Vandaag even grijsbord gehaald om de platten en de
rug te kunnen haan maken voor het boek Liefdesbrieven
van Multatuli.
Een stuk heel dun karton voor de rug en dikker karton voor de voor- en achterplat.
Omgekeerde wereld – tijd voor schaamte
Fokke & Sukke zijn vandaag weer scherp in het NRC. We moeten ons schamen in Nederland.
Multatuli – Liefdesbrieven
Vandaag eerst de boekenpers en ‘onder bezwaar’ leeg gemaakt.
Dit katerntje met de tekst en afbeelding van de kartonnen band en mijn zelf gemaakte boekenlegger van de restanten van het karton, kwamen te voor schijn. Het katern ga ik gelijk mee naaien in het boekblok.
Dit is het boekblok zoals ik het genaaid heb. De rug is met lijm ingesmeerd en het blok ligt nu in de boekenpers. Daar zal het een paar dagen blijven. Ik heb na een jaar van corona geen karton meer groot genoeg om de platten te maken. Ben vanmiddag ook al even naar de lokale leverancier gegaan om de voorraad te bekijken. Dat komt goed.
Het idee is, onder andere, om de namen ‘Tine’ en ‘Mimi’ uit het leer te snijden waarmee ik de boekband ga bekleden. Ik had nog een restje van het witte leer liggen en daar ben ik eens mee gaan oefenen. Vooral om het snijden uit te proberen maar ook om te zien hoe het er uit ziet als ik er straks perkament achter bevestig. Eerst de naam eens overbrengen op het leer. Je ziet wel dat ik niet bij het beste stuk van het restje begin. Daar zitten al wat kleine scheuren in.
Het leer heeft ook een lelijke vlek. Het was een soort van coupon in de uitverkoop. Maar om dit uit te proberen is het prima. Het viel nog niet tegen.
In werkelijkheid heeft het perkament een warmere uitstraling dan je hier ziet. Het is wat geler. Ik denk dat het wel kan werken. Een volgende keer wil ik nog even zien of het dunnen van het leer aan de achterkant me hiermee nog gaat helpen.
Sodade – Weemoed
Een korte reeks foto’s van 31 december 2011 vanaf Fogo.
In 2011 was Cesária Évora overleden, ‘de stem van Kaapverdië’ of A voz de Cabo Verde. Vanavond luisterde ik nog het nummer dat ik van haar ken: Sodade.
F.C. Porto.
Multatuli – Liefdesbrieven
Het kwam er gisteren niet meer van om de volgende stappen
te tonen van het werk aan het boek: Liefdesbrieven
uit de Privé-domeinreeks van De Arbeiderspers.
Ik kocht de katernen los bij Uitgeverij Boekblok.
Te beginnen bij waar ik de vorige keer gebleven was: mijn ontwerp voor het voorplat van de boekband. Daarbij de twee soorten leer die ik ga gebruiken om met ‘back pairing’ de ‘cushion onlays’ zoveel mogelijk te laten wegzinken in het leer. Anders gezegd: ik ga een wit leren band maken. Daarom ga ik leer lijmen in een andere kleur (hier rood). Door de achterkant van het leer te egaliseren zal ik meer van het leer weghalen bij de oneffenheden die het gevolg zijn van het leer dat op de bovenkant is gelijmd. Dat gekleurde leer zal langzaam wat wegzakken in het witte basisleer. Eerder deed ik dat bij een band voor een kookboek voor gerechten met paddenstoelen. De namen ‘Tine’ en ‘Mimi’ wil ik uit het leer snijden zodat het perkament wat ik eronder ga aanbrengen, zichtbaar wordt. Dit laatste moet ik nog gaan uitproberen.
Dit zijn de ongesneden, speciaal gevouwen katernen, die ik ga inbinden. Nog even iets over de volgorde. Er zit bij de bedrukte losse katernen één onbedrukt katern. Dat ga ik in het boek opnemen net voor het nawoord. Zelf vind ik het altijd wel prettig lege pagina’s in een boek te hebben om aantekeningen te kunnen maken.
Dit is de dun kartonnen band die bij de katernen geleverd wordt. Ik ga een band maken met stevige platten en een leren bekleding. Maar ik wil de afbeelding van Multatuli (voorplat), de rug van het boek en de tekst van het achterplat niet onbenut laten.
Dit is een stuk van de kartonnen band met allerlei drukmarkeringen. Die wil ik zichtbaar maken doordat dit de achterkant van de speciale boekenlegger wordt.
Voor de voorkant gebruik ik twee stukken karton: de rug compleet met markeringen en een tekst die de productiedatum aangeeft. De boekenlegger ligt nu in de boekenpers. De lengte van de boekenlegger is groter dan de hoogte van het boek. Overigens is hier de boekenlegger nog niet helemaal af.
Het voorplat en het achterplat vormen nu een katern van 1 blad. De vouw van het blad zal ik nog wat versterken en op dikte brengen. Dit extra introductiekatern komt voor in het boek. Dit katern ligt nu onder bezwaar.
Intussen ben ik al begonnen met het inbinden van de katernen. Dat zal later deze week, nadat het introductiekatern is toegevoegd, wel afgerond worden.
Groei- en bloei-avontuur: tussenstand
Er komt steeds meer groen op.
De komende dagen zal ik er niet iedere dag op terug komen.
Laten we komende zaterdag of zondag maar weer even afspreken.
Multatuli – Liefdesbrieven
Op 2 maart 2020 is het 200 jaar geleden dat Multatuli in Amsterdam werd geboren. In het kader hiervan herdrukt De Arbeiderspers uit de privé-domeinreeks nummer 54 uit 1979, ‘Liefdesbrieven’.
Dat was de reden dat Uitgeverij Boekblok de kans kreeg
om het boek uit te brengen in een versie van losse katernen.
Daar heb ik een exemplaar van gekocht.
Het speelt al een tijd in mijn hoofd maar ik kon maar geen
binding bedenken die me aansprak.
De afgelopen dagen ben ik daar actiever mee bezig geweest.
Een beetje ongewoon voor mij, maar de afgelopen dagen
probeer ik een ontwerp voor de boekband te maken.
Dus begon ik eerder deze week een soort van eigen lettertype te ontwerpen om die te gebruiken op de boekband. Maar dat is niet zo eenvoudig. Ik kijk altijd met veel bewondering naar al die verschillende lettertypes maar het lukt me eigenlijk nooit daar een soort van ontwerpbeleid in te ontdekken. Toch vreemd want we hebben maar 26 letters en een handvol leestekens en cijfers.
Druk bezig met die lettertypes maar of en hoe die dan op een boekband gaan passen? Daar was ik nog niet mee bezig. Dus ik liep wat vast.
Eduard Douwes Dekker trouwde op Java op 10 april 1846
met Tine van Wijnbergen.
De eerste groep brieven in deze bundel zijn aan haar gericht.
In september 1874 overleed Tine en op 1 april 1875
hertrouwde hij met Mimi Hamminck Schepel.
De tweede groep brieven zijn aan haar gericht.
Vanmorgen weer eens opnieuw begonnen met de letters met meer volume rechtsboven. Idee is wel de twee voornamen van de vrouwen aan wie Multatuli zijn brieven richtte als uitgangspunt te nemen.
Dan langzaam ontwikkelt zich een meer bruikbaar idee. Een combinatie van een soort van hart. Niet een hart uit één stuk maar uit onregelmatige lijndelen. Die kan ik misschien met rood leer maken en dan de cushion onlay techniek gebruiken.
Misschien met twee harten?
Als ik het linker hart wat kantel dan is het beeld misschien spannender?
In de bak met resten vind ik nog materiaal met twee kleuren rood.
Dan de tekst eens uitschrijven. Idee is nu om de letters uit het leer te snijden die de boekband gaat vormen. Dat wordt dan wit leer. Dan moet onder het leer straks wel eerst een materiaal met een kleur worden aangebracht. Zou perkament een idee zijn?
Met potlood getekende letters en vormen overtrokken met een zwarte pen. De plus tussen Tine en Mimi zou misschien ook een soort hart kunnen zijn.
Er moet nog het een en ander worden uitgedacht.
Misschien ook nog iets op de achterplat of de rug?
Daarnaast is bij het boek de dun kartonnen band meegeleverd.
In de kleuren van de privé-domeinreeks.
Die wil ik wel in het boek gebruiken maar niet persé
als boekband.
Morgen maar eens beginnen met het naaien van de katernen.
Meer informatie over:
= Everdina Huberta van Wijnbergen
= Mimi Hamminck Schepel
Groei- en bloei-avontuur
Beloofd is beloofd.
Ik zou pas weer iets laten zien van mijn kweektuintje
met munt als er ook iets te zien is.
Iedere dag kijk ik even (volgens sommigen meerdere
keren per dag) maar ik denk toch iets te zien.
Maar is het een oneffenheid in de kweekaarde of……
Volgens mij zie je hier kleine groene puntjes. Kleine blaadjes. Of het munt is weet ik niet. Ik hoop niet dat het onkruid is. Maar dit zou wel eens het begin van een glas muntthee kunnen zijn.
De weekmarkt is terug!
De weekmarkt van vanmorgen op de Grote Markt in Breda bestond weer uit alle soorten kramen: vis, kaas, groente, brood, delicatessen, kleding, stoffen, eieren en bloemen.
Natuurlijk is er soms wel het een en ander af te dingen op de markt. U mag kiezen waarop.
Maar we hebben dit lang niet gezien.
Het vulkaanlandschap op Fogo
Een aantal dagen geleden toonde ik een eerste deel
van ons bezoek aan de krater van de vulkaan die
het Kaapverdische eiland Fogo eigenlijk is.
Je houdt van vulkaanlandschappen of je houdt er
niet van. Maar als je van dat soort landschappen houdt
dan wordt je steeds weer verrast door de magie.
De kaalheid van het eerste gezicht blijkt heel gevarieerd te zijn,
het grijze blijkt uit een enorm gamma aan tinten te bestaan,
de verstilde steenstromen, de grilligheid, de speciale begroeiing.
Ook wel het element van gevaar, onzekerheid, onrust.
Dat allemaal is Chã das Caldeiras.
Gedurende het tweede deel van ons bezoek, verandert het weer.
Dat en het hoogteverschil maakte het steeds minder aangenaam in
korte broek.
De mist die op kwam zetten maakte het niet warmer.
Vervoerd worden in deze open safari-auto is heel stoer
maar warm was het niet. Tijd om weer af te dalen.
Alles bij elkaar was het een fantastische ervaring.
Letterlijk en figuurlijk.
Een verhaal hebben is één ding,
een verhaal vertellen is echt iets anders.
Zeker als het om geschiedenis gaat.
Dat is eigenlijk de belangrijkste les die ik leerde toen ik
boeken las van Barbara Tuchman.
De afgelopen weken las ik:
De kolonieman – Johannes van den Bosch – volksverheffer
in de naam van de koning. Geschreven door Angelie Sens.
Best een belangrijk boek.
Angelie Sens, De kolonieman – Johannes van den Bosch (1780 – 1844) – volksverheffer in de naam van de koning.
De Nederlander Johannes van den Bosch werkt als militair,
ambtenaar/bestuurder, commissaris-generaal, gouverneur-generaal,
minister van Koloniën en minister van Staat, in
Nederlands Indië, de Caraïbische eilanden en Suriname, en
natuurlijk in Nederland.
Daarmee had hij een belangrijke invloed op het Nederlandse
koloniaal beleid en beleid op het vlak van de arbeidsvoorziening.
Zeker onder de regeerperiode van Willem I.
De arbeidsvoorziening heeft te maken met het in cultuur brengen
van ‘woeste’ gronden in Nederland (later ook in België) door
er middelen en mensen (werklozen, wezen en andere groepen) naar
die gronden te brengen (Veenhuizen onder andere) en gereedschap,
kerken, scholen en afzet voor de producten te realiseren.
Super interessant boek over een enthousiaste, hardwerkende man,
zijn familie en zijn omgeving.
Maar als biografie niet meeslepend, geen page-turner.
Dat terwijl het verhaal er echt is. Exotische landen, hoge politiek,
veel ambities, persoonlijk drama. Het is er allemaal.
Maar in het boek te veel weggestopt. Helaas.
Grote, nieuwe plantensoort ontdekt in Breda
Gelukkig voor de horeca in Breda, eindelijk weer eens iets
positiefs voor hen.
Vanmorgen ontdekte ik een grote nieuwe plantensoort in
het centrum van Breda.
Op meerdere plaatsen staken die planten ineens op.
Dit is wat in aantrof op de Grote Markt Zuid. Bijzonder is vooral de ronde ‘mutsen’ die een aantal van deze planten ontwikkelen waardoor ze een beetje lijken op een hoge paddenstoel.
Bij dezen heeft de ‘muts’ zich nog niet ontwikkeld.
Op de Havermarkt ontdekte ik deze soort.
Wees gerust: later op de dag zag ik de terrassen: nergens was er sprake van het gevreesde personeelstekort, er waren geen bedrijven die door gevreesde liquiditeitsproblemen geen drank of eten konden verkopen, nergens waren er plotseling gevreesde faillissementen en nergens was het zo druk dat de mensen in de rij moesten staan. Meestal werd er ook geen anderhalve meter in acht genomen. De horeca is terug op het oude niveau.
Koningsdag in coronatijd
Vanmiddag rond half twee was het Valkenberg, ingang Catharinastraat,
afgesloten. Later zou dat voor alle ingangen gelden.
Probleem is natuurlijk als je mensen pas tegenhoudt als ze
het park in willen lopen, dat ze dan al in de binnenstad zijn.
Daar is weinig controle te houden. Dat is too little, too late.
Dit lijkt me niet de best denkbare aanpak. Jammer. Ook vandaag weer werk voor de ME in moeilijke omstandigheden.
Briefkaarten – Van den vos Reynaerde – Henri van Straten – Koptische binding
Toen ik deze week het werk aan de koptische binding met
de briefkaarten van Uitgeverij Boekblok wilde afwerken,
kwam ik er al snel achter dat ik bij sommige pagina’s
twee kaarten als 1 had ingebonden.
Bovendien twijfelde ik of de lengte van mijn draad wel voldoende was.
Toen ik de binding er uit haalde zag ik dar het fout ging.
Dus opnieuw begonnen met langere draden.
De gaten staan 1 cm van de rand van de kaart af.
Twee centimeter draad per gat is dus te weinig.
Ik heb 20 kaarten (inclusief de voor en achterplat), 2 rijen gaten
waarvoor ik 1 lange draad nodig heb.
Achteraf weet ik dat 3 cm per gat nog te weinig is.
Ga uit van 4 cm: 20 kaarten x 2 gaten x 4 centimeter= 1 meter 60.
Dat is waarschijnlijk ruim.
Ik werkte met 20 x 2 x 3 en dat was te krap.
Maar met kunst en vliegwerk ging het net. Zie hieronder.
Goed kijken en dan zie je dat bij het aanlussen van een volgende kaart de draden aan de binnenkant van de set kaarten moet uitkomen. Dan ga je daarna naar buiten om de kaart te verbinden met de kaart die er onder zit, om weer binnen de twee gaten uit te komen. Je moet voor het verbinden wel het aanlussen strak trekken. Dat is op de foto nog niet gebeurd.
Hier zie je de 4 naalden die ik gebruik. De rechte naalden gebruik ik voor de buitenste gaten. De naalden hadden korter mogen zijn maar de lengte doet er niet veel toe. De binnenste naalden zijn halfronde. Dat maakt het eenvoudiger om het verbinden voor elkaar te krijgen. Je moet een balans zien te vinden tussen hoe strak de draad zit en de ruimte die daardoor over blijft. Ik heb de juiste balans nog niet gevonden. Mijn draden zitten nog te strak. Je ziet dat hier de laatste kaart is verbonden en dat alleen het voorplat nog moet. Punt is dat ik te weinig draadlengte heb om het volgend de instructies van Keith Smith af te maken. Ik moet improviseren.
Uiteindelijk lukt het wel maar de hoek van de draad met de achterkant van de kaart moet 90 graden zijn. Dat is hij soms niet. Dat moet een volgende keer beter.
Als die hoek van draad en achterkant niet bij ieder gat 90 graden is loopt de draad op de rug niet mooi loodrecht. Maar neemt niet weg dat het boek goed in elkaar zit en mooi, vlak opent.
Deze Van den vos Reynaerde is in ieder geval af.
Groei- en bloei-avontuur: stand 25/04/2021
Nou ja, na een paar dagen mag je nog geen voortgang verwachten. Dus ik zal nog een paar dagen wachten voor ik weer een foto publiceer. Ik heb al wel zin in een glas muntthee, maar ik moet nog even geduld hebben.
Villa Wilhelmina – Villa Kakelbont
Vandaag was ik een dag vrij.
Er moest wat administratie gebeuren en daarom heb ik vrij genomen.
Maar ik gunde me ook een wandeling.
Ben vanuit het centrum in Breda richting Princenhage gelopen.
Onderweg maakte ik wat foto’s.
Spanjaardsgat.
Portret op een container die op de Haagdijk staat.
Deze bomen waren zo ongelofelijk groen. Het deed bijna pijn aan je ogen. Nijverheidssingel.
Portret op een schutting aan de Haagweg.
Villa Wilhelmina aan de Haagweg was altijd een soort van Villa Kakelbont voor mij. Lang werd het slecht onderhouden maar vormde het wel een geheel. Nu is het in delen opgeknapt/vernieuwd. Daar is het gehele beeld niet beter van geworden. De spreuk is wel goed gevonden en die zie je nog steeds op een gevelsteen: Dat Uwe Oogen open zijn Nacht en Dag over dit huis. 1 Koningen 8, vers 29.
Pico do Fogo
Hoe de route er precies heeft uitgezien in 2012 op Fogo
weet ik niet meer.
De foto’s en hun volgorde suggereren dat we twee maal in
de krater zijn geweest van de vulkaan op dat eiland.
Maar eerlijk gezegd weet ik het niet meer precies.
De foto’s zijn er niet minder mooi om.
Het lijkt wel het decor van een Star Wars film.
Ik hoor je denken: ‘alweer die vulkaan’. Maar de omgeving is zo indrukwekkend. Voor mij in ieder geval. En die piek ziet er steeds weer anders uit. Iedere keer mooi.
De kraterwand is zo imposant.
Van deze foto’s is een panoramafoto te maken. Heel mooi maar dat is niet zo eenvoudig om een panoramafoto op het internet te tonen. Los zijn ze ook mooi.
Dan weer even terug naar de aarde. Binnenkort een vervolg hierop.
Tijdelijke fietsenstalling?
Na de vele bekeuringen afgelopen weekend in Breda (+/- 300)
vanwege het overtreden van coronamaatregelen,
het grootscheepse politieoptreden, inclusief ME,
het afzetten van het Valkenberg en
de achtervolging in de binnenstad van groepen bezoekers
door politie op de fiets, auto, te paard,
ondersteund door Handhaving,
snap ik het ontmoedigingsbeleid om op Koningsdag de
binnenstad van Breda te bezoeken niet helemaal in combinatie
met het starten van een tijdelijke fietsenstalling bij
de ingang van het Valkenberg.
Groei- en bloei-avontuur: stand 24/04/2021
Ik kan er nog geen munt uit slaan.
Misschien wel de laatste terrasloze zaterdagmorgen
Gisteren liep ik in de ochtend even over de Grote Markt
in Breda en realiseerde me dat dit misschien wel
de laatste terrasloze zaterdagochtend is in deze coronapandemie.
Even vastleggen dus.
Grote Markt, zeg maar met de Grote Kerk in de rug.
Grote Markt, zeg maar met Judith in de rug.
Breda, Grote Markt Zuid.
Argusvlinder 