Lino afdrukken met bolle kant van een lepel

Al een tijd probeer ik lino’s af te drukken met een pers.
Maar ik ben niet echt tevreden met het resultaat.
Daarom probeer ik steeds iets nieuws.
Ik heb nu een paar vellen Japans papier gekocht.
Een vel is rijstpapier.
Daarnaast las ik op internet ergens dat je ook
door het wrijven van de bolle kant van een eetlepel,
afdrukken kunt maken van een lino.
Deze twee dingen heb ik gisteren eens uitgeprobeerd:
drie soorten papier, bolle kant van de lepel.

 photo WP_20170429_003LinoEnLepelLiggenKlaar.jpg

Hier ligt de lino. Op het papier geef ik aan waar de lino moet liggen en ook waar de buitenranden van het papier waar ik op ga drukken moet komen. Zo komen papier en lino mooi recht op elkaar.


 photo WP_20170429_004IngeinkteLino.jpg

Dit is de ingeinkte lino. Het zijn eikenbladen en een eikeltje. Dit is een van de illustrtaties van het boek dat ik aan het maken ben.


 photo WP_20170429_005JapansPapierMetGroveVezelsErinAangedruktOpIngeinkteLinoDoorzichtigheidIsHandig.jpg

Hier ligt een van de drie soorten Japans papier op de lino. Het papier is op de lino gedrukt met de lepel. Dit papier is heel doorzichtig dus je ziet waar he geweest bent. De dikkere stukken in dit papier vind ik wel mooi.


 photo WP_20170429_006GeelkleurigJapansPapierAangedruktopIngeinkteLino.jpg

Dit is een vergelijkbare situatie. Het is een gele Japanse papiersoort. Die zou mooi passen bij het ‘China white’ papier waarop de tekst van mijn boek gedrukt is. Het is minder doorzichtig.


 photo WP_20170429_007DrieSoortenJapansPapier.jpg

De resultaten. Een van de papiersoorten is niet zo sterk. Daar drukte ik met de lepel doorheen. Het papier was vochtig geworden van de inkt en dan moet je dus extra voor oppassen.


 photo WP_20170429_009EersteResultaat.jpg

De resultaten. Vanmiddag ga ik het boek uit de pers halen en dan is de pers weer vrij. Dan ga ik een paar prints maken met het Japans papier in de boekenpers. Eens zien wat voor resultaat dat geeft. De lepel geeft verrassende resultaten. Dat had ik niet verwacht.


Reis om de wereld

Op koningsdag heb ik de filmversie van dit verhaal nog
een bekeken (Around the world in 80 days van regiseur Michael Todd).
Ik bedoel dan de versie met in de hoofdrol
onder andere David Niven uit 1956.
Er doet een hele stoet bekende acteurs in mee:
Shirley MacLaine, Charles Boyer, Charles Coburn, Noël Coward,
Marlene Dietrich, Fernandel, John Gielgud, Trevor Howard,
Buster Keaton, Peter Lorre, Robert Morley, George Raft,
Frank Sinatra, Red Skelton en nog veel meer.
Heerlijk om weer te zien maar binnenkort hoop ik te lezen
hoe het begin van het boek nu echt in elkaar zit.
De ballovaart die het begin zo leuk maakt,
schijnt in het boek niet voor te komen.
Ik ben een versie die ik als losse katernen heb gekocht aan het inbinden.

 photo WP_20170428_001BoekblokPassen.jpg

De kaft is net voorzien van het linnen. Hier pas ik het boekblok nog even in de kaft. De volgende stap zijn de schutbladen.


De schutbladen ga ik maken van oude kaarten van Nederland,
Belgie, Duitsland en Frankrijk.
Het zijn de kaarten die vroeger in mijn auto lagen.

 photo WP_20170428_003KaftMetLinnenBekleedEnBoekblokPassen.jpg

Er zit veel rek in het linnen en dat is maar goed ook. Het laat zich moeilijker plakken dan traditioneel boekbindlinnen.


 photo WP_20170429_002SchutbladEnKaft.jpg

Hier ligt het boek op een van de schutbladen.


 photo WP_20170429_011DeTweeSchutbladen.jpg

Een van de schutbladen heeft een stuk kaart met veel zee. Daar ga ik op drukken. De herkomst van de losse katernen ga ik daar op vermelden. De uitgave is de versie van 1978, de jubileumeditie ter gelegenheid van de 150ste geboortedag van Jules Verne. De uitgever is Elzevier.


 photo WP_20170429_012SchutbladIngelijmd.jpg

Het eerste schutblad heb ik gisteren al geplakt op het boekblok. Straks zal het stuk van het schutblad dat nog nergens aan vast zit aan de kaft worden gelijmd.


 photo WP_20170429_014BoekMetEersteSchutbladLigtInDePers.jpg

Het papier dat ik gebruik voor het schutblad is daar natuurlijk niet voor gemaakt. De basis is een groot stukverpakkingspapier en daarop plak ik dan de stukken kaart. Dan snij ik het geheel precies op maat en vouw het dubbel om het schutblad te worden. De looprichting komt dan natuurlijk wel in het gedrang. Maar dat risico neem ik maar. Hier ligt het boek in de boekbindpers.


Om het geheel straks af te werken ga ik een stofomslag maken.
Ook van de kaarten.
Daar komt dan nog een etiket met informatie over het boek op.
Dat etiket moet ik nog ontwerpen.
Wordt vervolgd.

Van de Streek bier

Gisteren werd ik plezierig verrast door twee bieren
in Cafe de Beyerd van de gebroeders Van de Streek.
Katapult IPA, 7% en Playground – Mosaic IPA, 6%.
Geproefd heb ik ze nog niet maar misschien ga ik er vandaag een proberen.
Ben begonnen met twee viltjes mee naar huis te nemen.

 photo WP_20170430_001VanDeStreekKraftBeer.jpg

Van de Streek.


Bredase vlaggenparade

 photo DSC_2106AlWatMeerOranje.jpg

Al wat meer oranje dan gister eind van de middag op het Kasteelplein.


 photo DSC_2107DeMarktOpHetKasteelplein.jpg

De markt op het Kasteelplein.


 photo DSC_2109.jpg


 photo DSC_2110.jpg

De vrijmarkt in het Valkenberg is nog rustig.


 photo DSC_2113KasteelEnBezoekers.jpg

Intussen op het kasteel.


 photo DSC_2116HierMoetHetGebeuren.jpg

Het centrum van de aandacht.


 photo DSC_2117KasteelEnGroteKerk.jpg


 photo DSC_2119MuziekEnCadettenTredenAan.jpg

Een deel van de muziek en de cadetten treden aan.


 photo DSC_2121.jpg


 photo DSC_2123.jpg

Genodigden.


 photo DSC_2124.jpg


 photo DSC_2125DeSprekers.jpg

Gevolgd door de sprekers.


 photo DSC_2128NederlandseVlag.jpg

De Nederlandse Vlag.


 photo DSC_2130BredaseVlag.jpg

De Bredase Vlag.


 photo DSC_2131BredaseVlag.jpg


 photo DSC_2132WatTeDenkenVanHetWeer.jpg

Wat te denken van het weer?


 photo DSC_2133Publiek.jpg


 photo DSC_2140BurgemeesterPaulDepla.jpg

Burgemeester Paul Depla.


 photo DSC_2144.jpg


 photo DSC_2147.jpg

Een cadet werd onwel. Ik kan me niet voorstellen dat het van de zon of de temperatuur was. Met moeite was het 10 graden.


 photo DSC_2148ErwerdErMaarEenOnwel.jpg


Na de toespraken ben ik naar het Valkenberg gegaan.
Even kijken hoe het is op de vrijmarkt.
Ik heb er een boek gekocht.
Ik zag een boek met essays leggen van Hella S. Haasse.
De verkoopster wilde 1 euro.
Maar ik heb niet meer zoveel klein geld bij me.
Het meeste dat je betaalt, betaal je electronisch.
Met veel moeite kreeg ik 80 cent bij elkaar.
Dat was ook goed.

 photo WP_20170427_002HellaSHaasseLezenAchterDeLetters.jpg

Hella S. Haasse, Lezen achter de letters.


Weer stappen gezet….

Om te beginnen heb ik vandaag het linnen voor mijn
boekband op maat gemaakt en aan de kaft geplakt.
Het ligt nu te drogen onder bezwaar.

 photo WP_20170426_002LinnenOpMaatEnGeplakt.jpg


Daarna heb ik een van de schutbladen gemaakt.
Die ligt nu onder de pers te drogen.
Het schutblad bestaat uit stukken kaart.
Dat past bij De reis om de wereld in 80 dagen.

Vervolgens een lino gesneden voor een ander boek.
Eikenblad.

 photo WP_20170426_003LinoMetEikenblad.jpg


Art UK – Breda

Via een andere blog (Woest en vredig) kwam ik op het spoor van de web site
Art UK (Art UK). Deze web site probeert
alle kunstwerken in Engelse collecties beschikbaar te maken via Internet.
Ik dacht: wat hebben ze in Engeland over Breda.
Hier een samenvatting.

Het begint met een onduidelijk verband met Breda.
De achternaam lijkt naar Breda te verwijzen maar het fijne krijg ik
niet boven water.

 photo CarlFredrikVonBredaJamesWatt1792ScienceMuseumOilOnCanvas.jpg

Carl Fredrik von Breda (1759–1818), Zweeds, Portret van James Watt (1736–1819), 1792, Science Museum

Wikipedia:

Op de Nederlandse pagina over Carl Fredrik von Breda lees je:

Carl Frederic von Breda (Stockholm, 16 augustus 1759 – aldaar, 1 december 1818) was een Zweeds kunstschilder die vooral bekend is omwille van zijn portretten, onder andere van het Zweeds koninklijk huis.
Von Breda’s achternaam doet een verband vermoeden met de Nederlandse stad Breda. Von Breda’s overgrootvader Pieter was naar Stockholm geëmigreerd rond 1670.
In Groot-Brittannië kwam von Breda in aanraking met het werk van grote schilders en had hij de mogelijkheid om te studeren bij Joshua Reynolds. Deze had veel invloed op von Breda’s stijl en, via von Breda, op vele Zweedse portretschilders na hem.

De Engelse Wikipedie geeft iets meer informatie over de afkomst:

Breda’s great-grandfather Pieter emigrated to Stockholm around the year 1670 from the Netherlands. The “von Breda” family name seems to indicate a connection with the city of Breda. Von is not a Dutch preposition, but in the Nordic countries, this originally German preposition has occasionally been used as a part of names of ennobled families of native or foreign, but non-German, origin.


Een schilderij van een varken met de naam Breda.
Niet de naam van het varken maar van het schilderij.

 photo DiarmuidDelargyBreda1990OilOnCanvas.jpg

Diarmuid Delargy (b.1958), Breda, 1990, oil on canvas, Arts Council Collection, Southbank Centre.

Over de schilder vond ik het volgende:

Diarmuid Delargy was born in Belfast in 1958 and is the twin brother of Fergus Delargy. He studied at the University of Ulster and the Slade School of Fine Art in London, from which he obtained an MA in 1983.

As a printmaker Delargy has few equals in the province, in an art form that has often been associated with sweet images of pastoral retreat. The marks of his drawing technique never find fixed, formal, definitions, but are always in a swirling search for an allusive presence that leaves traces of where they have been.

An interest in animals extends from childhood experiences in rural County Antrim. The horse is used as a symbol of freedom and the Utopian ideal. Not so the pig, often depicted exposed on the land as crude victim.

Delargy worked in Berlin in the ‘Artists’ Union’ workshop and was printmaker-in-residence at the Arts Council of Northern Ireland in 1988. He has had solo shows at the Orchard Gallery, Derry, the Fenderesky Gallery, Belfast, and the Taylor Galleries, Dublin. He has participated in numerous internationally toured group shows.

Deze informatie vond ik op de volgende web site Diarmuid Delargy


Van de kunstenaar Gerard van der Heyden kan ik op internet niet veel vinden.
Wel zie ik dat hij een tijd in en in de buurt van Breda gewoond heeft:

Geboren in Londen (Engeland) en daar gewoond tot 1894,
dan woont hij tot 1902 in Boxtel,
daarna tot 1904 in Teteringen (Breda),
tot 1928 vervolgens in Breda,
dan in Roosendaal en Nispen (Roosendaal) tot 1929,
vervolgens in Cuijk tot 1932, in Neerpelt tot 1937,
en als laatste in Sint-Oedenrode.

 photo GerardVanDerHeydenTheCathedralBredaTheNetherlandsOilOnCanvasGiftFromDrEKGraftdyck1973.jpg

Gerard van der Heyden (1864–1939), The Cathedral, Breda, The Netherlands, Doncaster Museum and Art Gallery, oil on canvas, gift from Dr E. K. Graftdyck, 1973.

Volgens mij zie je links op de voorgrond
een van de torens van het Spanjaardsgat.
De Grote Toren staat dan centraal op het schilderij.
Met een kleine knik naar rechts, de toren ziet
er ieler uit dan in werkelijkheid.


Een Vlaamse kunstenaar met in zijn naam ‘Breda’.

 photo JanPieterVanBredaelCavalryEngagementAgainstTheTurksWithAChurchInTheBackgroundOilOnOakPanelC1710BequeathedByJohnMParsons1870.jpg

Jan Pieter van Bredael (1683–1735), Cavalry engagement against the Turks, with a church in the background, Victoria and Albert Museum


Een heel interessant werk: De Overgave van Breda.
Het origineelis van Velasques en voor de stad Breda een belangrijk wer.
Zo zal een andere kopie in het nieuwe Stedelijk Museum Breda te zien zijn.
Daar las ik onlangs het volgende over:

Lanzas
In museumcafé Lanzas zie je straks het enorme schilderij De Overgave van Breda van Velázquez. Niet het origineel – dat hangt in het Prado – maar een kopie die werd gemaakt door Kees Maks. In 1903 werkte hij acht maanden in Madrid om dit meesterwerk na te schilderen. Vanwege de vele lanzen wordt De Overgave van Breda ook Las Lanzas genoemd.

 photo JohnPhillipTheSurrenderOfBredaAfterDiegoVelaacutezquezC1860.jpg

John Phillip (1817–1867), The Surrender of Breda (after Diego Velázquez), c.1860, Royal Scottish Academy of Art & Architecture

Wikipedia:

John Phillip (April 19, 1817–1867) was a Victorian era Scottish painter best known for his portrayals
of Spanish life.
He started painting these studies after a trip to Spain in 1851. He was nicknamed “Spanish Phillip”.
Born into a poor family in Aberdeen in Scotland, Phillip’s artistic talent was recognised at an early age.
Lord Panmure paid for Phillip to become the student of Thomas Musgrave Joy in London briefly in 1836.
His education at the Royal Academy of Arts was paid for by Panmure.
While at the academy, Phillip became a member of The Clique, a group of aspirant artists organised by Richard Dadd.
The Clique identified as followers of William Hogarth and David Wilkie.
Phillip’s own career was to follow that of fellow-Scot Wilkie very closely,
beginning with carefully detailed paintings depicting the lives of Scottish crofters.
He moved on to much more broadly painted scenes of Spanish life influenced by Bartolomé Esteban Murillo
and Diego Velázquez.
Phillip’s early works tended to depict pious Scots families.
In 1851 he visited Spain, after he was advised to travel to southern Europe for his health.
Thereafter he concentrated on Spanish subjects.
The first of these, The Letter Writer, Seville, displayed the influence of Pre-Raphaelitism, a movement he had previously opposed, along with most other members of The Clique, despite his friendship with Millais, one of its leaders.
He was so influenced by his travels that he advised other artists to do the same.
Some artists, such as Edwin Long, took this advice and were similarly inspired.
In the late 1850s and 1860s Phillip’s style became much broader and more painterly, in line with Millais’s late work.
Phillip’s two most important paintings in these years were The Early Career of Murillo (1864) and La Gloria (1865, National Gallery of Scotland).
The first depicted the young Murillo drawing his art from Spanish street-life; the second portrayed a Spanish wake for a dead child.
Phillip was commissioned to paint the wedding in 1858 of Victoria, Princess Royal to Prince Frederick William of Prussia, later German Emperor Frederick III.
Phillip married Richard Dadd’s sister.
Like her brother she became insane.
Phillip died of a stroke while visiting William Powell Frith in Kensington.
Phillip’s self-portrait, The Evil Eye, commissioned by his close friend Patrick Allan-Fraser, is in Hospitalfield House in Arbroath, along with portraits of other members of The Clique.


Een persoon die niets met Breda te maken heeft.
Alleen in zijn achternaam zit het woord ‘Breda’.

 photo PeeterVanBredaelMarketSceneWithAHarlequinOilOnCanvasGiftFromMussendenLeathes.jpg

Peeter van Bredael (1629 – 1719), Market Scene with a Harlequin, Colchester and Ipswich Museums Service. Gift from Mussenden Leathes (Mussenden Leathes is een Engelse familienaam).


Alles bij elkaar een heel interessante set werken.

Museum Prinsenhof in Delft – Verboden porselein

De tentoonstelling ‘Verboden porselein’ is de tweede tentoonstelling
die ik in korte tijd bezoek met als onderwerp China en porselein.
Karakteristiek aan deze tentoonstelling is dat het eigenlijk een archeologische
tentoonstelling is.
De voorwerpen komen niet uit een bekend museum met een perfecte collectie.
De voorwerpen komen uit Jingdezhen, een van de geboorteplaatsen
van het porselein.
Daar heeft men de afgelopen jaren een aantal oude werkplaatsen en vooral ovens
opgegraven en die brachten enorme hoeveelheiden scherven aan het daglicht.
En ook in dit geval scherven die geluk brengen.
Want vaak waren het hele of nagenoeg hele voorwerpen.
De kwamen uit de keizerlijke ovens, zijn dus helemaal gemaakt volgens
de Chinese traditie met het juiste materiaal en de juiste kleuren.
De schilders zijn dezelfde schilders als van de voorwerpen in de ‘perfecte’
musea.

 photo WP_20170414_036MeipingChineesPorseleinChenghua1464-1487.jpg

Meiping, Chenghua, 1464 – 1487, Chinees porselein.

 photo WP_20170414_037MeipingChineesPorseleinChenghua1464-1487.jpg

Meiping, Chinees porselein.
Chenghua 1464 – 1487.

 

In China zijn draken de brengers van geluk en deze mythische dieren komen in verschillende variaties voor op het keizerlijk porselein.
Als een Chinese draak vijf tenen heeft, gaat het om een keizerlijke draak.
Deze mag alleen voor de Chinese heerser gebruikt worden.
Draken met vier tenen worden gebruikt voor prinsen en buitenlandse koningen, die met drie tenen zijn voor het gewone volk.

 

Collectie: Imperial Porcelain Museum, Jingdezhen


Soms is er iets mis gegaan bij het bakken of bij een ander onderdeel van het
productieproces. Maar als je de scherven weer samenvoegt, heb je Chinees porselein
met een bijzonder verhaal. Dat verhaal wordt nu verteld in het
Prinsenhof in Delft.

Ook in deze tentoonstelling wordt oud porselein gecombineerd met
werk van jonge Chinese en Nederlandse kunstenaars.
Werkend vanuit de oude traditie maar met nieuwe, moderne invalshoeken.

 photo WP_20170414_038HuangZaiyun.jpg

Huang Zaiyun.

 photo WP_20170414_039HuangZaiyun.jpg

HuangZaiyun

 

Huang Zaiyun (Hunan, 1984) studeerde keramiek aan de universiteit van Jingdezhen.
Na haar opleiding startte ze haar eigen studio.
Zaiyun is bijzonder geinteresseerd in de talloze traditionele ambachten in de keramiek.
Omdat deze ook in China dreigen te verdwijnen, doorkruist zij het land om ze te documenteren en zich, zo mogelijk, meester te maken.
Haar onconventionele ontwerpen zijn hedendaags en uniek.

 

Huang Zaiyun werkte in Royal Delft voornamelijk aan zelfgemaakte, handgevormde objecten die zij beschilderde op de traditionele wijze die ze geleerd heeft in Jingdezhen.
Zij combineerde die objecten met vanuit China meegenomen eeuwenoude scherven kostbaar porselein uit de Ming- en Qing-dynastie.
Ze omschreef dit proces als ‘een zaadje uit de oudheid van het blauw-witte porselein, dat tot bloei komt in mijn hedendaagse, Nederlandse keramiek’.
Hiermee wil ze ingaan op de relatie tussen Nederland en China en verbindt ze het verleden met het heden.

 photo WP_20170414_042HuangZaiyun.jpg

Huang Zaiyun.


 photo WP_20170414_040YinJiulong.jpg

Yin Jiulong.

 photo WP_20170414_041YinJiulong.jpg

Yin Jiulong

 

Yin Jiulong (Sichuan, 1975) studeerde grafisch ontwerp aan de universiteit van Chengdu.
Hij ontwikkelde zich tot een van de meest succesvolle ontwerpers van China en is niet weg te denken uit de glossy bladen, van social media en tv.
In zijn werk verbindt bij kunst, ontwerp en dagelijks leven met elkaar.
Hij produceert naast keramisch gebruiksgoed ook verlichting, kleding en schoenen.

 

Tijdens zijn Artist in Residence-periode bij Royal Delft werd hij geconfronteerd met een totaal nieuwe werkwijze.
Gewend aan ontwerpen met schone handen en talloze assistenten, moest hij nu zelf aan de slag.
Nieuwsgierig, ondernemend en intelligent gebruikmakend van de aanwezige vormen en mallen bij de fabriek, ontwikkelde hij een serie verrassende objecten.
Ook experimenteerde hij met slib- en druiptechnieken en maakte hij gebruik van boeddhistische symbolen.
Wat kleuren betreft beperkte hij zich doeltreffend tot witte en blauwe glazuren met hier en daar een accent in goud.


Af en toe wordt de tentoonstelling afgewisseld met een voorwerp
uit een van de ‘perfecte’ musea.
Vooral om thema’s of vormen te ondersteunen en verduidelijken.

 photo WP_20170414_045SchotelYuan1279-1368Porselein.jpg

Schotel, Yuan, 1279 – 1368, porselein.

Schotel, porselein.
Yuan, 1279 – 1368.

 

Dit stuk laat de kwaliteit zien van het porselein dat tijdens de Yuan-dynastie gemaakt wordt.
De decors op porselein bestaan voor een groot gedeelte uit gelukssymbolen die afkomstig zijn uit het boeddhisme en taoisme.
Aangezien de latere Chinese keizers en bevolking dezelfde religies belijden, blijft het motief van dit fabeldier, ook wel ‘qilin’ genoemd, in gebruik op het porselein in het paleis en daarbuiten.

 

Collectie: Rijksmuseum Amsterdam, inv.nr. AK-RBK-1965-88.

 photo WP_20170414_045SchotelYuan1279-1368PorseleinDetail.jpg

Qilin.


 photo WP_20170414_047DavidDerksen.jpg

David Derksen. Niet van al zijn werk was ik meteen weg (ingepakt porselein als kunstwerk?) maar deze mallen met keramiekkleurstof vond ik mooi.

 photo WP_20170414_048DavidDerksen.jpg

David Derksen

David Derksen (Haarlem, 1983) is in 2009 afgestudeerd aan de Design Academy Eindhoven en rondde in 2011 zijn master Industrial Design af aan de TU Delft.
Tijdens zijn studie startte hij zijn studio in Rotterdam, waar hij onder meer verlichting en meubels ontwerpt.
Graag wisselt hij industrieel ontwerp af met meer experimenteel werk, waarin hij de grenzen van het materiaal opzoekt.

 

Tijdens zijn verblijf in Jingdezhen heeft David Derksen zich laten inspireren door twee thema’s, namelijk de schoonheid van imperfectie en het stapelen/verpakken.
Op basis van misbaksels, die bestaan uit aan elkaar gesmolten en vervormde stapels porselein, maakt hij een serie nieuwe objecten.
De vervorming en verbinding van losse elementen is hierbij met opzet gedaan, op een min of meer gecontroleerde manier.

 

Geinspireerd op hoe porselein wordt verpakt in Jingdezhen, heeft Derksen daarnaast een serie stapelingen gemaakt waarbij losse elementen verbonden zijn door lint of bamboe.
Zij vormen zo een nieuwe interpretatie van een kandelaar uit de keizerlijke collectie (Zhengde, 1505 – 1521, collectie: Archeologisch Instituut Jingdezhen).


 photo WP_20170414_049MonnikskapkanXuande1425-1435Porselein.jpg

Monnikskapkan, Xuande, 1425 – 1435, porselein.

Monnikskapkan, porselein, Xuande (1425 – 1435).

 

De vorm van de monnikskapkan is gekopieerd van voorwerpen die worden gemaakt tijdens de regering van Yongle.
Dit type object is afkomstig uit Tibet en wordt geassocieerd met de boeddhistische monniken daar.
Deze kan is beschreven in Sanskriet, de filosofische taal van onder andere het boeddhisme, wat wederom een verwijzing is naar de contacten van Yongle met Tibet.
Er wordt aangenomen dat Yongle dit type kannen liet maken als cadeau voor de invloedrijke lama Halima.

 

Collectie: Archeologisch Instituut, Jingdezhen.


De voorwerpen staan helaas niet zo duidelijk op de foto en
Marianne Thieme moet maar even niet kijken.
Dit zijn krekeldoosjes van porselein.

 photo WP_20170414_051KrekeldozenHelaasIsDeFotoNietZoMooi.jpg
 photo WP_20170414_052Krekeldozen.jpg

Van links naar rechts:

Krekeldoos, porselein, Xuande (1425 – 1435).

 

Keizer Xuande is een groot liefhebber van krekels.
Deze doos met de keizerlijke draak is zeker voor hem bedoeld, maar is niet door de keuring gekomen.
Xuande houdt van gokken en krekelgevechten lenen zich hier goed voor.
Het is van belang om een sterke krekel te kweken en deze goed te verzorgen in een mooi porseleinen doosje.

 

Collectie: Archeologisch Instituut, Jingdezhen.

 

Krekeldoos, porselein, Xuande (1425 – 1435).

 

Deze krekeldoos is gedecodeerd met vliegende phoenixen.
Niet alle objecten worden aan de buitenzijde gemerkt met het zes-karaktermerk van de keizer.
Deze doos heeft het regeringsmerk van Xuande aan de binnenzijde van de deksel.

 

Collectie: Archeologisch Instituut, Jingdezhen.

 

Krekeldoos, porselein, Xuande (1425 – 1435).

 

Sommige afbeeldingen verwijzen naar Chinese verhalen of gedichten.
Op deze doos zitten twee wielewalen in een boom.
De vogels staan bekend om hun mooie zangstem.
Het gedicht waar naar wordt verwezen, heeft als titel ‘Lente klaagzang’ en gaat over het liefdesverdriet van een dame die haar man moet missen.
De keizer heeft hem naar het begin van de zijderoute gestuurd.

 

Collectie: Archeologisch Instituut, Jingdezhen.


 photo WP_20170414_053PenselenbakjeXuande1425-1435Porselein.jpg

Penselenbakje, porselein, Xuande (1425 – 1435).

 

Kalligrafie is een geliefde bezigheid van keizer Xuande.
Hiervoor heeft hij inkt, penselen en water nodig.
Het decor in dit bakje waarin de penselen worden gewassen, stelt een vijver met vissen voor waarin lotusbloemen groeien.
Hiermee wordt de gebruiker een goed resultaat gewenst.

 

Collectie: Archeologisch Instituut Jingdezhen.


 photo WP_20170414_055SchotelYongle1402-1424Porselein.jpg

Schotel, porselein, Yongle, (1402 – 1424).

 

Bij het decor van deze schotel staat een pijnboom centraal in een landschap of tuin.
Het houden van tuinen is een belangrijke bezigheid in China.
Ook bij het keizerlijk paleis hoort een grote tuin die wordt gebruikt bij activiteiten zoals boogschieten of het spelen van spelletjes.

 

Collectie: Archeologisch Instituut, Jingdezhen.


 photo WP_20170414_058HansVanBentemImperialStacksJingdezhen2017Porselein.jpg

Hans van Bentem, Imperial Stacks, Jingdezhen, 2017, porselein.

 photo WP_20170414_059HansVanBentemImperialStacksJingdezhen2017Porselein.jpg

 photo WP_20170414_060HansVanBentem.jpg

Hans van Bentem

 

Hans van Bentem (Den Haag, 1965) werkt sinds zijn afstuderen aan de Haagse kunstacademie aan monumentale sculpturen, omvangrijke installaties en lichtobjecten.
Hiervoor gebruikt hij liefst klassieke, traditionele materialen.
Om die reden is hij altijd op zoek naar ambachtelijke ateliers en eeuwenoude technieken, en verdiept hij zich in brons uit India, houtwerk uit Senegal en porselein uit China.

 

Hans van Bentem komt al sinds 2006 in Jingdezhen en realiseerde daar, met hulp van plaatselijke ambachtslieden, grote series werk in porselein.
Met deze ervaring ontwikkelde hij als Artist in Residence het werk Imperial Stacks.
Het bestaat uit drie stapelingen van elk drie losse objecten, die van samenstelling zouden kunnen veranderen.
Deze interactieve groep sculpturen verwijst in vorm en decoratie naar symbolen uit de Chinese (Keizerlijke) cultuur en maken tegelijkertijd deel uit van de kenmerkende hedendaagse beeldtaal waar van Bentem bekend om staat.

 photo WP_20170414_062HansVanBentemImperialStacksJingdezhen2017Porselein.jpg

Hans van Bentem, Imperial Stacks, Jingdezhen, 2017, porselein.


 photo WP_20170414_063SchotelChenghua1464-1487Porselein.jpg

Schotel, Porselein, Chenghua (1464 – 1487).

 

In de Chinese dierenriem is de draak het belangrijkste wezen en daarom ook het symbool van de keizer.
Een keizerlijke draak heeft vijf tenen, maar hier heeft de porseleinschilder een foutje gemaakt.
Een van de klauwen heeft namelijk zes tenen.
Dit wordt gezien als een ware belediging van de keizer en het bord is dan ook vernietigd.

 

Collectie: Archeologisch Instituut, Jingdezhen.

 photo WP_20170414_063SchotelChenghua1464-1487PorseleinDeDraakMetDeZesTenen.jpg

Draak met de zes tenen (rechts op de foto in een soort ‘cirkeltje’. Dat mag natuurlijk niet.


 photo WP_20170414_065BordChenghua1464-1487Porselein.jpg

Bord, Porselein, Chenghua (1464 – 1487).

 

De gebruikte decors op het porselein van Keizer Chenghua laten duidelijk zien dat hij taoistische en boeddhistische religies aanhangt.
Zeker het Sanskriet op dit bord geeft de meditatieve kant van het boeddhisme weer.
De latere keizer Jiajing (1521 – 1567), die vooral taoist is, breekt met deze traditie van de vroege Ming en verbiedt het boeddhisme in China.

 

Collectie: Archeologisch Instituut, Jingdezhen.


Ook bij deze tentoonstelling is er geen catalogus.
Dat is heel erg jammer.
Hopelijk is het geld dat een museum normaal gesproken
in een catalogus steekt naar het Artists in Residence programma
gegaan van de Chinese en Nederlandse kunstenaars.

 photo WP_20170414_067MaaikeRoozenburg.jpg

 photo WP_20170414_068MaaikeRoozenburg.jpg

Maaike Roozenburg

 

Na haar afstuderen aan de Gerrit Rietveld Academie richtte Maaike Roozenburg (Delft, 1979) haar eigen studio op.
Ze werkt aan producten en projecten op het snijvlak van design, erfgoed en digitale technologieen.
Met haar ontwerpen wil ze historische gebruiksvoorwerpen en hun verhalen terugbrengen in het dagelijks leven.
Vaak zoekts ze daarbij samenwerking op met wetenschappers, archeologen, ambachtslieden en programmeurs.

 

Roozenburg heeft in Jingdezhen gewerkt aan twee projecten:
Voor ‘Kommen voor de keizer’ heeft ze zich verdiept in de zo karakteristieke gekleurde glazuren van keizerlijk porselein.
Samen met de ambachtslieden van Jindezhen heeft zij een selectie kommen gereproduceerd volgens de methode van weleer, en ze vervolgens geglazuurd in edelsteenblauw, krabpantsergroen en Youli-rood.
Voor ‘True replicas, to Delft and back’ werkte ze samen met de TU-Delft.
Zij maakte 3D-scans en -prints van porseleinen voorwerpen die gemaakt zijn in 17de-eeuws China en opgegraven in Delft.
Op basis hiervan maakte ze samen met de ambachtslieden van Jingdezhen nieuwe ontwerpen.


Le tour du monde en quatre-vingts jours / De reis om de wereld in tachtig dagen

Even een korte update.
Vandaag heb ik nog aan het boek kunnen werken.
Het exemplaar dat ik heb heb ik gekocht in losse katernen.
Hoe men daar aan gekomen is weet ik niet want het blijkt
te gaan om een editie van Elzevier.
Uitgegeven bij het 150 jarig jubileum van het geboortejaar van Jules Verne.
Daar zit een mooie kaft bij en die heb ik natuurlijk niet.
Maar dat maakt mijn exemplaar straks extra bijzonder.

 photo WP_20170423_001MetIllustraties.jpg

Deze versie is geillustreerd.


 photo WP_20170423_002Elzevier1978Jubileumeditie.jpg

Zoals ik al aangaf: jubileumeditie, 1978, Elzevier.


 photo JulesVerneDeReisOmDeWereldIn80DagenOrigineleOmslag.jpg

Op internet vond ik een exemplaar te koop met bovenstaande kaft.


 photo WP_20170423_003DeLosseDelenVanDeKaftZittenAanElkaar.jpg

De losse platten en de rug zijn vanmiddag al aan elkaar gemaakt. Ook is kapitaalband aangebracht.


 photo WP_20170423_004NuHetLinnenNog.jpg

Tijd om binnenkort de schutbladen te maken en in te lijmen en om het linnen op de kaft te bevestigen.


Le tour du monde en quatre-vingts jours / De reis om de wereld in tachtig dagen

Dit is het beroemde boek van Jules Verne waarvan ik al enige tijd
bezig ben een versie in te binden.

Mijn versie ligt al lange tijd, ingebonden en gesneden te wachten
op zijn omslag.

Vanochtend heb ik daar de platten voor gesneden (de kartonnen
voor de voor- en achterzijde) en ik heb definitief besloten
hoe het boek af te ronden.

Lang wilde ik een papieren bekleding maken op basis van
autokaarten die afkomstig zijn uit de tijd dat ik nog auto reed.
Die kaarten zijn wel van Nederland, Belgie, Luxemburg
en stukjes Duitsland en Frankrijk, Dus geen wereldkaarten.
Maar ze passen wel goed bij de sfeer.

Ik ga stukken van de kaarten gebruiken als schutblad en
ik ga een stofomslag voor het boek maken.
De echte harde kaft wordt met linnen ingebonden.

 photo WP_20170422_004DezeOudeKaartenWordenSchutbladenEnDeStofomslag.jpg

Hier liggen de kaarten. Ze hebben behoorlijk geleden want sommige hebben jaren lang in de achterbak van de auto gelegen. Maar hun ‘finest hour’ is nabij.


 photo WP_20170422_005GaasopDeRugAanbrengen.jpg

Vanochtend de inbindactiviteiten opgepakt waar ik gebleven was. Gaas pasklaar gemaakt en op de rug bevestigd. Het boek ligt nu te drogen.


 photo WP_20170422_006PlattenGesnedenEnPassen.jpg

De platten zijn gesneden en worden hier gepast aan het boekblok. Volgende stap is het maken van de schutbladen en het snijden van de rug.


Het gebruik van de kaarten wordt nog een uitdaging.
Enerzijds zitten er schuren en vouwen in, aan de andere kant geeft
dat een idee van authenticiteit.
Ik moet er nog wel iets op vinden dat de scheuren en vouwen niet ten koste
van de stevigheid van de schutbladen en de stofomslag gaan.
Ik heb al wel een idee maar dat moet wel gaan werken.

Gezien: Aki Kaurismaki, The other side of hope

 photo WP_20170421_003AkiKaurismakiTheOtherSideOfHopeSherwanHajiSakariKuosmanen.jpg

Een film van filmmaker Aki Kaurismaki, The other side of hope met in de hoofdrollen Sherwan Haji en Sakari Kuosmanen.


Finse film, volgens mij de eerste Finse film die ik
ooit gezien heb in een bioscoop.

De film kenmerkt zich door een laag tempo, en humor.
Geen dijenkletsers maar vooral visuele grappen.

‘De andere kant van hoop’ is natuurlijk wanhoop.
Maar hoe triest de positie van de vluchteling en eigenlijk van
alle andere Finse acteurs ook is,
het drama gutst niet van het scherm.

Volgens De Filmkrant behoort de film tot een soort films die
filosoof Thomas Elsaesser ‘Cinema of abjection’ noemt.
Volgens Ronald Rovers staat dat voor:

een uitgebeend narratief,
een focus op de personages die niet om onze sympathie vragen,
aandacht van de materialiteit van objecten,
aandacht voor de ruimte waar de personages zich in bewegen
en vooral ook de weigering van de personages om als slachtoffer te worden gezien.

Los van het taalgebruik en de vertaling (‘narratief’ als je verhaal bedoelt en
‘de materialiteit van objecten’ terwijl ik in onderstaande tekst lees
dat de mens in deze films gezien wordt als een object,
‘object’ een filosofische term voor een passief ‘ding’
tegenover een actief handelend mens),is dit wel interessant.

Zeker in het perspectief van het boekje ‘Onbehagen’ van Bas Heijne
dat ik op dit moment aan het lezen ben. Daarover later meer.

Volgens een website waar een verslag staat van een toespraak
van Thomas Elsaesser Thomas Elsaesser zes keer aangehaald
zegt hij volgens Kevin B. Lee:

The abject is also the narrow gap that separates the useful from the useless, and marks the radical negation of the human, when seen merely as material object. It is therefore as much a perspective and a perception as it is a situation and a state.

 

In this way, abjection can also be seen as one of the horizons and degrees zero of what it is to be human today, as well as how the values of a community or society are defined by how it deals with its limits.

 

A cinema of abjection is also a cinema that foregoes identification, resists sympathy and blocks empathy.

Abjection strategically upholds the human against the post-human, but also accepts there is no easy return to the inclusive ideals of bourgeois-liberal enlightenment. The abject is a place­holder for something we suspect is now a mere crinkly skin and probably dead matter, but still too much part of us and too deeply needed to be buried yet.

Het lijkt er sterk op dat Ronald Rovers (De Filmkrant) bij dezelfde lezing
is geweest als Kevin B. Lee. Maar de vertaling is nogal ruim.

Maar goed, ik heb een interessante film gezien die je tot denken aanzet.

De wereld van de VOC

In het Nationaal Archief is een tentoonstelling te zien
over ‘De wereld van de VOC’.
Prachtige archiefstukken vertellen de verhalen over de
omzwervingen en handelsinitiatieven van de VOC.
Er wordt stilgestaan bij de minder mooie kanten van
dit verhaal maar de aandacht ligt vooral bij de stukken
uit de verzameling Nederland.

 photo WP_20170416_004OntdekDeWereldVanDeVOCGeenSpeculaasZonderSpeculeren.jpg

De Wereld van de VOC: Geen speculaas zonder speculeren. Niet iedereen zal de reclame-uitingen geslaagd vinden maar ik vond ze goed gevonden. Dit is de achterkant van het toegangskaartje.


De tentoonstelling is superinteressant.
Maar het meest getroffen was is door twee stukken.
Beide van de hand van Robert Gordon.
Onlangs beschreef ik hier nog het boek van Luc Panhuysen over
Robert Jacob Gordon, ontdekkingsreiziger in Zuid-Afrika.
Op de tentoonstelling zag ik een beschrijving van zijn hand
van de Khoikhoi (Hottentotten) en een geschilderd panorama
van 7,5 meter breed van de Tafelberg aan Kaap de Goede Hoop.
Het panorama is een samenwerkingsverband van Gordon met Johannes Schumacher.

 photo WP_20170414_033GordonOverDeKhoikhoi1778ArchiefFamilieFagel.jpg

Gordon over de Khoikhoi, 1778, archief familie Fagel. Hendrik Fagel was Griffier van de Staten-Generaal en Gordon correspondeerde met hem.


 photo WP_20170414_034PanoramaVanDeKaapRobertGordonEnJohannesSchumacher1778KaartenarchiefTopografischeDienstInvNr15120FDetailVanHetZevenenhalveMeterBredePanorama.jpg

Fragment van Panorama van de Kaap, Robert Gordon en Johannes Schumacher, 1778, Kaartenarchief Topografische Dienst InvNr15120F.


 photo WP_20170414_034VanDeHoekerDeNeptunusDen22JunyAdeg1778EnVolgendeDaagenRJGordon.jpg

Onderaan het panorama staat het volgende± van de Hoeker de Neptunus den 22 Juny A° 1778 en volgende daagen R. J. Gordon. Volgens Wikipedia is een hoeker: De hoeker is een rondgebouwde driemaster van Nederlandse oorsprong uit de zeventiende eeuw.


 photo WP_20170416_002OntdekDeWereldVanDeVOCNoDelftWithoutChina.jpg

Ontdek de wereld van de VOC No Delft Without China.


 photo WP_20170416_003OntdekDeWereldVanDeVOCNoBusinessWithoutBattle.jpg

Ontdek de wereld van de VOC No Business Without Battle.


Lee Bontecou

In het Haags Gemeentemuseum zijn meerdere tentoonstellingen.
Naar Porselein met karakter zag ik er de tentoonstelling
met werk van de Amerikaanse kunstenares Lee Bontecou.
Het werk is indrukwekkend.
Het gebeurt niet vaak dat je moderne kunst van deze kwaliteit
in Nederland kunt zien.

Twee werken heb ik op de foto gezet.
De foto’s zie je hier:

 photo WP_20170414_026LeeBontecouZonderTitel1996GelastStaalPorseleinGaasZijdeEnDraad.jpg

Lee Bontecou, Zonder titel, 1996, gelast staal, porselein, gaas, zijde en draad.


 photo WP_20170414_028LeeBontecouSandbox.jpg

Lee Bontecou in samenwerking met Joan Banach gemaakt, The Sandbox, 2017.

 photo WP_20170414_029LeeBontecouSandbox.jpg

 photo WP_20170414_030TekstDeSandboxLeeBontecou.jpg

De Sandbox

De Sanbox, de grootste die ooit gemaakt is, brengt een variatie aan sculpturale vormen samen, van simpel tot complex, van staand tot hangend. De installatie functioneert als een toneel dat vanuit verschillende hoeken steeds weer andere verbanden binnen Bontecous poëtische oeuvre zichtbaar maakt. Bijna al de materialen die ze ooit heeft toegepast komen aan bod, wat de veelzijdigheid van haar werk nog eens onderstreept.
In de Sandbox wordt volgens de kunstenaar zelf ‘visual science’ bedreven. (Porseleinen) modellen, kleine (gesneden) beeldjes, tere vormen uit gelast staaldraad en bloemen en zeilen uit vacuüm-formed plastic zijn gecombineerd met botanische monsters en fragmenten van steen. Een illustratie van Bontecous interesse en een tegelijkertijd natuurlijke en experimentele vormentaal.

 

De Sandbox is gemaakt tussen 2015 en 2017 en is een samenwerking tussen Lee Bontecou en Joan Banach. De schaal van het werk is afgestemd op de zaal en het daklicht waar diffuus licht naar binnen valt. Het prototype werd in Bontecous atelier in Pennsylvania in verschillende sessies gemaakt.

 

De uiteindelijke Sandbox, waarin elementen zijn opgenomen die dateren van de jaren zestig tot nu, geeft een dwarsdoorsnede van Bontecous oeuvre.

 photo WP_20170414_031LeeBontecouSandbox.jpg

 photo WP_20170414_032LeeBontecouDetailVanDeSandbox.jpg


 photo WP_20170416_001PublicatieBijTentoonstellingLeeBontecouHaagsGemeentemuseum2017.jpg

Gelukkig is bij deze tentoonstelling wel een catalogus verschenen.


Floddertje, misschien wel mijn favoriet!

Fiep Westendorp heeft veel bekende typetjes getekend.
Misschien is Floddertje wel mijn favoriet.

Ze is te zien op de tentoonstelling Blikvangers
in het Nederlands Drukkerij Museum in Etten-Leur.

Misschien een idee voor de Paasvakantie?

 photo WP_20170401_007FloddertjeOpDeTentoonstelling.jpg

Fiep Westendorp: Floddertje.


Porselein met karakter

 photo WP_20170414_005.jpg


De reden voor een bezoek aan Den Haag was de tentoonstelling
Porselein met karakter.
Het is een van ten minste 4 tentoonstellingen in Nederland,
deze zomer, die als onderwerp iets met China te maken hebben.

Twee van die tentoonstellingen bezocht ik vandaag.
In beide gevallen moet ik zeggen dat het hele mooie
tentoonstellingen zijn maar dat beide geen catalogus uitbrengen
bij de tentoonstelling.
Niet eens de tekst van de voorwerpen op een losse folder.
Dat is erg jammer omdat je dan later niet nog eens terug kunt kijken
wat je precies gezien hebt en wat de context is van de voorwerpen.

De Nederlandse tekst van de tentoonstelling in het Gemeentemuseum
rammelt overigens nogal eens een keer.
Jammer dat niemand de moeite genomen heeft die tekst nog eens na te lezen
voor dat hij op de muur wordt aangebracht.

De tentoonstelling in Den Haag is een mooie mix van voorwerpen
uit eigen collectie, van andere musea of verzamelingen en van
klassieke voorwerpen en nieuwe, eigentijdse projecten.
Het gaat bij deze tentoonstelling om wat de voorwerpen ons te vertellen hebben.
Dus niet zo zeer het gebruik of het maakproces maar het verhaal staat centraal.

Helaas zijn mijn foto’s niet zo mooi als wat je mag verwachten
van een catalogus en is mijn selectie ook echt ‘mijn selectie’.
Je zult dus zelf moeten gaan kijken om te zien of er nog mooiere
voorwerpen te zien zijn en dat zou ik zeker doen.
Want ondanks mijn opmerkingen vond ik het een goede tentoonstelling.

 photo WP_20170414_006ChristianaVignatelliBruniLostInSound2016Steengoed.jpg

Christiana Vignatelli Bruni, Lost in Sound, 2016, steengoed (ik vermoed dat men aardewerk bedoeld). Bewust heb ik de foto gemaakt op een moment dat ik tussen de kolommen door loop. Dat is immers de bedoeling. Ga het proberen!

 photo WP_20170414_021TekstChristianaVignatelliBruniLostInSound2016Steengoed.jpg


‘Lost in sound’ is een interactief geluidssculptuur.
Zes bamboe-achtige cilinders van verschillende groottes
splijten de ruimte, zoals ook penseelstreken van inkt
hun sporen op papier markeren.
Elke kolom is verbonden met een specifiek muziekpatroon
dat wordt geactiveerd zodra iemand de kolom benadert.
Zo wordt als het ware een ‘akoestisch landschap’ gecreëerd.
Elk onderdeel van de kolom dient als een resonant voor
het geluid dat ontsnapt via gaten aan de basis en aan de top van de cilinders.

Dit werk is in 2016 gemaakt tijdens een werkperiode
van Christina Vignatelli Bruni in het Europees Keramisch Werkcentrum (EKWC) in Oisterwijk en gerealiseerd met technische ondersteuning van het FabLab Unterwelt in Rome.
Momenteel studeert Vignatelli Bruni aan de Koninklijke Academie van Beeldende Kunsten in Den Haag.

 photo WP_20170414_007DavidDerksenOscillationPlates2013.jpg

David Derksen, Oscillation Plates, 2013.

 photo WP_20170414_008TekstDavidDerksenOscillationPlates2013.jpg


Bij het kalligraferen op de Taoistische manier wordt de Tao via het penseel in ‘Qi’ uitgedrukt.
‘Dào’ betekent letterlijk ‘de weg’ en kan gezien worden
als de stroom van het universum en ‘qi’ is de metafysische energie die alle levende wezens in stand houdt.
De strepen die door de slinger zijn gemaakt om deze borden te decoreren verraden verborgen patronen van de natuur.

De pendule wordt gevuld met een zwart glazuur en stroomt in een dunne lijn over de borden.
Het resulterende patroon is een samenspel van de natuurwetten van een slingerbeweging veroorzaakt door de zwaartekracht, en de willekeurige inbreng van de persoon die de slinger in beweging zet.

 photo WP_20170414_009KomMetKeizerlijkeDraakEnSanskriet-inscriptieWamli1573-1620CollectieEdwinVanDrecht.jpg

Kom met keizerlijke (tel de 5 vinders) draak en sanskriet-inscriptie, Wanli-periode 1573 – 1620, Collectie Edwin van Drecht.

 photo WP_20170414_010MisschienVolgendeKeerEvenDeTekstOpDeTentoonstellingNalopenKomMetKeizerlijkeDraagDraakEnSankrietSanskriet-inscriptieWamli1573-1620CollectieEdwinVanDrecht.jpg

Zo hangt de toelichting in het museum: met ‘Draag‘ in plaat van ‘Draak’ en ‘Sankriet’ in plaats van ‘Sanskriet’.


 photo WP_20170414_011BordSunzhi-periode1644-1661.jpg

Bord, Sunzhi-periode, 1644 – 1661.

 photo WP_20170414_012TekstBordSunzhi-periode1644-1661.jpg


‘Men draait zich om, wijzend op de weg voor de terugreis,
kruist het veld verdwijnt in de dichte mist.’

Dit is een bewerking van het verhaal over een Taoistische persoon in Volume 14 van de ‘Verhalen om Mensen te Verlichten’ van Feng Menglong (1574 – 1646).
Zijn werk wordt beschouwd als cruciaal in de ontwikkeling
van geschreven spreektaal in Chinese fictie.
In tegenstelling tot andere auteurs die de neiging hadden
het belang van vrouwen te negeren, beschreef Feng Menglong vrouwen als sterk en intelligent.

 photo WP_20170414_013Onsterfelijk.jpg

Onsterfelijk.

 photo WP_20170414_014OnsterfelijkeFiguren.jpg


Onsterfelijke Figuren

China is lang geobsedeerd geweest door onsterfelijkheid.
Zoals de eerste Chinese keizer Qin, die waarschijnlijk aan een kwikvergiftiging overleed, stierf menig keizer aan medicijnen die zouden helpen een eeuwig leven te behalen. De komst van het taoisme hielp deze traditie in stand te houden door verhalen te vertellen over hoe onsterfelijkheid bereikt kon worden.
De taoistische overleveringen verzamelden hun eigen groep
van de acht onsterfelijken die allen een manier hadden gevonden om de dood voor altijd te vermijden.

De onsterfelijken kunnen herkend worden aan de attriburen die zij bij zich dragen zoals de perzik van onsterfelijkheid of de kallebas. Laozi, een van de stichters van het taoisme, kan bijvoorbeeld herkend worden als portrettering van zijn bijnaam ‘Oude Langoor’, omdat ‘Lao’ oud betekent en ‘langoor’ een symbool is van een lang leven.

De attributen van de onsterfelijken worden vaak ook alleen
afgebeeld en worden zo zelfs emblemen die de ‘acht verscholen onsterfelijken’ heten.
Als een groep vertegenwoordigen ze het taoisme maar
symboliseren ze ook geluk. Door hun nauwe relatie met de
taoistische goden Fu (welvaart) en Shou (lang leven),
worden ze vaak allemaal samen afgebeeld.

 photo WP_20170414_015JelleMastenbroekSplendourLender2012.jpg

Jelle Mastenbroek, Detail van de pronkkast Splendour Lender, 2012.

 photo WP_20170414_016TekstJelleMastenbroekSplendourLender2012.jpg

Status is altijd onderdeel geweest van het leven.
Het weerspiegelt een bepaald prestige en toont onze positie in de maatschappij.
Door te pronken met bezittingen voelen we ons bevoorreacht, gerespecteerd en van belang voor de samenleving.

In Nederland werd status onder meer onderstreept door te pronken met de mooiste porseleinen sierstukken in porseleinkasten.
Deze muziekkast ‘Splendour Lender’ is geinspireerd op de historische pronkkast en reflecteert op status in de huidige tijd.
Hoe belangrijk is de status in een periode van afbrokkelende morele standaarden?
In tijden waarin geld een doel op zich lijkt te worden?
Met dit project geeft Jelle Mastenbroek uitdrukking aan het werkelijk karakter van geld en het echte verhaal achter status: geluk.

‘Splendour Lender’ brengt porselein tot leven en laat de
oorspronkelijke functie zien van geld als medium om goederen en diensten uit te wisselen.
Werp een euromunt in de kast en beleef een vrolijk moment.
De ‘Circel van geluk’ blijkt oneidig want na gebruik
wordt het muntstuk aan u teruggegeven.

 photo WP_20170414_015JelleMastenbroekSplendourLender2012Detail.jpg

Bij mij ging het mis. De euro’s bleven in de pronkkast hangen. Het porselein kwam maar heel kort tot leven en de muziek werd niet afgemaakt. Daarnaast kreeg ik mijn geld niet terug. Gelukkig was er even later een bezoeker die meer geluk had en de ruimte werd gevuld met muziek.


 photo WP_20170414_018KomZhangzhouWanli1573-1620toewijdinglinksIntegriteitrechts.jpg

Kom, Zhangzhou, Wanli, 1573 – 1620. ‘Toewijding’ is denk ik het linkse karakter dat je deels kunt zien en rechts staat denk ik ‘Integriteit’.

 photo WP_20170414_017KomZhangzhouWanli1573-1620.jpg


De karakters op deze kom zijn afkomstig uit ‘De Analecten van Confucius’ en vertegenwoordigen ‘zijn vier dingen die Confucius ons geleerd heeft’:
= letters (kennis)
= ethiek (loopbaan)
= toewijding (trouw)
= integriteit (waarachtigheid)

 photo WP_20170414_019NLToelichtingKloptNietHelemaalWushuangPuPorseleinendekselkomEnSchotel19eEeuwCollectieFamilieFei.jpg

Ook hier klopt de toelichting niet helemaal. Het moet zijn: Wu Shuang Pu, Porseleinen dekselkom en schotel, 19e eeuw, Collectie Familie Fei. Over de schrijfwijze van Chinese namen kun je van mening verschillen maar de kom staat echt niet op de schotel. De Engelse toelichting zegt dat ook niet.


 photo WP_20170414_022VasteCollectieGemeenteMuseumSchotelMetDraakEnVlammendeParelQingDynastieQianlongPeriode1736-1795.jpg

Uit de hoogtepunten van de eigen collectie van het Gemeentemuseum: Schotel met draak en vlammende parel, Qing Dynastie, Qianlong periode, 1736 – 1795.

 photo WP_20170414_022VasteCollectieGemeenteMuseumSchotelMetDraakEnVlammendeParelQingDynastieQianlongPeriode1736-1795Detail.jpg

Detail van vorige foto. Die draak ligt zo prachtig in de schotel.


 photo WP_20170414_024PotTzuChouPeriode960-1269GemaaktDoorEenUitzonderlijkPersoon.jpg

Pot, Tzu Chou-periode 960 – 1269, Gemaakt door een uitzonderlijk persoon. Wie die persoon dan is weet ik niet. Verdere toelichting ontbrak helaas. Maar ik vond de vorm en kleur van het voorwerp prachtig!