Toen ik een paar weken geleden voor het eerst hoorde van TURF
waren er voor de zaterdagmiddag 3 verdiepende sessies bekend:
de, kunstenbond, AIxDesign en MU.
Vandaag las ik dat er een vierde aan toe is gevoegd:
Vera van der Burg.
Ik ben erg benieuwd naar die bijeenkomst op zaterdag 28 november.
Vanochtend zag ik in de Boschstraat banieren hangen voor de drie dagen eind november.
Cultuur, electronische muziek en kunstmatige intelligentie.
Het optimisme spat er af.
Vandaag was ik lang niet in Breda.
Ik ben een tentoonstelling gaan bekijken en ik zal alvast
een tipje van de sluier oplichten: het onderwerp was Getijdenboeken.
Daarvoor ben iki met de trein op pad gegaan
en maakte in Breda nog twee foto’s.
Terwijl ik mijn wandeling langs de singels in Breda maakte
zag ik een grote groep paddenstoelen.
Wat een prachtig gezicht.
Twee weken geleden bij mijn laatste wandeling langs de singels in Breda
waren ze nog niet te zien.
Kijk nu eens hoe grootze in die korte tijd geworden zijn.
Het is wel zielig voor de bomen want ze zijn voor hen geen teken van gezondheid.
SIRE bedenkt al die campagnes over onverschilligheid onder de bevolking.
Maar de overheid die kan er ook wat van.
Als je in een stad in Nederland woont ben je getuigen van allerlei rituelen.
Zonder dat iemand je ook maar iets vertelt over het doel van het ritueel.
Misschien hoef ik niet te weten wat er gebeurt,
maar waarom moet ik er dan wel de overlast van ondervinden?
De rituelen komen soms in kleine omvang
maar zijn soms van lange duur met heel veel overlast.
De afgelopen dagen maakte ik bijvoorbeeld de volgende foto’s.
Gewoon recht voor de deur.
Soms lijken wandelingen niets meer dan een reeks toevallige indrukken,
maar op sommige dagen kijkt de wereld terug.
Een huis met vreemde kleur planten naast de deur,
een lantaarn met een gele boog die nergens thuishoort,
een huisnummer in een lettertype dat uit een andere tijd lijkt te zijn weggelopen.
Het zijn kleine afwijkingen, dingen die je normaal niet ziet,
maar die zich ineens melden alsof ze willen zeggen: let op, hier gebeurt iets.
Verderop valt de schaduw van een boom over een muur,
en die schaduw is meer boom dan de boom zelf.
Een hoofd dat als bloembak dient, met planten die als haar naar beneden vallen,
alsof gedachten zijn gaan groeien — of verdorren ze misschien tijdelijk?
Een stam waarin ogen zijn uitgesneden of ontstaan,
ogen die niet alleen kijken maar ook bewaren wat voorbijgaat.
En dan het meisje: zittend, stil, met bloemen op haar schoot.
Het is Hein Koremans Bloemenmeisje uit 1952, zandsteen,
ooit geplaatst in het Valkenberg en later
— na de tentoonstelling ter gelegenheid van 700 jaar Breda —
verplaatst naar de Irenestraat/Balfortstraat, waar het nog steeds staat.
Als kind, achterop de fiets, groette ik haar;
mijn ouders moedigde me altijd aan om Dag meisje te zeggen.
In deze reeks beelden lijkt alles een vorm van aandacht te dragen.
Niet alleen jij kijkt, maar de dingen kijken terug.
Ze overwegen, ze bewaren, ze fluisteren iets dat je niet meteen kunt horen.
Misschien is dat waarom je even blijft staan.
Waarom je denkt: ga ik verder, of blijf ik hier?
En dan valt de beslissing, zacht en zonder nadruk.
Ogen of zonder ogen — toch maar te gaan.
Allerlei ogen
Beneden en boven
Ook in de bomen
Kijken me aan
Ik heb overwogen
Of ik ga lopen
Of ik blijf staan
En nu besloten
Ogen of zonder ogen
Toch maar te gaan
Voor een uitgebreidere beschrijving
van het bovenstaand beeld: zie website Kunst in Breda.
Op Tweede Pinksterdag was het Nassaudag in Breda.
Bij de opening ben ik gaan kijken en
bij Kasteel Bouvigne.
Kasteel Bouvigne, Franse tuin.
Hoogheemraadschap.
Kasteel Bouvigne, Duitse tuin.
Op het Kasteelplein zijn de voorbereidingen in volle gang.
De Mark op het punt waar deze rivier Breda/Het Ginneken binnenstroomt.
Breda, de Haven bij de Vismarkt. Zou Koningsdag dit jaar al op woensdag beginnen en duren tot en met aanstaande maandag?
Ik heb bij De Faam twee jaren een vakantiebaan gehad.
De fabriek was toen eigendom van Cadbury Scheppes.
Breda, De Faam. Alles wordt er in gereedheid gebracht om er woningen te realiseren.
Eerst werkte ik in het magazijn dat op een industrieterrein
bij de Emerput in Breda lag.
Dat magazijn zouden we vandaag een logistiek Centrum noemen.
Het was niet te druk (vakantietijd) en ik herinner me
lunchen op een krat in de zon.
Daarna werkte ik in de fabriek.
Er werden winegums gemaakt.
Op de eerste dag werd ik uitgetest door mijn tijdelijke collega’s.
Om de winegums te maken werden lage ‘dienbladen’ van ruim 1 meter breed,
gevuld met een poeder. Geen idee wat dat poeder was.
In de machine waar de dienbladen in werden verwerkt
werden er eerst de vormpjes in het poeder gedrukt.
Er passen veel winegums op één dienblad.
Dan werden de vormen automatisch gevuld met het materiaal
waarvan winegums worden gemaakt.
Na een tijdje uitharden in droogkasten (heel warm) konden
de winegums uit het poeder gehaald worden en verder verwerkt en verpakt.
Op die eerste ochtend moest ik de met poeder gevulde dienbladen
in de machine zetten.
Een zwaar werk dat nog extra moeilijk was omdat
de machine niet stil mocht komen te staan.
Na een tijdje achter die machine te hebben gestaan,
bleek ik geslaagd.
Veel van het werk dat ik er vervolgens gedaan heb
was aan de verpakkingslijnen.
In een van de hallen werd ook pepermunt gemaakt.
Niet aan één stuk door gelukkig:
de pepermuntolie (?) die daar bij werd gebruikt
had een sterke geur en veroorzaakte ook tranende ogen.
Ik werkte er best graag maar het was te onregelmatig.
Wel zat bij mijn salaris ook altijd een schoenedoos met snoep.
Toch ben ik al snel vakkenvuller geworden bij AH.
Pepermunt eet ik nog steeds maar winegums hoef ik niet meer.
Ik vertrouw dat goedje niet waarvan ze gemaakt worden.
Niet parkeren i.v.m. nooduitgang.
