De Pont: James Turrell

Fotograferen kun je het werk van James Turell eigenlijk niet.
Toch heb ik vanmiddag twee foto’s gemaakt in museum De Pont
in Tilburg, om hier te delen met mijn bezoekers.
James Turrell maakt kunst met licht.
Heel vaak fel gekleurd licht.
Zo ook in Tilburg, in de mooie grote ruimtes die vakkundig
verduisterd zijn.
Hierdoor worden je ogen gedwongen zich steeds weer, opnieuw
aan te passen en wordt je verstand even buiten spel gezet.
In dat korte moment dat je ogen wennen aan de donkerte
en de felle vlek voor je, weet je even niet precies wat je ziet.
Op dat moment zie je alleen maar licht.
Het lukt James Turrell iedere keer weer.
Het is een zeldzame ervaring en daarom zie ik zijn werk zo graag.

 photo WP_20150731_003JamesTurrell.jpg

De namen van de werken heb ik niet opgeschreven. Misschien kan ik ze vinden op de website van De Pont. Maar dit violette werk is geen projectie. In de hoek van een grote donkere ruimte is nog een ruimte gebouwd. Daarin straalt het felle licht. Je kijkt naar die ruimte door deze ‘ruit’. Maar omdat het geen projectie op een vlak is, kijk je ergens in. Maar je ziet in het begin de achtermuur niet. De contouren van de achterliggende ruimte blijven voor je verstand verborgen. Waar komt het licht vandaan? Je hersenen kunnen het niet plaatsen en even zie je alleen een object van licht. Fantastisch!.


 photo WP_20150731_006DePontJamesTurrell.jpg

Het tweede werk dat ik heb gefotografeerd is wel een projectie. Maar niet op een vlakke wand. Er is een vlak in een hoek van de zaal een beetje naar voor geplaatst. Op die manier bereikt hij ook wel een vervreemdend effect meer niet zo als met bijvoorbeeld Wedgework III, een werk in de collectie van De Pont dat ik vandaag weer gezien heb.


Ik heb het al eerder gezegd: wat een prachtige ruimtes.
Daar zou je alleen al voor moeten gaan kijken.
de werken die je er kunt zien zijn meestal heel bijzonder.

Een paar voorbeelden: een omdat het over boeken gaat en twee
omdat de kunstenaar een ‘kunstenaar van de schaduw’ is.
Een mooie tegenstelling tot James Turrell.

 photo WP_20150731_007GuidoGeelenZondertitelVaasbeeldMetBoekenRK0151993KleiGlasVerseBloemen.jpg

Dit werk hangt in het restaurant. Guido Geelen, Zonder titel (Vaasbeeld met boeken), R.K. 015, 1993, klei , glas en verse bloemen. Hangt dicht bij een mooie Marc Mulders.


 photo WP_20150731_004ChristianBoltanskiLesBouglesDeKaarsen199312KoperenFiguurtjesOpZinkenConcoleMetWaxinelichtjes01.jpg

Dit zijn twee voorbeelden van een werk van Christian Boltanski, Les Bougles (De kaarsen), 1993, 12 koperen figuurtjes op zinken console met waxinelichtjes.

 photo WP_20150731_004ChristianBoltanskiLesBouglesDeKaarsen199312KoperenFiguurtjesOpZinkenConcoleMetWaxinelichtjes02.jpg


H.N. Werkman in het Groninger Museum

 photo Werkman2015.jpg

Dit jaar is het Werkman-jaar.
70 Jaar geleden werd Werkman omgebracht door de Duitse bezetter,
kort voor het einde van de oorlog.
Hij woonde in Groningen en vandaar dat het Groninger museum
over een prachtige verzameling beschikt, die, aangevuld met
bruiklenen, een fantastische tentoonstelling vormen.

De treinreis kost wel wat uren, zo van Breda naar het noorden,
maar het is de moeite waard.

Werkman was van beroep drukker, had een succesvolle drukkerij
en hij ontwikkelde langzamerhand steeds meer interesse voor kunst.
Toen de drukkerij in zwaar weer terecht kwam kon werkman
zich meer richten op zijn kunst.
In het begin maakte hij werken met de technieken en materialen die hij kende
om die later uit te bouwen met een inventieve sjabloontechniek.
Hij heeft ook een aantal olieverf doeken gemaakt.

De foto’s hier staan in een vreemde volgorde.
Als je het verhaal in volle context en in een historische
volgorde wilt zien, dan is daar nog vollop gelegenheid voor
in Groningen.

Er zijn twee series door Werkman gemaakt gebaseerd op
Chassidische legenden. In Groningen zijn de proefdrukken te zien,
boven de uiteindelijke uitgegeven werken.
Zie de kleine verschillen die te maken hebben met het aanpassen van
de gehanteerde techniek omdat die in eerste instantie te bewerkelijk was.

 photo DSC_7433WerkmanChassidischeLegendenIIDeEngelVanDenLaatstenTroost1943SjabloonRolEnStempelOpPapier.jpg

Werkman, Chassidische legenden II: De engel van den laatsten troost, 1943, sjabloon, rol en stempel op papier.


Fotograferen was moeilijk.
Er is maar beperkt licht op de tentoonstelling.
Dan valt het niet mee om foto’s uit de hand te maken.
Dat maakt mijn overzicht hier nog incompleter.

 photo DSC_7434WerkmanChassidischeLegendenIIHetFeestDerVergeving1943SjabloonRolEnStempelOpPapier.jpg

Werkman, Chassidische legenden II: Het feest der vergeving, 1943, sjabloon, rol en stempel op papier.


 photo DSC_7436WerkmanHetGesprek1938OlieverfOpDoek.jpg

Werkman, S-38, Het gesprek, 1938, olieverf op doek.


 photo DSC_7437WerkmanD-478ImpressionOfEAPoe4DescentIntoTheMaelstrom1944SjabloonEnStempelOpPapier.jpg

Werkman, D-478, Impression of E A Poe 4 (Descent into the maelstrom), 1944, sjabloon en stempel op papier. Naast Draaideur van het postkantoor, misschien wel het mooiste werk.


 photo DSC_7441WerkmanToelichtingOpZijnTechniek.jpg

In een van de vitrines werd de sjabloontechniek getoond. Hij bleek later ook op de film te zien te zijn. Links ligt het sjabloon en rechts het resultaat. De sjabloon kan meerdere malen op een werk worden gebruikt en afgewisseld met andere sjablonen, kleuren en het stempelen met letters, cijfers, grafische elementen zoals witruimte maar ook blokken hout of alledaagse voorwerpen.


 photo DSC_7443DeDrukkerij.jpg

De drukkerij.


 photo DSC_7446WerkmanS-38Dorpsstraat1927OlieverfOpDoek.jpg

H. N. Werkman, S-38, Dorpsstraat, 1927, olieverf op doek.


 photo DSC_7447EenVoorbeeldVanHetOudereWerk.jpg

De foto is slecht maar dit is een voorbeeld van een werk uit zijn beginperiode. Mooi is het gebruik van stempels voor de lijnen en de blokjes en letters C (?).


 photo DSC_7448WerkmanErZijnDusMeerNederlandseKunstenaarsDieIetsMetZonnebloemenHebben.jpg

Er zijn dus meer Nederlandse kunstenaars naast Van Gogh, Marc Mulders en Erik Andriesse, die zich laten inspireren door zonnebloemen.


Voor een beter overzicht ga je naar Groningen.
Er zijn overigens ook mooie sites over Werkman op het internet:
http://www.werkmanarchief.nl/

Van Gogh Huis: Marc Mulders en Erik Andriesse

Er is een kleine, maar heel mooie tentoonstelling
in het Vincent van Gogh Huis in Zundert.
In totaal 15 kunstwerken vullen twee kamers en een entree.
Een video toont een interview met Marc Mulders over de tentoonstelling.
Het filmpje is ook te zien op YouTube:

 photo DSC_3117ErikAndriesseZonnebloem1987AcrylOpPapier01.jpg

Erik Andriesse, Zonnebloem, 1987, acryl op papier.

Erik Andriesse (1957 – 1993)
Schilder en tekenaar van bloemen, schelp en dier,
in verbondenheid met de natuur, en zo werkte hij dan ook
in de voetsporen van Vincent van Gogh.
Hij was de eerste hedendaagse kunstenaar
die een solotentoonstelling kreeg
in het Van Gogh Museum Amsterdam in 1988.

 photo DSC_3117ErikAndriesseZonnebloem1987AcrylOpPapier02.jpg

Erik Andriesse, Zonnebloem (detail), 1987, acryl op papier.


 photo DSC_3118MarcMuldersZonnebloemenInBloemenakker2013OlieOpDoek.jpg

Marc Mulders, Zonnebloemen in bloemenakker, 2013, olie op doek.

Marc Mulders (1958)
Schilder, aquarellist, fotograaf en glazenier.
Hij exposeerde solo onder meer in het Stedelijk Museum Amsterdam,
De Pont Tilburg, Frans Hals Museum Haarlem en Van Abbemuseum Eindhoven.
Voor deze expositie schilderde hij een reeks nieuwe abstracte doeken
van zonnebloemen in de bloemenakker rondom zijn atelier in Baest.


Zonnebloemen: Erik Andriesse + Marc Mulders

Op deze expositie toont Marc Mulders oude en nieuwe schilderijen
van zijn geliefde motief: de zonnebloem.
De liefde voor dit onderwerp deelt hij niet alleen
met Vincent van Gogh,
maar ook met zijn vroegere schildersvriend Erik Andriesse.


 photo DSC_3119MarcMuldersZesZonnebloemenNr31995OlieOpDoek.jpg

Marc Mulders, Zes zonnebloemen nr 3, 1995, olie op doek.


 photo DSC_3120MarcMuldersZonnebloemenInBloemenakker2013OlieOpDoek.jpg

Marc Mulders, Zonnebloemen in bloemenakker, 2013, olie op doek.


 photo DSC_3121ErikAndriesseZonnebloem1992AquarelPastelInktOpPapier.jpg

Erik Andriesse, Zonnebloem, 1992, aquarel, pastel, inkt op papier.


 photo DSC_3122ErikAndriesseTweeZonnebloemen1980ndash1990AcrylOpDoek.jpg

Erik Andriesse, Twee zonnebloemen, 1980 – 1990, acryl op doek.

 photo DSC_3123ErikAndriesseTweeZonnebloemen1980ndash1990AcrylOpDoekDetail01.jpg

Erik Andriesse, Twee zonnebloemen, 1980 – 1990, acryl op doek (detail).

 photo DSC_3123ErikAndriesseTweeZonnebloemen1980ndash1990AcrylOpDoekDetail02.jpg

Erik Andriesse, Twee zonnebloemen, 1980 – 1990, acryl op doek (detail).


 photo DSC_3126MarcMuldersDetail.jpg

Marc Mulders, Detail.

 photo DSC_3126MarcMuldersDetailEnkeleVerfstreken.jpg

Marc Mulders, Detail, verfstreken.


 photo DSC_3127MarcMuldersZonnebloem.jpg

Marc Mulders, Zonnebloem.


 photo DSC_3128ErikAndriesseTekeningenInTheCompleteVanGoghJanHulsker1980ndash1990DiverseTechniekenOpPapier.jpg

Erik Andriesse, Tekeningen in ‘The complete Van Gogh’, Jan Hulsker, 1980 – 1990, diverse technieken op papier.


Marc Mulders: The Moonlight Garden

De ‘catalogus’ bij de tentoonstelling in het Noordbrabant Museum,
of moet ik zeggen het essay (?), ziet er uit als een mooi boek.
Duur, maar daan moeten we maar niet over zeuren in de crisis.
Maar dan moet de rug van de kaft er wel om vast blijven zitten.
Het papier van de catalogus is zwaar.
Dat vraagt om een goede, stevige kaft.
De kaft van mijn exemplaar was al na een paar uur los.
Ik had nog niets in het boek gelezen.
Volgens mij zijn het inbindwerk en de kaft te licht
voor het papier.
Ik zou me er voor schamen.

 photo DSC_0953D.jpg

 photo DSC_0954.jpg

 photo DSC_0954Detail.jpg

Maar er klopt nog iets niet.
Als je kijkt op pagina 48 (pas op dat je boek niet uit elkaar valt)
wordt daar gesproken over het werk ‘Waterkant’ uit 2010.
Prachtig werk overigens.
Maar als je het werk op pagina 49 bekijkt dan zie je dat hier iets niet klopt.
De verhoudingen van de afbeelding kloppen niet
met de 90 x 70 cm aanduiding op pagina 48.
Het werk is onzorgvuldig afgebeeld.
Ik kan me het origineel niet meer voor de geest halen dus
weet ik niet wat er precies fout is,
maar dat hier iets mis is, dat is wel duidelijk.
Jammer (en dan blijf ik nog netjes).

 photo DSC_0955D.jpg

Noordbrabants Museum: Marc Mulders

Het Noordbrabants Museum is onlangs weer geopend.
Na een lange verbouwing.
Waar heb ik dat meer gehoord?
Op een prachtige manier is het Noordbrabants Museum
‘samengevoegd’ met het Stedelijk Museum in Den Bosch.
Beide musea bezoeken zou voor vandaag te veel geweest zijn.
Daarom heb ik me geconcentreerd op het Noordbrabants Museum
en in het bijzonder The Moonlight Garden van Marc Mulders.

 photo DSC_0906GevelStedelijkMuseum.jpg
De met glas beklede gevel van het Stedelijk Museum.


 photo DSC_0909MarcusMuldersEcceHomo1989.jpg

Marc Mulders, Ecce Homo, 1989. Een vroeg(er) werk van de kunstenaar.

 photo DSC_0909MarcusMuldersEcceHomo1989Detail.jpg

Marc Mulders, Ecce Homo, detail.


 photo DSC_0910MarcMuldersZonnebloemen.jpg

Marc Mulders, Zonnebloemen.

 photo DSC_0910MarcMuldersZonnebloemenDetail.jpg

Marc Mulders, Zonnebloemen, detail.


 photo DSC_0911MarcMuldersTheMoonlightGardenDetail.jpg

Marc Mulders, The Moonlight Garden, detail.

 photo DSC_0911MarcMuldersTheMoonlightGardenDetailOfDetail.jpg

Marc Mulders, The Moonlight Garden, detail van detail. Let op het samenspel met het tapijt.


 photo DSC_0912MarcMuldersTheMoonlightGardenDetail.jpg

Marc Mulders, The Moonlight Garden, detail.


 photo DSC_0913MarcMuldersTheMoonlightGardenDetail.jpg

Marc Mulders, The Moonlight Garden, detail. De lichtwerking is prachtig. Een samenwerkingsverband van kunst en natuurlijk licht.

 photo DSC_0913MarcMuldersTheMoonlightGardenDetailofDetail.jpg

Marc Mulders, The Moonlight Garden, detail van detail. De kleuren passen gewelding bij zijn schilderijen.


 photo DSC_0914MarcMuldersDessoProject2013.jpg

Marc Mulders, detail van zijn Desso-Project, 2013.


 photo DSC_0915.jpg

Marc Mulders, The Moonlight Garden, detail. Het glas in lood deel al dekt die omschrijving niet precies de constructie en werkwijze. Dit enorme werk steekt zowat het plafond in.

 photo DSC_0915MarcMuldersTheMoonlightGardenDetail.jpg

Marc Mulders, The Moonlight Garden, detail van detail.


 photo DSC_0916MarcMuldersTheMoonlightGardenTekst01.jpg

De introductietekst stond een beetje weggedrukt in een traphal.

 photo DSC_0916MarcMuldersTheMoonlightGardenTekst02.jpg

Dertig jaar lang is Marc Mulders (Tilburg 1958) actief als beeldend kunstenaar. Deze retrospectieve expositie laat alle aspecten van zijn oeuvre zien, van zijn vroegste olieverfschilderijen tot zijn meest recente tapijtontwerpen.
De instenties van Marc Mulders zijn in die dertig jaar opmerkelijk constant gebleven: het verbeelden van de natuur met al haar diepe symboliek.

 

Het hart van Mulders’ oeuvre blijft de schilderkunst. Het veroveren van een onderwerp op de olieverf is nog altijd zijn belangrijkste doel. Hij brak in de jaren ’80 door met doeken met een religieuze thematiek. Die werden in de jaren ’90 gevolgd door een lange en succesvolle reeks bloemen- en wildschilderijen. Recentelijk maakten bloemenkelken plaats voor bloemenweiden. Zijn laatste serie is zelfs abstract en gaat over de (denkbeeldige) ruimte achter de bloem.

 

Sinds de jaren negentig heeft Mulders zich bekwaamd in het schilderen op glas. Hij ontwierp gebrandschilderde ramen voor kerken, openbare gebouwen en particuliere woningen.
Het meest recente raam, The Moonlight Garden, is hier te zien in een frame ontworpen door Piet Hein Eek.


 photo DSC_0918TapijtMetVoorstellingNaarDavidTeniers.jpg

In het museum is verdere heel veel moois te zien zoals dit tapijt met als voorstelling een soort feest vrij naar David Teniers.


 photo DSC_0919GeleZaalMetPrachtigeBloemStillevens.jpg

Wat te denken van deze prachtige gele zaal, een van de vele prachtig gerestaureerde zalen in het museum.


 photo DSC_0920.jpg

Zicht op de centrale tuin.


 photo DSC_0942MarcMuldersTheMoonlightGardenCatalogus.jpg

Marc Mulders, The Moonlight Garden catalogus.

 photo DSC_0942MarcMuldersTheMoonlightGardenCatalogusDetail.jpg

Marc Mulders, The Moonlight Garden catalogus, detail van de kaft, in relief gedrukt.


 photo DSC_0943Watertuin.jpg

Marc Mulders, De watertuin, een voorbeeld van een van zijn huidige schilderijen uit de catalogus.

 photo DSC_0944Inspiratie.jpg

De inspiratie.


De Pont

De Pont is een prachtig museum van Moderne kunst in Tilburg.
Ik kom van Breda en dus is alles uit Tilburg slecht.
Maar voor wat betreft De Pont is dat zeker niet het geval.
Deze voormalige wolspinnerij is een geweldig museum voor moderne kunst
met een prachtige collectie.
Ik ging er gisteren naar toe voor een tentoonstelling maar
vandaag sta ik eerst eens stil bij een eerste serie foto’s
over de vaste collectie van het museum.


De aankondiging van De Pont. Het museum heeft een mooie parkeerplaats voor de deur.


Het museum.


Naast kleinere ruimtes beschikt het museum ook over een hele grote ruimte die prachtig wordt ingedeeld in kleinere zalen. Het dak is deels van glas en er komt dus veel natuurlijk licht naar binnen.


Marien Schouten, De Groene Kamer/Slang, 2000 – 2002, Marien Schouten, Beeld met stammen, 2003.

In een mooie ruimte met groene tegels staat
een bijzonder keramisch beeld.

Marien Schouten, De Groene Kamer/Slang, 2000 – 2002
Marien Schouten, Beeld met stammen, 2003

De wanden van Marien Schouten’s monumentale Groene Kamer zijn bekleed met groen geglazuurde tegels die de kunstenaar tijdens een werkperiode bij het Europees Keramisch Werkcentrum in ’s Hertogenbosch maakte. In deze tijd ontstond ook een reeks keramische beelden: grote amorfe koppen, die in ruwe vormen zijn gemodelleerd. Schouders, hals en hoofd tekenen zich af in een bonkige anatomie. De groene glazuurlaag versterkt de indruk van een organische groeivorm die de beelden gestalte geeft. Rudi Fuchs schreef ooit over de ‘schilderkunstige ruimte’ in het werk van Schouten, die wordt gekenmerkt door ‘een labiel evenwicht tussen orde en de overwoekering daarvan, door gewicht van kleur en vorm, tussen regelmatig ritme en ornament, beheersing en verstoring’.


Angela Bulloch, Lanzarote, 2006.

Angela Bulloch, Lanzarote, 2006

Het werk van Angela Bulloch is complex en veelzijdig: licht- en geluidswerken, tekenmachines, interactieve installaties, fotoseries, videoprogramma’s en tekstwerken. Maar achter de diversiteit van vorm, techniek en presentatie zit altijd een gerichte belangstelling voor maatschappelijke en sociale structuren en systemen. Net zomin als deze processen en gedragingen een statisch karakter hebben, heeft haar werk geen vast vorm of volgorde. Het meest bekend zijn haar Pixel Boxes: houten of aluminium kubussen in verschillende maten, waarvan een zijkant uit een beeldscherm bestaat. De schermen lichten bij afwisseling op met een monochroom kleurvlak. De kleurbeelden die zo ontstaan zijn feitelijk de kleinste digitale beeldeenheden (pixels) afkomstig uit bestaand film- en videomateriaal. De pixelpatronen liggen ook ten grondslag aan grote wandschilderingen van regelmatig geordende kleurvlakken, zoals op deze muur in De Pont.

 


Gerhard Richter, Abstraktes Bild (784/1-120), 1992.

Gerhard Richter, Abstraktes Bild (784/1-120), 1992

Gerhard Richter is bekend als een schilder die op veel verschillende manieren werkt. Abstraktes Bild laat hiervan een aantal aspecten zien. Opvallend is de strakke vlakverdeling die zowel wordt bepaald door het raster van de kleurbanen op de 120 schilderijtjes als door het rechte patroon van de tussenruimte. De kleurbanen zijn ontstaan doordat Richter de opgebrachte verf weer gedeeltelijk heeft afgeschraapt. De regelmaat van de handeling is zichtbaar in de verfsporen. Toch gaat het Richter niet om de expressie van een persoonlijk handschrift. Hij onderzoekt de vele mogelijkheden die de schilderkunst nog altijd te bieden heeft. Hij maakt ook veel figuratieve schilderijen waarop foto’s het uitgangspunt vormen. Maar door de foto’s onscherp na te schilderen maakt hij van een realistisch beeld een schilderij waarin de grens tussen abstract en figuratief letterlijk is vervaagd.

Gerhard Richter, Abstraktes Bild (784/1-120), 1992 (detail).


Luc Tuymans, Bathroom, 1996.jp.


Marlene Dumas, The First People (I-IV), 1991.

Marlene Dumas, The First People (I-IV), 1991

Het werk van Dumas gaat vaak over de spanning tussen kijken en bekeken worden en over het problem van interpretatie. Ze werkt naar bestaande afbeeldingen die ze verzamelt in een persoonlijk beeldarchief. Het beeldmateriaal weerspiegelt maatschappelijke codes die onze manier van kijken bepalen. Bijvoorbeeld in The First People uit 1990, dat uit vier manshoge babyportretten bestaat. In de commentaren op het werk overheerst de mening dat de kinderen onwaarschijnlijk lelijk zijn. De sterk vergrote weergave van hun lichamen wordt door velen als schokkend ervaren. De reacties lijken onbewust beinvloed door het clichebeeld van de blije ‘reclamebaby’. Deze schilderijen van Dumas zijn eigenlijk juist behoorlijk realistisch door enkele imaginaire ingrepen, zoals de toegepaste schaalvergroting en de techniek waarmee zij met details omgaat. ‘Het moederschap is een schok’, zegt Dumas, ‘omdat je je niet hebt gerealiseerd hoe baby’s er in werkelijkheid uitzien’. Haar ‘eerste mensen’ drukken wellicht iets van die confrontatie uit.

 


Marc Mulders, Roosvensters I. II, III, 1999.

Marc Mulders, Roosvensters I. II, III, 1999

Het oeuvre van Marc Mulders wordt bepaald door wat misschien wel het grote thema in de kunstgeschiedenis is: de eeuwige cyclus van leven en dood. De uitdrukking van leven en sterven, dood en herrijzenis, heeft in de westerse schilderkunst lange tijd centraal gestaan en Mulders plaatst zichzelf bewust in die traditie. In reeksen schilderijen werkt hij deze htematiek uit en verkent hij de picturale mogelijkheden ervan. Daarbij is zijn werkwijze geenszins objectief of puur observerend, maar uiterst betrokken en geladen met betekenissen.Schilderen betekent voor Mulders inleving, en zijn expressieve, pasteuze schilderijen zijn de weerslag van zijn worsteling met zowel de onderwerpen als met de materie waarin hij deze transformeert. Want uiteindelijk gaat het hem erom dat de cyclus van leven en dood zich ook in het schilderij voortzet, dat de verf van dode materie tot levend beeld wordt.

Marc Mulders, Roosvensters I. II, III, 1999 (Detail).


Anton Henning, Blumenstilleben No 388, 2008.

Anton Henning, Interieur/Interior No. 15, 1998

Het werk van Henning kenmerkt zich door een eclectisch gebruik van allerlei voorstellingen, motieven en citaten. Abstractie en figuratie wisselen elkaar af en lopen soms letterlijk in elkaar over. Bloemstillevens worden zwierige arabesken, interieurs zijn geschilderd in uitbundige kleurvlakken, landschappen en naakten zijn ouderwets realistisch en hebben tegelijk Hennings onmiskenbare handschrift en kleurrijke patronen. Dikwijls schildert hij meerdere versies van een voorstelling of laat hij bepaalde voorstellingen terugkomen als een schilderij-in-een-schilderij. Het is duidelijk dat het hem vooral om het plezier van het schilderen gaat. Met name in abstracte schilderijen (interieurs) bereikt Henning fascinerende resultaten met zijn composities van kronkelende kleurbanen en wervelende patronen, die ‘trompe-l’oeil’ geschilderd lijken. Met hun draaikolkpatronen roepen de schilderijen psychedelische ‘jaren-zeventig’-interieurs in herinnering en vormen ze een geheel eigen ruimte vol kleur en beweging.

Anton Henning, Interieur/Interior No. 15, 1998.