Picture of the day
Categorie archief: Foto’s van de razende reporter
Foto van de dag
Picture of the day
Foto van de dag
Picture of the day
Foto van de dag
Soms lukt het me niet om één foto aan te wijzen als Foto van de dag.
In dat geval kies ik er nogal eens voor om een compilatie te maken.
Dat heb ik ook voor vandaag gedaan.
Picture of the day
Foto van de dag
Picture of the day
Foto van de dag
Breda, Valkenberg
Wandelfoto’s
Zo af en to maak ik tijdens het wandelen ook foto’s.
Die komen dan vaak ook op mijn blog terecht.
Deze keer niet rond een thema maar gewoon wat me opviel.
Kinetische kunst na een stapavond
Bekijk het eens van drie kanten…
Van opslag naar ontmoetingscentrum
Ik had gisteren voor Rotterdam twee doelen:
- Het depot van Museum Boijmans Van Beuningen
- De pindakaasvloer van Wim T. Schippers.
De pindakaas, daar kom ik vandaag nog niet aan toe.
Gewoon nog even doorsmeren.
Maar van het Depot, daar heb ik in het mooie weer van genoten,
en heb ik een serie foto’s van gemaakt die in dit bericht te zien zijn.
Ik zag ooit een documentaire over het architectenbureau MVRDV en dit gebouw
en was onder de indruk van de gedetailleerde aanpak van de architect.
De film maakte heel duidelijk wat een architect precies is.
Niet alleen de man of vrouw met het grote gebaar aan het begin van het project
maar ook de kenniseigenaar in de detailgesprekken met aannemers
over spiegelwanden, hun rondingen, hun plaats en positie.
Het gebouw is al sinds 2023 in gebruik maar tot gisteren was ik er nog niet geweest.
Van de maan af gezien
– over een pak van sjaalman met architectuur –
Vandaag heb ik gewandeld van het Centraal Station van Rotterdam
naar Het Depot van Museum Boijmans Van Beuningen.
Een optocht van mooie en minder mooie
maar altijd heel bijzondere architectuur.
Het was soms een feest van herkenning
maar ook vaak een verrassing.
Het was jaren geleden dat ik voor het laatst in Rotterdam was.
Veel te lang geleden.
Natuurlijk ging dat niet zonder het maken van een serie foto’s.
Nagekomen inzending – streep
Ik stel me zo voor:
een typische schildersauto komt aanrijden, parkeert.
De schilder stapt uit de auto en opent de twee achterdeuren.
In de laadruimte staan opgestapelde emmers met latex en blikken verf.
In verschillende afmetingen en kleuren.
Je ziet ook oude kranten, wat lappen op een stapel, kwasten en verfrollers.
Natuurlijk zie je ook de containers met schoonmaakmiddelen en verfverdunner.
Hij grijpt naar een van de emmers en tilt die met moeite op uit de auto.
Het lijkt alsof de plastic emmer ergens achter blijft hangen.
Een extra ruk en de emmer schiet los.
Wat de schilder niet meteen ziet, is dat er een straaltje latex
onder uit de emmer loopt.
Er ontstaat een kleine plas.
Maar dan ziet de schilder de verf druppelen.
Hij houdt de emmer wat van zich af en van de schrik draait hij zich om.
Net langs de lantaarnpaal.
De verf vormt een eerste ronde vorm.
Een beetje een ovaal.
Duidelijk nog niet van de schrik bekomen, maakt de schilder nog een omwenteling.
Hij weet zich niet goed raad.
Hij doet een paar stappen en de muurverf loopt rustig door op de grond:
nog een cirkel.
Pas dan komt de schilder op het idee de druipende verf te stoppen
door een vinger op het gat onderaan de emmer te houden.
Snel loopt hij daarna terug naar zijn auto
en zet de emmer op een stapel oude kranten.
De muurverf en de kranten zullen als de verf hard is geworden,
het gat wel dichten.
Hij pakt een andere emmer latex en gaat daarmee het bedrijvengebouw binnen
waar een klus op hem staat te wachten.
Wat achterblijft is een streep op het trottoir.
Het kan natuurlijk ook zijn dat een van de kunstenaars
van het voormalige hostel aan de Nijverheidssingel
een experiment heeft uitgevoerd met een restje oude verf.
Wie zal het zeggen?
Wanneer het gewone iets laat zien waardoor er lijn komt in het kijken
– over hoe een wandeling met een camera verandert zodra kijken zich verdiept –
Vorige week liep ik door het Valkenberg in Breda.
Het was het begin van een lange en warme wandeling.
Terwijl ik er liep, zag ik een toerist met een forse camera.
Duidelijk op zoek naar situaties om mooie plaatjes te schieten.
Toen ontdekte hij een beeld dat volgens hem een prima foto zou opleveren
en hij nam zijn camera en maakte een foto.
‘Daar loopt een streep door’, dacht ik terwijl ik hem passeerde.
Niet door de man, maar door de foto.
Ik sloeg af om het park uit te lopen.
Ik bedacht me dat het misschien wel een goed thema is voor de fotoserie.
In de lucht zag ik condensstrepen van vliegtuigen
en mijn eerste streep was zo gemaakt met mijn telefoon.
Terwijl ik doorliep, zag ik al snel veel meer strepen in het straatbeeld:
straatmeubilair, wegmarkeringen, hekken.
Werk genoeg voor mijn telefoon.
Al snel vraag je je af: is een kromme streep ook een streep?
Moet de streep altijd aangebracht zijn?
Kan het ook een schaduw zijn? Een weerspiegeling?
De opdracht is blijkbaar te vaag.
Bovendien zijn de foto’s die je dan maakt wel interessante foto’s?
Misschien word je gered door de serie.
Misschien kunnen 5 oninteressante foto’s met twee goede shots
toch een interessante serie maken?
Toen ik de 45 foto’s bekeek bij het maken van dit bericht
bekroop mij de twijfel.
Wat maakt nou dat een foto een interessante foto is?
Laten we eens proberen daar een antwoord op te formuleren.
Misschien is dat uiteindelijk wat een foto interessant maakt:
niet het onderwerp, niet de streep zelf,
maar het moment waarop je merkt dat je anders bent gaan kijken.
Een lijn in asfalt, een schaduw op een muur, een reflectie in glas
— ze waren er altijd al, maar pas tijdens deze wandeling begonnen ze zich te tonen.
In elke foto zit daarom iets van aandacht:
een kleine verschuiving van het gewone naar het opmerkelijke.
Misschien is dat genoeg.
Misschien is een interessante foto simpelweg een foto
waarin je even blijft hangen, omdat hij laat zien hoe de wereld eruitziet
wanneer je haar niet haastig passeert, maar rustig leest — streep voor streep.
Van achteren gezien
Geheimzinnig fruit of groente?
