Mochten mensen zich afvragen waar mijn versie van Liefdesbrieven van Multatuli is gebleven, het boek ligt op mijn ‘Te lezen’ stapel.
Categorie archief: Boeken
Tijd
Hier heb ik net vlieseline gestreken tegen een stuk textiel. Vlieseline komt in verschillende zwaartes. Daar heb ik nu niet zo op gelet. Wat ik wil bereiken is dat ik ‘kaarten’ maak met als onderdeel van de decoratie het textiel. Zoals in dit geval gaat de achterkant van een voorstelling bestaan uit textiel. Daarbij gebruik ik een deel van een boordje.
Dan lijm ik de afbeelding daarop en dat gaat dan een tijd in de boekenpers om te drogen. Daarna snij ik de kaart uit het textiel. Die kaart heeft voor de stevigheid dan drie lagen: 1 laag textiel, dan de vlieseline en dan het papier met de afdruk van een linostempel.
Maar ik kan natuurlijk ook op andere manieren een kaart maken. Enige restrictie voor de kaarten is dat ze straks in de doos passen.
Alexandrijnse gezangen
Twee schrijvers, gestorven in de twintigste eeuw, leiden ons als gidsen door de verborgen kanten van de stad en voegen nog meer patina toe aan de mythe van Alexandrië.
Konstantinos Kavafis was een obscure ambtenaar van Griekse herkomst, die zonder ooit promotie te maken werkte voor het Britse bestuur in Egypte, bij de afdeling Irrigatie van het ministerie van Openbare Werken. ’s Nachts dompelde hij zich onder in een wereld van geneugten, kosmopolitische contacten en een internationaal kroegleven.
Hij kende als zijn broekzak de wijk met bordelen, het enige toevluchtsoord voor zijn homoseksualiteit – ‘verboden en door iedereen diep veracht’, zoals hij schreef. Kavafis was een hartstochtelijk lezer van de klassieken en schreef zo goed als in het geheim.
…..
De personages uit The Alexandria Quartet: Justine, Darley en met name Balthazar, die zegt hem nog te hebben gekend, herinneren voortdurend aan Kavafis, ‘de oude stadsdichter’. Op hun beurt versterken de vier romans van Lawrence Durrell, een van die Engelsen die verstrikt werden door het puritanisme en het klimaat van hun land, de erotische en literaire weerklank van de Alexandrijnse mythe.
…..
Niemand heeft nauwgezetter de kleuren en fysieke sensaties beschreven die Alexandrië wekte. De drukkende stilte en de hoge hemel in de zomer, de pieren, de gele oever.
Irene Vallejo, Papyrus, pagina’s 26-27.
Gelezen: Koezmin, Alexandrijnse gezangen uitgebracht door de Statenhofpers uit Den Haag.
Ik koop en lees de Helmut Salden-serie vanwege de uitvoering
van de boekjes. Op de omslag wordt het legendarische lettertype
gebruikt dat door Salden is ontworpen.
Deze rijmloze gedichten bouwen voort op de mythe van de
bibliotheek van Alexandrië, de plaats waar men probeerde alle boeken
van de hele (bekende) wereld bij elkaar te brengen en de vernietiging
van die bibliotheek en zijn schat aan klassieke manuscripten.
Op die stad en zijn imago is een traditie ontstaan die door
Irene Vallejo wordt beschreven in het boek Papyrus dat ik op dit
moment ook lees.
De Alexandrijnse gezangen klinken vooral neerslachtig
(om het zacht uit te drukken).
Ik kijk uit naar de keuze voor het volgende deel.
Tijd
Al een tijdje ben ik bezig met een nieuw project.
Als boekbinder moet je ook dozen kunnen maken.
Bijvoorbeeld om een boek in te bewaren.
Maar wat nou als je een goede, mooie, stevige doos krijgt.
Waarom die dan niet vullen en versieren?
Mijn moeder had een wekkertje.
Je kent ze wel zo’n klein luid tikkend ding.
Maar het gaf de tijd niet goed meer aan (zei ze).
Het heeft een tijdje hier op mijn bureau gestaan
en volgens mij liep hij prima. Het luide tikken
was wel rustgevend.
Tot dat hij stopte.
Ik kreeg al weer lang geleden een blouse.
Die kon weg.
Het lostornen van het achterpand was een hele klus.
Deze blouse zat niet zomaar los in elkaar.
De naden waren dicht gestikt, omgeslagen, nogmaals
gestikt. Daar was tijd en aandacht aan besteed.
Wat nou als ik al die dingen samen zou kunnen brengen
in een project. Misschien moet er nog meer bij.
Wat ik in mijn hoofd heb is een ruw idee dat nog
alle kanten uit kan maar beginnen is vaak een goede manier
om het ‘probleem’ op te lossen.
Je combineert denken met handwerk. Je geeft je ogen de kost.
De doos en de klok in gedemonteerde toestand.
Met de wijzers en een stuk lino maak ik een soort van stempel.
Daar experimenteer ik mee op papier. Op zoek naar vormen, kleuren, ideeën. Eigenlijk is het een soort van schetsen.
Het groen is drukinkt aangebracht met de stempel op een stuk textiel van de blouse. Het rood is een lijm met een kleurstof. Aangebracht met een kwast.
Dit is een andere weg. Opgeplakte onderdelen op gekleurd karton met een aanzet tot een vorm met de gekleurde lijm. Het gaat nog een lange weg worden maar wel een heel leuke en leerzame.
Een echt jongensboek
De afgelopen dagen las ik Winnetou, de nieuwe Nederlandse vertaling,
van een verhaal dat ik van vroeger kende.
Dus ben ik ook even mijn boekenkast ingedoken.
Daar vond ik nog een paar deeltjes van de pocket-serie die ik
waarschijnlijk ooit las.
Maar uit de nieuwe vertaling werd me niet duidelijk hoe de nieuwe vertaling zich verhield ten opzichte van de drie delen uit de Karl May-serie die ik nog heb: deel 3, 13 en 49.
De serie waarvan ik de deeltjes heb stammen uit de jaren ’60 – ’70. Dus van rond mijn tiende jaar of later.
Dit deel: ‘De zoon van de berejager’ is in het Duits verschenen onder de titel ‘Unter Geiern’ (tussen gieren). Redactie: dr. F. C. de Rooy, in een vertaling van H. A. Richel-van der Hoog.
Dit zijn de 50 titels in de pocket-serie ‘voor zoon en vader’. Blijkbaar is die nieuwe titel een eerste van drie nieuwe vertalingen van ‘Winnetou’, het boek van Karl May dat in 1893 verscheen. Het kwam uit in drie delen.
Deel drie in de serie van 50 is dus ‘De zoon van de berejager’. Of ik die boeken vroeger ook daadwerkelijk gelezen heb weet ik niet. Naast de boeken waren er ook de populaire films met Lex Barker. Barker speelde de rol van ‘Old Shatterhand’ maar speelde ook de rol van ‘Tarzan’ in 5 films (!) en een rol in La dolce vita. Daarnaast waren westerns een populair genre op televisie. Denk aan Bonanza en Gunsmoke.
Dit is de achterkant van deel 13: De boodschap van Winnetou. Dat de serie boeken van Karl May ook boeken bevatten die zich afspelen in het Midden-Oosten (Hadji Halef Omar en Kara Ben Nemsi en het gebied waar hun verhalen zich afspelen wordt omschreven als het Turkse rijk) was me onbekend. Daar is in dit deel nog geen sprake van.
Mijn derde deeltje is deel 49 uit de serie: Het testament van de Inca.
Dit is dan de nieuwe vertaling van Josephine Rijnaarts en Elly Schippers. Spannende verhalen over vroegwijze Old Shatterhand die veel bewondering heeft voor culturen die anders zijn dan de zijne en die niet automatisch in de bekeerstand schiet als de dingen anders lopen dan hij vanuit zijn christelijke achtergrond gewend is. Dat alleen al lijkt me opmerkelijk voor boeken uit de tweede helft van de 19e eeuw, begin 20ste. Opmerkelijk is dat dit deeltje uit de reeks door de boekhandel op de achterflap nog steeds beschreven wordt alsof het een verhaal is van Winnetou en Old Shatterhand.
De verhalen laten zich heerlijk lezen.
De schrijver toont je de denkwijze van de hoofdfiguren
en dat maakt het aan de ene kant zo aantrekkelijk omdat
je als lezer mogelijkheden aangereikt krijgt waar je misschien zelf
niet automatisch op zou komen. Maar al snel leer je die mogelijke
ontwikkelingen te voorspellen. Of dit dan ook leuk en
interessant blijft voor oudere lezers. Ik vrees van niet.
Maar ik heb genoten.
Voor uitgevers is het werk al heel lang een leuke
bijverdienste.
Ter herinnering: Boekenweek
De Boekenweek gaat gestaag door.
Zorg er voor dat, nu het weer kan, je voldoende cultuur
tot je neemt.
Dat kan allerlei vormen aannemen bijvoorbeeld in de vorm van
een boekje van minder dan 50 pagina’s met Alexandrijnse Gezangen.
Geschreven door de mij volledig onbekende schrijver Koezmin.
Wikipedia is dan een goed startpunt:
Michail Aleksejevitsj Koezmin (Jaroslavl, 18 oktober 1875 – Leningrad, 3 maart 1936) was een Russisch schrijver, dichter en componist. Daarnaast was hij criticus en vertaler.
Koezmin stamde uit een adellijke familie en studeerde aan het conservatorium van Sint-Petersburg, onder andere bij Rimski-Korsakov. Als componist wist hij echter niet echt naam te maken.
Pas op zijn drieëndertigste publiceerde hij zijn eerste werk als schrijver. Koezmin behoorde aanvankelijk tot de symbolisten en wordt gerekend tot de ‘zilveren’ generatie van de Russische literatuur. Hij was de enige Russische schrijver die in zijn tijd openlijk voor zijn homoseksualiteit uitkwam. Zijn korte roman “Op vleugels” (1906), die zich afspeelt in de zwoele Jugendstilsfeer van Sint-Petersburg, veroorzaakte deswege een schandaal. Koezmin werd ook “de Peterburgse Oscar Wilde” genoemd.[1]
In 1910 publiceerde Koezmin in het acmeïstische tijdschrift ‘Apollon’ het manifest “Over de schone klaarheid”, waarin hij aangaf terug te willen keren naar de klassieke verzen van bijvoorbeeld Aleksandr Poesjkin. Hij eist van de dichter duidelijkheid, logica en adequate vormen en objecten. Zelf noemt hij dit ‘klarisme’. Koezmins poëzie is doordrongen van een rituele religiositeit en een erotische sensualiteit.
Na 1929 werd zijn werk in Rusland niet meer herdrukt. Zes jaar later stierf Koezmin op 61-jarige leeftijd in grote armoede.
Alexandrische gezangen, 1906, gedichten.
Dus dit is een deel uit de Saldencahiers, nummer 5 van de Statenhofpers in Den Haag. Alexandrijnse gezangen. Deze keer is de vorm waarin de boekenweek tot me komt een boek van een margedrukker met een voorliefde voor de bijzondere letterontwerpen van Helmut Salden.
Ter herinnering: Boekenweek
Ben vanmiddag nog even naar de lokale boekwinkel geweest.
Ik zocht twee titels maar één was er al uitverkocht.
Dat is jammer want dat was de eerste druk.
Maar gelukkig was de andere titel nog wel te koop.
Zesde druk.
Die zesde druk slaat natuurlijk op ‘Papyrus – Een geschiedenis van de wereld in boeken’ van Irene Vallejo. Ik heb er nog niets van gelezen dus dat houden de lezers van mijn blog nog tegoed. Trouwens de ondertitel doet me wel denken aan de ondertitel van het boek ‘Wat bomen ons vertellen’. Die ondertitel was: ‘Een geschiedenis van de wereld in jaarringen’. Andere schrijver (Valerie Trouet), andere uitgeverij (Meulenhoff en Lannoo) en andere vertaler/ster (Fred Hendriks en Adri Boon). Links ligt het boekenweekgeschenk van Hanna Bervoets (Wat wij zagen).
Valerie Trouet, Wat bomen ons vertellen.
Multatuli – Liefdesbrieven
Natuurlijk het is saai: iedere keer dezelfde titel voor
een stukje over het stapje voor stapje inbinden van een boek.
Maar voor mij kost het deze tijd.
Het boek is bijna af en ik ben er blij mee.
Op de foto ligt het boek op een stuk Zaansch Bord.
Een leeslint voor Everdina (Tine) van Wijnbergen en een voor Mimi Hamminck Schepel. De boekenlegger ben ik op deze foto vergeten. Dit is mijn versie van het boek Liefdesbrieven van Multatuli dat in de reeks privé-domein is verschenen bij De Arbeiderspers en in losse katernen bij Uitgeverij Boekblok / Atelier de Ganzenweide.
Multatuli – Liefdesbrieven
Een laatste blik op de rug van het boekblok.
De achterkant van het boekblok zit al tegen de achterplat gelijmd.
Nu is het tijd voor de voorkant van het boekblok.
Dit boek is dus gisteren ‘in zijn band gezet’, daarmee is dit
een bandzetter.
Multatuli, Liefdesbrieven in een uitgave in losse katernen van Uitgeverij Boekblok en Atelier de Ganzenweide gaat dadelijk in de boekenpers. Benieuwd naar het eindresultaat? Je ziet het volgende keer.
Voor wie de Jas past
In de Veemarktstraat, de straat in Breda met de leukste
winkels en restaurants, zit een kleine winkel die
afbeeldingen inlijst maar die ook grafiek verkoopt.
Vaak ook werk in een Japanse stijl.
Dus ik kijk er altijd in de etalage.
Gisteren zag ik er iets heel anders.
Een paar dagen eerder had ik het ook al gezien maar toen
drong het nog niet helemaal tot me door.
Op de schildersezel stonden 2 werken. Beide van de Eindhovense margedrukker Mizdruk. De drukkerij van Jan Willem van der Looy. Al eerder was op mijn weblog werk van hem in het kader van de ‘School of bad printing’ te zien. Hij drukt vooral met felle kleuren en het motto is ‘Let’s make imperfection great again’. Ik zou dat niet zo snel als motto gekozen hebben maar het is wat het is.
Het onderste werk op de schildersezel functioneert een beetje als visitekaartje.
Dit is de poster die in de Veemarktstraat te koop is. Mizdruk (Jan Willem van der Looy) met de geuzennaam ‘School of bad printing’.
Multatuli – Liefdesbrieven
Ook bij de tweede boekband gaat iets mis.
Maar iets dat ik kan oplossen.
De meeste problemen kun je wel oplossen bij het boekbinden.
Eerst heb ik het tornen van de blouse afgemaakt.
Dit is het rugpand van de blouse. Dat wil ik gaan gebruiken bij een volgend project. Daarbij wil ik deze textiel gaan bedrukken. Dus dat moet ik eerst gaan uitproberen.
Wat er fout ging laat ik niet zien maar je ziet wel de oplossing. Dan kun je wel raden wat er daar mis is gegaan. Toen ik de omslagen ging lijmen bleek dat het karton toch hoger is en dat de hoeken te kort zijn afgesneden. Het was maar een millimeter maar het lukte niet om het sluitend te krijgen. Daarom heb ik bedacht op de vier hoeken een smal strookje perkament aan te brengen. Dat is stevig genoeg om de opening te overbruggen. Ik laat het perkament in een soort van punt uitlopen dus kan het ook de helft van de hoek bedekken. Als je het niet weet denk je dat het zo hoort.
Zo ziet de binnenkant van de hoek er dan uit. Aan de buitenkant zie je niets van het perkament. Het paste paper dat ik als schutblad gebruik is erg stevig. Ik besloot het voor- en achterplat niet op te vullen tot het niveau van het leer. De rugkant van het boekblok en de boekband zijn gelijmd en het boek ligt nu in de boekenpers. Morgen doe ik de voorkant.
Multatuli – Liefdesbrieven
Natuurlijk heb ik gisteren ook wat tijd gevonden
om aan de boekband van Liefdesbrieven te werken.
Een paar foto’s:
Het eerste waar ik mee begon was het voorbereiden van de hoeken en de omslag bij de rug. Ik kies voor de klassieke omslag die iedereen nog kent van schoolboeken.
Dan een stuk papier er onder om de overslag goed van lijm te kunnen voorzien.
Hier is de onderkant gereed.
Hier de bovenkant. Langzaam wordt de werkelijke bladspiegel van de voorplat zichtbaar.
Al is de rode boekband nog niet gereed, ik leg de witte en de rode naast elkaar.
Zo gaat de rode er uit zien. De rode zal nu in de boekenpers gaan om er voor te zorgen dat de omslagen zich goed vastzetten op het karton.
Het levert in ieder geval leuke foto’s op.
Idee voor een boekband?
Als hobby-boekbinder gebruik je producten van dieren,
de huid in de vorm van leer of perkament, lijm en garens
kunnen grondstoffen bevatten van dierlijke oorsprong.
Daar sta je misschien niet altijd bij stil maar soms
wordt je daar met je neus op gedrukt.
Zo bezocht ik eens een eindexamententoonstelling van
de kunstacademie in Breda.
Van een van de mensen die daar hun werk lieten zien,
kocht ik toen het volgende voorwerp:
een tekst over de huid van een koe gelaserd uit
een huid van een koe.
De maakster zal ik bij een volgende keer hier vermelden. Die informatie heb ik nu niet hier. Op internet heb ik de tekst teruggevonden. Een gedicht van Iraira Cedillo.
Op de foto zit de tekst in een plastic hoes en daarom is
die soms moeilijk te lezen. Maar de tekst is:
A Cow’s Outside
A cow’s outside is mainly hide,
Undoubtedly this leather
retains a cow’s insides inside,
and holds a cow together
De aardigheid in de tekst zit hem in het woord ‘inside’ (binnen
of binnenste). Ik ben geen dichter dus een recht toe, recht aan
vertaling kan luiden:
De buitenkant van een koe is hoofdzakelijk huid
Zonder twijfel houdt dit leer
het binnenste van de koe, binnen,
en houdt het de koe bij elkaar.
In de leren tekst houden de letters, de woorden,
de zinnen, elkaar ook nog eens bij elkaar.
De Engelse tekst kun je hier vinden.
Nu zit er over te denken om deze leren tekst te gaan gebruiken
op een volgende boekband. Zoals je hebt kunnen zien heb
ik pas losse katernen gekocht van een groter formaat van
een boek dat over boekbinden gaat.
Hopelijk past het.
Het is ook een motivatie om zuinig om te gaan met leer
en perkament en om steeds opnieuw na te denken over het hergebruik
van materialen in een nieuw product.
Multatuli – Liefdesbrieven
Eigenlijk wilde ik mijn bericht van vandaag
‘Liefdesbrieven met een zelfgemaakt wattenstaafje’ noemen.
Maar ik wil de serie berichten over het boek Liefdesbrieven,
met brieven geschreven door Multatuli niet verstoren.
Het back pairen is zo goed als gereed. Ik kan me gaan richten
op het schoonmaken van de letters, het plakken van het paste paper
en het lijmen van het leer aan de platten van grijsbord.
Dat schoonmaken van die letters is niet zo’n goed idee, in die zin dat er ook andere manieren moeten zijn om letters of een andere afbeelding op leer aan te brengen en zonder beschadiging weer te verwijderen na afronden van je bewerking. Ik probeer het hier met verdunner en een doek. Dat werkt niet zo goed. Zo’n doek werkt niet fijnmazig genoeg.
Zoals te zien heb ik nog net genoeg paste paper om die achter de letters te lijmen.
De vorige foto’s waren van zaterdag. Het is intussen zondag. Het witte leer ligt mooi in het rode leer verzonken. Mijn ervaring tot nu toe is dat het na het lijmen van het leer op de platten nog mooier komt te zitten.
De achterkant is opgeruimd. Het dunnen van het leer levert veel vuil op dat je wel wil verwijderen omdat je anders de kans hebt dat je dat straks aan de goede kant kunt zien. Het dunnen van het leer is een interessant proces. Ik heb het nu een paar keer gedaan maar iedere keer is het weer net iets anders. Misschien zie je iedere keer weer meer details. Nu viel me de verkleuring op van die plaats die je aan het dunnen bent.
Om zo gericht mogelijk de letters schoon te maken wilde ik dat proberen te doen met wattenstaafjes. Maar omdat ik die al tot twee keer vergeten was mee te brengen besloot ik een soort van wattenstaafje zelf te maken: sateprikker, stukje pyjama en schildersplakband. Werkte prima. Omdat je veel nauwkeuriger kunt werken verschijnen er ook nog een paar oneffenheden. Ook die zijn weggehaald.
Hier pas en meet ik het paste paper. Het papier moet niet onder de back pairing decoratie komen en ook niet in de scharnier van het boek.
Die zit. Nu kunnen de platten en de rug volgen.
Dat kan dan zo dadelijk in de boekenpers.
We naderen de finish. Dan kan ik eindelijk het boek ook eens gaan lezen!
Paying the land – Terug aan het land
Vertalen van teksten is in de stripwereld nog iets waar
wel iets aan te verbeteren valt.
Afgelopen weken las ik het stripverhaal/graphic novel
van Joe Sacco.
Joe Sacco heeft een journalistieke stripstijl.
Zijn verhalen zijn vaak geen verzonnen verhaaltjes maar een verslag
van een journalistieke zoektocht.
In dit geval naar de omstandigheden van de oorspronkelijke bewoners
van Noordwest-Canada.
De titel ‘Terug aan het land’ benadrukt het aspect van teruggeven aan het land wat je van het land gaat afnemen. In het licht van de geschiedenis een beetje een ‘zweverig eco aftreksel’ van het verhaal. ‘Paying the land’ heeft meer aspecten in zich: het moeten betalen voor land dat van jou is, überhaupt betalen voor land en dan de mogelijke weg naar de toekomst; zou die liggen voor de oorspronkelijke bewoners bij het meer respectvol omgaan met de ‘aarde’. Lees het verhaal er maar eens op na.
Terwijl ik dit boek lees (bijna 250 pagina’s) lees ik ook een
nieuwe vertaling van ‘Winnetou’. Oorspronkelijk geschreven door
Karl May in 1893, nu in een moderne vertaling van Josephine Rijnaarts
en Elly Schippers.
De boeken van Karl May zijn belangrijk geweest voor onze beeldvorming
van de oorspronkelijke bewoners. Natuurlijk naast films en allerlei
andere culturele uitingen.
De vertaling gaat ook over de rol van ‘Winnetou’ op dat beeld.
Hoe ver die beeldvorming gaat realiseerde ik me vandaag toen ik me
wilde aankleden om naar mijn werkplaats te gaan.
Op mijn stoel lag mijn broek. Een spijkerbroek. Kijk eens naar het logo.
Wikipedia over spijkerbroek: Een spijkerbroek, ook wel jeans, is een broek die meestal van een blauwe, sterke, gekeperde katoenen stof (denim oftewel spijkerstof) wordt gemaakt. De broeken zijn voorzien van een soort kleine klinknagels die de zakken verstevigen, vandaar de naam spijkerbroek. Jacob Davis en Levi Strauss kregen op 20 mei 1873 octrooi op deze bevestigingswijze. Oorspronkelijk was dit type broek bedoeld voor goudzoekers en mijnwerkers en later als werkkleding. In de tweede helft van de 20e eeuw zou de spijkerbroek uitgroeien tot een algemeen geaccepteerd mode-artikel.
De impact van de verhalen over de oorspronkelijke bewoners
van Noord-Amerika en de manier waarop die of werden afgeslacht of
bijeengedreven werden en van hun land werden verdreven, gaat ver.
In de inleiding (veel verder ben ik nog niet) lees ik het volgende:
Inderdaad, het rode volk ligt op sterven!
Van Vuurland tot ver voorbij de Noord-Amerikaanse meren ligt de reusachtige patient languit op de grond, geveld door een onverbiddelijk lot, dat geen mededogen kent.
Hij heeft zich er uit alle macht tegen verzet, maar tevergeefs, zijn krachten taanden zienderogen, er resten hem nog een paar ademtochten, en de stuiptrekkingen die van tijd tot tijd zijn naakte lichaam doen trillen zijn convulsies die de dood aankondigen.
Is dit vroegtijdige einde zijn eigen schuld?
Heeft hij het verdiend?
Pagina 14, inleiding door Karl May op Winnetou.
Uit 1893 in een 2021 vertaling van Josephine Rijnaerts en Elly Schippers.
De eerste regel zegt het meteen: geen tekst van 2021.
Maar de vragen aan het einde zijn eigenlijk ook het onderwerp
van de bezoeken die Joe Sacco brengt aan Canada.
Helaas is het beeld van Karl May maar ten dele waar.
De oorspronkelijke bewoners zijn niet verdwenen.
Ze zijn door de overheid ontworteld. Dat is veel erger.
Sacco vat dat bijvoorbeeld samen in de volgende plaat.
De overheid sleurde mensen de bush uit om hun kinderen de scholen in te krijgen, en die studeerden zich weg van onafhankelijkheid op het land en toe naar een geldeconomie zonder banen.
Het deel van het boek over de onderhandelingen over het land
tussen overheid en de oorspronkelijke bewoners vind ik ingewikkeld.
Moeilijk te volgen. Maar de boodschap is duidelijk.
Het is een heel goed boek.
Op ‘Winnetou’ kom ik zeker nog een keer terug maar
dan moet ik het eerst gelezen hebben.
Multatuli – Liefdesbrieven
Vanochtend weer druk bezig geweest. Op dit moment ligt het leer in de boekenpers. Als morgen blijkt dat de decoraties voldoende in het rode leer liggen dan ga ik verder met het reinigen van de letters en het leer lijmen op de basis voor de boekband. Misschien kan dan maandag het boekblok al in de boekband. Anders later deze week.
Multatuli – Liefdesbrieven
Een sprint op een weblog.
Dat is waar je hier naar kijkt.
Ik probeer mijn achterstand weg te werken die ik heb
opgedaan bij bloggen over het maken van de
leren bekleding voor het boek ‘Liefdesbrieven’.
Net als bij het witte leer eerder, snijd ik nu uit het rode leer de namen van de vrouwen van Multatuli aan wie hij de brieven in het boek schreef: Tine en Mimi. Die zwarte randjes hier en daar moet ik nog proberen schoon te maken.
Het leer is aan de voorkant ver gereed. Ik moet de uitgesneden letters nog nalopen, schoon maken, dan aan de achterzijde het leer gaan dunnen zodat de witte stukken leer mooi in het rode leer ‘zakken’. Back pairing wordt dat genoemd. Zoals je wel kunt zien is er nog voldoende over van het paste paper om een grillige structuur in rood en wit te krijgen achter de letters.
Hier zie je het scherpe uiteinde van het leerdunmes op het stuk leer liggen dat straks de achterzijde van de boekband wordt. Daar heb ik een smalle strook wit leer gelijmd. Door op de plaats van het gelijmde leer voorzichtig de vleeszijde van het leer te dunnen kan het witte stuk leer in de rode basis wegzakken.
Ook bij de hartvormen ben ik deze techniek aan het toepassen. Ik heb deze techniek afgekeken van Mark Cockram. Ik zag een keer een serie video’s van hem en daar besprak hij meerdere manieren om het basisleer van een boekband te decoreren met stukken ander kleurig leer.
Morgen weer verder.
Multatuli – Liefdesbrieven
Eerder kon je hier zien dat hoewel ik tevreden was
over de boekband die ik aan het maken ben, er toch een
probleem mee was waardoor ik besloten heb opnieuw te beginnen.
Het leer was door iets te fanatiek dunnen op twee punten
ingescheurd.
Opnieuw willen beginnen is één ding maar……
Dan heb je wel voldoende leer nodig. Dit is al het witte leer dat ik nog heb. Dus er moet iets anders bedacht worden. Ik heb nog wel de boekband verder afgemaakt en ook het boekblok kreeg nog een paar aanvullingen.
Het boekblok heb ik nog eens in de voornamelijk witte boekband gestopt. Dan zie je dat het er op zich goed uitziet.
Het boekblok heb ik uitgebreid met kapitaalband, wit kapitaalband. Daarnaast twee leeslinten. Twee: één voor Tine en één voor Mimi. Ik weet het, met een speciale boekenlegger zijn twee leeslinten misschien wat veel.
Dus: nieuwe platten uitgesneden en een stukje ruggenbord. Die allemaal weer, op de juiste afstand van elkaar, met elkaar verbonden met kraftpapier. De mal die ik gebruikt heb om de positie van de tekst en de vormen goed aan te brengen had ik nog liggen. De basis voor de boekband past er precies op.
Geen wit leer meer beschikbaar in mijn werkplaats, maar wel rood. Wat nu als we de kleuren wit en rood eens omdraaien?
Hartjes uitsnijden en een smalle witte strook voor op de rug. Het proces verloopt nu allemaal wat sneller omdat ik al weet wat ik moet doen en omdat de afmetingen bekend zijn en de mallen er nog zijn.
Dan gaat het deze kant op.
Ook met het uitsnijden van de letters is begonnen.
Er was ook nog een stuk van het rode paste paper over. Niet veel meer, dus is het wel zoeken naar een bruikbaar stuk. Hier houd ik dat al even achter de letters maar toekomstige foto’s zullen hiervan een beter beeld geven (hoop ik).
Vandaag kwam er een pakket
Al een tijd terug had ik twee stuks van het
‘Het geïllustreerde boekbindersboek’ gekocht.
Alleen het was nog niet helemaal gereed.
Het gaat om een van origine Duits boek over het bedrijf
van het boekbinden. De schrijvers zijn L. Brade & Dr. E. Winkler.
Het boek is in Duits gepubliceerd in 1860 en in Nederland
kwam het in 1861 uit.
Ook deze keer komt het boek van Uitgeverij Boekblok die deze uitgave in losse katernen uitbrengt in samenwerking met Atelier de Ganzenweide. Het boek is van een groter formaat dan de meeste uitgaves in losse katernen. Bij de boeken kun je afbeeldingen downloaden die in het boek ook staan. Die kun je dan zelf op de omslag bijvoorbeeld verwerken. Dat is ook de reden dat ik er twee exemplaren van ‘Het geïllustreerde boekbindersboek’ heb gekocht.
Het was een behoorlijk pakket. Voorlopig kan ik dus weer vooruit.
‘Het geïllustreerde boekbindersboek’ is van een behoorlijk formaat. Ik heb het al doorgebladerd en er zitten nog genoeg verrassingen in. Maar meer details volgen binnenkort.
Multatuli – Liefdesbrieven
Balen, en nog eens balen.
Het gereed maken van het leer is zo goed als af.
De decoratie (twee hartvormen en de lijn op de achterplat)
is heel mooi in het witte leer komen te liggen.
De boekband heb ik ook afgemaakt. Hier kun je zien dat het leer op de scharnierpunten gedund is (de lichtere streepjes in het bruine leer bij de rug). De rug en platten zijn op het leer gelijmd. Het heeft een nacht in de boekenpers gelegen. Nu haal ik de hoeken van het leer eraf om de omslagen mooi te kunnen bevestigen.
Dit is de ‘mooie’ kant. Maar hier is al te zien wat er mis is gegaan. De scharnieren zijn iets te veel gedund. Daardoor zijn er twee scheuren in het leer ontstaan. Precies op de scharnier, links boven de harten.
Hier zie je dat heel goed. Op zo’n scharnierpunt gaat het leer natuurlijk nog eens extra open staan. Ik maak de band wel af maar heb besloten de band opnieuw te maken. Dat is balen. Veel extra werk terwijl verder deze band goed gelukt was.
Het voorplat ziet er goed uit.
Dit geeft me de gelegenheid om het afwerken van het leer nog eens extra aandacht te geven. Ik had de ruimte tussen de platten en de rug al 1 millimeter breder gemaakt dan ik normaal doe. Leer vraagt meer ruimte dan linnen. Om het boek mooi te laten sluiten moet het leer voldoende ruimte in de rug hebben. Vervolgens had ik het leer gedund langs de scharnierpunten. Nu het inslaan nog eens op een andere manier proberen.
De inslagen zijn gereed. De rode streep op het achterplat zit er mooi op. Mooi in het midden en horizontaal.
Het rode leer is mooi in het witte leer gezonken. Als je er met je vingers over gaat voel je geen hoogteverschil. De letters zijn redelijk uitgesneden. Het zou mooier zijn als de randen van de letters gedund zouden zijn zodat je ze naar binnen kunt laten vallen. Maar dat krijg ik op dit moment nog niet voor elkaar. Voor nu is dit prima.
Maar de inscheuring die stoort me. Even stoppen en later de draad weer oppakken.
Argusvlinder 