Breda, Valkenberg
Tagarchief: Breda
Wandelfoto’s
Zo af en to maak ik tijdens het wandelen ook foto’s.
Die komen dan vaak ook op mijn blog terecht.
Deze keer niet rond een thema maar gewoon wat me opviel.
Evenemententerrein
SIRE bedenkt al die campagnes over onverschilligheid onder de bevolking.
Maar de overheid die kan er ook wat van.
Als je in een stad in Nederland woont ben je getuigen van allerlei rituelen.
Zonder dat iemand je ook maar iets vertelt over het doel van het ritueel.
Misschien hoef ik niet te weten wat er gebeurt,
maar waarom moet ik er dan wel de overlast van ondervinden?
De rituelen komen soms in kleine omvang
maar zijn soms van lange duur met heel veel overlast.
De afgelopen dagen maakte ik bijvoorbeeld de volgende foto’s.
Gewoon recht voor de deur.
Kinetische kunst na een stapavond
Bekijk het eens van drie kanten…
Nagekomen inzending – streep
Ik stel me zo voor:
een typische schildersauto komt aanrijden, parkeert.
De schilder stapt uit de auto en opent de twee achterdeuren.
In de laadruimte staan opgestapelde emmers met latex en blikken verf.
In verschillende afmetingen en kleuren.
Je ziet ook oude kranten, wat lappen op een stapel, kwasten en verfrollers.
Natuurlijk zie je ook de containers met schoonmaakmiddelen en verfverdunner.
Hij grijpt naar een van de emmers en tilt die met moeite op uit de auto.
Het lijkt alsof de plastic emmer ergens achter blijft hangen.
Een extra ruk en de emmer schiet los.
Wat de schilder niet meteen ziet, is dat er een straaltje latex
onder uit de emmer loopt.
Er ontstaat een kleine plas.
Maar dan ziet de schilder de verf druppelen.
Hij houdt de emmer wat van zich af en van de schrik draait hij zich om.
Net langs de lantaarnpaal.
De verf vormt een eerste ronde vorm.
Een beetje een ovaal.
Duidelijk nog niet van de schrik bekomen, maakt de schilder nog een omwenteling.
Hij weet zich niet goed raad.
Hij doet een paar stappen en de muurverf loopt rustig door op de grond:
nog een cirkel.
Pas dan komt de schilder op het idee de druipende verf te stoppen
door een vinger op het gat onderaan de emmer te houden.
Snel loopt hij daarna terug naar zijn auto
en zet de emmer op een stapel oude kranten.
De muurverf en de kranten zullen als de verf hard is geworden,
het gat wel dichten.
Hij pakt een andere emmer latex en gaat daarmee het bedrijvengebouw binnen
waar een klus op hem staat te wachten.
Wat achterblijft is een streep op het trottoir.
Het kan natuurlijk ook zijn dat een van de kunstenaars
van het voormalige hostel aan de Nijverheidssingel
een experiment heeft uitgevoerd met een restje oude verf.
Wie zal het zeggen?
Wanneer het gewone iets laat zien waardoor er lijn komt in het kijken
– over hoe een wandeling met een camera verandert zodra kijken zich verdiept –
Vorige week liep ik door het Valkenberg in Breda.
Het was het begin van een lange en warme wandeling.
Terwijl ik er liep, zag ik een toerist met een forse camera.
Duidelijk op zoek naar situaties om mooie plaatjes te schieten.
Toen ontdekte hij een beeld dat volgens hem een prima foto zou opleveren
en hij nam zijn camera en maakte een foto.
‘Daar loopt een streep door’, dacht ik terwijl ik hem passeerde.
Niet door de man, maar door de foto.
Ik sloeg af om het park uit te lopen.
Ik bedacht me dat het misschien wel een goed thema is voor de fotoserie.
In de lucht zag ik condensstrepen van vliegtuigen
en mijn eerste streep was zo gemaakt met mijn telefoon.
Terwijl ik doorliep, zag ik al snel veel meer strepen in het straatbeeld:
straatmeubilair, wegmarkeringen, hekken.
Werk genoeg voor mijn telefoon.
Al snel vraag je je af: is een kromme streep ook een streep?
Moet de streep altijd aangebracht zijn?
Kan het ook een schaduw zijn? Een weerspiegeling?
De opdracht is blijkbaar te vaag.
Bovendien zijn de foto’s die je dan maakt wel interessante foto’s?
Misschien word je gered door de serie.
Misschien kunnen 5 oninteressante foto’s met twee goede shots
toch een interessante serie maken?
Toen ik de 45 foto’s bekeek bij het maken van dit bericht
bekroop mij de twijfel.
Wat maakt nou dat een foto een interessante foto is?
Laten we eens proberen daar een antwoord op te formuleren.
Misschien is dat uiteindelijk wat een foto interessant maakt:
niet het onderwerp, niet de streep zelf,
maar het moment waarop je merkt dat je anders bent gaan kijken.
Een lijn in asfalt, een schaduw op een muur, een reflectie in glas
— ze waren er altijd al, maar pas tijdens deze wandeling begonnen ze zich te tonen.
In elke foto zit daarom iets van aandacht:
een kleine verschuiving van het gewone naar het opmerkelijke.
Misschien is dat genoeg.
Misschien is een interessante foto simpelweg een foto
waarin je even blijft hangen, omdat hij laat zien hoe de wereld eruitziet
wanneer je haar niet haastig passeert, maar rustig leest — streep voor streep.
Van achteren gezien
Banksy in Breda
Allerlei ogen
Soms lijken wandelingen niets meer dan een reeks toevallige indrukken,
maar op sommige dagen kijkt de wereld terug.
Een huis met vreemde kleur planten naast de deur,
een lantaarn met een gele boog die nergens thuishoort,
een huisnummer in een lettertype dat uit een andere tijd lijkt te zijn weggelopen.
Het zijn kleine afwijkingen, dingen die je normaal niet ziet,
maar die zich ineens melden alsof ze willen zeggen: let op, hier gebeurt iets.
Verderop valt de schaduw van een boom over een muur,
en die schaduw is meer boom dan de boom zelf.
Een hoofd dat als bloembak dient, met planten die als haar naar beneden vallen,
alsof gedachten zijn gaan groeien — of verdorren ze misschien tijdelijk?
Een stam waarin ogen zijn uitgesneden of ontstaan,
ogen die niet alleen kijken maar ook bewaren wat voorbijgaat.
En dan het meisje: zittend, stil, met bloemen op haar schoot.
Het is Hein Koremans Bloemenmeisje uit 1952, zandsteen,
ooit geplaatst in het Valkenberg en later
— na de tentoonstelling ter gelegenheid van 700 jaar Breda —
verplaatst naar de Irenestraat/Balfortstraat, waar het nog steeds staat.
Als kind, achterop de fiets, groette ik haar;
mijn ouders moedigde me altijd aan om Dag meisje te zeggen.
In deze reeks beelden lijkt alles een vorm van aandacht te dragen.
Niet alleen jij kijkt, maar de dingen kijken terug.
Ze overwegen, ze bewaren, ze fluisteren iets dat je niet meteen kunt horen.
Misschien is dat waarom je even blijft staan.
Waarom je denkt: ga ik verder, of blijf ik hier?
En dan valt de beslissing, zacht en zonder nadruk.
Ogen of zonder ogen — toch maar te gaan.
Allerlei ogen
Beneden en boven
Ook in de bomen
Kijken me aan
Ik heb overwogen
Of ik ga lopen
Of ik blijf staan
En nu besloten
Ogen of zonder ogen
Toch maar te gaan
Voor een uitgebreidere beschrijving
van het bovenstaand beeld: zie website Kunst in Breda.
Het kraakt bij het Kadaster
Wat het weer zichtbaar maakt II
Een paar dagen geleden maakte ik een blogbericht over de structuren
die ik tegenkwam tijdens een wandeling door Breda.
Boomschors met schaduw, wolkenpatronen, een gebouw.
Terwijl ik aan het bericht werkte, zat ik op mijn balkon.
Het was tegen tien uur in de avond.
Dat is het moment dat de spreeuwen hun slaapplaatsen
gaan zoeken in de binnenstad.
De bomen aan de singels, het Valkenberg, de bomen op het KMA-terrein.
Dat zijn de typische plaatsen waar je ze kunt waarnemen.
Maar die avond kozen ze een andere route.
Gisteravond zochten ze weer wel een plaats boven de Cingelstraat.
Wat het weer zichtbaar maakt
Het warme weer van de afgelopen dagen
levert allerlei interessante structuren op:
de bliksem tegen de donkere wolken van de nacht,
de regendruppels die spatten en verwaaien
van het dak van de buren.
Maar ook de bloemen in de stiltetuin
midden in het centrum van Breda.
De harde schaduw op de boom of muur.
Het groen, het water en de wind in het park.
Een gebouw, en wat voor een!
Opnieuw boven ons, de vormen van de wolken.
De stand van het Kadaster
Het Kadaster wist zijn eigen perceel van de kadastrale kaart
Nogmaals Nassaudag 2026
Op Tweede Pinksterdag was het Nassaudag in Breda.
Bij de opening ben ik gaan kijken en
bij Kasteel Bouvigne.
Kasteel Bouvigne, Franse tuin.
Hoogheemraadschap.
Kasteel Bouvigne, Duitse tuin.
Nassaudag Breda
Op het Kasteelplein zijn de voorbereidingen in volle gang.
Breda Jazz Festival viel in het water
Het weer was de grote spelbreker voor het Breda Jazz Festival
het afgelopen Hemelvaartweekend.
Alle dagen regen en lage temperaturen en als gevolg:
weinig bezoekers in de stad. Weinig sfeer.
Hopelijk volgend jaar een betere editie.
Deze foto van gisteravond had alleen nog sprekender kunnen zijn
als het had geregend op dat moment…
Marilyn
Stel je voor:
Op een frisse ochtend in de Houtmarkt in Breda besluit Marilyn Bär (zoals ze zichzelf noemt)
dat het tijd is om haar acteertalent te tonen.
Ze heeft weken geoefend op haar beroemde “luchtrooster‑moment”
— niet op Broadway, maar op het luchtrooster
in de etalage van Hesemans.
Zodra de wind een beetje opsteekt, zwiert haar plisséjurk omhoog
en roept ze, zich spiegelend in de winkelruit, met een zucht:
“Ach, roem is vluchtig,
maar een goed gestreken plooi is eeuwig.”
Binnen in de winkel fluisteren de andere knuffels opgewonden.
De roze kat bij het raam zegt: “Ze doet het weer, hoor.
Elke dag een première.”
De Funko‑figuren van Star Wars knikken instemmend
— zelfs Kylo Ren lijkt even ontroerd.
En de fluitketel fluit bewonderend.
’s Nachts, als de winkellichten doven,
komt het gezelschap nog meer tot leven.
De roze kat uit de etalage oefent haar danspasjes.
De Funko‑figuren discussiëren over filmrollen
en Marilyn Bär vertelt verhalen over haar verre nicht in Hollywood
— een doll die ooit op de set van Some Like It Hot stond.
Dan zegt ze zacht,
“I’ll conquer Hollywood…
of tenminste de overkant van de straat.”
Vandaag ben ik gaan wandelen
De Mark op het punt waar deze rivier Breda/Het Ginneken binnenstroomt.
Argusvlinder 