dit geen definitieve antwoorden maar antwoorden
bedacht door de schrijvers van deze film.
Maar de antwoorden komen redelijk natuurlijk aan.

SoloAStarWarsStory

Solo: a Star Wars story. Ik heb genoten in 3D.


De film is in 3D, dat voegt toch echt wat aan je beleving toe.
het maakt de film nog levensechter.

Ik lees graag de informatie op de Amerikaanse site IMDB.
Zeker de Trivia.
Daarom een Trivia van mij en een van die site:

= dit is de tweede film die ik dit jaar zie waarin Woody Harrelson
voor het einde van de film overlijdt. (van mij)
De andere film was ‘Three Billboards Outside Ebbing Missouri’.

= in de vergaderruimte waarin Dryden Vos met onder andere Han Solo spreekt,
staat een beeldje. Hetzelfde beeldje is het vruchtbaarheidsbeeldje dat
zo’n belangrijke rol speelt in de intro van Raiders of the Lost Ark.
Natuurlijk speelde Harrison Ford in die film Indiana Jones en
is hij de ‘originele’ Han Solo. (van IMDB)

VruchtbaarheidsbeeldjeRaidersOfTheLostArk


***

Vrijdag gezien: The bookshop

WP_20180608_18_44_19_ProTheBookshop

The Bookshop.


Een tweede film in een paar weken tijd over boeken.
Begin mei zag ik ‘The Guernsey Literary and Potato Peel Pie Society’.
Die film was een soort romantisch drama:
schrijfster woont in mondain Londen, is verloofd, bezoekt boekclub,
wordt verliefd op lezer. Dat tegen de achtergrond van Guernsey kort ma de oorlog.
Uiteindelijk krijgen ze elkaar en ze schrijft nog veel boeken.

The Bookshop gaat ook over een eiland. Een drama, niet romantisch.
Deze keer geen schrijfster die de hoofdrol speelt
maar een verkoopster van boeken.
Haar maatje is een slim kind dat eerder door heeft dan de verkoopster
dat het moeilijk zal worden voor The Bookshop op het eiland.
Het boek Lolita van Vladimir Nabokov speelt een beetje een onwaarschijnlijke
rol in de film. De boekverkoopster slaat er 250 exemplaren van in.
Zoveel mensen zijn in de film niet eens te zien.
Verder is de film leuk om naar te kijken.
Uiteindelijk zal het goed komen want je bent nooit eenzaam in een boekwinkel.

Let goed op de boektitels aan het einde van de film:
het boek waarop de film is gebaseerd is er te zien.

***

VladimirNabokovLolita

Vladimir Nabokov, Lolita.


De vele citaten van Der Hauptmann (Film)

WP_20180511_20_35_22_ProDerHauptmann

Der Hauptmann.


De titel trok me al een paar weken.
Typisch een 4/5 mei film dacht ik zo.
Dat klopt ook wel, maar dan een moderne film,
een film met volgens mij een hele berg citaten.

De ontwikkeling van ‘reguliere’ oorlogsgebeurtenissen in het begin van de film
naar absolute waanzin verderop,
vind je bijvoorbeeld ook op een prachtige wijze in ‘Apocolypse Now’.

Het slachtoffer wordt dader en ontspoord volledig net als het regime
van Mussolini die zich vanaf 1943 moeten terugtrekken op Salo,
een plaats in noord Italië.
In Der Hauptmann zien we uitspattingen die doen denken aan die in de film
van Pier Paolo Pasolini: ‘Salò of de 120 dagen van Sodom’.

Dan zien we bijna aan het eind van de film een beeld dat herinneringen oproept
aan ‘The Killing Fields’. Niet alleen dat beeld maar ook het element
van het gevaar dat in ideologieën schuilt. De bizarre organisatievormen
die daar vaak mee samen gaat. De alles goedpratende politieke macht.

Nergens bereikt de film het niveau van een van de hierboven genoemde films
maar dat maakt hem niet perse oninteressant.

Twee elementen springen er namelijk uit:
– de gebeurtenissen zijn deels op werkelijke gebeurtenissen gebaseerd. Dan bedoel ik
niet de elementen die op de oorlog betrekking hebben maar wel
de elementen van ontsporing;
– het einde van de film speelt zich af in het nu. Beelden die je aan het denken
zetten in een tijd met opkomend populisme en ‘alternative facts’ of alternatieve feiten.

***

Gezien: The Guernsey Literary and Potato Peel Pie Society

TomCourtenayMichielHuismanPenelopeWiltonKatherineParkinsonLilyJamesKitConnorInTheGuernseyLiteraryAndPotatoPeelPieSociety

Tom Courtenay, Michiel Huisman, Penelope Wilton, Katherine Parkinson, Lily James and Kit Connor in The Guernsey Literary and Potato Peel Pie Society. Tom Courtenay speelde in 1965 de rol van Pasha in Doctor Zhivago en hier ook opnieuw weer een schitterende rol.


Een film over boeken.
Over hoe boeken mensen plezier kunnen geven door mensen te laten dromen
en nieuwe werelden te laten ontdekken.
De klassieke Engelse literatuur speelt een rol.
Denk Charlotte en Emily Brontë, denk Jane Eyre, Wuthering Heights
en The Tenant of Wildfell Hall.

Dat speelt zich af tegen een echte wereld: de Tweede Wereldoorlog en de
keuzes die mensen maken in hun leven. Plus de gevolgen daarvan.

Allemaal net niet te zoet.
Maar erg romantisch is het allemaal wel.
Prachtig gefilmd, niet op Guernsey maar vooral in Devon.
Echt Engels drama.

***