Zo af en to maak ik tijdens het wandelen ook foto’s.
Die komen dan vaak ook op mijn blog terecht.
Deze keer niet rond een thema maar gewoon wat me opviel.
Wandelfoto’s
Tagarchief: Nijverheidssingel
Nagekomen inzending – streep
Ik stel me zo voor:
een typische schildersauto komt aanrijden, parkeert.
De schilder stapt uit de auto en opent de twee achterdeuren.
In de laadruimte staan opgestapelde emmers met latex en blikken verf.
In verschillende afmetingen en kleuren.
Je ziet ook oude kranten, wat lappen op een stapel, kwasten en verfrollers.
Natuurlijk zie je ook de containers met schoonmaakmiddelen en verfverdunner.
Hij grijpt naar een van de emmers en tilt die met moeite op uit de auto.
Het lijkt alsof de plastic emmer ergens achter blijft hangen.
Een extra ruk en de emmer schiet los.
Wat de schilder niet meteen ziet, is dat er een straaltje latex
onder uit de emmer loopt.
Er ontstaat een kleine plas.
Maar dan ziet de schilder de verf druppelen.
Hij houdt de emmer wat van zich af en van de schrik draait hij zich om.
Net langs de lantaarnpaal.
De verf vormt een eerste ronde vorm.
Een beetje een ovaal.
Duidelijk nog niet van de schrik bekomen, maakt de schilder nog een omwenteling.
Hij weet zich niet goed raad.
Hij doet een paar stappen en de muurverf loopt rustig door op de grond:
nog een cirkel.
Pas dan komt de schilder op het idee de druipende verf te stoppen
door een vinger op het gat onderaan de emmer te houden.
Snel loopt hij daarna terug naar zijn auto
en zet de emmer op een stapel oude kranten.
De muurverf en de kranten zullen als de verf hard is geworden,
het gat wel dichten.
Hij pakt een andere emmer latex en gaat daarmee het bedrijvengebouw binnen
waar een klus op hem staat te wachten.
Wat achterblijft is een streep op het trottoir.
Het kan natuurlijk ook zijn dat een van de kunstenaars
van het voormalige hostel aan de Nijverheidssingel
een experiment heeft uitgevoerd met een restje oude verf.
Wie zal het zeggen?
Wanneer het gewone iets laat zien waardoor er lijn komt in het kijken
– over hoe een wandeling met een camera verandert zodra kijken zich verdiept –
Vorige week liep ik door het Valkenberg in Breda.
Het was het begin van een lange en warme wandeling.
Terwijl ik er liep, zag ik een toerist met een forse camera.
Duidelijk op zoek naar situaties om mooie plaatjes te schieten.
Toen ontdekte hij een beeld dat volgens hem een prima foto zou opleveren
en hij nam zijn camera en maakte een foto.
‘Daar loopt een streep door’, dacht ik terwijl ik hem passeerde.
Niet door de man, maar door de foto.
Ik sloeg af om het park uit te lopen.
Ik bedacht me dat het misschien wel een goed thema is voor de fotoserie.
In de lucht zag ik condensstrepen van vliegtuigen
en mijn eerste streep was zo gemaakt met mijn telefoon.
Terwijl ik doorliep, zag ik al snel veel meer strepen in het straatbeeld:
straatmeubilair, wegmarkeringen, hekken.
Werk genoeg voor mijn telefoon.
Al snel vraag je je af: is een kromme streep ook een streep?
Moet de streep altijd aangebracht zijn?
Kan het ook een schaduw zijn? Een weerspiegeling?
De opdracht is blijkbaar te vaag.
Bovendien zijn de foto’s die je dan maakt wel interessante foto’s?
Misschien word je gered door de serie.
Misschien kunnen 5 oninteressante foto’s met twee goede shots
toch een interessante serie maken?
Toen ik de 45 foto’s bekeek bij het maken van dit bericht
bekroop mij de twijfel.
Wat maakt nou dat een foto een interessante foto is?
Laten we eens proberen daar een antwoord op te formuleren.
Misschien is dat uiteindelijk wat een foto interessant maakt:
niet het onderwerp, niet de streep zelf,
maar het moment waarop je merkt dat je anders bent gaan kijken.
Een lijn in asfalt, een schaduw op een muur, een reflectie in glas
— ze waren er altijd al, maar pas tijdens deze wandeling begonnen ze zich te tonen.
In elke foto zit daarom iets van aandacht:
een kleine verschuiving van het gewone naar het opmerkelijke.
Misschien is dat genoeg.
Misschien is een interessante foto simpelweg een foto
waarin je even blijft hangen, omdat hij laat zien hoe de wereld eruitziet
wanneer je haar niet haastig passeert, maar rustig leest — streep voor streep.
Een wandeling op een rustige zondagochtend
Deze foto’s hadden jullie nog te goed van mij.
De Ginnekenstraat.
Karnemelkstraat.
Markendaalseweg.
Dezelfde Markendaalseweg maar dan vanaf de Fellenoordstraat.
Nijverheidsingel. De reden van deze foto is het beton in aan de overkant. Net boven de waterlijn. Ik liep hier lang geleden op iedere schooldag langs. Toen zat daar de CHV nog (Coöperatieve Handels Vereniging). Het was een overslagplaats voor onder andere veevoer. Dat werd onder andere via het water met schepen hier gebracht. Dus dat beton was deel van de kade.
Dit ankerpunt werd door de schepen gebruikt om het schip aan vast te houden.
Hoge Brug, Vismarktstraat en Grote Kerk….en het afval van de nacht ervoor dat nog niet is opgeruimd (de gemeente was al druk bezig).
De afgelopen weken was het druk in de Haven.
Weerspiegelingen in ruiten. Altijd leuk. Cingelstraat.
Breda, Cingelstraat.
Villa Wilhelmina – Villa Kakelbont
Vandaag was ik een dag vrij.
Er moest wat administratie gebeuren en daarom heb ik vrij genomen.
Maar ik gunde me ook een wandeling.
Ben vanuit het centrum in Breda richting Princenhage gelopen.
Onderweg maakte ik wat foto’s.
Spanjaardsgat.
Portret op een container die op de Haagdijk staat.
Deze bomen waren zo ongelofelijk groen. Het deed bijna pijn aan je ogen. Nijverheidssingel.
Portret op een schutting aan de Haagweg.
Villa Wilhelmina aan de Haagweg was altijd een soort van Villa Kakelbont voor mij. Lang werd het slecht onderhouden maar vormde het wel een geheel. Nu is het in delen opgeknapt/vernieuwd. Daar is het gehele beeld niet beter van geworden. De spreuk is wel goed gevonden en die zie je nog steeds op een gevelsteen: Dat Uwe Oogen open zijn Nacht en Dag over dit huis. 1 Koningen 8, vers 29.
Een andere hoek van Breda
Aanleiding is het feit dat er in Breda op een paar
plaatsen bomen gaan verdwijnen.
De bomen zijn ziek en worden vervangen.
Zo ook aan de Nijverheidssingel.
Een van de bomen aan de Nijverheidssingel.
De bomen op de voorgrond zullen dus ook wel verdwijnen. Kruispunt Tramsingel – Nieuwe Prinsenkade.
En omdat ik toch bezig was: gebouwen van de KMA of de Nederlandse Defensie Academie.
Koning Willem-Alexander brug met op de achtergrond de Rechtbank.
Simonse brug / Haagpoortbrug in Breda opnieuw aangekleed
Dat de brug tussen de Nieuwe Haagdijk en de Haagweg onderhouden werd,
was me een tijdje geleden al duidelijk toen ik (plots?) de
brug helemaal niet meer over mocht.
Vandaag werd ik er op gewezen dat de brug ver gereed is
en dat er grote beelden op staan.
Dus ben ik gaan kijken.
De ‘nieuwe’ beelden vind ik indrukwekkend maar de stijl van de beelden is niet modern. Toen ik de foto’s aan mijn vader liet zien gaf hij aan dat hij de beelden herkent van vroeger. Een eerdere versie van de brug had dergelijke beelden.
Volgens Google street view ziet de Haagpoortbrug er zo uit.
Dan zoeken in het beeldarchief van het Bredase Stadsarchief. Daar vond ik deze en de volgende foto. De informatie bij de foto geeft aan dat het beeldhouwwerk van Theo van Rijn is. Een kunstenaar uit Haarlem. Maar Wikipedia vertelt me meer over de kunstenaar. Over de brug vertelt het archief nog ‘De Haagpoortbrug is vernieuwd in 1928 en afgebroken in 1966. De brug is versierd met vier beelden, vervaardigd door de beeldhouwer Theo van Rijn uit Haarlem’. Deze afbeelding is gemaakt met het gezicht naar de hoek Nijverheidssingel / Nieuwe Haagdijk,
Wikipedia:
Theodoor (Theo) van Reijn (Breda, 28 mei 1884 – Haarlem, 6 augustus 1954) was een Nederlandse beeldhouwer.
Van Reijn was een zoon van Johannes Cornelis van Reijn, officier van administratie bij de Marine, en Jacomina Elisabeth Pasqué. Hij volgde in 1905 lessen aan de Rijksakademie van beeldende kunsten te Amsterdam, bij onder anderen Bart van Hove. In 1911 won hij de Prix de Rome en hij studeerde vervolgens enige tijd Rome. Hij trouwde in 1911 met Henriëtte de Kort, die in 1929 overleed. Hij hertrouwde op 19 februari 1931 met Helena Hermina Hartsuijker.
Gedurende de periode 11 september tot 8 oktober 1949 vond er een eretentoonstelling plaats van het werk van Van Reijn in het Frans Hals Museum in Haarlem. Het affiche voor deze tentoonstelling werd ontworpen door de Haarlemse kunstenaar Cock Pijnacker Hordijk, die jarenlang bevriend is geweest met Van Reijn. Pijnacker Hordijk heeft diverse portretten van Van Reijn gemaakt. Samen hebben zij onder meer portretten gemaakt van Paul Mirando.
In de collectie van het Breda’s Museum bevindt zich een klok uitgevoerd in de stijl van de Amsterdamse School gemaakt door Van Reijn. Naast bouwsculpturen maakte hij veel toegepast werk: lampenvoeten, deurkloppers, doopvonten en klokken. Hij maakte portretten van onder anderen Aart van Dobbenburgh, Heike Kamerlingh Onnes, Willem Kromhout, Maria Montessori en Jac. P. Thijsse.
Theo van Rijn of Reyn. Beeld op de Haagpoortbrug in Breda. Deze afbeelding is gemaakt met het gezicht naar het oude, niet meer bestaande, tramgebouw aan de Tramsingel.
De brug is nog niet af. Op 9 december moet het gereed zijn en even daarna vieren de ondernemers samen met de gemeente de opening (16 december).
Ik werd nog even afgeleid door de singel die stroomt door de stad met links de Sluissingel en rechts de Weerijssingel.
De nieuwbouw op de achtergrond is waar het kantoorgebouw van de BBA ooit stond. Ik vind het tot nu toe prachtig en ben zeer benieuwd naar het uiteindelijke resultaat.
Schorsmolenstraat 13
Er is nog een gebouw in Breda
dat een onzekere toekomst tegemoet gaat:
het kapucijnenklooster aan de Schorsmolenstraat.
Het gebouw is gebouwd in 1889 en is al die tijd in gebruik
geweest door de ‘Bruine Paters’.
Ik herinner me nog goed dat ik een tijdlang volleybal gespeeld heb
in de Fidelis. Een gebouw naast de kloosterkerk
voor allerlei (opbouw)activiteiten en sport.
Maar de huidige kloostergemeenschap gaat in april 2013 verhuizen.
De Kapucijnen in Nederland nemen af in aantal en moeten zich
dus steeds meer terugtrekken op minder huizen.
Wat er met het klooster gaat gebeuren is nog onduidelijk.
Het complex bestaat uit de kloosterkerk (de Fideliskerk), het klooster
met eigen begraafplaats en een bibliotheek, een grote tuin
en bijgebouwen.
Reden genoeg om nu het nog kan een serie foto’s te maken.
allemaal van de buitenkant.
Mijn wandeling ging onder andere over de Haagdijk. Hier de gevelversiering van Haagdijk 8.
Dit gebouw heeft ook niets met het Kapucijnenklooster te maken maar lag op de route: Haagdijk 71, voorheen groothandel in kaas.
Zicht op het klooster vanaf de Haagdijk.
Het beeld links van de ingang van de kloosterkerk.
Dit beeld siert de rechterkant van de gevel.
Een kijkje vanaf de Schorsmolenstraat in de kloostertuin.
Kapucijnenklooster aan de Schorsmolenstraat.
De lange muur van de kloostertuin in de Schorsmolenstraat.
Zo ziet het gebouw er uit met Street view van Google.
En hier zie je goed hoe groot de oppervlakte van dit historische gebouw neigenlijk is.
Herindelingswerkzaamheden aan de Tramsingel. De achterkant van het klooster.
Het Klooster, de kloostermuur en de Kerktoren (?) vanaf de Tramsingel.
Een van de bijgebouwen is in gebruik als ruimte voor de Franciscaanse orientatie.
De kloostermuur langs de Nijverheidssingel.
Kloostertorens.
Kapucijnenklooster.
Kapucijnenklooster.
Ik zou best graag de binnenkant nog eens op de foto zetten.
Argusvlinder 