Over Argusvlinder

Living in Breda, in the Netherlands, likes to blog about all the things that keep me busy.

Het tweede leven van een katoenen tas

IMG_5524

Als ‘Vriend van het Rijksmuseum’ kreeg ik een katoenen tas toegestuurd met natuurlijk een herinnering om toch maar vooral weer naar het museum te gaan. Dat ga ik ook wel doen maar het is voor mij nog te vroeg. We moeten nog een beetje verder zijn met de bestrijding van corona. Maar zo’n tas. Dit model heb ik nog nooit handig gevonden. Ik ga hem toch niet gebruiken. Dus wat dan? Nou het is best mooie katoen dus heb ik hem gisteren uit elkaar getornd. Nu nog een boek (of een paar boeken) vinden dat zich hier in wil laten inbinden.


IMG_5525

De katoen kwam ook nog uit India dus dan heb je bij mij een streepje voor.


Mijn doos van Pandora

Een bestaande doos wil ik omvormen tot een soort van
mijn doos van Pandora.
Er is niet echt een uitgewerkt idee dus ik ‘rommel’
maar een beetje aan.

IMG_5516Tijd

Er zijn nog twee kleinere kaarten die ik wil voorzien van een achterzijde van textiel. De oude blouse komt goed van pas. Die ga ik ook nog gebruiken voor de deksel van de doos. Als bekledingsmateriaal. Je ziet hier dat ik de textiel eerst voorzien heb van vlieseline en dan het geheel samenvoeg tot een kaart.


IMG_5517Tijd

Dit is een beetje trucage. Op deze afbeelding zie je beide kaarten en beide achterkanten.


IMG_5519Tijd

Nu met tekst.


IMG_5520Tijd

Maar ik wil nog meer afbeeldingen maken. Iets met tandraderen en pijlen.


IMG_5521Tijd

Zo’n eerste schets kan ik dan gemakkelijk uitsnijden om een idee te krijgen hoe het gaat werken als lino-afdruk.


IMG_5522Tijd

Nog een schets. Dat is al beter.


Multatuli – Liefdesbrieven

IMG_5515MultatuliLiefdesbrieven

Mochten mensen zich afvragen waar mijn versie van Liefdesbrieven van Multatuli is gebleven, het boek ligt op mijn ‘Te lezen’ stapel.


Tijd

IMG_5511Tijd

Hier heb ik net vlieseline gestreken tegen een stuk textiel. Vlieseline komt in verschillende zwaartes. Daar heb ik nu niet zo op gelet. Wat ik wil bereiken is dat ik ‘kaarten’ maak met als onderdeel van de decoratie het textiel. Zoals in dit geval gaat de achterkant van een voorstelling bestaan uit textiel. Daarbij gebruik ik een deel van een boordje.


IMG_5512Tijd

Dan lijm ik de afbeelding daarop en dat gaat dan een tijd in de boekenpers om te drogen. Daarna snij ik de kaart uit het textiel. Die kaart heeft voor de stevigheid dan drie lagen: 1 laag textiel, dan de vlieseline en dan het papier met de afdruk van een linostempel.


IMG_5513Tijd

Maar ik kan natuurlijk ook op andere manieren een kaart maken. Enige restrictie voor de kaarten is dat ze straks in de doos passen.


Bard in the yard

Gisteravond was het zo ver: de eerste voorstelling sinds
een heel lange tijd.
De plaats was opvallend: een van de tuinen in het
Kapucijnenklooster aan de Schorsmolenstraat in Breda.

DSC03077KapucijnenkloosterSchorsmolenstraatBredaWimBouwensBardInTheYard

Het voormalige klooster met zijn eigen kerk aan de Schorsmolenstraat. Het klooster heeft een heel grote tuin met een deel voor groenten maar bijvoorbeeld ook een Mariagrot. Maar in die tuin werd de voorstelling niet gegeven.


DSC03078KapucijnenkloosterSchorsmolenstraatBredaWimBouwensBardInTheYard

Het klooster heeft ook een tuin binnen de muren van het klooster en de kerk. Daar waren de graven van de kapucijnen die voor de verkoop van het klooster geruimd zijn. De stoffelijke resten zijn overgebracht naar de centrale begraafplaats voor de kapucijnen in Nederland. Nu is het een rustige tuin met begroeiing langs de wanden en een grasveld in het midden. Ideaal voor een solovoorstelling.


DSC03080KapucijnenkloosterSchorsmolenstraatBredaWimBouwensBardInTheYard

Stel je voor: moeilijke tijden, er gaat een ziekte de ronde die maar moeizaam onder controle lijkt te komen. Eigenlijk is onduidelijk hoe je tegen de ziekte kunt beschermen. Daar heb je in quarantaine een tot nu toe succesvol schrijver.


Die schrijver/zakenman heeft een probleem.
Hij heeft last van een writer’s block.
Dus zoekt de schrijver hulp bij de mensen in zijn omgeving,
bij ons zijn publiek.

DSC03081KapucijnenkloosterSchorsmolenstraatBredaWimBouwensBardInTheYard

De voorstelling kan beginnen. Oh ja, zijn naam is William Shakespeare en de ziekte is de pest.


DSC03085KapucijnenkloosterSchorsmolenstraatBredaWimBouwensBardInTheYard

De acteur is Wim Bouwens. Shakespeare probeert aan de hand van thema’s die hij eerder gebruikte te komen tot een nieuwe voorstelling. ‘Bewerking’ is het toverwoord. Dat is dé manier om tot een nieuw kassucces te komen. Zo rijgt Shakespeare gesprekken en in het Nederlands vertaalde citaten van ‘eerdere’ werken aan elkaar. Dat steeds in een wijzigende manier van voordragen. Daarbij is een deel waarbij als je je ogen zou sluiten je zou zweren dat je naar Kees van Kooten zit te luisteren. Maar precies op tijd houdt Wim Bouwens zich in.


DSC03087KapucijnenkloosterSchorsmolenstraatBredaWimBouwensBardInTheYard

De voorstelling zit er op. Wij hebben ons vermaakt en hopelijk hebben we Shakespeare de moed gegeven door te werken aan zijn nieuwe werk.


DSC03088KapucijnenkloosterSchorsmolenstraatBredaWimBouwensBardInTheYard

De kloosteromgang.


DSC03089BredaWoonzorgcentrumStElizabeth

Onderweg naar huis maak ik nog wat foto’s. De zon staat al laag en is een beetje oranje van kleur. Ik kom niet vaak in de buurt van het Woonzorgcentrum St Elizabeth.


DSC03090KapucijnenkloosterSchorsmolenstraatBredaWimBouwensBardInTheYard

Een laatste blik op het klooster waar de rust snel zal terugkeren, vermoed ik.


Alexandrijnse gezangen

Twee schrijvers, gestorven in de twintigste eeuw, leiden ons als gidsen door de verborgen kanten van de stad en voegen nog meer patina toe aan de mythe van Alexandrië.
Konstantinos Kavafis was een obscure ambtenaar van Griekse herkomst, die zonder ooit promotie te maken werkte voor het Britse bestuur in Egypte, bij de afdeling Irrigatie van het ministerie van Openbare Werken. ’s Nachts dompelde hij zich onder in een wereld van geneugten, kosmopolitische contacten en een internationaal kroegleven.
Hij kende als zijn broekzak de wijk met bordelen, het enige toevluchtsoord voor zijn homoseksualiteit – ‘verboden en door iedereen diep veracht’, zoals hij schreef. Kavafis was een hartstochtelijk lezer van de klassieken en schreef zo goed als in het geheim.
…..
De personages uit The Alexandria Quartet: Justine, Darley en met name Balthazar, die zegt hem nog te hebben gekend, herinneren voortdurend aan Kavafis, ‘de oude stadsdichter’. Op hun beurt versterken de vier romans van Lawrence Durrell, een van die Engelsen die verstrikt werden door het puritanisme en het klimaat van hun land, de erotische en literaire weerklank van de Alexandrijnse mythe.
…..
Niemand heeft nauwgezetter de kleuren en fysieke sensaties beschreven die Alexandrië wekte. De drukkende stilte en de hoge hemel in de zomer, de pieren, de gele oever.

Irene Vallejo, Papyrus, pagina’s 26-27.

IMG_5509StatenhofpersKoezminAlexandrijnseGezangen

Gelezen: Koezmin, Alexandrijnse gezangen uitgebracht door de Statenhofpers uit Den Haag.


Ik koop en lees de Helmut Salden-serie vanwege de uitvoering
van de boekjes. Op de omslag wordt het legendarische lettertype
gebruikt dat door Salden is ontworpen.

Deze rijmloze gedichten bouwen voort op de mythe van de
bibliotheek van Alexandrië, de plaats waar men probeerde alle boeken
van de hele (bekende) wereld bij elkaar te brengen en de vernietiging
van die bibliotheek en zijn schat aan klassieke manuscripten.
Op die stad en zijn imago is een traditie ontstaan die door
Irene Vallejo wordt beschreven in het boek Papyrus dat ik op dit
moment ook lees.

De Alexandrijnse gezangen klinken vooral neerslachtig
(om het zacht uit te drukken).
Ik kijk uit naar de keuze voor het volgende deel.

Danielle Lemaire

Een andere tentoonstelling die ik afgelopen zaterdag
zag in het Stedelijk Museum Breda is die van Danielle Lemaire.
Ik zag eerder werk van haar en heb ooit eens op
het punt gestaan werk van haar te kopen.
Iets in de sfeer spreekt me aan. Wat dat precies is weet ik niet.
Bij de tentoonstelling ‘You know I am not There’ in
het Stedelijk Museum Breda draait het allemaal om
Nick Drake.

Eerlijk gezegd springt mijn hart daar niet van op.
Beetje vage artiest met dito muziek die je nauwelijks
lelijk of mooi kunt vinden. Vind ik in ieder geval.
Danielle Lemaire is wel van Nick Drake onder de indruk en
vandaar een verzameling van haar werk naar aanleiding
van Drake en folders van fan meetings, foto’s enz.

De titel van de tentoonstelling is een zin in het
nummer ‘Know’ van Nick Drake.
Dit is de tekst:

Know
Know
Know
Know
Know
Know
Know
Know
Know that I love you
Know I don’t care
Know that I see you
Know I’m not there
Know
Know
Know
Know

Writer: Nick Drake

Gelukkig kan kunst intrigeren ook al deel je niet
de opvatting van de maker, zelfs al begrijp je
niet waar het om gaat.

IMG_5477DanielleLemaireDreamingBlackSavingGrace2019ContePotloodAcrylverfOpPapier

Danielle Lemaire, Dreaming black, saving grace, 2019. Conté, potlood, acrylverf op papier. Het werk van Danielle Lemaire is heel herkenbaar. Het heeft iets surrealistisch. Je herkent de voorwerpen maar de ordening, de gelaagdheid roept een soort van vervreemding op. Florale motieven zie je in het werk met grote regelmaat.


Ik ben wel benieuwd wat ‘Conté’ is.
Dat moet ik nog uitzoeken.

IMG_5479DanielleLemaireDeGeschiedenisIsMijnGezelschap2020

Danielle Lemaire, De geschiedenis is mijn gezelschap, 2020.


IMG_5481DanielleLemaireTheLightAndItsVisitors2019PastelkrijtAcrylverfOpPapier

Danielle Lemaire, The light and its visitors, 2019. Pastelkrijt en acrylverf op papier.


Tijd

Al een tijdje ben ik bezig met een nieuw project.
Als boekbinder moet je ook dozen kunnen maken.
Bijvoorbeeld om een boek in te bewaren.
Maar wat nou als je een goede, mooie, stevige doos krijgt.
Waarom die dan niet vullen en versieren?

Mijn moeder had een wekkertje.
Je kent ze wel zo’n klein luid tikkend ding.
Maar het gaf de tijd niet goed meer aan (zei ze).
Het heeft een tijdje hier op mijn bureau gestaan
en volgens mij liep hij prima. Het luide tikken
was wel rustgevend.
Tot dat hij stopte.

Ik kreeg al weer lang geleden een blouse.
Die kon weg.
Het lostornen van het achterpand was een hele klus.
Deze blouse zat niet zomaar los in elkaar.
De naden waren dicht gestikt, omgeslagen, nogmaals
gestikt. Daar was tijd en aandacht aan besteed.

Wat nou als ik al die dingen samen zou kunnen brengen
in een project. Misschien moet er nog meer bij.
Wat ik in mijn hoofd heb is een ruw idee dat nog
alle kanten uit kan maar beginnen is vaak een goede manier
om het ‘probleem’ op te lossen.
Je combineert denken met handwerk. Je geeft je ogen de kost.

IMG_5428Tijd

De doos en de klok in gedemonteerde toestand.


IMG_5430Tijd

Met de wijzers en een stuk lino maak ik een soort van stempel.


IMG_5503Tijd

Daar experimenteer ik mee op papier. Op zoek naar vormen, kleuren, ideeën. Eigenlijk is het een soort van schetsen.


IMG_5504Tijd

Het groen is drukinkt aangebracht met de stempel op een stuk textiel van de blouse. Het rood is een lijm met een kleurstof. Aangebracht met een kwast.


IMG_5506Tijd

Dit is een andere weg. Opgeplakte onderdelen op gekleurd karton met een aanzet tot een vorm met de gekleurde lijm. Het gaat nog een lange weg worden maar wel een heel leuke en leerzame.

Razende stilstand

De tweede tentoonstelling waar ik even bij wil stil staan.
Na de tentoonstelling met het werk van Helen Vergouwen
volgt de collectietentoonstelling (verplichte looproute).
Vooral voorwerpen die ik ken van eerdere bezoeken.

Daarna volgt ‘Razende stilstand’, een tentoonstelling met kunst
uit Breda en omstreken gemaakt tussen 1970 en nu.
Ik heb vooral naar de werken op zich gekeken.
De boodschap van de curator kwam niet echt binnen en
daarbij komt dat ik een tentoonstelling over dynamische
moderne kunst nooit ‘Razende stilstand’ zou noemen.
Waarschijnlijk een titel die heel slim bedacht is maar
misschien te slim is.

De kunst deed me veel plezier.
Sommige werken kende ik van vorige tentoonstellingen zoals
de geënsceneerde foto’s van Teun Hocks maar ook heel
vaak zag ik werk dat ik nog niet kende van bekende
en onbekende kunstenaars van Breda.
Daarbij moet je Breda ruim zien.

IMG_5455PieterLaurensMolNachtzwaluw

Pieter Laurens Mol is een bekende naam in het Bredase maar dit zag ik voor de eerste keer. Ik ben verkocht. De strik en zwaluwstaarten in het zwarte hout: Pieter Laurens Mol, Nachtzwaluw.


IMG_5457JaapDeVriesBosII

Dit is een werk waar ik meteen op af liep. Je herkent het werk van Jaap de Vries gelijk. Op de tentoonstelling waren twee werken van zijn hand te zien. Een tweede foto volgt dadelijk. Jaap de Vries, Bos II.


IMG_5458FransVanVeenHendrikIII

Dit schilderij is enorm groot en daarom viel het niet mee om het op een goede manier op de foto te krijgen. Maar die paarse kleur doet het zo goed. Op zijn website heet het werk overigens Graaf Hendrik III.


Voor Breda (en niet alleen voor Breda) was graaf Hendrik TTT
belangrijk, zie Wikipedia:

Hendrik III van Nassau-Breda (Siegen, 12 januari 1483 – Breda, 13 september 1538) was graaf van Nassau en Vianden, heer van Breda en de Lek, en heer van Asse van 1504 tot 1538.

Hendrik III was een zoon van Jan V van Nassau-Dillenburg, stadhouder van Gelre, en Elisabeth van Hessen-Marburg. Hij was de broer van Willem de Rijke, graaf van Nassau-Dillenburg en dus een oom van Willem van Oranje. In 1504 erfde hij de bezittingen van zijn kinderloos overleden oom, Engelbrecht II van Nassau.

Hendrik trad in dienst van Filips de Schone die hij vergezelde op zijn reizen door Europa. In 1504 werd hij drossaard van Brabant. Op 17 november 1505 nam Filips de Schone hem op in de Orde van het Gulden Vlies. Op 31 december 1510 werd hij aangesteld als kastelein (rentmeester) van Slot Loevestein. Van 1515-1521 was hij stadhouder van Holland en Zeeland.[1] Ook was hij buitenlid van het Illustre Lieve Vrouwe Broederschap in ‘s-Hertogenbosch. In 1517-1518 betaalde hij het verschuldigde ‘ante obitum’ (doodschuld) aan deze broederschap. Ook werd hij een van de gouverneurs over de jonge Karel V met wie hij een goede band opbouwde. In 1521 overleed zijn tweede vrouw, Claudia van Chalon.

In datzelfde jaar, aldus Michel de Montaigne (Essais I,5), was Hendrik III betrokken bij het beleg van de Franse stad Mousson. Ook was hij het die namens Karel V Lyon innam (zie Italiaanse Oorlog van 1521-1526). Tussen 1522 en 1530 verbleef hij als raadsman en opperkamerheer van Karel aan diens hof in Spanje, de hoogste functie aan het hof. In 1524 trouwde hij op aanbeveling van Karel met de zestienjarige Mencía de Mendoza, die als dochter van Rodrigo de Mendoza uit een van de rijkste en aanzienlijkste geslachten van Spanje stamde. Ook nam hij deel aan een veldtocht tegen de Ottomaanse sultan Süleyman I. Hij stierf in 1538 en werd in de Grote Kerk in Breda begraven. Zijn weduwe, Mencia de Mendoza, hertrouwde in 1540 met Ferdinand van Aragón, hertog van Calabrië, zoon van koning Frederik IV van Napels. Zijn zoon uit zijn tweede huwelijk, René van Chalon, volgde hem op.

Tijdens het beheer door Hendrik beleefde Breda een periode van grote bloei. Hendrik gaf in 1536 opdracht tot de bouw van een renaissance-paleis, het Kasteel van Breda. De Henricuspoort, de voornaamste toegangspoort tot het kasteel draagt nog zijn naam. Het kasteel werd niet voltooid tijdens zijn leven.

IMG_5459MargotZweersFlatObjectNr14

Dit vond ik vooral heel leuk. De schaduwen op dit voorwerp zijn geschilderd. Daarom heet dit werk van Margot Zweers, Flat object #14.

IMG_5460MargotZweersFlatObjectNr14


De namen van de kunstenaars en hun werk stonden, als dat kon,
op de muur.
Dat leverde bij het werk van Margot Zweers dan de volgende bonus op:


IMG_5461MargotZweersFlatObjectNr14Txt


IMG_5462RuthTerwielGeel-ZwartMetOren2020

De tentoonstelling toonde ook een aantal vazen. Ruth Terwiel maakte deze Geel-Zwart met oren. Ik neem aan dat er geen verband is met NAC?


Wat jammer is aan een dergelijke tentoonstelling is dat er geen
catalogus is. Dat hoeft voor mij niet gelijk een duur boekwerk
te zijn maar een tekst met de afbeeldingen van de werken waarin
toegelicht wordt waarom de werken voor deze tentoonstelling zijn
geselecteerd. Leuk als naslagwerk en eventueel meer kennis op te
kunnen doen van museum, curator, kunstenaar en werk.
Tegen een kleine betaling zou dat mogelijk moeten zijn.

IMG_5465RuthTerwielEzelvaas2020

Deze vaas vind ik heel bijzonder. Als ik het goed begrepen heb vertegenwoordigen de beide vazen van Ruth Terwiel het jaar 2020 in het overzicht. Ruth Terwiel, Ezelvaas.


IMG_5466YeungYuk-KanHomeIII2021

Deze vaas vertegenwoordigt 2021. Hij is gemaakt door Yeung Yuk-Kan en heeft geen bodem. Niet gemaakt om echt als vaas dienst te doen. Meer als canvas met een prachtig rode stempel zoals zo vaak op Aziatische kunst.

IMG_5471YeungYuk-Kan

IMG_5467YeungYuk-KanHomeIII2021

De vaas heet Home III.

IMG_5469ColinPetersHetLaatsteUurVanSebastiaanMatte

Dit werk van Colin Peters maakt op mij veel indruk. De titel roept bij mij niet direct herkenning op: Het laatste uur van Sebastiaan Matte. Op de wand las ik er iets over.


IMG_5470ColinPetersSebastiaanMatteBeeldenstorm

Veel razends, heel weinig stilstand. De bewering dat Sebastiaan Matte de Beeldenstorm ontketende is misschien wat zwaar aangezet maar de verbinding naar de Twin Towers is interessant.


IMG_5472JaapDeVriesBosLichaamInHetBos

Jaap de Vries, Bos (Lichaam in het bos). Het rustige bos waarover in de tekst net gesproken werd is bij Jaap de Vries dus niet altijd rustig.


IMG_5473JosuaWechslerIkarus

Josua Wechsler, Ikarus. Sommige werken hangen hoog tegen de muur. Misschien mooi voor het effect en goed voor de ruimtebenutting maar soms moeilijk voor de fotograaf.


IMG_5475MelanieDeVroomZonderTitel

Melanie de Vroom, Zonder titel.


Er was nog veel meer te zien.
Alles bij elkaar een heel goede reden voor een
bezoek aan het Stedelijk Museum Breda.

Nu eerst cultuur met Helen Vergouwen

Zaterdag gingen de musea open en ik had al eerder vorige
week een kaartje gekocht voor het Stedelijk Museum Breda.
De tentoonstelling Realisten met werk uit Arnhem was
er niet meer te zien. Helaas. Maar er waren wel een paar
andere leuke tentoonstellingen te zien.

IMG_5445StedelijkMuseumBreda

Eerder in de ochtend werd een groep mensen, proostend voor dit museum op de foto gezet. De sfeer zat er dus goed in. Het museum gebouw is gevestigd in het oudste gasthuis van de stad. Voor de gelegenheid versierd met gekleurde slierten.


IMG_5446StedelijkMuseumBreda

Het gasthuis heeft een kleine binnenplaats. Daar zijn wisselende tentoonstellingen te zien van kunstenaars die werken maken die geen probleem maken van de verschillende elementen van het weer.


Dat geldt dus zeker voor het cortenstaal dat Helen Vergouwen
gebruikt voor haar beeldhouwwerken. Hier in de tentoonstelling
‘Evenwicht in cortenstaal’.

Cortenstaal, ook bekend onder de merknaam COR-TEN-staal, is een metaallegering, bestaande uit ijzer waaraan koper, fosfor, silicium, nikkel en chroom zijn toegevoegd. De sterkte is vergelijkbaar met die van andere gelegeerde staalsoorten zoals roestvast staal. Cortenstaal is een weervast staal en de bruine roestkleur is het meest typische uiterlijke kenmerk.

IMG_5448StedelijkMuseumBredaHelenVergouwenKopIMG_5448StedelijkMuseumBredaHelenVergouwenText

IMG_5449StedelijkMuseumBredaHelenVergouwen

Dit is de binnenplaats van het museum met een paar van de werken van Helen Vergouwen.


IMG_5450StedelijkMuseumBredaHelenVergouwen

Helen Vergouwen.


IMG_5451StedelijkMuseumBredaHelenVergouwen

Leuk aan de tentoonstelling is dat je ook iets kunt zien van de werkwijze bij het uitdenken, ontwerpen en uitproberen van de vormen voordat ze in staal worden uitgevoerd. Hier een klein model uitgevoerd in hout, op schaal naar ik aan neem en volledig uitgevoerd zoals het uiteindelijke beeld gemaakt zal worden.


IMG_5452StedelijkMuseumBredaHelenVergouwen

Dit is zoals het begint. Schetsen en nog eens schetsen. En stiekem toch nog een boek…..


Een echt jongensboek

De afgelopen dagen las ik Winnetou, de nieuwe Nederlandse vertaling,
van een verhaal dat ik van vroeger kende.
Dus ben ik ook even mijn boekenkast ingedoken.
Daar vond ik nog een paar deeltjes van de pocket-serie die ik
waarschijnlijk ooit las.

IMG_5439KarlMayPocketsDrieVanDe50

Maar uit de nieuwe vertaling werd me niet duidelijk hoe de nieuwe vertaling zich verhield ten opzichte van de drie delen uit de Karl May-serie die ik nog heb: deel 3, 13 en 49.


IMG_5443HetSpectrum

De serie waarvan ik de deeltjes heb stammen uit de jaren ’60 – ’70. Dus van rond mijn tiende jaar of later.


IMG_5443UnterGeiern

Dit deel: ‘De zoon van de berejager’ is in het Duits verschenen onder de titel ‘Unter Geiern’ (tussen gieren). Redactie: dr. F. C. de Rooy, in een vertaling van H. A. Richel-van der Hoog.


IMG_5444KarlMayPocketsVoorZoonEnVader

Dit zijn de 50 titels in de pocket-serie ‘voor zoon en vader’. Blijkbaar is die nieuwe titel een eerste van drie nieuwe vertalingen van ‘Winnetou’, het boek van Karl May dat in 1893 verscheen. Het kwam uit in drie delen.


IMG_5440KarlMayDeZoonVanDeBerejager

Deel drie in de serie van 50 is dus ‘De zoon van de berejager’. Of ik die boeken vroeger ook daadwerkelijk gelezen heb weet ik niet. Naast de boeken waren er ook de populaire films met Lex Barker. Barker speelde de rol van ‘Old Shatterhand’ maar speelde ook de rol van ‘Tarzan’ in 5 films (!) en een rol in La dolce vita. Daarnaast waren westerns een populair genre op televisie. Denk aan Bonanza en Gunsmoke.


IMG_5441KarlMayDeBoodschapVanWinnetou

Dit is de achterkant van deel 13: De boodschap van Winnetou. Dat de serie boeken van Karl May ook boeken bevatten die zich afspelen in het Midden-Oosten (Hadji Halef Omar en Kara Ben Nemsi en het gebied waar hun verhalen zich afspelen wordt omschreven als het Turkse rijk) was me onbekend. Daar is in dit deel nog geen sprake van.


IMG_5442KarlMayHetTestamentVanDeInca

Mijn derde deeltje is deel 49 uit de serie: Het testament van de Inca.


IMG_5486KarlMayWinnetouVertalingJosephineRijnaartsEllySchippers

Dit is dan de nieuwe vertaling van Josephine Rijnaarts en Elly Schippers. Spannende verhalen over vroegwijze Old Shatterhand die veel bewondering heeft voor culturen die anders zijn dan de zijne en die niet automatisch in de bekeerstand schiet als de dingen anders lopen dan hij vanuit zijn christelijke achtergrond gewend is. Dat alleen al lijkt me opmerkelijk voor boeken uit de tweede helft van de 19e eeuw, begin 20ste. Opmerkelijk is dat dit deeltje uit de reeks door de boekhandel op de achterflap nog steeds beschreven wordt alsof het een verhaal is van Winnetou en Old Shatterhand.

De verhalen laten zich heerlijk lezen.
De schrijver toont je de denkwijze van de hoofdfiguren
en dat maakt het aan de ene kant zo aantrekkelijk omdat
je als lezer mogelijkheden aangereikt krijgt waar je misschien zelf
niet automatisch op zou komen. Maar al snel leer je die mogelijke
ontwikkelingen te voorspellen. Of dit dan ook leuk en
interessant blijft voor oudere lezers. Ik vrees van niet.
Maar ik heb genoten.
Voor uitgevers is het werk al heel lang een leuke
bijverdienste.

Ter herinnering: Boekenweek

De Boekenweek gaat gestaag door.
Zorg er voor dat, nu het weer kan, je voldoende cultuur
tot je neemt.
Dat kan allerlei vormen aannemen bijvoorbeeld in de vorm van
een boekje van minder dan 50 pagina’s met Alexandrijnse Gezangen.
Geschreven door de mij volledig onbekende schrijver Koezmin.

Wikipedia is dan een goed startpunt:

Michail Aleksejevitsj Koezmin (Jaroslavl, 18 oktober 1875 – Leningrad, 3 maart 1936) was een Russisch schrijver, dichter en componist. Daarnaast was hij criticus en vertaler.

Koezmin stamde uit een adellijke familie en studeerde aan het conservatorium van Sint-Petersburg, onder andere bij Rimski-Korsakov. Als componist wist hij echter niet echt naam te maken.

Pas op zijn drieëndertigste publiceerde hij zijn eerste werk als schrijver. Koezmin behoorde aanvankelijk tot de symbolisten en wordt gerekend tot de ‘zilveren’ generatie van de Russische literatuur. Hij was de enige Russische schrijver die in zijn tijd openlijk voor zijn homoseksualiteit uitkwam. Zijn korte roman “Op vleugels” (1906), die zich afspeelt in de zwoele Jugendstilsfeer van Sint-Petersburg, veroorzaakte deswege een schandaal. Koezmin werd ook “de Peterburgse Oscar Wilde” genoemd.[1]

In 1910 publiceerde Koezmin in het acmeïstische tijdschrift ‘Apollon’ het manifest “Over de schone klaarheid”, waarin hij aangaf terug te willen keren naar de klassieke verzen van bijvoorbeeld Aleksandr Poesjkin. Hij eist van de dichter duidelijkheid, logica en adequate vormen en objecten. Zelf noemt hij dit ‘klarisme’. Koezmins poëzie is doordrongen van een rituele religiositeit en een erotische sensualiteit.

Na 1929 werd zijn werk in Rusland niet meer herdrukt. Zes jaar later stierf Koezmin op 61-jarige leeftijd in grote armoede.

Alexandrische gezangen, 1906, gedichten.

IMG_5435StatenhofpersDenHaagKoezminAlexandrijnseGezangen

Dus dit is een deel uit de Saldencahiers, nummer 5 van de Statenhofpers in Den Haag. Alexandrijnse gezangen. Deze keer is de vorm waarin de boekenweek tot me komt een boek van een margedrukker met een voorliefde voor de bijzondere letterontwerpen van Helmut Salden.


Naar welk theater ga jij binnenkort

Nu de theaters weer open kunnen is het zaak daar
weer gebruik van te gaan maken.
De fantastische wereld was lange tijd gesloten en nu
kun je je weer laten inspireren door theatermakers.

Binnenkort is in Breda in een kloostertuin (!), de tuin
van het voormalige Kapucijnenklooster aan de
Schorsmolenstraat, de voorstelling
Bard in the yard te zien van Wim Bouwens.

Wim Bouwens brengt een theatersolo over William Shakespeare die in quarantaine te maken krijgt met een writer’s block.

De maker ken ik niet, de tuin wel, Shakespeare oppervlakkig,
maar de introductie spreekt aan:

Het is 1605. De pest is uitgebroken in London, de theaters zitten dicht en de bevolking zucht onder een lockdown. Terwijl concurrent Ben Johnson het ene pareltje na het andere aflevert kampt Shakespeare met een writer’s block. Hij komt niet verder dan kaarsen draaien, brood bakken, pleepapier hamsteren en binge-lezen. Hij moet een hit produceren! Maar hoe?!

‘Altijd als de pest uitbreekt krijg ik te horen: Ovidius schreef de Metamorfosen in quarantaine en hoe heb jij je tijd besteed? Bij Jupiter! Daar heb ik wat aan!’

Grasduinend in eigen werk (zoals Romeo & Julia, Twee edellieden van Verona, Het temmen van de Feeks, Midzomernachtdroom, Macbeth, Henry V, Hamlet) en met jouw hulp gaat hij proberen zijn Bard Kaskrakermachine weer aan de praat te krijgen.

ChasseTheaterBardInTheYard

Wim Bouwens ga ik zien in Bard in the yard.


Nu maar hopen dat het weer gaat meewerken.

Ter herinnering: Boekenweek

Ben vanmiddag nog even naar de lokale boekwinkel geweest.
Ik zocht twee titels maar één was er al uitverkocht.
Dat is jammer want dat was de eerste druk.
Maar gelukkig was de andere titel nog wel te koop.
Zesde druk.

IMG_5431Boekenweek

Die zesde druk slaat natuurlijk op ‘Papyrus – Een geschiedenis van de wereld in boeken’ van Irene Vallejo. Ik heb er nog niets van gelezen dus dat houden de lezers van mijn blog nog tegoed. Trouwens de ondertitel doet me wel denken aan de ondertitel van het boek ‘Wat bomen ons vertellen’. Die ondertitel was: ‘Een geschiedenis van de wereld in jaarringen’. Andere schrijver (Valerie Trouet), andere uitgeverij (Meulenhoff en Lannoo) en andere vertaler/ster (Fred Hendriks en Adri Boon). Links ligt het boekenweekgeschenk van Hanna Bervoets (Wat wij zagen).


IMG_3516ValerieTrouetWatBomenOnsVertellen

Valerie Trouet, Wat bomen ons vertellen.



Multatuli – Liefdesbrieven

Natuurlijk het is saai: iedere keer dezelfde titel voor
een stukje over het stapje voor stapje inbinden van een boek.
Maar voor mij kost het deze tijd.
Het boek is bijna af en ik ben er blij mee.
Op de foto ligt het boek op een stuk Zaansch Bord.

IMG_5427MultatuliLiefdesbrieven

Een leeslint voor Everdina (Tine) van Wijnbergen en een voor Mimi Hamminck Schepel. De boekenlegger ben ik op deze foto vergeten. Dit is mijn versie van het boek Liefdesbrieven van Multatuli dat in de reeks privé-domein is verschenen bij De Arbeiderspers en in losse katernen bij Uitgeverij Boekblok / Atelier de Ganzenweide.


Naar welk museum ga jij zaterdag?

Aan het begin van de coronaperiode was ik bezig met foto’s
uit Guatemala en Honduras.
In Tikal zag ik een voorwerp in een vitrine dat een replica
bleek te zijn van een voorwerp dat in een Nederlandse
collectie terecht was gekomen.
Dus nam ik me voor dat voorwerp na de coronacrisis te gaan
bekijken. De crises is nog niet voorbij maar met inenting
en verbeterde cijfers lijkt het een mogelijkheid te worden.

DSC01206NobleKeepingABarOfPowerPuertoBarriosGuatemalaJVVanBrannEarlyClassic250-550AD

Dit voorwerp wordt de ‘Leyden plate’ genoemd. Het origineel wordt bewaard in het Leids Museum Volkenkunde. Als het daar te zien is wil ik er snel naar gaan kijken.


Op Facebook lees je:

Dit topstuk uit de verzameling van Museum Volkenkunde is een hanger gemaakt van jadeïet. Hij werd in 1864 in Guatemala gevonden door de Nederlandse ingenieur J.A. van Braam. Bij graafwerkzaamheden in de buurt van Puerto Barrios stuitte hij daar toevallig op enkele belangrijke archeologische voorwerpen. De Leiden Plate werd daarna wereldberoemd omdat de datum die in de tekst voorkomt, lange tijd de oudst bekende Mayadatering was. De troonsbestijging van de Maya vorst Balam-Ahau-Chan, wordt hier herdacht. In onze tijdrekening komt dit overeen met vrijdag 17 september 320 na Christus. Je kunt deze eeuwenoude hanger bewonderen in de Midden- en Zuid-Amerikazaal van Museum Volkenkunde.

Maar ik verwacht dat het komende zaterdag druk zal zijn
in de musea en in het openbaar vervoer.
Dus zaterdag ga ik proberen een tentoonstelling te bezoeken in
een lokaal museum in Breda.
Naar Leiden ga ik dan binnenkort, misschien neem ik er wel voor vrij.

Terwijl ik dit bericht maak heb ik ook al een ticket gekocht,
ik zeg gewoon kaartje, voor zaterdagmiddag.

KaartjeStedelijkMuseumBreda

De barcode is natuurlijk niet de echte. Die heb ik tijdelijk uitgepoetst en er iets anders voor in de plaats gezet. Misschien zie ik je zaterdag?