Weizen weekend

Afgelopen weekend was het weer zover.
Het was weer Wit + Weizen weekend bij Zeezicht.
Een witbierfestival in het centrum van Breda.

 photo ZeezichtWeizenWeekend2013.jpg

Met wit/weizenbier uit Nederland, Duitsland en Belgie.
Dit waren de bieren die er te drinken waren:

 photo ZeezichtWeizenWeekend2013DeBieren.jpg

Mijn winnaar (niet dat ik ze allemaal geproefd heb) is Maallust Weizen.
Ik had er nog nooit van gehoord, laat staan dat ik het eerder
geproefd had. Maar ik vond het heerlijk.

 photo MaallustWeizen.jpg

Drieluik: de basis grasmat ligt er

Vandaag ben ik begonnen aan de eerste grasmat.
Op het ‘Puur natuur’-luik.
Eerst even de lucht een kleurtje gegeven.
Vervolgens de eerste grasmat.
Ik heb zoveel mogelijk met gras gewerkt.
Eerst drie grotere halmen/bladen:

 photo DSC_1112DeEersteDrie.jpg

Vervolgens het hele vlak volgeplant en een eerste takje
met bermbloemen bevestigd.

 photo DSC_1113Basisgras.jpg

Dit moet nu eerst goed drogen.
Dan ga ik nog eens controleren of alles goed vast zit.
Ik doe hier niets aan de kleur van het materiaal.
Met de tijd zal al dit materiaal natuurlijk verder verkleuren
en waarschijnlijk helemaal geel worden.

Vincent vond dit mooi, ik vind dit ook prachtig.

 photo UtagawaHiroshigeMinowaKanasugiAtMikawashimaFromTheSeriesOneHundredFamousViewsOfEdoSnakeYear1857.jpg

Utagawa Hiroshige, Minowa, kanasugi at Mikawashima, from the series ‘One hundred famous views of Edo, snake year, 1857.

Op de tentoonstelling ‘Van Gogh aan het Werk’ worden meerdere werken
van deze kunstenaar getoond omdat ze een voorbeeld zijn
voor werken die Vincent van Gogh maakte.

 photo DSC_1109VanGoghAanHetwerk.jpg

Prachtige voorbeelden die illustreren hoe Vincent van Gogh te werk ging.
Niet als een exentrieke individualist,
maar als een (onder)zoekend kunstenaar.

 photo DSC_1110UtagawaHiroshigoOnverwachteBuiOpDeGroteBrugBijAtake1857.jpg

Utagawa Hiroshigo, Onverwachte bui op de grote brug bij Atake, 1857.


 photo DSC_1111UtagawaHiroshigeHetPruimenboom-theehuisBijKameido1875.jpg

Utagawa Hiroshige, Het pruimenboom-theehuis bij Kameido, 1875.


Aanleiding voor deze blog is de tentoonstelling ‘Birds in the Art of Japan’
van het Metropolitan Museum of Art in New York.
De tentoonstelling is morgen voor het laatst te zien.

India 2012 – 2013: deel 11

 photo 20121212DavidKerkhoffRatInfestedMailboxWeb.jpg


Woensdag 12 december

Gol Gumbaz, Ibrahim Rauza, Citadel met Jama Masjid.

Op 12 december 2012 bezochten we een aantal bezienswaardigheden in
Baijapur. De eerste, Gol Gumbaz, kwam aan bod in mijn vorige blog
over deze reis. Nu is Ibrahim Rauza aan de beurt.

Rauza betekent tombe.
Het is dus het grafmonument van Ibrahim,
Ibrahim Adil Shah II en voor zijn koningin Taj Sultana.
Het is gebouwd in 1627.
In een grote tuin ligt een ommuurd gedeelte.
Binnen de ommuring zijn er drie architectonische elementen te zien
op een plateau: een grafmonument, een tank (bad of vijver) en
een moskee.
De architect was uit Perzie afkomstig en heette Malik Sandal.

De zon zat, afhankelijk hoe je het bekijkt,
die dag erg mee. Het was warm en erg scherp.
Dat beinvloedde de kwaliteit van de foto’s nogal.

 photo DSC_0207IbrahimRauzaTuinDanNanLinksMausoleumPoortgebouwEnMoskee.jpg

Ibrahim Rauza: op de voorgrond de tuin, dan links het mausoleum, in het midden het poortgebouw en rechts de moskee.


Op 12 december schreef ik:

Het Ibrahim Rauza-complex bestaat niet uit 1 gebouw maar
is een groep van gebouwen/structuren:
= een gebouw met minaretten met in de centrale ruimte
een aantal grafmonumenten.
Het gebouw is vierkant met aan 2 kanten deuren;
= een moskee met een grote koepel. Het gebouw is aan 1 kant
helemaal open. Het oosten wordt aangegeven door een nis;
= tussen de 2 gebouwen een tank (watervoorziening);
= haaks op de as die door de twee gebouwen loopt
staan poortgebouwen met minaretten;
= het hele complex is omzoomd met een muur.

Heel sierlijk. Veel versieringen, zeker op het gebouw dat de graven bevat.

 photo DSC_0208OnderdeelVanDeOmmuring.jpg

Ruimte in de muur.


 photo DSC_0209EenHeleKlas.jpg

Ibrahim Rauza, de moskee met een hele klas bezoekers.


 photo DSC_0210NieuwsgierigeDamesD1.jpg

Nieuwsgierige dames.


 photo DSC_0210NieuwsgierigeDamesD2.jpg


 photo DSC_0211TankMetOpDeAchtergrondDeMoskee.jpg

Op de voorgrond de tank met daarachter de moskee.


 photo DSC_0212DeurVanBuitenGezien.jpg

Een van de twee deuren van buitenaf gezien.


 photo DSC_0213Ramen.jpg

Maar ook de ramen zijn van prachtig teakhout.


 photo DSC_0214.jpg

Binnen in Ibrahim Rauza.


 photo DSC_0215MausoleumVanIbrahimRauza.jpg


 photo DSC_0216BovenlichtVanBinnen.jpg

Sierlijk bovenlicht.


 photo DSC_0217AltijdMaarWeerDiePrachtigeDeuren.jpg

Altijd maar weer die prachtige deuren.


 photo DSC_0218DeGrafmonumentenInHetMausoleum.jpg

De grafmonumenten in het mausoleum.


 photo DSC_0219BovenlichtVanBuitenD.jpg

Het bovenlicht van buiten.


 photo DSC_0220BuitenzijdeMausoleum.jpg

Details van de buitenzijde van het mausoleum.


 photo DSC_0221OmgangVanHetMausoleumMetZichtOpDeMoskee.jpg

De omgang van het mausoleum met zicht op de moskee in de verte.


 photo DSC_0222InActieD.jpg

 photo DSC_0223InVolleVluchtD.jpg

 photo DSC_0225Papagaaien.jpg

 photo DSC_0225PapagaaienD.jpg


 photo DSC_0226VersieringMausoleum.jpg

Een van de minaretten.


 photo DSC_0227HetPlateauMetAchterDeMoskeeEnRechtsHetMausoleum.jpg

Hier zie je het plateau met achter de moskee en rechts het mausoleum.


 photo DSC_0228SymmetrieMetPootgebouw.jpg

Symmetrie met poortgebouw.


 photo DSC_0229HetMausoleum.jpg

Het mausoleum.


 photo DSC_0230DeMoskeeIsAanDeVoorkantHelemaalOpen.jpg

De moskee is aan de voorkant helemaal open.


 photo DSC_0231MausoleumVanuitDeMoskee.jpg

Het mausoleum vanuit de moskee.


 photo DSC_0232TankEnMausoleumVanuitDeMoskee.jpg


 photo DSC_0233Moskee.jpg


 photo DSC_0234Symmetrie.jpg

Symmetrie met prachtige versieringen.


 photo DSC_0235VersieringVanDeMoskee.jpg


 photo DSC_0236DeMoskeeOpFundamenten.jpg

De moskee met het plateau.


 photo DSC_0238IbrahimRauzaVanafDeOmmuring.jpg

Ibrahim Rauza vanuit het poortgebouw. We namen afscheid.


Het lettertype in de titel van Bijapur 12 december 2012 is van David Kerkhoff en heet Rat infested mailbox Web. De titel van het lettertype (van ratten vergeven brievenbus) heeft niets met India of Bijapur te maken. Het is gewoon een

Valkenbergconcert

Gisteravond was er weer een Valkenbergconcert in Breda.
Net als de vorige avonden dit jaar, was het weer perfect.
Er werden goede zaken gedaan en het was er erg gezellig.
En druk, maar niet te.

 photo WP_20130723_003ValkenbergconcertVeelFietsenOpHetKasteelplein.jpg

Op het Kasteelplein stonden erg veel fietsen.


 photo WP_20130723_004ValkenbergconcertIngangVanHetPark.jpg

De ingang van het Valkenberg aan de kant van de binnenstad.


 photo WP_20130723_005Valkenbergconcert.jpg


 photo WP_20130723_008Valkenbergconcert.jpg

Met de fontein op de achtergrond.


 photo WP_20130723_009ValkenbergconcertDrukDrukDruk.jpg

Druk, druk, druk….


 photo WP_20130723_010ValkenbergconcertVoorHetPodiumExtraDruk.jpg

Voor het podium was het extra druk. Je zag overal picknickmanden. Slechts hier en daar was men aan het BBQ-en. Gelukkig maar want het ruikt niet lekker en geeft brandgevaar.


 photo WP_20130723_011Valkenbergconcert.jpg


 photo WP_20130723_012ValkenbergconcertVerkoelingKonIedereenGoedGebruiken.jpg

Zelfs op afstand gaf de fontein behoorlijk wat verkoeling. Heerlijk.


Vanmiddag uit lunchen geweest….

Het is al weer even geleden dat er op mijn blog
iets te lezen was over de culinaire avonturen.
Maar vandaag was ik uitgenodigd voor een lunch.
De lunch vond plaats in The Harbour Club in Amsterdam.

 photo DSC_1104TheHarbourClubAmsterdam.jpg

Het weer was stralend en buiten bij het water is dat
dan gewoon fantastisch.
Als er dan ook nog heerlijke vis wordt geserveerd
dan kan het haast niet meer kapot.

 photo WP_20130723_001TheHarbourClubAmsterdam.jpg

Binnen was het vanmiddag helemaal leeg op de prachtige visvitrine na dan.
Daar lagen allerlei heerlijke vissen te wachten op klanten.
Laat je dus door mij niet stoppen.

 photo WP_20130723_002TheHarbourClubAmsterdam.jpg

Drieluik

Op mijn drieluik gaat het om vorm en kleur.
De perfecte vormen van de natuur kan ik niet namaken.
Daarom ga ik gedroogd gras en gedroogde kruiden gebruiken
als basis voor mijn grasvelden.
De onderkleur voor de grasvelden heb ik inmiddels aangebracht.
Omdat ik de natuur toch niet kan evenaren kies ik voor drie
grondvormen voor het grasveld: de natuur, de letterlijk geverfde natuur
en een bont kleurspectacel waarbij de vormen nog steeds van de natuur zijn
maar de kleuren geen relatie hebben met die natuur.

 photo DSC_1102DDrieluikMetGras.jpg

De drie grasvelden met elk een eigen horizonhoogte.


Vandaag heb ik een eerste poging gedaan om een lucht te verven.

 photo DSC_1103DEersteLucht.jpg

De structuur van de gesso en de sponsafdrukken komen goed tot hun recht.


Paul McCartney and Wings: Rockshow

Een nieuwe DVD van Paul McCartney.
Het gaat om een concert in Amerika uit 1976.
McCartney is op een hoogtepunt met Wings.
Er verschijnt een driedubbel LP: Wings over America.
Die LP kocht ik toen en ik heb hem nog steeds.

 photo DSC_1077PaulMcCartneyWingsOverAmerica.jpg

Het was een heel pakket, drie binnenhoezen en een grote poster.


 photo DSC_1078PaulMcCartneyWingsOverAmericaHoesBinnen.jpg

Wings over America, binnenkant hoes.


 photo DSC_1082PaulMcCartneyWingsOverAmericaBinnenhoezen.jpg

De drie binnenhoezen.


 photo DSC_1082PaulMcCartneyWingsOverAmericaPosterAchterzijde.jpg

Paul McCartney en Wings. Poster.


 photo DSC_1084PaulMcCartneyWingsOverAmericaHoes.jpg

Wings over America, buitenkant hoes.


 photo DSC_1088PaulMcCartneyWingsOverAmericaPoster.jpg

Wings over America, poster.


 photo DSC_1089PaulMcCartneyRockshowPlaat.jpg

Een van de drie LP’s.


 photo DSC_1090PaulMcCartneyRockshowPlaat01.jpg

Het etiket.


 photo DSC_1090PaulMcCartneyRockshowPlaat02.jpg


Maar het ging natuurlijk om de DVD.
Mooie show al gaan niet alle nummers even goed.
Zo is ‘Band on the run’ niet echt geslaagd.
De zang van McCartney is daar niet goed.
Dat is jammer want het is een van de laatste nummers in de show.
Maar alles bij elkaar blijft het een prachtig tijdsdocument.

 photo DSC_1099PaulMcCartneyRockshowMagnetoAndTitaniumMan.jpg

Paul McCartney and Wings: Rockshow. Magneto and Titanium man.


 photo DSC_1100PaulMcCartneyRockshow.jpg

Toch is en blijft Paul McCartney een klasse apart.


Van Morrison

Het schijnt dat deze DVD eind vorig jaar is verschenen:
Live at the Capital Theatre
Passaic, New Jersey, 1979.

 photo DSC_1063VanMorrisonLiveAtTheCapitalTheatre.jpg

Helaas vertelt de hoes niet veel over wat en wie je te zien krijgt.
Het is een zwart/wit optreden van Van Morrison in 1979.
Hoogtepunten zijn ‘Angeliou’, ‘Moondance’, ‘Tupelo Honey’ en ‘Troubadours’.

 photo DSC_1069VanMorrisonLiveAtTheCapitalTheatre.jpg

Van Morrison, Live at the Capital Theatre.

 photo DSC_1071VanMorrisonLiveAtTheCapitalTheatre.jpg

 photo DSC_1072VanMorrisonLiveAtTheCapitalTheatre.jpg

Drieluik

Het gras, de bloemen en planten zijn al behoorlijk gedroogd.
De klaprozen worden zo teer, de bloemen zijn haast doorzichtig
en hebben hun felle rode kleur verloren.
Ze zijn nu violet.

 photo DSC_1076Gedroogd01.jpg

 photo DSC_1076Gedroogd02.jpg

Eigenlijk te mooi om in mijn drieluik te verwerken.

Achterkant van de Graanbeurs

 photo DSC_1059AchterkantVanDeGraanbeurs.jpg

Als de horecavoorschriften hier net zo goed gevolgd worden als
de voorschriften van de brandweer,
dan zou ik liever niet naar de Graanbeurs in Breda gaan.
De foto toont de troep die er wordt weggezet
op de vluchtroute voor bewoners van het achtergelegen pand
en misschien ook wel voor de gasten.
Er hangt een groot bord tegen de muur van de brandweer
dat de muur vrijgelaten moet worden….

Van Gogh Museum Amsterdam

Wat een belevenis.
Dit is niet meer zo’n museum waar je nauwelijks durft te praten.
Hier zijn mensen!

 photo DSC_1062VanGoghMuseumAmsterdam.jpg

Muziek, projecties, veel mensen, van over de hele wereld.
Okay de audiotour apparaten zijn verouderd.
Maar de tentoonstelling ‘Van Gogh aan het werk’ is top.

 photo WP_20130719_002VanGoghMuseumAmsterdam.jpg

Van de Web site:

De jubileumtentoonstelling Van Gogh aan het werk laat zien hoe Vincent van Gogh zich in een periode van maar 10 jaar ontwikkelde tot een unieke kunstenaar met een imposant oeuvre. Ruim 200 werken geven inzicht in Van Goghs werkwijze: naast schilderijen, werken op papier, brieven worden ook persoonlijke materialen van Van Gogh getoond, zoals zijn originele schetsboekjes, verftubes en het enige bewaard gebleven palet, afkomstig uit Musée d’Orsay. Met deze tentoonstelling vieren we de afsluiting van acht jaar onderzoek naar zijn werkwijze én het 40-jarig bestaan van ons museum.

Een goede mengeling van een grote publiekstentoonstelling.
Met vele toppers.
Maar ook interessant voor mensen die iets meer willen zien en leren van Van Gogh.

 photo WP_20130719_003VanGoghMuseumAmsterdam.jpg

Open op vrijdagavond!
Nog even nagenieten in de hal met een muziekje.
Super!

Drieluik

Mijn volgende werk is een drieluik.
Het komt in mijn inspiratieboek.
Probleem is natuurlijk dat in een boek
je geen drie bladzijdes naast elkaar hebt.
Daar moet nog wat op gevonden worden.
Ik gebruik de oranje pagina’s aan het begin van het boek
en heb een oranje pagina die aan het eind van het boek zit,
eruit gesneden.

 photo DSC_0997.jpg

Zo kom ik aan mijn drieluik.


Onderwerp van het drieluik is ‘het grasveld’.
Het wordt een experiment met verf.
Tekenen kan ik slecht dus gebruik ik de vormen uit de natuur.
Al een paar weken ligt er een collectie gras en onkruid
te drogen in een telefoonboek in de kamer.
Dat zijn de vormen.
Nadat ik ze van een kleur heb voorzien zullen ze
het grasveld gaan vormen.
Ooit zag ik een animatie waarin een grasveld
vanuit meerdere perspectieven werd getoond.
Met gras alsof het bomen zijn, met gras vanuit
een menselijk perspectief en
van gras vanuit het perspectief van een overvliegende vogel.
Daarom drie perspectieven: met weinig lucht tot heel veel lucht.
De lucht en de gessostructuur voor de wolken heb ik gisteren aangebracht.

 photo DSC_0999.jpg

Het eerste, losse luik. De foto toont ook de verschillende ‘sponzen’ die ik wil uittesten om structuur aan te brengen in de gesso: een schuursponsje en verschillende make-up sponzen.


 photo DSC_1000.jpg

Veel nog witte lucht, weinig, nu nog oranje grasveld.


 photo DSC_1001.jpg

Nu met structuur. Het schuursponsje bracht veel ‘schade’ aan. Het effect was niet waar ik naar op zoek was. Het eenvoudige sponsje met veel gaatjes werkte het best. Volgende keer eens proberen om gesso met een spons aan te brengen.


 photo DSC_1002.jpg

Dan de pagina’s in het boek.


 photo DSC_1003.jpg

En nu maar drogen. Dat moet met het huidige weer geen probleem zijn.


Anita Vermeeren in de Grote Kerk: Steengoed!

Dit weekend opende de tentoonstelling Steengoed!
in de Grote Kerk in Breda.
Anita Vermeeren is een van de kunstenaars die er te zien waren
en ze maakten dit weekend een fresco.

 photo DSC_1006GroteKerkBredaDetailBuitenkant.jpg

Van dat proces, of liever gezegd van het resultaat
heb ik een aantal foto’s.
Daarnaast is de Grote Kerk zelf een kunstwerk.
Dus daar ook een reeks foto’s van.

 photo DSC_1007AnitaVermeerenPortret.jpg

Voorbeeld van een van de ‘Portretten’ van Anita Vermeeren.


 photo DSC_1008AnitaVermeerenProfeet.jpg

Hier ligt het fresco op de grond. Een profeet.


 photo DSC_1009AnitaVermeerenProfeetFrescoOptillen.jpg

Hier wordt het fresco aan een kant opgeteld zodat het water en de verf kunnen uitlopen.


 photo DSC_1010AnitaVermeerenProfeet.jpg

 photo DSC_1011AnitaVermeerenProfeet.jpg


Nu even tijd maken voor De Grote Kerk zelf.

 photo DSC_1012.jpg


 photo DSC_1013CorneVanGoolZonderTitel.jpg

Corne van Gool, Zonder titel. Zijn werk werd in de krant het meest genoemd.


 photo DSC_1015NorbertVeegerLostWings.jpg

Maar eerlijk gezegd vind ik het werk van Norbert Veeger beter: Lost wings.


 photo DSC_1017GroteKerkBredaGrafmonument.jpg

Een van de mooie grafmonumenten in de Grote Kerk.


 photo DSC_1019CorneVanGoolPieta.jpg

Corne van Gool, Pieta.


 photo DSC_1029GroteKerkBredaMusicerendeEngelen.jpg

Grote Kerk Breda, Musicerende engelen.


 photo DSC_1030GroteKerkBredaEngelInPlafond.jpg

Grote Kerk Breda, Musicerende engelen, detail.


 photo DSC_1035GroteKerkBredaBloemmotievenOpPlafond.jpg

Grote Kerk Breda, bloemmotieven in de gewelven.


 photo DSC_1038AnitaVermeerenPortret.jpg

Anita Vermeeren, portret.


 photo DSC_1039AnitaVermeerenPortret.jpg

Anita Vermeeren, portret.


 photo DSC_1040GroteKerkBredaPetrus.jpg

Petrus.


 photo DSC_1041GroteKerkBredaDeGoedeHerder.jpg

De Goede Herder.


 photo DSC_1042GroteKerkBredaSluitsteenGewelf.jpg

Sluitsteen in het gewelf.


 photo DSC_1043GroteKerkBreda.jpg

Plafond boven het hoofdaltaar.


 photo DSC_1046GroteKerkBreda.jpg

Kroonluchter met wapen van de stad.


 photo DSC_1047AnitaVermeeren.jpg

Anita Vermeeren. Tijd om het fresco weer rechtop te zetten.

 photo DSC_1048AnitaVermeeren.jpg
 photo DSC_1049AnitaVermeeren.jpg
 photo DSC_1052AnitaVermeeren.jpg
 photo DSC_1056AnitaVermeeren.jpg
 photo DSC_1057AnitaVermeeren.jpg
 photo DSC_1058AnitaVermeeren.jpg

HhhH, Laurent Binet

 photo GuilleVizzariEsmeraldaProHhhHLaurentBinet.jpg

Maar in hoofdstuk 97 gaat hij nog even in
op een van zijn naaste collega’s:

Een onderafdeling van de Gestapo, al is de werkelijke status veel hoger, maar je kunt beter discreet blijven over gevoelige onderwerpen, wordt gevormd door Joodse zaken. Voor de leiding daarvan weet Heydrich al wie hij wil hebben, de aangewezen persoon is die kleine Oostenrijkse Hauptsturmfuhrer, die zulk goed werk aflevert, Adolf Eichmann.

Hoofdstuk 104, een volgende stap in de carrière van Heydrich:

In Berlijn geen ronde tafel of zwarte magie, er heerst een bureaucratische sfeer en Heydrich schrijft ijverig zijn instructies. Göring heeft hem gevraagd het kort en bondig te houden. Op 2 juli 1941, dus twee weken na het begin van Barbarossa, laat hij de volgende notitie verspreiden onder de leidinggevende SS’ers die achter het front opereren: ‘Geëxecuteerd moeten worden: alle functionarissen van de Komintern, de partijfunctionarissen, de volkscommissarissen, joden die functies bekleden binnen de partij of de staat en andere radicale elementen (saboteurs, propagandisten, partizanen, moordenaars, agitatoren).’
Inderdaad bondig, maar ook omzichtig , en zelfs enigszins merkwaardig geformuleerd, want waarom die nadere omschrijving van de joodse functionarissen, terwijl alle functionarissen moeten worden gedood, of ze nu joods zijn of niet?

Twee weken later is de gene verdwenen, weggevaagd door de euforie van de overwinningen. Terwijl de Wehrmacht het Rode Leger op alle fronten verplettert, de Duitse opmars sneller gaat dan de grootste optimisten verwachtten, en er al driehonderdduizend Sovjetsoldaten krijgsgevangen zijn genomen, herschrijft Heydrich zijn instructie. Hij herhaalt de belangrijke punten en breidt zijn lijst uit met wat detailleringen (hij voegt er bijvoorbeeld ook de oud-commissarissen van het Rode Leger aan toe). En ten slotte vervangt hij ‘de joden die functies bekleden binnen de partij of de staat ’door ‘alle joden’.

Over de stijl van zijn boek. Hoofdstuk 107.

Natacha leest het hoofdstuk dat ik net heb geschreven. Bij de tweede zin roept ze uit: ‘Hoezo, “het bloed stijgt naar zijn wangen”? “Zijn hersenen bonzen tegen zijn schedelwand”? Dat heb je verzonnen!’

Hoofdstuk 150 gaat over al die mensen die bij de aanslag
(de aanloop, de aanslag zelf en de gebeurtenissen daarna)
betrokken waren.
Dat waren niet alleen Gabcik (Gabčik), Kubis (Kubiš) en Valcik (Valčik).

Ik kan deze geschiedenis niet vertellen zoals het zou moeten. Die hele warboel van personages, gebeurtenissen, data en de eindeloze vertakkingen van oorzaak en gevolg, en die mensen, echte mensen die echt hebben bestaan, met hun leven, hun handelingen en hun gedachten, waarvan ik een flintertje aanstip….
Ik bekijk een kaart van Praag waarop alle appartementen staan aangegeven van mensen die de parachutisten hebben geholpen en hun onderdak hebben bezorgd, iets waar ze bijna allemaal met hun leven voor hebben betaald. Mannen, vrouwen en kinderen, natuurlijk. De familie Svatos, op een steenworp van de Karelsbrug, de familie Ogoun, vlak bij de burcht, de families Novak, Marovec, Zelena en Fafek, die meer naar het oosten woonden. Ieder lid van elk van die families zou een eigen boek verdienen met daarin het relaas van zijn of haar deelname aan het verzet tot in Mauthausen en de tragische ontknoping.

De doden zijn dood en het maakt hun niets uit of hun eer wordt bewezen. Het is voor ons, de levenden, dat het iets betekent. De herinnering heeft geen enkel nut voor hen die ze eert, maar ze dient degenen die zich ervan bedienen. Met mijn herinnering bouw ik mijn identiteit op, met haar troost ik me.

Binet is gericht op details, alle details.
Zo maakt hij ons deelgenoot in hoofdstuk 154 van zijn twijfels
over de correctheid van gegevens en hoe daar mee om te gaan
in relatie tot een historische roman van Flaubert:

Deze keer ben ik in het nadeel, want het is veel makkelijker om me op een fout te betrappen bij een nummerbord van een Mercedes uit de jaren veertig dan bij de tuigage van een olifant uit de derde eeuw voor Christus.

Hoofdstuk 205 is een heel belangrijk hoofdstuk.
Over de stelling die Binet hierin inneemt
zijn heel wat blogs geschreven.
Ik neem dit hoofdstuk dan ook helemaal op:

Ik begin het geloof ik te begrijpen: ik ben een infra-roman aan het schrijven.

Inderdaad. Hoofdstuk 205 is slechts 1 zin.
Maar een belangrijke. Het boek is immers een roman.
Je vergeet het soms als je het boek aan het lezen bent.
Het is geen geschiedenisboek.
Dat is ook waar de meeste recensisten problemen mee hebben.
Binet stapt regelmatig met zijn eigen ervaringen (?) in het boek
op de voorgrond.
Als een detective die vertelt over hoe hij de zaak oplost.

In een interview in Vrij Nederland definieert Binet het als volgt:
een geschiedenis verteld als een roman met alle eigenschappen
en technieken van de roman – op één na: fictie

Of zoals de Volkskrant schrijft:
Laurent Binet beschrijft tot in detail hoe dat in zijn werk ging.
Maar – hoogst opmerkelijk voor een roman – hij wijkt daarbij
geen duimbreed af van de feiten.

Hoofdstuk 206, is het de vertaalster of is het Binet?

De bochten van de weg schetsen het lot van een man, en van nog een man, en van nog een man, en van nog een man.

4 x het woord man in 1 zin, 4 x H!
(Heydrich, Gabcik (Gabčik), Kubis (Kubiš) en Valcik (Valčik))

Hoofdstuk 209

Alle blikken zijn op hen gevestigd en de geüniformeerde mannen in het publiek brengen de Hitlergroet als ze langskomen. Heydrich laat zich door de grootsheid van de omgeving overweldigen, ik zie het in zijn blik, trots neemt hij het altaar met daarboven de weelderige bas-reliefs in ogenschouw, aan de voet waarvan de musici weldra plaats zullen nemen.
Muziek is zijn leven, zo weet hij die avond weer, als hij ooit vergeten was; vanaf zijn geboorte is ze bij hem geweest en ze heeft hem nooit verlaten. De kunstenaar in hem heeft altijd overhoopgelegen met de man van daad. Zijn carrière is voor hem bepaald door de loop der dingen. Maar hijzelf is altijd vervuld geweest van muziek, tot op het moment van zijn dood.
Iedere genodigde heeft het programma van de avond in zijn hand waarin het slechte proza te lezen is dat de plaatsvervangend protector zich bij wijze van introductie heeft verwaardigd te schrijven: ‘Muziek is de scheppende taal van kunstenaars en muziekliefhebbers, het uitdrukkingsmiddel van hun innerlijk leven. In moeilijke tijden brengt muziek hem die er naar luistert verlichting en in tijden van grootsheid en strijd schenkt ze hem moed. Maar muziek is bovenal de grootste expressie van wat het Duitse ras cultureel tot stand heeft gebracht. In dat opzicht is het Praagse muziekfestival een bijdrage aan de superioriteit van het heden, dat als fundament wordt beschouwd voor een sterk muzikaal leven van deze regio binnen het Reich de komende jaren.’Heydrich kan minder goed schrijven dan vioolspelen, maar dat maakt hem niet uit, omdat muziek de ware taal is van de kunstenaarsziel.
De programmering is uitzonderlijk goed. Hij heeft de beste musici laten komen om Duitse muziek ten gehore te brengen. Beethoven, Handel, Mozart natuurlijk, waarschijnlijk is men die avond voor een keer aan Wagner ontsnapt (ik weet het niet zeker want ik heb het volledige programma niet kunnen achterhalen). Maar wanneer de noten opklinken van het pianoconcert in c mineur van Bruno Heydrich, zijn vader, gespeeld door de vroegere leerlingen van het conservatorium in Halle, begeleid door een beroemde, virtuoze pianist die speciaal voor de gelegenheid os overgekomen, moet Heydrich, die de muziek door zich laat stromen als een heilzame golf, dia apotheose voelen. Ik zou dat werk ook graag beluisteren. Wanneer Heydrich aan het eind applaudisseert, zie ik op zijn gezicht het trotse waandenkbeeld van alle megalomane grote egoïsten. Heydrich geniet van zijn persoonlijke triomf via de postume triomf van zijn vader. Maar triomf is nog geen apotheose.

Het dilemma: Duits, Nazi, Cultuur.
Ook Binet ontkomt daar niet aan.

210

Gabcik is terug. Kubis en hij roken niet in het appartement van de keurige familie Ogoun die hen huisvest, om hen niet lastig te vallen en bij de buren geen argwaan te wekken.
Door het raam is te zien hoe de burcht zich tegen de nachtelijke lucht aftekent. Kubis, die diep in gedachten naar die imposante massa kijkt, zegt hardop denkend: ‘Hoe zou het morgen om deze tijd zijn…’Mevrouw Ogoun vraagt: ‘En wat zou er dan anders moeten zijn?’ Gabcik geeft haar antwoord: ‘Nee, mevrouw, niets hoor.’
Op de ochtend van 27 mei staan Gabcik en Kubis vroeger dan anders klaar om te vertrekken. De zoon van de familie Ogoun, die hun onderkomen biedt, repeteert nog een laatste keer zijn stof, want vandaag moet hij eindexamen doen en hij is heel zenuwachtig. Kubis zegt: ‘Rustig maar, Lubos, je slaagt, je slaagt heus wel. En vanavond vieren we met zijn allen dat het gooed is gegaan…’

Zwart/Groen. Het achterhalen van de feiten is ingewikkeld.
Ook hier worden we weer deelgenoot in de zoektocht van de detective.
Reusachtig ten opzichte van Klein. Humor!

212

Om negen uur is de zwarte of donkergroene Mercedes voor komen rijden met aan het stuur zijn chauffeur, een reusachtige SS’er van bijna twee meter lang, die luistert naar de naam Klein.

Binet maakt ons deelgenoot van nog een ander probleem.
Een soort bewuste Writers Block.
Hij wil wel schrijven (zoals ik altijd wel boeken wil lezen)
maar stelt steeds de apotheose uit
omdat hij niet wil dat het afgelopen is.
Fantastisch!

215

Terwijl de Mercedes van Heydrich langs de onregelmatige gesponnen draad van zijn lot kronkelt, terwijl de drie parachutisten met al hun zintuigen op scherp en gespannen in de bocht van de dood op de uitkijk staan, herlees ik de geschiedenis van Jan Zizka, beschreven door George Sand in Jean Zizka, een van haar minder bekende boeken.

Men zegt ook dat Zizka een van de grootste krijgsheren is die ooit hebben geleefd, omdat hij nooit een nederlaag heeft gekend. Ik versnipper mijn aandacht. Ik lees allemaal dingen die me van de bocht wegvoeren. En dan stuit ik op de volgende zin van George Sand: ‘Arme of gebrekkige ploeteraars, het is en blijft een hopeloze strijd tegen mensen die zeggen: “Je moet hard werken voor een pokkenleven.” Dat is geen uitnodiging meer, maar een regelrechte provocatie, en dat terwijl ik net van die uitweidingen af wil! Maar geconcentreerd op mijn doel laat ik me nu niet meer afleiden. Een zwarte Mercedes schiet als een slang over de weg, en ik zie hem.

In het volgende hoofdstuk staat naast de gebeurtenissen, de tijd centraal.

218

Hij schiet en er gebeurt niets.
Maanden van voorbereiding en nu blokkeert de stengun, dat Engelse kreng. Heydrich hier binnen zijn bereik, in zijn macht, en zijn wapen weigert. Hij haalt de trekker over en de stengun, in plaats van kogels te spuwen, zwijgt. Gabciks vingers krommen zich krachtig om het nutteloze metalen palletje.
De auto is tot stilstand gekomen en deze keer staat de tijd werkelijk stil. De hele wereld houdt op met bewegen, met ademhalen. De twee mannen zitten als versteend in de auto. Alleen de tram vervolgt zijn weg alsof er niets aan de hand was, op zo korte afstand dat een paar passagiers ook al diezelfde verstarde blik in hun ogen hebben, want ze hebben gezien wat er zich afspeelde, namelijk niets. Het gekrijs van de wielen over de stalen rails verscheurt de stilstaande tijd.

‘Wij die misschien eens zullen sterven, noemen de mens onsterfelijk in het vuur van het ogenblik.’ Ik veracht Saint-John Perse, maar zijn poezie veracht ik niet per se. Deze versregel kies ik om op dit ogenblik die frontsoldaten eer te bewijzen, ook al zijn ze boven alle lof verheven.

Hoofdstuk 221 is het laatste hoofdstuk van het eerste deel.
De gebeurtenissen die maar een paar seconden hebben geduurd
worden door Binet breed uitgesponnen waardoor het lijkt
alsof de tijd stilvalt.
Aan het begin van deel twee wordt een tegenovergestelde beweging gemaakt.
Ik herhaal hier heel hoofdstuk 221.

221

Ik ben precies daar waar ik wilde wezen. De bocht van de Holesovicestraat wordt verzengd door een vulkaanuitbarsting van adrenaline. Dit is het moment waarop een aantal individuele microbesluiten, enkel en alleen voortgekomen uit instinct en angst, leidt tot een luidruchtige hik of oprisping van de Geschiedenis.
Elk lichaam neemnt een beslissing. Klein, de chauffeur rijdt niet weg, en dat is een vergissing.
Heydrich komt overeind en trekt zijn pistool. Tweede vergissing. Als Klein blijk had gegeven van hetzelfde reactievermogen als Heydrich, of als Heydrich net als Klein verstijfd op zijn stoel was blijven zitten, dan zou alles waarschijnlijk heel anders zijn gelopen en was ik er misschien niet om er over te vertellen.
Kubis arm beschrijft een halve cirkel en de bom vliegt door de lucht. Maar, zo is het nu eenmaal, niemand doet ooit precies wat hij moet doen. Kubis mikt op de voorbank, maar de bom landt naast het rechterachterwiel. Toch ontploft hij.

India 2012 – 2013: deel 10

 photo 20121212DavidKerkhoffRatInfestedMailboxWeb.jpg


Woensdag 12 december

Gol Gumbaz, Ibrahim Rauza, Citadel met Jama Masjid.

Hotel: Shashinag Regency; mooie tuin. Zwembad met water! Het hotel ligt wel 5-6 kilometer van de monumenten af.

Het is 08.40: ontbijt in de warme zon in de tuin.

Gol Gumbaz is ongelofelijk.
Vandaag is Bijapur een kleine stad met 100.000 inwoners,
maar ooit was het de hoofdstad van een rijk met een koning
die zich een dergelijk enorm mausoleum kon veroorloven.
De basis van het gebouw is vierkant.
Op iedere hoek staat een kleine toren (aanzet tot minaret).
Bovenop een enorme koepel.
Binnen is het een (1) grote ruimte, zonder pilaren.
De koepel met aan de basis de zogenaamde fluistergalerij.
Toen we daar liepen zong een onderwijzer zachtjes een lied.
Het was overal te horen.
Toen mochten de leerlingen hun gang gaan,
ondersteund door de aanwezige volwassenen.
Het kabaal was niet te harden.

De ruimte is leeg op een groot, stenen plateau in het midden na
met daarop de grafmonumenten van de koninklijke familie.

 photo DSC_0162HetBladEnDeZaadjes.jpg

Dit is het blad van het zaad en een paar zaadjes die ik gisteren, onderweg meegenomen had.


 photo DSC_0164GolGumbazVanuitDeAuto.jpg

Gol Gumbaz vanuit de auto, onderweg naar het monument. We kijken er naar uit.


 photo DSC_0165GolGumbazVerborgenAchterHetMuseum.jpg

Gal Gumbaz gedeeltelijk verborgen achter het museumgebouw dat er voor staat.


 photo DSC_0166GolGumbaz.jpg

Gol Gumbaz. De naam komt uit het Perzisch: Gol Gumbadh. Dit betekent ‘rozekoepel’ (volgens Wikipedia), een verwijzing naar de bloemmotieven die aan de basis van de koepel zijn aangebracht.


 photo DSC_0167GolGumbazTekst.jpg

Gol Gumbaz

Gol Gumbaz (meaning, round dome) is the mausoleum of Muhammad Adil Shah II (1627 – 1657 AD), the seventh Sultan of Bijapur’s Adil Shahi dynasty.

Built in 1659 AD, at the architectural zenith of the Adil Shahi dynasty, its immense proportions make this mausoleum a masterpiece of Islamic architecture. With an internal diameter of 37, 92 meter, the tomb’s enormous dome is one of the largest in the world. It covers a floor area of 1703,56 M2, the largest under any domed building in the world.

 

The tomb is famous for the technically ingenious yet artistic manner in which the hemispherical dome has been constructed on a square base. Instead of pillars, the massive brick dome is supported by a system of eight intersecting arches that create interlocking pendentives (curved wall surfaces forming a transition between the circular dome and its square-shaped support) which bear the load of the dome. Though domes are frequently raised on square bases, the system of interlocking pendentives used her is uncommon.

 

The Gol Gumbaz is also well-known for its whispering gallery, a gallery around the base of the dome, accessed through winding staircases in the four corner towers. Because of the dome’s remarkable acoustic properties, the faintest sound made at one end of the gallery can be clearly heard at the other end. Every sound echoes 10 to 12 times and reverberates for 26 seconds, the longest known reverberation count of any building.

 

On the platform in the centre of the tomb chamber are the tombstones of Mohammad Adil Shah, his two wives, his son and daughter, and his mistress, the dancing girl Rambha. Their real graves are in the cellar below.

 


 photo DSC_0168GolGumbaz.jpg


 photo DSC_0169ToegangGolGumbaz.jpg

Toegangsgedeelte van het gebouw. De gebouwen uit deze periode zijn niet heel erg veel versierd maar wel heel typisch.


 photo DSC_0170TypischeVersiering.jpg

Dit is een voorbeeld van die typische versiering van dergelijke monumenten.


 photo DSC_0171TypischeVersiering.jpg

Hier nog een detail.


 photo DSC_0172TypischeVersiering.jpg


 photo DSC_0173.jpg

Een van de vier torens. Er zijn veel bezoekers. Het blijkt dat hogere klassen op dit moment examen doen en dat de lagere klassen daarom op schoolreisjes gaan.


 photo DSC_0174GrafmonumentenMetKoepel.jpg

Hier een poging on de ruimte binnen te laten zien. Van de grafmonumenten tot aan de koepel.


 photo DSC_0175GolGumbazInterieur.jpg

Gol Gumbaz interieur.


 photo DSC_0176GolGumbazDeGrafmonumenten.jpg

Het plateau met de grafmonumenten.


 photo DSC_0177DeGrafmonumenten.jpg

De werkelijke graven van Muhammad Adil, zijn jongere vrouw Arus Bibi,
zijn favoriete dochter en een kleinzoon, bevinden zich in een kelder.


 photo DSC_0178.jpg

Een nis, een van de weinige versieringen aan de binnenkant van het gebouw.


 photo DSC_0179.jpg

 photo DSC_0181SpaarzameDecoratie.jpg

Toegang tot een van de torens.


 photo DSC_0182DeKoepelBinnenzijde.jpg

De koepel met de ondersteunende gewelven.


 photo DSC_0183DeArchitectuurBinnen.jpg

Prachtige structuur in de architectuur. Lelijke zin maar de Gol Gulbaz is prachtig in zijn eenvoud


 photo DSC_0184VersieringenAanDebuitenkantVanGulgumbazVanuitTrappenhuis.jpg

De versiering vanuit het trappenhuis van een van de torens.


 photo DSC_0185VersieringsElementenOnderKoepelNiveau.jpg

Steunberen, versieringen net onder de koepel.


 photo DSC_0186BasisVanDeKoepelVanuitHetTrappenhuis.jpg

De basis van de koepel vanuit het trappenhuis. Rechts, onder tegen de koepel zie je de rozebladeren of misschien lotusbladeren.


 photo DSC_0187.jpg

De ruimte buiten naast de koepel. Van beneden zie je dat niet maar de vierkante vorm va de basis van het gebouw en de ronde koepelvorm die er op geplaatst is, laten boven ruimte voor een omgang. Links zie je de bladerversiering tegen de koepel.


 photo DSC_0188RechtsHetBeginVanDeKoepel.jpg

De bovenkant van de toren.


 photo DSC_0189eeneersteAanzetTotMinaret.jpg

Een eerste aanzet tot een minaret? Nee, dat denk ik niet. Dit gebouw was gereed in 1656. De Taj Mahal bijvoorbeeld werd afgerond in 1648. Mohammed Adil Shah, Sultan of Bijapur en de architect Yaqut of Dabul kenden dat gebouw.


 photo DSC_0190.jpg


 photo DSC_0191MoskeeNaastGolGumbaz.jpg

De bijbehorende moskee.


 photo DSC_0192OmgangOnderAanDekoepel.jpg


 photo DSC_0193DeOmgevingVanafDeBasisVanDeKoepel.jpg

Het uitzicht vanaf de Gol Gumbaz. Bij het mausoleum horen nog een aantal gebouwen.


 photo DSC_0194ZichtOpDeGrafmonumenten.jpg

Zicht op de grafmonumenten vanaf de fluistergalerij. Het is een duizelingwekkende hoogte.


 photo DSC_0195Fluistergalerij.jpg

De fluistergalerij is zo’n 3,5 meter breed.


 photo DSC_0196FluistergalerijAanDeBasisVanDeEnormeKoepel.jpg


 photo DSC_0198VanafDeFluistergalerij.jpg


 photo DSC_0199GolGumbazOverzichtInterieur.jpg


 photo DSC_0200EenVanDeEnormeDeuren.jpg

Een van de enorme deuren in het gebouw.


 photo DSC_0201VersieringenZijnBeperktMaardaaromNietMinderMooi.jpg

Het aantal versieringen is beperkt maar ze zijn daarom niet minder mooi.


 photo DSC_0202GroteToegangsDeur.jpg

De grote toegangsdeur.


 photo DSC_0203.jpg


 photo DSC_0204.jpg


 photo DSC_0205.jpg

Nog een laatste blik.


 photo DSC_0206.jpg

Van hieruit gaan we naar Ibrahim Rauza, maar daarover meer in een volgende blog.


Het lettertype in de titel van Bijapur 12 december 2012 is van David Kerkhoff en heet Rat infested mailbox Web. De titel van het lettertype (van ratten vergeven brievenbus) heeft niets met India of Bijapur te maken. Het is gewoon een mooi font.