Gezien: The Post

ThePostMerylStreep

Afgelopen vrijdagavond zag ik de film The Post
in een volle zaal in het Chasse in Breda.

Om meerdere redenen is dit een film die me aanspreekt:
= de film is geregiseerd door Steven Spielberg;
= de twee top acteurs: Meryl Streep en Tom Hanks;
= mijn eigen, korte, achtergrond bij een krant;
= de actualiteit.

Grote vraag is dan ook op welk element je zo’n film dan beoordeelt?

Grappig is dat de vorige film die ik in een bioscoopzaal zag
ging over een ‘goede leider’ (Darkest Hour).
Een figuur met een visie op goed en kwaad, hoewel niet onbesproken,
die er in slaagt om die visie de basis te laten zijn van de politiek.

Deze film gaat over een slechte leider.
Nixon is niet vaak in beeld, maar deze man was fout.

Vandaag de dag zit er een man in het Witte Huis die geen visie heeft
behalve dan dat hij zijn graaizucht en dat van zijn volgelingen
zijn politiek laat bepalen.
Daarbij verzint hij zelf zijn waarheid.
Alleen de onafhankelijke media kunnen dit steeds opnieuw aan de kaak stellen
om de regering op het rechte pad te houden of…….

In The Post zien we de onafhankelijke media aan het werk. Letterlijk.
Je ziet de journalisten, redacteuren, typografen, drukkers, krantenbezorgers
en krantenverkopers in actie.
Je ziet de redactielokalen, de linotypes, de smeltpotten, het zetsel,
de eigenaar en de rotatiepers.

Als ik een film gezien heb bezoek ik vaak de site van IMDB.
Deze database over films bevat allerlei interessant materiaal zoals foto’s
maar ook trivia, feitjes die niet heel belangrijk zijn maar
wel leuk om te lezen. Over The Post las ik daar onder andere:

In all of the scenes depicting President Nixon on the phone in the Oval Office, Nixon’s actual voice is heard from White House tapes.

Ik vermoedde al wel dat het geluid van de beelden waarop we Nixon in het Witte Huis zien
afkomstig was van de tapes die Nixon opnam van gesprekken die hij voerde.

This film ends almost exactly where “All The President’s Men” (1976) begins. The final shot in “The Post” is of the night watchman discovering the Watergate burglars. The opening shot in “All The President’s Men” is almost the exact same shot of the watchman discovering the burglars, making “The Post” almost a “prequel” to “All The President’s Men.”

Het verhaal van “All The President’s Men” is bekender, denk ik,
dan het verhaal van The Post. Vooral door de succesvolle film.

Maar de verhalen liggen achter elkaar:
Daniel Ellsberg maakt copieen van een overheidsrapport waarin bewezen wordt
dat de Amerikaanse overheid loog over de Vietnam Oorlog.
The Post gaat, in navolging van The New York Times, over tot het publiceren
van die rapportage en de pogingen van het Witte Huis die publicatie tegen te houden.
Dit is onderwerp van de film “The Post”.

In een poging de verkiezigen naar hun hand te zetten werd door de Witte Huis-staf
een aantal ongeoorloofde activiteiren georganiseerd.
Onder andere een inbraak in het Watergate-gebouw.
Het boven water krijgen van de achtergronden van en de organisatoren van
die inbraak, verloopt als een spannende thriller.
Daarover gaat “All The President’s Men”.

Spielburg laat The Post dan ook eindigen met een inbraak.
Dezelfde inbraak die het begin vormt van All The President’s Men.

Katharine Graham, The Washing Post publisher whom Meryl Streep portrays, was sometimes called “The Iron Lady” by her colleagues. Meryl Streep played a different Iron Lady, Margaret Thatcher, in the 2011 movie The Iron Lady (2011).

Gewoon grappig.

The last scene of the film shows the Watergate break-in, which was famously reported on by the Post. In Forrest Gump, Tom Hanks witnesses this event.

Gewoon grappig.

Hoe beoordeel ik de film?
De film gaat het denk ik niet erg goed doen bij de Oscars maar
de film is goed gemaakt, goed geacteerd en politiek heel relevant.

Kijken dus!

*****

Darkest Hour

GaryOldmanInDarkestHourPhotoByJackEnglish2017

Gary Oldman in Darkest Hour. Foto van Jack English, 2017.


Afgelopen vrijdag zag ik deze film.
Twee invaldhoeken kwamen bij mij op toen ik naar deze film keek:
= de historische gebeurtenissen, zeg maar het verhaal zoals dat gepresenteerd wordt.
= leiderschap, wat is echt goed leiderschap.

De eerste invalshoek levert een mooie film op.
Goed gemaakt met een fantastische Gary Oldman.
Met overtuiging, met prachtige decors en prachtig taalgebruik.
Maar de meeste feiten zijn al bekend.
Veel kijkers zullen daar dus niet door getroffen zijn.
Dat is meteen de archilleshiel van de film.
Gelukkig zit er voldoende humor en spanning in de film
om Oldman het verhaal te laten dragen.

De tweede invalshoek is interessanter.
Je zou kunnen beweren dat we in de film een politicus zien
die populistische trekken heeft en zich apart gedraagd.
Maar veel meer dan iemand met reclameslogans en toespraken
waarvan de inhoud bepaald wordt door enquetes of ‘alternate facts’,
die zich opvallend gedraagt om op te vallen en stemmen te trekken,
zie je een overtuigd politicus die een visie heeft en die
er alles aan doet om die visie uit te dragen.

Achteraf is het natuurlijk eenvoudig de kant van Churchill te kiezen
tegen een dictator die een massamoord op miljoenen Europeanen
zou plegen maar op dat moment was dat niet zo evident.

Dan wordt duidelijk dat we hier te maken hebben met een echte leider.
In de Nederlandse politieke arena zien we veel populisten
die alleen maar bezig zijn met hun eigen belang en zich graag voordoen als leider.
Van Marijnissen (kies maar welke je wil) tot Baudet.

De internationale politieke arena behoeft geen toelichting lijkt me.

De tweede invalshoek levert voor mij ineens een verrassend actuele film op.

*****

Film

Omdat ik een beetje achterloop ben ik vergeten twee films
te vermelden die ik de afgelopen tijd heb gezien in
de bioscoop.

Allereerst de film ‘Final portrait’.
Een film over de van oorsprong Zwitserse kunstenaar Alberto Giacometti.
Zijn werk maakt op mij steeds weer een diepe indruk.
In de film wordt Alberto schitterend gespeeld door Geoffrey Rush.
Je ziet een man die steeds tot het uiterste gaat en steeds ontevreden
is over het resultaat van in dit geval een portret.
Prachtig.

FinalPortraitGeoffreyRush

Geoffrey Rush in Final Portret.


De andere film is Wonder Wheel.
Veel mensen worden Woody Allen moe omdat ‘het steeds hetzelfde is’.
Nou dat is het dus echt niet.
Deze keer weer een slim scenario waarin Kate Winslet een prachtige
rol speelt. Alleen daarom al moet deze film gemaakt en gezien worden.

WoodyAllenWonderWheel

Bij vlagen zit je te kijken naar ‘A Streetcar Named Desire’.
Allen slaagt er iedere keer weer in een iconisch beeld uit het verleden
(jazz, Coney Island) te koppelen aan problemen van gewone mensen
(liefde, kinderen, scheiding, ruzie).
De setting is misschien vreemd (strand/pier met amusement) maar ook mooi
klein (de belangrijke acteurs zijn er in totaal slechts 4) en de thema’s
doen niet onder voor Shakespeare of een opera.

Gezien: Murder on the Orient Express

De film is overladen met bekende acteurs.
Dat levert niet perse een goede film op.
Dat bewijst Murder on the Orient Express.

Waarom maak je een detective-film waarvan iedereen al weet
wie de moord gepleegd heeft en die al vele malen verfilmd of
in series te zien is geweest?
Wat denk je dan extra te kunnen bieden?

Als je bijvoorbeeld de film Oliver Twist (1946) van David Lean
(met een onvergetelijke rol van Alec Guinness) vergelijkt met
de versie Oliver Twist (2005) van Roman Polanski.
Het acteerwerk wordt niet overtroffen maar de 2005-versie
heeft wel het einde dat de originele roman ook heeft en de
versie van 1946 niet. Een stuk dat ik niet kende (en veel mensen niet,
denk ik) omdat van Dickens houden en Charles Dickens lezen
twee verschillende dingen zijn.

Die vraag ‘Wat denk je dan extra te kunnen bieden?’
blijft onbeantwoord in ‘Murder on the Orient Express (2017)’
en daarmee is de film voor mij gelijk minder interessant geworden.
Het acteerspel is niet zodanig dat je denkt dat moet ik zien.
Het gebruik van computer animatie past niet bij deze detective.
Dat kan prima als je bijvoorbeeld een film-versie van
een musical maakt of een surrealistische film als “The Grand Boedapest Hotel”.
Hier volledig ongepast, het haalt de aandacht weg van de twee
kernen van het boek van Agatha Christie:
exotisme en de detevtivepuzzel.

Als je een avond naar de film wil, zonder na te hoeven denken,
dan heb je een redelijke avond met Kenneth Branagh.

**

Gezien: Suburbicon

SuburbiconKaartjeChasse

Deze week is er ook een nieuwe scanner geinstalleerd dus kan ik weer, net als een tijd terug, documenten inscannen en op mijn weblog gebruiken. Nu maakte ik vaak foto’s maar scannen kan een mooier resultaat geven. Suburbicon. Een film gemaakt door George Clooney met in de hoofdrol Matt Damon en Julianne Moore.


Een leuke film.
Niet hééél bijzonder maar leuk voor een avondje bioscoop.
De film past een klein beetje in de tradition van Pulp Fiction
en Reservoir Dogs in dat het geweld, dat er veel in voor komt,
heel direct en bot wordt weergegeven.
Dan weet je dat je naar een soort persiflage zit te kijken
en dat geeft de film humor in plaats van het geweld te verheerlijken..
De dialogen zijn in Pulp fiction wel van een veel hogere kwaliteit.

Tegen de achtergrond van veel racisme en rassengeweld
speelt er zich een misdaadverhaal af.
Uiteindelijk komen alle bad guys om het leven en een
blanke pit in een ruwe bolster.
Eigenlijk een te veel dus.

**** (3½)

Gezien: The Square

De film The Square is een grappige persiflage op
de internationale kunstwereld.
Beatrice Ruff all over the place.

Een curator die het contact met de echte wereld
helemaal kwijt is, gescheiden, vader van twee kinderen,
Tesla (hele dure auto), duur appartement, omringd
met niet al te snugger personeel en een bestuur
dat zich handig uit beeld houdt en dus ook nooit
verantwoordelijk is.
Bestuur hoofdzakelijk in zwart gekleed.

De mensen die de vernisages bezoeken komen eigenlijk
voor het buffet, de geldschieters zijn oude mensen
die eigenlijk niet meer kunnen volgen wat er gebeurd.
Maar wel betalen. Het buffet is van een sterrenkok.

De curator is communicatief sterk maar zegt,
als hij over kunst praat, eigenlijk niets.

In de echte wereld zie je Beatrice Ruff
als een zonnekoningin, jury hier, snabbel daar (oh sorry,
kunstadvies), onredelijke inkomsten, chefkoks aannemend,
even een weekend naar New York, volgende week Doha.

WP_20171110_20_28_56_ProTheSquareRubenOstlund

The Aquare, Ruben Ostlund.


In de film komen een paar kunstvoorwerpen voor.
Ze verwijzen naar werkwijzes of echte werken van kunstenaars.
Zo is er de grap met een werk dat bestaat uit piramide-
vormige stapels materiaal.
Ik moet dan direct aan Anish Kapoor denken.

AnishKapoorToReflectAnIntimatePartOfTheRed1981

Anish Kapoor, To reflect an intimate part of the red, 1981.


Even later zien we op de achtergrond een grote stapel stoelen.
Dat deed me gelijk denken aan:

AiWeiweiBang2013WoodStools

Ai WeiWei, Bang, 2013, wood, stools.


Alles bij elkaar: erg leuk, misschien iets te lang.

****

Gezien: White Sun of Seto Surya

WP_20171103_18_50_12_ProDeepakRauniyarWhiteSun

Sinds vrijdagavond vraag ik me af waar de titel van deze film vandaan komt. Maar de filmdatabase IMDB weet raad: “The film name “Seto Surya (White Sun)” refers to one of element of the National Flag of Nepal, which contains a white sun and a crescent moon in the red background with blue boarder in 2 different triangular section.”


Het tempo van de film is weldadig.
Dat wordt onder andere veroorzaakt door de afwachtende,
observerende houding van de hoofdpersoon, Chandra,
gespeeld door Dayanhanc Rai.
De maker en de acteurs, ik kende ze niet.
Maar de film is prachtig.

De aanpak mag klassiek zijn: verpak een enorm groot
probleem als een veel kleiner, heel persoonlijk
verhaal. Maar om dat dan zo te doen dat je er toch
in slaagt zoveel verschillende aspecten op een
natuurlijke manier met elkaar in samenhang
te brengen. Dat is knap, zeker als de film dan nog
zo aantrekkelijk blijft.

De menselijke werkelijkheid is niet eenvoudig (politieke
overtuiging, tradities, leeftijdsverschil, kastes,
bureaucratie, mensenrechten, oorlog, enz.) ook
al zijn er mensen die ons willen overtuigen dat
het wel zo is.

Ik weet niets van de Nepalese filmindustrie en traditie
maar hier zien we mensen aan het werk die hun vak verstaan
en een geweldige film gemaakt hebben.

Ga kijken!

Save