Aretha Franklin: Amazing Grace

Wat vind ik precies van de film die in afgelopen week zag.
Film is misschien niet het juiste woord. Documentaire lijkt me beter.
Maar dat doet er eigenlijk niet toe.
Ik worstel een beetje met mijn reactie.
Je leest zo gemakkelijk recensies waarbij grote woorden
het blad vullen.

Maar dit optreden is sensationeel.
De energie, de vervoering, spat van het doek.
Van Aretha, de bezoekers, het koor, de cameramensen.

De magere technische kwaliteit van de beelden doet er niet toe.
Kijk hoe Sydney Pollack, terwijl hij door de zaal loopt,
zijn cameramensen aanstuurt, aanvuurt, om met handcamera’s
waarvan met de hand de lens steeds moet worden ingesteld,
in een kerk die nauwelijks voorbereid is op opnames,
een film probeert te maken.
Tegelijk zie je het fantastische resultaat
als een soort picture in picture.

Tot mijn schaamte moet ik toegeven dat mijn achting voor
Mick Jagger en Charlie Watts (aanwezig bij de tweede avond van het concert)
is gestegen.

De naam ‘Amazing Grace’ ligt wat mij betreft iets te veel voor de hand.
Ik hies voor ‘Climbing Higher Mountains’.

IMG_E1834AmazingGraceArethaFranklin

Amazing Grace, Aretha Franklin.


*****

Apollo 11

Apollo11

Deze week zag ik de documentaire Apollo 11.


De foto is van de filmposter.
De foto is wel wat kleiner dan de filmposter en ik heb wat
van de teksten weggehaald.

Apollo11 01BuzzAldrinNeilArmstrong

Buzz Aldrin en Neil Armstrong. De beelden zijn indrukwekkend. Ze zijn in kleur en niet vierkant zoals de zwart/wit beelden zoals wij die op de televisie zagen. Met eenvoudige animaties wordt uitgelegd waar in de vlucht we zijn. Ik heb de film steeds als spannend ervaren ook al weet je op hoofdlijnen wat er is gebeurd.


Apollo11 02

Bovendien krijg je ook beelden te zien die vooral bedoeld zijn voor Amerikaanse televisiekijkers zoals opnames van de toeschouwers en de quarantaine van de astronauten achteraf.


Apollo11 03

Daarmee is de documentaire wel een goed nieuws show. Er wordt natuurlijk niet ingegaan op de nut en noodzaak van ruimtevaart of op de kosten.


****

Gezien: Tel Aviv on fire

IMG_E1245TelAvivOnFire

‘Tel Aviv on fire’ is een leuke film over een verschrikkelijk zwaar onderwerp: het Israëlisch-Palestijns conflict. Daarom alleen al de moeite waard om het te gaan zien. Het is geen super film. Het is niet de beste film van 2019 maar is zeker slim gemaakt.


Mijn verhaal kan wel wat spoilers bevatten.
Dus als je niet wil weten wat er in de film gebeurd dan
kun je maar beter dit stuk niet lezen.

Een wat schlemielige man werkt voor zijn oom bij een productiebedrijf
met als belangrijkste (enige) product een soap.
En wat willen mensen die aan een soap werken?
Juist.
Nog een seizoen aan de soap werken.

De slotbeelden tonen de eerste aflevering van het volgende seizoen.
Andere mensen, hetzelfde verhaal.

Trek dan gerust de parallel naar het conflict.
Ieder jaar, dezelfde gebeurtenissen met steeds andere mensen.
Geen optimistische conclusie bij een verder komische film.

***

Gezien: Mary Queen of Scots

MaryQueenOfScotsSaoirseRonanMargotRobbie

Mary Queen of Scots: Saoirse Ronan en Margot Robbie.


De filmkrant spreekt van een feministische film, rrn
film die over de huidige maatschappij gaat, niet het verleden.
Feit is dat de mannenwereld heel duidelijk wordt gemaakt
door soms ook echt alleen maar mannen te tonen.
Zelfs de belangrijke vrouwen in de film zeggen dat ze zich gedragen als man.

Redelijke film.
Mooie beelden van Schotland (als ze daar gemaakt zijn).
De scene met de twee koninginnen is een mooie poging maar overtuigd
toch niet. Daarvoor is de dialoog te onnatuurlijk.

***

Gezien: The Guernsey Literary and Potato Peel Pie Society

TomCourtenayMichielHuismanPenelopeWiltonKatherineParkinsonLilyJamesKitConnorInTheGuernseyLiteraryAndPotatoPeelPieSociety

Tom Courtenay, Michiel Huisman, Penelope Wilton, Katherine Parkinson, Lily James and Kit Connor in The Guernsey Literary and Potato Peel Pie Society. Tom Courtenay speelde in 1965 de rol van Pasha in Doctor Zhivago en hier ook opnieuw weer een schitterende rol.


Een film over boeken.
Over hoe boeken mensen plezier kunnen geven door mensen te laten dromen
en nieuwe werelden te laten ontdekken.
De klassieke Engelse literatuur speelt een rol.
Denk Charlotte en Emily Brontë, denk Jane Eyre, Wuthering Heights
en The Tenant of Wildfell Hall.

Dat speelt zich af tegen een echte wereld: de Tweede Wereldoorlog en de
keuzes die mensen maken in hun leven. Plus de gevolgen daarvan.

Allemaal net niet te zoet.
Maar erg romantisch is het allemaal wel.
Prachtig gefilmd, niet op Guernsey maar vooral in Devon.
Echt Engels drama.

***