Hoek St. Janstraat en Molenstraat in Breda.
Auteursarchief: Argusvlinder
Wegens de persconferentie (?)
Wegens de persconferentie? Zo lang duurt de persconferentie toch niet? Het is allemaal nog niet zo eenvoudig.
Ammetje Harting
Een tijd terug schreef ik al eens een berichtje
over het boek ‘nieuwsgierigheid is mijn bedrijf’.
Een bloemlezing van werk van Otto S. Lankhorst.
Toen vertelde ik over het eerste fragment dat ik in dit boek las.
Nu is het boek uit en wilde ik er toch nog even bij stilstaan.
Het is een mooi boek waar ik veel plezier aan heb beleefd.
Zo keek ik uit naar de verhalen over de collecties in Rusland
waar Lankhorst onderzoek naar deed.
De afbeelding op de omslag vertelt maar een deel van de avonturen die Otto S. Lankhorst je laat lezen in dit boek.
Heel bijzonder vond ik het verhaal over Ammetje Harting en haar man
Jan Pieter van Suchtelen. Deze mensen vonden te weinig
mogelijkheden om zich te ontwikkelen in het Holland van de
tweede helft van de 18e eeuw.
Daarom ging Van Suchtelen aan de slag voor Catharina de Grote
van Rusland. Zijn vrouw volgde hem en hun leven bestond uit
zorgen voor elkaar en hun kinderen.
Vaak waren ze gescheiden door het werk van Van Suchtelen
in Siberië of de Oekraïne. Hun brieven vertellen dat verhaal
waarvan Lankhorst ons verslag doet.
Een aanrader!
Watchmen
Tot kort geleden kende ik deze stripverhalen niet.
Ik lees graag stripverhalen maar strips over superhelden
zijn vaak zo simpel (in meerdere betekenissen van het woord).
Maar Watchmen is anders.
In 12 hoofdstukken wordt het verhaal verteld van ‘superhelden’
en in sommige gevallen, van hun kinderen.
Het blijken mensen van vlees en bloed te zijn zonder superkrachten.
Nou ja, op één na dan.
Maar de andere zijn mensen met uiteenlopende beroepen,
uiteenlopende omstandigheden en talenten.
Watchmen, de strip geschreven door Alan Moore en getekend door Dave Gibbons. De originele verhalen kwamen uit in 1986 – 1987.
Gesitueerd in de Verenigde Staten van onder andere Richard Nixon,
maak je de hoogtijdagen van de superhelden mee en hun afglijden
naar hun pensionering. De verhalen worden verteld in stripvorm,
regelmatig aangevuld met krantenartikelen en interviews.
Teksten van John Cale, Bob Dylan en Elvis Costello dienen als motto.
Door de stripverhalen lopen fragmenten van een ander stripverhaal:
Tales of the Black Freighter, een piratenverhaal.
De teksten en gebeurtenissen van de twee strips lopen slim
door elkaar.
Dan worden enkele van de superhelden vermoord.
Het begin van dit fantastische verhaal dat mij een aantal dagen
heeft beziggehouden.
Gagron Fort
In de buurt van Jhalawar (12 kilometer er vandaan)
ligt een fort tussen rivieren en tegen de heuvels aan.
Het is een enorm fort.
Het is samen met een aantal andere forten in India in 2013
op de lijst van World Heritage Sites gezet.
De dag dat wij er waren was helaas niet heel helder.
Gagron Fort tegen de helling van de heuvels.
Met aan drie kanten water.
We bezochten het fort te voet.
Bij het fort ligt een dorp en bij de entree ligt
ook een Moslim heiligdom. Of dat iets te maken heeft met
de Sufi heilige Mitthe Shah weet ik niet.
Het fort kent een lange geschiedenis en naast de lange muren zijn er dan ook gebouwen uit verschillende tijden.
Dit is het dorp dat bij de ingang ligt.
The impressive fort, built over several centuries (8th to 18th AD) stands witness to many great battles and is surround by the tranquil waters of the Abu and Kalisindh river on three sides.
There was once a deep moat on the remaining side, completing it’s defences.
Gagron is among the rare forts which are both a “Van” & a “Jaldurg” ir both forest-protected and water protected.
The terrible practice of “Jauhar” wherein woman immolated themselves rather than fave capture, was carried out here twice.
Recently this fort has been declared “World Heritage Site” by UNESCO.
In deze tekst wordt gesproken over een Van & Jaldurg, een fort
omringd door bossen en water.
Daarnaast wordt er gesproken over ‘Jauhar’, dat is het gebruik
waarbij vrouwen collectief zelfmoord plegen door zelfverbranding.
Het fort is blijkbaar ontstaan in de 8e eeuw en is in gebruik geweest tot in de 18e eeuw. Wij bezochten het fort in november 2013. In juni van dat jaar is het fort samen met Amer Fort, Chittor Fort, Jaisalmer Fort, Kumbhalgarh en Ranthambore Fort aan de lijst van UNESCO toegevoegd.
Het werd ons niet duidelijk waar alle gebouwen en gebouwtjes voor gediend hebben.
Maar de ligging is prachtig.
In India is er altijd wel een plaats waar je een tempel of een plaats voor gebed kunt vinden. Soms in de vorm van een gebouw of een beeld of zoals hier een plaats bij een muur/deuropening.
Je hebt in India plaatsen waar het enorm druk kan zijn maar rustige plekken zijn er ook.
Nog een coronafilm: The Sheltering Sky
Bernardo Bertolucci maakte de film The Sheltering Sky in 1990 met in de hoofdrollen Debra Winger en John Malkovich naar een boek van Paul Bowles.
Een Amerikaans stel gaat op reis om via nieuwe ervaringen
hun relatie een zet in de rug te geven.
Wat mislukt.
Maar de beelden zijn soms prachtig.
De titel vind ik ook schitterend.
***
Alle hanen verzamelen
Op de boekband van het boek Sint Veit ga ik het woord
‘morgen’ drukken naar de zin ‘Nu brak de morgen aan’.
Naast en over de tekst komt een rode haan.
Het begint met een ontwerp voor de linosnede die ik wil maken. Maar omdat ik niet weet hoe de rode drukinkt zich gaat houden ga ik na het snijden van de lino, die lino op verschillende materialen uitproberen.
Uitgesneden ziet het er dan zo uit.
Zo ziet dat er dan uit nadat de lino is ingerold met een rode drukinkt. Omdat een eerste afdruk altijd minder is probeer ik dit eerst op papier.
Sommige stukken, bijvoorbeeld in de kam van de haan, zijn minder goed.
De tweede afdruk maak ik op mijn test. Ook een stuk papier, een katern uit een boek over Tarzan. Maar al wel eens over de zwarte inkt heen.
Na het plaatsen van de lino gaat het geheel in de boekenpers.
Dit is dan het resultaat.
Zo ziet de haan er uit op het leer dat ik als bekleding wil gebruiken. Dat is een goede afdruk.
Hier probeer ik de lino op een stuk wit leer waar een soort van nerf in zit.
Dat geeft geen goed beeld. Het is onrustig en op sommige plaatsen loopt de inkt via de nerven uit.
Op perkament vind ik het dan weer wel goed geslaagd.
Alle hanen verzamelen!
Boekband zoekt boekblok: eindresultaat
Dit is de boekband zoals ik die van het boekblok afhaalde een jaar geleden. Ik heb geen jaar aan dit boek gewerkt. De band heeft lang doelloos in mijn werkplaats gelegen. Maar nu heeft het een nieuwe bestemming.
Zo ziet het boek er nu uit. Met een leren bekleding met stroken leer die door de back pairing techniek in het oppervlak verzonken liggen.
Zo ziet het boek er vanaf de onderkant uit. Je ziet het ongelijke boekblok en het schutblad van textiel (uit een vest).
Het geheel was nogal experimenteel (en dat wil bij mij nogal eens mis gaan) maar ik ben best blij met het resultaat.
Black lives matter in 1962
Een coronafilm uit 1962 blijkt een black lives matter film
avant la lettre te zijn.
Gregory Peck speelt een advocaat in het zuiden van de
Verenigde Staten waar hij een zwarte man verdedigt die
ten onrechte wordt beschuldigd.
De productie is van Alan J. Pakula.
Niet iedereen was bij de ontvangst blij met het einde
van de film. Maar die is juist sterk.
Zonder het einde is de film te rechtlijnig: goede blanke
man verdedigt zwarte man in een blanke gemeenschap.
In de samenvatting van de film op een film website lees je bijvoorbeeld:
Atticus Finch, a lawyer in the Depression-era South, defends a black man against an undeserved rape charge, and his children against prejudice.
Het einde van de film dwingt diezelfde advocaat om
compassie te hebben met een naar binnen gekeerde, kinderlijke,
blanke, volwassen man.
Daardoor gaat de film niet alleen over racisme maar ook over
nep nieuws en vooroordelen.
Het boek waarop de film is gebaseerd is van Harper Lee
die won in 1961 met dit boek de Pulitzerprijs.
Gregory Peck won de Oscar voor Best Actor in a Leading Role.
In totaal kreeg de film 3 Oscars.
De rol van de kinderlijke man werd gespeeld door Robert Duvall.
En hoe!
Een ‘mockingbird’ is een vogel met de naam Mimus polyglottos
of in de Nederlandse vertaling spotlijster.
Dat is een beetje vreemde vertaling. Want de vogel spot niet
zo zeer met andere vogels, hij imiteert hen.
In de film komt dat terug als de vogel als voorbeeld genomen wordt
van iets dat je nooit zult doden omdat hij niets en niemand kwaad
doet en alleen plezier geeft aan anderen.
To kill a Mockingbird uit 1962 naar het boek van Harper Lee met in de hoofdrollen onder andere Gregory Peck en Robert Duvall.
Het was al even geleden dat je iets van een coronafilm voorbij
zag komen op mijn blog.
Dat komt omdat we net begonnen zijn aan de The Sopranos.
Dat gaat even duren.
Nu luister ik naar McCartney III
Het nieuwe album van Paul McCartney. Als de man een liedje schrijft dan klinkt het altijd goed. Wat een talent!
2 korte wandelingen in het kwadraat
De Stadhouderspoort aan het Kasteelplein in Breda.
Kasteelplein, Breda.
Dit was vanmiddag. Begijnhof, Breda.
Twee begijntjes in kerstsfeer in Breda.
Kerstkaarten
Blijkbaar worden ze dit jaar weer vaker verstuurd dan andere jaren.
Dit zijn er twee die wij ontvingen.
Deze laatste is een handgemaakte envelop.
Omdat we niet kunnen
Naar een museum gaan kan even niet.
Dat is heel vervelend voor al die mensen die hard werken
om tentoonstellingen te maken.
Overigens geldt dat ook voor muzikanten, toneelspelers, dansers, enz.
In de NRC las ik een artikel over Collector’s Item.
Pieter en Marieke Sanders waren verzamelaars van moderne kunst.
Nu vindt er een schenking en een overdracht plaats van maar
liefst 225 werken aan de Staat der Nederlanden.
Deze bijzondere schenking wordt gevierd met de tentoonstelling
Collector’s Item, waarin de collectie
nog één keer als één geheel te zien is.
Deze collectie is namelijk uitgekozen door een vijftal Nederlandse
musea om hun verzameling aan te vullen.
Naar het Centraal Museum gaan kan nu even niet maar
de catalogus bekijken en lezen kan wel.
Een tentoonstelling en boek over verzamelaars en hun
verzameling en de bijzondere kunstwereld.
Mijn tips in willekeurige volgorde:
Martine Stig, Profiles #4, Project Vertigo, 2017.
Marc Mulders, Fazant, 2005.
Thierry Oussou, Zonder titel.
Irene Vonk, Light Dancing, 1993.
Rudi de Wint, Koperen Schil, 1999.
Roger Raveel, Een karretje om de hemel te vervoeren, 1979.
Marlene Dumas, Mary is the stairway by which God came down to earth, 1985 – 1986.
Jitka Hanzlova, Green Snake.
Wat een prachtige collectie.
De catalogus bevat een paar interessante essays over het ontstaan
en de ontwikkeling van de collectie van Pieter en Marieke Sanders.
Dat je bij het schrijven van je essay rekening houdt met
het feit dat je schrijft over de mensen die net meer dan 200
kunstwerken schenken, lijkt me duidelijk.
Maar het essay van Nadia Abdelkaui beschrijft de (correcte?) werking
van de kunstwereld. Een wel erg vreemde wereld.
Of je daar als verzamelaar met overgave aan mee wilt werken,
daar ben ik niet zo zeker van. Dat het een ‘wereldvreemde’ wereld is
had best in de tekst mogen staan.
De catalogus van de tentoonstelling Collector’s Item in het Centraal Museum in Utrecht naar aanleiding van de schenking van de familie Sanders aan Nederland.
Tarzan meets Sint Veit
Het plan is om de tekst ‘Sint Veit’ van Aart van der Leeuw
in te binden. De tekst is dit jaar verschenen in losse katernen
bij Uitgeverij Boekblok, in samenwerking met Atelier de Ganzenweide.
Voor de boekband wil ik proberen om met mijn afficheletters
een korte tekst te drukken. Mijn oog viel op een willekeurige
zin op de eerste pagina: ‘Nu brak de morgen aan.’
Mijn eerste tests heb ik uitgevoerd met het woord ‘Brak’.
Een woord met meerdere betekenissen: niet zoet en niet zout –
breken – je gevoel na een avond doorzakken – beginnen – in
Brabants dialect een klein kind.
Waarschijnlijk zijn er nog meer betekenissen.
Maar ik geef er nu de voorkeur aan om het woord ‘morgen’
te kiezen.
Om de grootte van de letters op de kleine boekband
in te schatten heb ik een stuk papier genomen om het woord
eens op af te drukken. Toevallig nam ik uit de bak met afval
een boekkatern van een boek met een avontuur van Tarzan.
Op dit katern teken ik de grootte af van het boekblok (de band zal iets groter worden) zodat ik eerst het woord ‘mor – gen’ kan gaan drukken over twee regels. Dat geeft een beetje een beeld van de ruimte die overblijft.
De letter ‘g’ is niet mooi maar dat gebeurd vaker als je een eerste afdruk maakt met deze houten letters. Eerder had ik de grootte gemeten van de houten blokjes waar de letters opzitten maar die zijn hoger dan de feitelijke letters. Dus ik hou iets meer ruimte over aan de onderkant van de tekst. Ik wil deze tekst gaan combineren met een linosnede. De afbeeldingen in het boek lijken ook met linosnedes gemaakt te zijn. Maar de ruimte is klein.
De tekst heb ik ook een keer op een ‘proeflap’ gedrukt. De ‘g’ is nu wel mooi. Dit is het leer waarmee ik van plan ben de bekleding te maken. In de tekst komt na de aanbrekende morgen ook een haan voor. Dus het plan is om een gestileerde haan, in rood, rechtsonder op de boekband te plaatsen. Die zal dan deels over de tekst gaan. Maar de rode inkt die ik heb is heel anders als de zwarte. Dus nu eerst een lino snijden en dan weer testen.
Als ik zeg een gestileerde haan dan bedoel ik iets dergelijks.
Trui als schutblad
Het project ‘Boekband zoekt boekblok’ ging erom bij een
boekband van een boek dat ik vorig jaar gekocht had in de kringloop,
een bekleding en een nieuwe inhoud te zoeken/maken.
De bekleding is een leren bekleding geworden gedecoreerd met
stroken leer in meerdere kleuren om de techniek van back pairing eens
te proberen. Met het resultaat ben ik tevreden.
Het boekblok heb ik gemaakt uit resten van papier in verschillende
maten. De maten passen allemaal binnen de grootte van de boekband.
Om het papier voldoende volume te geven heb ik gekozen voor een
schutblad van textiel. Daarvoor heb ik een stuk gesneden uit een
trui die in de was tegen een ongelukje aan gelopen is.
Een kant is bekleed met vlieseline en dat vormt een goede basis om
de textiel te snijden en nu te plakken.
Hier is de rechterkant al geplakt tegen de boekband. Nu moet de rug nog zorgvuldig worden vastgezet en de linkerkant (hier op de voorgrond).
Bij het maken van dit boek geb ik nogal wat regels overtreden maar het resultaat is prima.
Hier zie je dat de linkerhelft nog gelijmd moet worden. Intussen ligt het boek al een nacht onder bezwaar. Vanmiddag ga ik het boek bevrijden en dan kunnen we zien hoe het geworden is.
De avonturen van Blake en Mortimer
De avonturen van Blake en Mortimer behoren tot de betere strips
maar hun glorieharen liggen lang achter ons.
Het geheim van de zwaardvis, Het mysterie van de grote piramide,
Het gele teken, het is allemaal lang geleden.
Nog steeds een plezier om te lezen. Het heeft iets van Agatha Christie.
De stijve Engelse wereld met een enorme hoge dunk van zichzelf, die in
werkelijkheid ouderwets en beknepen aandoet (is), verslaat
de grote gevaren die de aarde bedreigen.
Getekend in de klare lijn.
De avonturen van Blake en Mortimer, De schreeuw van de moloch. Naar het idee en werk van Edgar P. Jacobs. Nu in een mindere uitvoering van Jean Dufaux, Christian Cailleaux en Etienne Schreder.
De schrijver verward ‘geheimzinnig en spannend’ met onduidelijke en
slecht lopende teksten.
Bij het maken van de vertaling en het drukwerk is het misschien
een idee om de tekst te laten passen in de witruimte
die er in het boek zijn uitgespaard.
Dat bevordert de leesbaarheid.
De klare lijn is een heel mooie techniek van tekenen maar vraagt wel
dat als je koningin Elizabet tekent dat die dan ook steeds lijkt
op de echte persoon. Dat is niet het geval.
Natuurlijk, er worden veel minder goede strips op de markt gebracht.
maar de gloriejaren zijn wel voorbij.
“Neem die taal weg en er blijft niks meer over van onze ambities, of onze aanwezigheid op aarde….” Beetje erg gezwollen taal die misschien niet automatisch leidt tot meer respect en bewondering voor taal.
Mooi begin van de dag
Gisteren begon de dag heel mooi.
De zon stond nog laag maar het een beetje geel/oranje gloed en
dat was goed te zien op de lichte steen van de Grote Kerk in Breda.
Zo zag er dat uit. Het zou snel veranderen en op deze foto is al te zien dat de lucht niet zonder wolken was.
Deze foto is gemaakt op dezelfde Grote Markt. Minder dan 50 meter vanaf het punt waarop de eerste foto werd gemaakt. Misschien 15 minuten later (ik had de kerstbestellijst ingeleverd bij de bakker). De zon staat al wat hoger maar de kleur is al anders. Het aandeel oranje is al weg.
Sun Temple: you start wondering about the idols of this temple that they made the idols of this temple and made it with hammers or magic?
In 2013 bezochten we Jhalrapatan voor twee dagen.
Daar gingen we voor de Chandrabhaga Fair en bezochten ook een
paar tempels (de normale routine zou ik haast zeggen voor India).
De Sun Temple of Padma Nabh Temple of Surya Mandir laat zien dat
je iedere keer weer verrast wordt door dit land.
Het is geen beroemd monument. Op internet vind je er niet heel veel over.
Maar wat een prachtig gebouw in het midden van de stad die door de fair
heel levendig was.
Er is een website ‘Oh my Rajasthan‘ die een pagina wijdt aan
deze tempel. Daar staat het volgende:
One of the ancient temples of Rajasthan is the Sun temple of Jhalarapatan. It is said that the construction of this temple was made by Nag Bhatt II in Vikram Samvat 872, accordingly it will be built in AD 815. This temple is also known as Padmanabha Temple, Big Temple, and Temple of Seven Friends. The architecture of this temples resembles to that of Konark Sun Temple and the temple of Khajuraho. The construction of the temple is like the chariot of the sun, in which seven horses are withering, similarly the foundation stone of this temple is seem like seven horses are there. There is a statue of Lord Vishnu in the womb of the temple. Colonel JamesTod also gave it the name of the quadrilateral temple (Chaturbhuja Mandir).
To enter the temple, the Toran Gate is made from three sides. There is a pavilion in the middle which is hinged on huge columns. Teaming art on pillars is amazing. The murtiya temple, which is engraved on the three sides of the temple outside the womb of the temple and the idol of the temple, is a unique example of architecture. The top of the temple is about 97 feet high from the ground floor. The most wonderful thing is that the idol of Virgit sadhu on the four sides of the temple, the arrangement of these idols is so beautiful that this idol is absolutely alive, it seems as if a sadhu is really turning around. Statue of thumb and thumb of the fingers is worth seeing. The hairstyle of the statues, the jata, the turban and the Mukha kraya or the other person also feels absolutely alive.
The idol of the heroines in the left side of the temple is so charming and sensual that you start wondering about the idols of this temple that they made the idols of this temple and made it with hammers or magic? The beauty of the idols of the heroines engraved on the outer part of the temple overwhelms you. Bodybuilding has become so napa-bent, and Bhavimaye Bhangima too is so lively that you feel that all these things will become alive at night. The whole world is engraved around the temple, the sculptors have. Perhaps the sculptor will honor his own souls while making idols.
Je ziet: verschillende namen voor de tempel, verschillende bouwjaren.
Maar over een ding zijn de teksten en ik het eens; de tempel is prachtig.
Dit is een van de beelden die je op de tempel ziet staan. De tempel bestaat uit een soort van voorportaal met prachtige kolommen. Het is dit deel van het complex waar dit beeld op staat. Daarachter ligt de echte tempel met een hoge ‘toren’. De Indiase naam voor zo’n type gebouw is: Shikhara if ‘bergtop’.
Het tempelcomplex ligt midden in de stad dus rondom de tempel is veel te doen. Mensen komen er samen, er zijn veel winkels en het lijkt me een prima plaats om af te spreken.
De entree van het tempelcomplex heeft meerdere beelden en kleine torentjes.
Dit is een beeldengroep op of tegen de Shikhara. Niet alles wat je in het complex ziet is natuurlijk even oud maar dit is vast een ouder deel dan bijvoorbeeld de beelden op eerdere foto’s.
Dit is het deel van de Shikhara net boven de beeldengroep van de vorige foto.
De Shikhara van de Padma Nabh Temple of Surya Mandir.
Humor is overal.
Sun Temple, Jhalrapatan
The 11th-12th century Sun Temple of Jhalrapatan is situated in the ccentre of the town.
The temple is intact and divided into sanctum, <onleesbaar, vestibule?>, prayer hall, entrance.
The most significant part of the temple is it’s big and high spire.
The temple is adorned with sefral sculptures of gods and goddesses and floral designs both from inside and outside.
The pillars of the prayer hall are beautifully carved and decorated with sculptures.
The temple has three side entrances and every entrance has a beautiful toran over it.
The sanctum is plain and simple.
The outer walls of the sanctum displays the icons of Dikpalas.
Surya, Sur-sundris, Ganesh and other miniature scenes related to life of the people.
At present the image of god “Padm Nabh” of 19th century is under worship and kept in the sanctum.
Sometimes in the 19th century the roof of the prayer hall was repaired and got constructed
Few cenotaphs in Rajput architectural style, the images of saints and monkeys were also installed on the roof.
One platform on the right side adjoining the prayer hall of the temple was also constructed.
In the absence of the inscription on temple it is not known that under whose reign and by whom tihs temple was constructed.
During the period of Parmars of Malwa many temples were erected in this area at that time.
Hence it is believed that this was also built during their period.
Even verder lag/stond nog een steen met een tekst over de tempel:
Sun Temple, Jhalrapatan
The most magnificent Tempel of Hadoti region, Sun Tempel is complete and well protected example of the 10th century temple architecture, still in worship, it shows continuity of 1100 years, though repaired from time to time.
Built in Kacchapghata style this edifice has huge Shikhara of 98 feet, its Sabhamadap has 52 pillars with figures of Kichak, Ghatpallava and peacocks.
On its three sides artistic ornamental gates exist.
In between the Shikhara and outer part of the temple has depiction of Chaityas, images of Shaiva, Vaishnava and Shakta, Pantheons, along with supporting figures of Dikpalas, Nacagrahas, Saptmatrikas and panel of dancers, musicians with instruments and yogic postures of Sadhus are facinating.
Voorbeeld van de prachtige kolommen.
Plafond van de Shikhara.
Buiten was natuurlijk ook veel te zien.
In India gebeuren allerlei dingen tegelijk en als het kan op dezelfde plaats. Aangetrokken door muziek liepen we pardoes tegen een begrafenisstoet aan.
Tabak.
Onlangs was er een circus geweest (denk ik).
Een grote groentenkraam met bloemkool, ui, aardappelen enz.
Dit zie je vaker in India. Werkplaatsen waar metalen kisten in allerlei groottes worden gemaakt.
Zo hou je spullen vocht- en insektvrij.
Na een enerverende dag was dit ons avondmaal.
De viskraam is het mooist
Gisteren was het week markt op de Grote Markt in Breda.
Nu met de coronamaatregelen (thuiswerken) kan ik in de ochtend
makkelijk de markt even bezoeken.
Dat probeer ik dan ook steeds te doen.
Van al de kramen die er dan zijn is die met vis het mooist.
De combinatie van kunstlicht, ijs, vis en vocht levert
mooie beelden op.
Ik ga daar in elk geval altijd even kijken.
Grote Markt, Breda, een van de viskramen.
Weekmarkt in kerstsfeer. Volgende week is de weekmarkt niet op vrijdag maar op donderdag.
Leids Dagblad: restauratie oudste boek in Nederlandse collectie
Het is niet echt nieuws. Het artikel waar deze kop vandaan komt is al verschenen op 7 november 2020. In het artikel vertelt Eliza Jacobi over het handschrift dat bekend staat onder de aanduiding ‘AMS 9’ en de restauratie die ze daar op kon uitvoeren. Eerder vertelde ik daar al over naar aanleiding van een presentatie/lezing vanuit het Rijksmuseum Van Oudheden in Leiden. ‘RMO restaureert oudste complete papyrus boek’, de twee woorden ‘oudste’ en ‘complete’ vatten de nieuwswaarde samen.
Het artikel is niet beschikbaar op de web site van de krant. Als je het wilt lezen moet je een abonnement nemen. Beetje vreemd. Gelukkig had ik toegang tot een krantenknipsel.
Dit is een pagina uit de codex. Er is een serie foto’s beschikbaar op de website van het RMO. Let op de linker hoek van de pagina, onderaan.
Dit is die hoek. Je ziet de restauraties zitten, door de verkleuring bijvoorbeeld. Helaas ontbreekt bij de foto’s het verhaal. Je weet nu niet of dit een foto is van voor of na de restauratie.
Maar de foto’s tonen wel de strookjes perkament (die hier verticaal lopen) die samen de pagina zijn gaan vormen. Je ziet ook dat er ook in de 6e eeuw al versieringen in en bij de tekst werden aangebracht. Tegelijk zie je dat het vertalen en analyseren van de tekst geen kleine klus is en heel wat ervaring vraagt.
Als je wat meer informatie en/of meer foto’s wilt zien
dan zijn er een paar websites waar je terecht kunt:
= De Instagram-pagina van het RMO;
= De universiteit van Würzburg, de Julius-Maximilians-Universität,
heeft een website over magische teksten in het kader van een
researchproject dat al een paar jaar loopt. In een van de
artikelen wordt deze codex beschreven;
= De collectiepagina van de codex van het RMO, met foto’s;
= het boek van J.A. Szirmai, The archaeology of Medieval bookbinding
(Aldershot 1999) pag. 34, 37, 41, 43, fig. 3.3 en 3.8. Dat pluis ik
nog verder uit want dit boek heb ik.
= In “Egyptische Magie”, (Leiden 2010), pagina 169 – 171,
geschreven door Maarten Raven (oud-conservator Egypte RMO)
vind je een vertaling van de brief van Jezus aan Abgar,
die ook in deze codex is opgenomen. Ook dit pluis ik
nog verder uit want dit boek heb ik gekocht;
= Een complete Engelse vertaling: Meyer, Marvin W., and Richard Smith.
Ancient Christian Magic: Coptic Texts of Ritual Power.
Princeton (New Jersey): Princeton University Press, 1999, no. 134, pp. 311-322.
Argusvlinder 