Van achteren gezien
Categorie archief: Foto’s van de razende reporter
Geheimzinnig fruit of groente?
Allerlei ogen
Soms lijken wandelingen niets meer dan een reeks toevallige indrukken,
maar op sommige dagen kijkt de wereld terug.
Een huis met vreemde kleur planten naast de deur,
een lantaarn met een gele boog die nergens thuishoort,
een huisnummer in een lettertype dat uit een andere tijd lijkt te zijn weggelopen.
Het zijn kleine afwijkingen, dingen die je normaal niet ziet,
maar die zich ineens melden alsof ze willen zeggen: let op, hier gebeurt iets.
Verderop valt de schaduw van een boom over een muur,
en die schaduw is meer boom dan de boom zelf.
Een hoofd dat als bloembak dient, met planten die als haar naar beneden vallen,
alsof gedachten zijn gaan groeien — of verdorren ze misschien tijdelijk?
Een stam waarin ogen zijn uitgesneden of ontstaan,
ogen die niet alleen kijken maar ook bewaren wat voorbijgaat.
En dan het meisje: zittend, stil, met bloemen op haar schoot.
Het is Hein Koremans Bloemenmeisje uit 1952, zandsteen,
ooit geplaatst in het Valkenberg en later
— na de tentoonstelling ter gelegenheid van 700 jaar Breda —
verplaatst naar de Irenestraat/Balfortstraat, waar het nog steeds staat.
Als kind, achterop de fiets, groette ik haar;
mijn ouders moedigde me altijd aan om Dag meisje te zeggen.
In deze reeks beelden lijkt alles een vorm van aandacht te dragen.
Niet alleen jij kijkt, maar de dingen kijken terug.
Ze overwegen, ze bewaren, ze fluisteren iets dat je niet meteen kunt horen.
Misschien is dat waarom je even blijft staan.
Waarom je denkt: ga ik verder, of blijf ik hier?
En dan valt de beslissing, zacht en zonder nadruk.
Ogen of zonder ogen — toch maar te gaan.
Allerlei ogen
Beneden en boven
Ook in de bomen
Kijken me aan
Ik heb overwogen
Of ik ga lopen
Of ik blijf staan
En nu besloten
Ogen of zonder ogen
Toch maar te gaan
Voor een uitgebreidere beschrijving
van het bovenstaand beeld: zie website Kunst in Breda.
Wat het weer zichtbaar maakt II
Een paar dagen geleden maakte ik een blogbericht over de structuren
die ik tegenkwam tijdens een wandeling door Breda.
Boomschors met schaduw, wolkenpatronen, een gebouw.
Terwijl ik aan het bericht werkte, zat ik op mijn balkon.
Het was tegen tien uur in de avond.
Dat is het moment dat de spreeuwen hun slaapplaatsen
gaan zoeken in de binnenstad.
De bomen aan de singels, het Valkenberg, de bomen op het KMA-terrein.
Dat zijn de typische plaatsen waar je ze kunt waarnemen.
Maar die avond kozen ze een andere route.
Gisteravond zochten ze weer wel een plaats boven de Cingelstraat.
Wil je soms wolkendoktor worden?
Maak je niet ongerust
Geen wolkendoktor of wolkendokter
ik wil niets van dat alles
Ik zag alleen het avondrood gisteravond
langzaam van kleur veranderen
Tegelijk met de vormen van de wolken
Eigenlijk wachtte ik op de zwermen spreeuwen
die normaal boven het centrum te zien zijn
Maar gisteravond bleven ze weg;
de lucht hield hun plaats open.
Dus bleef ik alleen achter met de wolken
en hun veranderende vormen en kleuren
Wat het weer zichtbaar maakt
Het warme weer van de afgelopen dagen
levert allerlei interessante structuren op:
de bliksem tegen de donkere wolken van de nacht,
de regendruppels die spatten en verwaaien
van het dak van de buren.
Maar ook de bloemen in de stiltetuin
midden in het centrum van Breda.
De harde schaduw op de boom of muur.
Het groen, het water en de wind in het park.
Een gebouw, en wat voor een!
Opnieuw boven ons, de vormen van de wolken.
Zomerbeelden uit juni
Passagiers in de thee
Vanochtend zocht ik munt en citroen
in de groentezaak in de binnenstad van Breda.
Omdat hij geen munt had
gaf de winkelier me citroenmelisse uit eigen tuin.
Het ruikt als citronella, het anti-muggenmiddel van vroeger.
Hij verzekerde me dat je er ook thee van kunt zetten.
De citroenmelisse ligt te drogen na het wassen van de takjes.
Thuisgekomen zag ik dat op twee blaadjes
er passagiers waren meegekomen.
Ik wil geen vlees in de thee, dus die blaadjes heb ik
er afgeknipt en die liggen nu in een grote bloembak op het balkon.
De citroenmelisse ligt te trekken in het hete water met de gember.
Naar Utrecht, onderweg naar Honthorst
Nogmaals Nassaudag 2026
Op Tweede Pinksterdag was het Nassaudag in Breda.
Bij de opening ben ik gaan kijken en
bij Kasteel Bouvigne.
Kasteel Bouvigne, Franse tuin.
Hoogheemraadschap.
Kasteel Bouvigne, Duitse tuin.
De bloei voorbij
Afgelopen zondag was ik in het park en de Japanse tuin van
Instituut Clingendael.
Er stonden nog wel bloemen maar de regen van afgelopen tijd
had wel zijn tol geeist.
Het klooster van de morgenwolken, even in Groningen
Ik zat gisteren al een tijdje in de trein.
Van Breda naar het Gronings landschap kost een paar uur.
Ik was om kwart over zeven uit Breda vertrokken.
Gelukkig had ik de volgende Rechter Tie meegenomen:
Het spookklooster.
Daarin kwam Rechter Tie met zijn vrouwen en gevolg in een storm.
Een van de assen van de huifkar brak.
Noodgedwongen besloot hij te overnachten in het
Klooster van de morgenwolken.
Ik maakte een foto van boek en landschap,
alsof ze bij elkaar hoorden
De trein voerde me door een Gronings landschap
met zon en ochtendwolken.
We leken een beetje samen op te trekken.
Later, in de stad Groningen, liep ik langs Antiquariaat Isis.
Eenmaal binnen kwam ik een tweetal leuke spreuken tegen
en een heel grote afdeling filosofie.
Groningen, Antiquariaat Isis, Het is met boeken vaak als met wijn ze zijn beter naarmate ze ouder zijn.
Een boekenwurm is een verstandig beest.
Net toen ik mijn wandeling door de binnenstad wilde vervolgen
zag ik, naast een geknielde farao, een Chinese geleerde.
Misschien stelt het beeldje Confucius voor
maar voor mij is het Rechter Tie.
Daarmee was plots de cirkel rond en helemaal toen ik
in het Groninger Museum binnen ging voor:
Draken & Demonen
– 5000 Jaar Aziatische Keramiek uit de Collectie Anders
Antiquariaat Isis.
Breda Jazz Festival viel in het water
Het weer was de grote spelbreker voor het Breda Jazz Festival
het afgelopen Hemelvaartweekend.
Alle dagen regen en lage temperaturen en als gevolg:
weinig bezoekers in de stad. Weinig sfeer.
Hopelijk volgend jaar een betere editie.
Deze foto van gisteravond had alleen nog sprekender kunnen zijn
als het had geregend op dat moment…
Echo van een Gitaarspeler
– over wat kijken kan oproepen wanneer je begint te luisteren –
Associaties zijn vreemde dingen.
Je ziet iets, leest iets, ruikt iets,
voelt iets op de tast –
en je gedachten brengen je naar onverwachte plaatsen.
Je heb er weinig controle over,
gelukkig maar, want het kan je veel plezier doen beleven.
Afgelopen woensdag was ik in Amsterdam.
Ik maakte er een reeks foto’s.
Een deel van die foto’s maakte ik met een doel:
ik ging iets bekijken om te kopen.
Ik wilde daarom als geheugensteun een paar dingen vastleggen.
Daar kom ik later op terug.
Maar de andere foto’s maakte ik omdat ze me opvielen:
een verkeersbord met blowverbod, een bakstenen figuur bij een brug.
Mijn tweede doel van die dag was de tentoonstelling Metamorfosen
in het Rijksmuseum.
Die had ik een paar weken geleden al gezien
– blogberichten volgen nog.
Maar thuisgekomen dacht ik dat ik een zaal overgeslagen had.
Dat wilde ik even gaan zien.
Twee schetsboeken van Isaac Israëls.
Isaac Israëls, Twee portretten van een vrouw, zwart krijt en penseel in rood en zwart krijt, 1865 – 1934.
Isaac Israëls, Gitaarspeler, lithografie, 1890 – 1934.
Jozef Israëls, Portret van Mathilde Israëls, 1887, aquarel.
Maar ik zag er ook ander werk, onderdeel van een tentoonstelling
van het Rijksprentenkabinet.
Die tentoonstelling vindt dan plaats
in ruimtes tussen de vaste collectie.
Een beetje onduidelijk. Ik vond slechts op één plaats werken.
Daar maakte ik foto’s en zag onder meer dit:
Isaac Israëls, Gitaarspeler.
Een aantal van de associaties staan in onderstaande Word Cloud.
Breda, Koningsdag, Vrijmarkt en nog wat andere foto’s
Vandaag liep ik drie keer over de vrijmarkt:
om 08:30 uur, rond 14:00 uur en rond 19:00 uur.
Onderweg maakte ik wat foto’s van een heel drukke vrijmarkt
met best veel zon.
Maar de dag begon rustig.
Breda, Kasteelplein.
Veel ‘standhouders’ zijn er gereed voor. Laat maar komen die klanten.
Bij 538 was het nog rustig en stil.
Terug op de vrijmarkt maar nu is het middag.
In de avond is het rustiger in het Valkenberg.
Soort van bedriegertje
Vandaag was ik in Zwolle.
Ik ging daar naar toe met de trein.
Uit de verte zag ik een muur die me deed twijfelen.
Was dit nou een vlakke muur? Of was het misschien een ruimtelijk kunstwerk…
De maker heeft slim gebruik gemaakt van het feit dat de muur
geen vlakke muur is. Op de muur zie je sporen van vloeren
en dragende kolommen.
Door daar een muurschildering op te zetten die veel diepte suggereert
heeft het uit de verte wel wat van gezichtsbedrog.
Goed gedaan!
Twee beelden in evenwicht
Altijd bloemen voor het raam.
Nu ik het zo zie,
denk ik:
eigenlijk wel leuk, een goed idee.
Ze blijven zoals ze zijn,
ze bloeien niet op,
ze verwelken niet.
In de verte een kale boom,
de spiegeling van het hek.
Daar wél seizoenen,
daar wél opbloeien,
en weer loslaten.
Altijd een park voor het raam.
Twee beelden in evenwicht.
Of als haiku:
Bloemen voor het raam.
In het glas een kale boom.
Het park loopt mee.
Nog even wandelen na het eten
Toen ik gisteren ging wandelen liep ik eerst door het Valkenberg in Breda.
In de verte zag ik dat de magnolia ineens open was gekomen.
Waren het afgelopen zaterdag nog knoppen, nu zag ik al in de verte
dat al veel knoppen open gekomen waren.
Het was een extra mooi gezicht omdat de zon al laag stond en het licht
zachter aan het worden was.
Daarnaast moest de zon zich een weg zien te banen tussen de bomen
en takken door wat voor extra kleurnuances zorgde.
Korte wandeling
In het spoor van licht en schaduw
lopend door het park
naast de deur
de zon nog laag
met een fletsgele kleur
lichtbundels kruipen langs de natgroene schors
schaduwen sluipen over de gladde bast
als vingerafdrukken,
zonnevlekken
soms zacht, soms scherp
soms recht, soms rond
is het voorjaar?
het lijkt zo
maar het is pas 2 maart
Argusvlinder 