Aretha Franklin: Amazing Grace

Wat vind ik precies van de film die in afgelopen week zag.
Film is misschien niet het juiste woord. Documentaire lijkt me beter.
Maar dat doet er eigenlijk niet toe.
Ik worstel een beetje met mijn reactie.
Je leest zo gemakkelijk recensies waarbij grote woorden
het blad vullen.

Maar dit optreden is sensationeel.
De energie, de vervoering, spat van het doek.
Van Aretha, de bezoekers, het koor, de cameramensen.

De magere technische kwaliteit van de beelden doet er niet toe.
Kijk hoe Sydney Pollack, terwijl hij door de zaal loopt,
zijn cameramensen aanstuurt, aanvuurt, om met handcamera’s
waarvan met de hand de lens steeds moet worden ingesteld,
in een kerk die nauwelijks voorbereid is op opnames,
een film probeert te maken.
Tegelijk zie je het fantastische resultaat
als een soort picture in picture.

Tot mijn schaamte moet ik toegeven dat mijn achting voor
Mick Jagger en Charlie Watts (aanwezig bij de tweede avond van het concert)
is gestegen.

De naam ‘Amazing Grace’ ligt wat mij betreft iets te veel voor de hand.
Ik hies voor ‘Climbing Higher Mountains’.

IMG_E1834AmazingGraceArethaFranklin

Amazing Grace, Aretha Franklin.


*****

Gezien: Dolor y gloria

IMG_1561PedroAlmodovarDolorYGloriaPijnEnGlorieVoorEenBriefkaart

Als eerbetoon aan de Nederlandse filmquiz ‘Voor een briefkaart op de eerste rang’ (1969 tot 1982) onder leiding van Bob Bouma, neem ik deze kaart over die ik in de bioscoop kreeg. Hier als inleiding op een korte beschrijving van mijn ervaringen met Dolor y gloria.


Veel Spaanse films zie ik niet, maar voor Pedro Almodóvar maak
ik graag een uitzondering.
Blijkbaar is dat zo voor veel mensen want de bioscoopzaal
zat vrijdagavond goed vol.
In dit theater heb ik nog nooit eerder op een volledig bezette
rij stoelen gezeten. Tot vrijdag dus.

De film is mooi gemaakt, goed verhaal, goed geacteerd.
Een film zoals je wilt dat een film is.
Misschien geen 5 sterren maar dan toch zeker een vier en half.

In de hoofdrollen Antonio Banderas en Penélope Cruz.

IMG_1562PedroAlmodovarDolorYGloriaPijnEnGloriePenelopeCruz

De film heeft schilderachtige kwaliteiten.
De beelden zijn gewoon prachtig.
De droombeelden (want wat is in deze film werkelijkheid en wat niet)
zijn niet zo zweverig als soms bij bijvoorbeeld soms in de
films van Federico Fellini.
Daardoor is de film eenvoudiger te volgen terwijl hij niet oppervlakkig is.
Daardoor is de film ook eerder melancholiek dan veroordelend of aanklagend.

IMG_E1524PedroAlmodovarDolorYGloriaPijnEnGlorieAntonioBanderas

Pedro Almodóvar, Dolor y gloria (volgens Google translate ‘Pijn en glorie’).


*****

A rainy day in New York

De films van Woody Allen zijn misschien een ‘acquired taste’.
Maar ook deze film is weer goed.
Eigenlijk gaan al zijn films steeds opnieuw over de zelfde thema’s:
New York, Woody Allen, joods zijn, intellect tegenover niet
intellectueel, de liefde, beeldende kunst, literatuur.

En gedurende de hele film zit je met een glimlach op je gezicht
naar het scherm te kijken:
steeds weer die humor, nooit echt om te schaterlachten maar
steeds leuk.
Soms met zelfspot (‘What is it with older men and
younger women’, ik weet niet zeker of de quote exact is, want ik
doe dit uit mijn hoofd. Maar dit was zeker de strekking van een
opmerking in de film).

IMG_1404ARainyDayInNewYork

Woody Allen: A rainy day in New York.


Er is in de (Amerikaanse) pers veel gedoe over twee dingen:
de acteurs en de ‘me too’-discussie.
Beide lijken me niet relevant.
In een Woody Allen film (van de laatste jaren) gaat het niet
om de acteurs. Het gaat om het verhaal.
Sommige keuzes in het leven van Allen waren misschien niet slim
maar zijn van een heel andere orde dan het gedrag van Harvey Weinstein.

Dan het verhaal zelf. Ik ervaar de vertellingen van Allen
als raamvertellingen. Ze zijn niet wereldschokkend maar
zitten knap genoeg in elkaar om al die prachtige beelden
aan een te rijgen.
Om een melancholische sfeer op te roepen en de boodschap
over zijn steeds terugkerende thema’s te ondersteunen.

Ik heb genoten.

****

Apollo 11

Apollo11

Deze week zag ik de documentaire Apollo 11.


De foto is van de filmposter.
De foto is wel wat kleiner dan de filmposter en ik heb wat
van de teksten weggehaald.

Apollo11 01BuzzAldrinNeilArmstrong

Buzz Aldrin en Neil Armstrong. De beelden zijn indrukwekkend. Ze zijn in kleur en niet vierkant zoals de zwart/wit beelden zoals wij die op de televisie zagen. Met eenvoudige animaties wordt uitgelegd waar in de vlucht we zijn. Ik heb de film steeds als spannend ervaren ook al weet je op hoofdlijnen wat er is gebeurd.


Apollo11 02

Bovendien krijg je ook beelden te zien die vooral bedoeld zijn voor Amerikaanse televisiekijkers zoals opnames van de toeschouwers en de quarantaine van de astronauten achteraf.


Apollo11 03

Daarmee is de documentaire wel een goed nieuws show. Er wordt natuurlijk niet ingegaan op de nut en noodzaak van ruimtevaart of op de kosten.


****

Gezien: Tel Aviv on fire

IMG_E1245TelAvivOnFire

‘Tel Aviv on fire’ is een leuke film over een verschrikkelijk zwaar onderwerp: het Israëlisch-Palestijns conflict. Daarom alleen al de moeite waard om het te gaan zien. Het is geen super film. Het is niet de beste film van 2019 maar is zeker slim gemaakt.


Mijn verhaal kan wel wat spoilers bevatten.
Dus als je niet wil weten wat er in de film gebeurd dan
kun je maar beter dit stuk niet lezen.

Een wat schlemielige man werkt voor zijn oom bij een productiebedrijf
met als belangrijkste (enige) product een soap.
En wat willen mensen die aan een soap werken?
Juist.
Nog een seizoen aan de soap werken.

De slotbeelden tonen de eerste aflevering van het volgende seizoen.
Andere mensen, hetzelfde verhaal.

Trek dan gerust de parallel naar het conflict.
Ieder jaar, dezelfde gebeurtenissen met steeds andere mensen.
Geen optimistische conclusie bij een verder komische film.

***

Gezien: The White Crow

Een film zoals je ze niet vaak ziet.
Met veel gevoel voor kunst en hoe de verschillende kunsten en
het alledaagse leven met elkaar verbonden zijn.
De film is een genot voor het oog en oor.

Hoewel het op hoofdlijnen een bekend verhaal is (Russische danser
voelt zich niet thuis onder het communisme in de Sovjet-Unie
en vlucht daarom naar het westen), biedt het verhaal
met de detailinvulling daarvan een fascinerende beeld van
het leven in de Sovjet-Unie, van een kunstenaar
en een bijzondere geest.

Ralph fiennes zelf acteur met een rol in de film, is de regisseur.
Oleg Ivenko kende ik niet. Ten onrechte.

RalphFiennesAndOlegIvenkoInTheWhiteCrow

Top acteerwerk van Ralph Fiennes en Oleg Ivenko in The White Crow.


*****