Copperfield

ThePersonalHistoryOfDavidCopperfield

The personal history of David Copperfield, gemaakt door regisseur Armando Iannucci met in de belangrijkste rollen Dev Patel, Hugh Laurie en Tilda Swinton.


Misschien is dit geen sensationele film maar ik vond hem
wel speciaal. Bijvoorbeeld omdat voor het eerst sinds
het begin van de coronacrisis, ik op een min of meer
normale manier, naar een bioscoop ben geweest.
Okay, het theater was nog steeds kaal en ongezellig maar
ik werd deze keer niet gevraagd in de verste uithoek
van rij 1 te gaan zitten.
Gewoon een plaats op de 3e of 4e rij van achter, op een stoel
ongeveer midden voor het scherm.
Met 15 toeschouwers moet dat ook kunnen, lijkt me.

DevPatelInThePersonalHistoryOfDavidCopperfield

Dev Patel in The personal history of David Copperfield.


De verhaallijn vond ik goed gevonden.
Misschien niet super origineel maar Iannucci maakt
Copperfield een echt alter ego van Charles Dickens.
De film is echt een ode aan het schrijven, aan het boek.

HughLaurieInThePersonalHistoryOfDavidCopperfield

Net als de mooi ingevulde rol van Wilkins Micawber, is de rol van Mr Dick prachtig ingevuld door Hugh Laurie.


Maar wat ook opvalt, is dat een behoorlijk aantal rollen
ingevuld wordt door niet-blanke acteurs.
In Hollywood wordt met veel lawaai een protocol opgesteld
rond diversiteit, dat er wel goed uit ziet,
maar waarvan je als potentiële Oscar-winnaar maar een
zeer beperkt deel van in je film hoeft op te nemen.

In ‘The personal history of David Copperfield’ worden gewoon
veel rollen ingevuld door gekleurde acteurs.
Dat werkte prima!

RosalindEleazarThePersonalHistoryOfDavidCopperfield

Rosalind Eleazar in de rol van Agnes in The personal history of David Copperfield.


****

De inspiratie voor Indiana Jones

Dat zou Spielberg gezegd hebben over Humphrey Bogart
in zijn rol van Dobbs in The Treasure of the Sierra Madre.
Hoofdrol Humphrey Bogart, regie John Huston.
De vader van John Huston (Walter Huston) speelde ook in
deze film en won één van de drie Oscars voor deze film.

Best Actor in a Supporting Role: Walter Huston
Best Director: John Huston
Best Writing, Screenplay: John Huston

TheTreadureOfTheSierraMadreHumphreyBogartJohnHuston

De film uit 1948 is nog steeds goed aan te zien. The Treasure of the Sierra Madre.


****

The Last Emporer

TheLastEmperorPuYiBernardoBertolucciPeterO'TooleOscarVittorioStoraroRyuichiSakamotoDavidByrneCongSu

Iedere keer als ik deze film zie denk ik: de film is beter dan ik dacht.


Toegegeven, ik zie graag films van Bernardo Bertolucci.
Daarnaast heb ik ooit een hele dag rondgezworven in de Verboden Stad.
Het knappe is dat de film al dat exotische geeft wat je verwacht
van een film over The Forbidden City maar tegelijk een indruk van het
leven geeft van een tragische figuur: Puyi.
Hij kan er niets aan doen dat hij keizer van China wordt en op 12 februari 1912
werd hij gedwongen afstand te doen van de troon.
Een verwend kereltje.
Eigenlijk is het keizerschap voor hem een gevangenis. Het echte leven vindt
buiten de muren plaats. Op het moment dat hij keizer wordt
stelt het keizerrijk al niets meer voor: anderen maken de dienst uit.
Maar die wereld, daar in het voor ons verre oosten, daar hebben wij
weinig beeld bij. We hebben geen idee wat zich daar afspeelde en
wat de rol van Japan daarbij was.
Om nog maar te zwijgen over de Communistische Partij en Mao.
Daar geeft Bertolucci ook maar wat hints van, niet meer.
Maar het is geen biografie, het is een film.
Die is erg geslaagd.
De muziek van Ryuichi Sakamoto, David Byrne en Cong Su verdient
extra vermelding.

****

Around the world in 80 days

Een film barstensvol met sterren tegen een exotische
achtergrond van een veranderende wereld.
Vol met clichés over landen, maar prettig entertainment.

AroundTheWorldIn80DaysDavidNivenCantinflasShirleyMacLaineCharlesBoyerCharlesCoburnNoëlCowardMarleneDietrichFernandelJohnGielgudTrevorHowardBusterKeatonPeterLorreRobertMorleyFrankSinatraRedSkelton

Een selectie uit de sterren: David Niven, Cantinflas, Shirley MacLaine, Charles Boyer, Charles Coburn, Noël Coward, Marlene Dietrich, Fernandel, John Gielgud, Trevor Howard, Buster Keaton, Peter Lorre, Robert Morley, Frank Sinatra, Red Skelton.


MarleneDietrichDavidNivenFrankSinatraAroundTheWorldIn80Days1956

Een geposeerde foto met David Niven, Marlene Dietrich en Frank Sinatra. De film is uit 1956 en bijna helemaal in studio’s opgenomen.


Lawrence of Arabia

IMG_3031LawrenceOfArabiaDavidLeanPeterOTooleOmarSharifRobertBoltMauriceJarreAlecGuinniss

Een van de beste films ooit. Op vele vlakken: acteerwerk, schrijver, filmer enz. Deze versie bevat scene’s die niet in de bioscoop werden gezien bij de initiële screening. Ik twijfel of van de extra film het geheel beter geworden is.


Over deze superfilm schreef ik al eerder.
Deze is echt buitencategorie.

De acteurs (Alex Guinness, Anthony Quinn) zijn super.
Het script is geweldig goed. Kijk eens naar de scene met Arthur Kennedy
en Alec Guinness over het wel of niet achterlaten van gewonden.
(T.E. Lawrence en Robert Bolt met Michael Wilson)
De regisseur, denk maar aan de shots in de woestijn.

*****

Corona: ontdekken dat je vriendin niets aan The Godfather vindt

IMG_2895TheGodfatherMarioPuzoFrancisFordCoppolaMarlonBrandoAlPacinoDianeKeatonRobertDeNiroAndyGarciaJamesCaanRobertDuvallSterlingHaydenJohnCazale

The Godfather met de magistrale Marlon Brando (en al die andere bijzondere acteurs en actrices. Bijvoorbeeld Al Pacino, Diane Keaton, Robert De Niro, Andy Garcia, James Caan, Robert Duvall, Sterling Hayden en John Cazale. Niet vergeten: Mario Puzo en Francis Ford Coppola.


*****

Film op vrijdag – Little Women

LittleWomenSaoirseRonanEmmaWatsonLauraDernMerylStreep

Little Women metSaoirse Ronan, Emma Watson, Laura Dern en Meryl Streep.


In de ogen van sommige een belangrijke film omdat het laat
zien wat de ‘rechten’ van vrouwen waren ten tijde
van de Amerikaanse Burgeroorlog.
Maar bij tijd en wijle te sentimenteel.
Meryl Streep is altijd een plezier om naar te kijken.

De laatste minuten zijn het leukst omdat je daar nog eens kunt zien
hoe een boek door een boekbinder in elkaar wordt gezet.
Compleet met een stempel van bladgoud.

Een film gebaseerd op een boek waarin te zien is hoe iemand
een boek kan schrijven, hoe je een boek kunt verkopen aan
een uitgever en hoe er een boek, het object, van gemaakt wordt.

***

Sorry, we missed you

Je was helaas niet thuis
We hebben elkaar gemist
Helaas…..u was niet thuis
We hebben u gemist

Allemaal boodschappen die we van een pakketbezorger kunnen krijgen.
Vaak op een klein formuliertje met een afhaaladres of
een nieuw aflevermoment.

In het Engels heet dat bijvoorbeeld: ‘Sorry, we missed you’.

De film van Ken Loach was niet slecht maar laat mensen zichzelf
wel erg in een slachtofferrol drukken.
Het gevolg is een nogal deprimerende film die niet wordt gekenmerkt
door groot cinematografisch werk.

IMG_E1912SorryWeMissedYouKenLoach

Sorry we missed you, Ken Loach.


**

Aretha Franklin: Amazing Grace

Wat vind ik precies van de film die in afgelopen week zag.
Film is misschien niet het juiste woord. Documentaire lijkt me beter.
Maar dat doet er eigenlijk niet toe.
Ik worstel een beetje met mijn reactie.
Je leest zo gemakkelijk recensies waarbij grote woorden
het blad vullen.

Maar dit optreden is sensationeel.
De energie, de vervoering, spat van het doek.
Van Aretha, de bezoekers, het koor, de cameramensen.

De magere technische kwaliteit van de beelden doet er niet toe.
Kijk hoe Sydney Pollack, terwijl hij door de zaal loopt,
zijn cameramensen aanstuurt, aanvuurt, om met handcamera’s
waarvan met de hand de lens steeds moet worden ingesteld,
in een kerk die nauwelijks voorbereid is op opnames,
een film probeert te maken.
Tegelijk zie je het fantastische resultaat
als een soort picture in picture.

Tot mijn schaamte moet ik toegeven dat mijn achting voor
Mick Jagger en Charlie Watts (aanwezig bij de tweede avond van het concert)
is gestegen.

De naam ‘Amazing Grace’ ligt wat mij betreft iets te veel voor de hand.
Ik hies voor ‘Climbing Higher Mountains’.

IMG_E1834AmazingGraceArethaFranklin

Amazing Grace, Aretha Franklin.


*****

Apollo 11

Apollo11

Deze week zag ik de documentaire Apollo 11.


De foto is van de filmposter.
De foto is wel wat kleiner dan de filmposter en ik heb wat
van de teksten weggehaald.

Apollo11 01BuzzAldrinNeilArmstrong

Buzz Aldrin en Neil Armstrong. De beelden zijn indrukwekkend. Ze zijn in kleur en niet vierkant zoals de zwart/wit beelden zoals wij die op de televisie zagen. Met eenvoudige animaties wordt uitgelegd waar in de vlucht we zijn. Ik heb de film steeds als spannend ervaren ook al weet je op hoofdlijnen wat er is gebeurd.


Apollo11 02

Bovendien krijg je ook beelden te zien die vooral bedoeld zijn voor Amerikaanse televisiekijkers zoals opnames van de toeschouwers en de quarantaine van de astronauten achteraf.


Apollo11 03

Daarmee is de documentaire wel een goed nieuws show. Er wordt natuurlijk niet ingegaan op de nut en noodzaak van ruimtevaart of op de kosten.


****

Gezien: Tel Aviv on fire

IMG_E1245TelAvivOnFire

‘Tel Aviv on fire’ is een leuke film over een verschrikkelijk zwaar onderwerp: het Israëlisch-Palestijns conflict. Daarom alleen al de moeite waard om het te gaan zien. Het is geen super film. Het is niet de beste film van 2019 maar is zeker slim gemaakt.


Mijn verhaal kan wel wat spoilers bevatten.
Dus als je niet wil weten wat er in de film gebeurd dan
kun je maar beter dit stuk niet lezen.

Een wat schlemielige man werkt voor zijn oom bij een productiebedrijf
met als belangrijkste (enige) product een soap.
En wat willen mensen die aan een soap werken?
Juist.
Nog een seizoen aan de soap werken.

De slotbeelden tonen de eerste aflevering van het volgende seizoen.
Andere mensen, hetzelfde verhaal.

Trek dan gerust de parallel naar het conflict.
Ieder jaar, dezelfde gebeurtenissen met steeds andere mensen.
Geen optimistische conclusie bij een verder komische film.

***

Gezien: Mary Queen of Scots

MaryQueenOfScotsSaoirseRonanMargotRobbie

Mary Queen of Scots: Saoirse Ronan en Margot Robbie.


De filmkrant spreekt van een feministische film, rrn
film die over de huidige maatschappij gaat, niet het verleden.
Feit is dat de mannenwereld heel duidelijk wordt gemaakt
door soms ook echt alleen maar mannen te tonen.
Zelfs de belangrijke vrouwen in de film zeggen dat ze zich gedragen als man.

Redelijke film.
Mooie beelden van Schotland (als ze daar gemaakt zijn).
De scene met de twee koninginnen is een mooie poging maar overtuigd
toch niet. Daarvoor is de dialoog te onnatuurlijk.

***

Gezien: The Guernsey Literary and Potato Peel Pie Society

TomCourtenayMichielHuismanPenelopeWiltonKatherineParkinsonLilyJamesKitConnorInTheGuernseyLiteraryAndPotatoPeelPieSociety

Tom Courtenay, Michiel Huisman, Penelope Wilton, Katherine Parkinson, Lily James and Kit Connor in The Guernsey Literary and Potato Peel Pie Society. Tom Courtenay speelde in 1965 de rol van Pasha in Doctor Zhivago en hier ook opnieuw weer een schitterende rol.


Een film over boeken.
Over hoe boeken mensen plezier kunnen geven door mensen te laten dromen
en nieuwe werelden te laten ontdekken.
De klassieke Engelse literatuur speelt een rol.
Denk Charlotte en Emily Brontë, denk Jane Eyre, Wuthering Heights
en The Tenant of Wildfell Hall.

Dat speelt zich af tegen een echte wereld: de Tweede Wereldoorlog en de
keuzes die mensen maken in hun leven. Plus de gevolgen daarvan.

Allemaal net niet te zoet.
Maar erg romantisch is het allemaal wel.
Prachtig gefilmd, niet op Guernsey maar vooral in Devon.
Echt Engels drama.

***

Film

Omdat ik een beetje achterloop ben ik vergeten twee films
te vermelden die ik de afgelopen tijd heb gezien in
de bioscoop.

Allereerst de film ‘Final portrait’.
Een film over de van oorsprong Zwitserse kunstenaar Alberto Giacometti.
Zijn werk maakt op mij steeds weer een diepe indruk.
In de film wordt Alberto schitterend gespeeld door Geoffrey Rush.
Je ziet een man die steeds tot het uiterste gaat en steeds ontevreden
is over het resultaat van in dit geval een portret.
Prachtig.

FinalPortraitGeoffreyRush

Geoffrey Rush in Final Portret.


De andere film is Wonder Wheel.
Veel mensen worden Woody Allen moe omdat ‘het steeds hetzelfde is’.
Nou dat is het dus echt niet.
Deze keer weer een slim scenario waarin Kate Winslet een prachtige
rol speelt. Alleen daarom al moet deze film gemaakt en gezien worden.

WoodyAllenWonderWheel

Bij vlagen zit je te kijken naar ‘A Streetcar Named Desire’.
Allen slaagt er iedere keer weer in een iconisch beeld uit het verleden
(jazz, Coney Island) te koppelen aan problemen van gewone mensen
(liefde, kinderen, scheiding, ruzie).
De setting is misschien vreemd (strand/pier met amusement) maar ook mooi
klein (de belangrijke acteurs zijn er in totaal slechts 4) en de thema’s
doen niet onder voor Shakespeare of een opera.

A hologram for a king

Tom Hanks speelt goed in A Hologram for a King.

 photo WP_20160624_010AHologramForAKingTomHanks.jpg

A hologram for a king met Tom Hanks, grappig, overtuigend, beetje snel einde.


De Filmkrant maakt er weer iets heeeel diepzinnigs van.
Dat mag van mij maar ik vond het gewoon een overtuigende film
die bij vlagen heel grappig is.
Wat bij een aantal films de afgelopen weken maar niet lukte,
lukt hier wel: de magie slaat toe.

Hanks in Saoedi-Arabië is geloofwaardig.
Die aparte sfeer die je beleeft in een vreemd land waar je niemand kent
en waar je dus heel erg vanuit je eigen zelf de wereld tegemoet treedt,
sprak me erg aan.
Als je in zo’n situatie bent kun je je maar het best open stellen
voor locale gebruiken en die proberen te begrijpen.
Vasthouden aan je eigen wereldbeeld helpt dan niet zo veel.
Als je dat doet dan ontdek je dat mensen helemaal niet zo verschillend zijn.
Hun cultuur en gebruiken misschien wel, maar in de kern verschillen
we niet zo veel.
Die instelling levert een sfeer op waarbij je tastend in de wereld
rondkijkt, een instelling die ontwapenend werkt.

Als een kind kijkt Hanks rond en schakelt soms terug naar zijn rol als
(voormalig) succesvol verkoper die de problemen wel even te lijf zal gaan.
Af en toe kijkt hij een heel klein beetje achter (letterlijk) de
coulissen van het land en de cultuur. Nooit lang.
Mekka, Filipino die het werk doen en in armoedige omstandigheden leven,
vrouwen zonder rechten, geen vrijheid voor de inwoners, alcohol in
overvloed verkrijgbaar mits je over de goede contacten beschikt, enz.

Toch vindt hij er zijn weg.
Ik vond het zo overtuigend dat het einde me overviel. Het had voor mij
nog wel wat langer mogen duren maar plotseling was de film voorbij,
gingen de lichten aan en was de magie weer weg.
Geen Oscar maar wel een heel leuke avond.

Magic in the Moonlight: Woody Allen als goochelaar en medium

 photo MagicInTheMoonlight01.jpg

Laat ik maar gelijk met de deur in huis vallen:
Magic in the Moonlight
is een fantastische film.

In zijn grote succesfilms, aan het begin van zijn carriere,
speelde Allen vaak het ietwat zenuwachtige, onrustige typetje
die steeds een balanceeract opvoerd met zijn eigen twijfels.

Deze film gaat over hetzelfde typetje.
Alleen wordt de rol nu gespeeld door Colin Firth.

De film wordt aangekondigd als een romantische komedie
die zich afspeelt in de jaren ’20 van de vorige eeuw.
Maar dat doet er eigenlijk allemaal niet toe,
dat is slechts de verpakking, de aankleding van de googeltruc
die Allen ons voorschoteld.

De magie van de liefde (Magic in the Moonlight),
dat is waar de film over gaat en de film had ook in de middeleeuwen,
in het nu, of in de toekomst kunnen spelen.
Allen houdt nu eenmaal van jazz en met name van de jazz
uit de Roaring Twenties.
En Ute Lemper kun je natuurlijk het best in een scene in 1928
Marlene Dietrich laten herleven.

 photo MagicInTheMoonlight02WoodyAllen.jpg

Het begrip ‘Magie’ wordt heel mooi uitgewerkt.
Aan de ene kant is er de goochelaar, iemand die mensen vermaakt
met illusies, waarvan de toeschouwers weten dat het trucjes zijn.
Goed bedachtte, erg slimme trucjes, maar trucjes.

Daar tegenover staat de magie van het medium, iemand die
mensen voor de gek houdt, bedriegt met trucjes.

De goochelaar staat voor het intelect (genialiteit wordt het in de film genoemd),
deskundigheid, wetenschap.
Het medium staat voor het geloof in ‘dat er meer is in de wereld’ (god, leven
na de dood, religie).

Dan komt het Allen-typetje om de hoek.

De goochelaar (het typetje) moet het medium ontmaskeren.
Volgens hem heeft Nietzsche al afgerekend met God.
Wetenschap onderzoekt religie.

Dan slaat de twijfel toe, even is het typetje in de balanceeract, overtuigd.
Maar dan volgt toch de ontmaskering.
Dan op dat moment, uit onverwachte hoek,
slaat de echte ‘Magie’, de liefde, toe.
Er is blijkbaar toch meer in onze wereld dan wetenschap
en Allen noemt dat: liefde.

 photo MagicInTheMoonlight03.jpg

Het verhaal wordt door Allen vlot geschetst.
Net overtuigend genoeg om het basis-idee van de film te illustreren.
De film is komisch maar niet hilarisch.
Want net als de sarcofaag en de draaistoel in de goochelact
en in de ontmaskering,
is de film niets meer dan een goochelrekwisiet
om de magie van de film plaats te laten vinden
met Allen als de….
Ja, als wat eigenlijk, als de goochelaar of als het medium?

 photo MagicInTheMoonlight01.jpg

Anna Karenina

Vanmiddag naar de film geweest.
Anna Karenina.
Daarmee loop je de kans een klassiek kostuumdrama te zien.
Maar dat is in deze film beslist niet het geval.

Indachting Shakespeare:
All the world’s a stage,
And all the men and women merely players:

As You Like It, 1600

(De wereld is een toneel
en alle mannen en vrouwen zijn slechts toneelspelers)

…begint de film op een toneel, een toneel zonder grenzen.
Soms zijn de acteurs publiek, dan weer de hoofdrolspelers.
de gebeurtenissen spelen zich dan weer af op het platteland
als het toneel zich naar buiten opent.
Dan raast er weer een (speelgoed)trein of een groep paarden over het toneel.
Heel verrassend, nooit vervelend.
Natuurlijk prachtig aangekleed, kostuums zowel als decors.
Het eigenlijke dramasneeuwt volgens sommige recensenten wat onder
maar ik had daar niet zo veel last van.
De film was prachtig.

Een van de locaties die worden gebruikt heb ik een keer bezocht:
Kizhi, een openluchtmuseum bij Petrozavodsk in Karelie, Rusland.

Dit gebouwencomplex, in de sneeuw, vormt een klein deel van het decor op locatie: Kizhi, bij Petrozavodsk in Karelie, Rusland.