Soep lust ik eigenlijk altijd, ook in de ochtend.
Vanmorgen was het de beurt aan courgette/pesto soep.
Courgette/pesto-soep. Afkomstig van de Soepermarkt in Breda.
Auteursarchief: Argusvlinder
Bronzen uit Diamabad
Als laatste stad op onze reis in India in 2013 die begon
in Pushkar, bezochten we New Delhi.
Daar bezochten we het National Museum.
Daar zag ik voor het eerst een groter aantal vondsten
van de Harappa cultuur.
Een paar foto’s.
Helaas heb ik meestal de toelichting niet gefotografeerd. Ook zijn niet alle foto’s even goed geslaagd. Maar daar staat tegen over dat de werken zeldzaam zijn.
Soms is iets beter dan niets. De beelden zijn heel erg herkenbaar. bijvoorbeeld die opgeplakte ogen, anatomisch niet correct, zie je vaak op dit soort beelden.
Deze ogen zijn op dezelfde manier aangebracht.
Dit is een van de bronzen beelden van Diamabad. Diamabad is de moderne naam van de vindplaats in de staat Maharashtra. Op Wikipedia wordt dit beeld omschreven als: ‘a sculpture of a water buffalo, 31 cm high and 25 cm long standing on a four-legged platform attached to four solid wheels’.
Harappan Bronzes from Diamabad
Total four bronzes of Harappan Age (circa 2000 BC) were discovered from Diamabad in Ahmad Nagar District of Maharashtra which includes one Chariot and three big animal figures.
All these four bronzes from Diamabad were solid cast by the lost-wax method, which is typical bronze casting technology of Harappa.
On the basis of presence of 1% Arsenic contents in these bronzes Dhavalikar (M.K. DHAVALIKAR) and present author are in the opinion that these four bronze of Diamabad also belong to late period (2000 BC).
“a sculpture of a rhinoceros 19 cm high and 25 cm long standing on two horizontal bars, each attached to an axle of two solid wheels”
“a sculpture of a chariot, 45 cm long and 16 cm wide, yoked to two oxen, driven by a man 16 cm high standing in it;”
De volgende tekst is van een bord in het museum:
Harappan Bronzes from Diamabad
This ornate bronze chariot from Diamabad has two main parts: one of which consists of a pair of bulls (appear like combined bull & horse) with a yoke on their neck and the second which possesses a plank with two solid wheels on either side with a charioteer (man) standing.
Both parts of this bronze are connected with a long pole fixed in chassis and the other end is inserted into yoke.
Two solid wheels are connected with an axle, in between, the chassis is marked by a plank with a frame on open work characterized by two vertical beams with curving tops secured by two cross bars.
The tall and slim charioteer resembling with the face of famous dancing girl.
“a 25 cm high sculpture of an elephant on a platform 27 cm long and 14 cm wide similar to the water buffalo sculpture, but axles and wheels missing;”
De Schenkelworkshop 16: de buitenschenkel
Tot nu toe heb ik steeds gebruik gemaakt van de ‘zaagvlakken’
van de schenkel. De kant waar je het gat in de schenkel
kunt zien. De karakteristieke vorm die je nu al heel
wat keren hier voorbij hebt zien komen.
Maar de buitenkant van de schenkel is ook interessant.
Wat kan ik daar mee doen?
Hopelijk heb ik de definitieve vorm van de ‘2020’-decoratie die ik wil maken. Op de tekening zie je de aanpak en de volgorde. Op het bovenste vel is de eerste ‘2020’ gedrukt.
De buitenkant van de schenkel (buitenschenkel) is niet helemaal rond. Eigenlijk is de buitenkant een beetje bonkig. Als je hem rolt dan blijft hij geregeld liggen. Bij vier van die ‘lig’-momenten trek ik de omtrek van de schenkel op papier. Dat worden de vier bouwstenen voor mijn volgende lino. Of schenkel mannelijk is weet ik niet dus als dat niet zo is dan hoor ik dat graag. Overigens wat een mooi woord: buitenschenkel. Zou dat bestaan?
Die vier vormen heb ik uitgeknipt om daarmee een soort van compositie te gaan maken.
Het zou zoiets kunnen worden maar helemaal tevreden ben ik niet. Dat is het ‘risico’ als je eerst een soort van schets maakt. Nu neem ik sommige dingen over van deze schets maar pas ook nog een paar aan.
Zelfde stuk papier maar de vormen aangezet met een stift. Je ziet dat ik voor de herkenbaarheid toch ook de ‘zaagvlak’-vorm heb gebruikt. Maar nogmaals, niet helemaal tevreden.
Hier is dan de Before & after. Rechts zie je mijn uiteindelijk ontwerp op een stuk linoleum.
De eerste snedes zijn gemaakt in de lino. Kleine stukjes gaan wit blijven de rest krijgt een eerste kleur. Vandaar ga ik verder in de lino snijden. Spannend.
Groot pakket
Een paar dagen geleden heb ik materiaal gekocht
waarmee ik omslagen voor boeken kan maken.
Gisteren kwam een groot pakket aan huis en vandaag
kon ik het openmaken in mijn werkplaats.
Als je vindt dat je niet vaak genoeg cadeaus krijgt kun je er ook zelf voor zorgen. Nu heb ik daar niet over te klagen maar als idee wilde ik dat maar even meegeven. Ik kocht papier, of liever gezegd karton en tyvek. Tyvek heb ik nog nooit gebruikt maar mensen zijn er enthousiast over en het laat zich blijkbaar ook goed bedrukken.
Tyvek is een synthetisch materiaal dat bestaat uit vezels van HDPE (hoge-dichtheid-polyetheen).
Het materiaal werd door het bedrijf DuPont ontwikkeld en als handelsmerk geregistreerd. Het bestaat uit willekeurig georiënteerde en thermisch gefixeerde vezels van zuivere HDPE. Tyvek lijkt op papier en is gewoon te beschrijven en bedrukken, maar scheurt niet en is vloeistofdicht en waterdampdoorlatend. Het materiaal is knipbaar en snijdbaar. Tyvek wordt toegepast als papiervervanger bij onder andere hedendaagse, waterbestendige planafdruk, Enveloppen en polsbandjes voor popfestivals, plantlabels, ook als basismateriaal voor wegwerpoveralls (“witte pakken”), ook als bekleding van afscherming en isolatiemateriaal voor gebouwen. Moderne drukkerijen bieden quasi alle drukwerk aan op dit weers- en verouderingsbestendige product.
Uitgepakt ziet dat er zo uit. Het achterste vel is Zaansch bord, de andere gekleurde vellen zijn ‘board’ (zeg maar karton) en het eerste gebroken witte vel is de tyvek. De verschillende soorten gekleurd karton zijn kandidaten voor de omslag van het product van De Schenkelworkshop: Soep.
Een bericht zonder corona
Toen ik gisterochtend door de binnenstad van Breda liep
zag ik dat men bezig was om in de Veemarktstraat de laatste
feestverlichting op te ruimen.
De Schenkelworkshop 15
Een vorige keer zag je me een afdruk maken op
een stuk linoleum. Toen begon ik met het uitsnijden
van de afbeelding. Het resultaat gaat het spiegelbeeld
worden van het eerste ontwerp.
Maar nu eerst de lino verder uitsnijden en op maat maken.
De afbeelding is uitgesneden. Zowel de arceringen als de vorm. Grote vraag is dan natuurlijk in welke mate het snijden gelukt is. Dat zie je het best door de lino te inkten.
zo ziet de lino eruit als hij is ingeinkt. Als je de afstanden tussen de arceringslijnen niet heel consequent aanhoudt dan levert dan een zwakker beeld op. Daar moet ik mezelf nog veel verbeteren. Toch nog twee foutjes: op 1 plaats is een lijn te ver doorgetrokken en op een andere plaats is een beschadiging ontstaan.
Afgedrukt is dit het beeld. Het blauwe materiaal is veel zachter om in te snijden. Dan heb je minder kracht nodig maar vooral aan de zijkanten vraagt het om extra geduld. In het echte linoleum kun je veel preciezer snijden. Dat is tenminste mijn eerste indruk. Dat betekent dat je eenvoudiger meer lijnen op dezelfde vierkante centimeter kunt zetten zonder steeds in de fout te gaan. Het is ook eenvoudiger het begin en eind van iedere lijn te bepalen.
Blauwe wenskaart met ruimte om hierna nog tekst toe te voegen. De delen met magere lijnen lijken sneller tot een goed resultaat te leiden.
Nog een witte wenskaart. Deze zwarte inkt is die uit de kleuterschool set. Dit is niet de zwarte block print inkt. Deze inkt doet het dus goed op de linoleum. Dadelijk zul je zien dat het bij de houten afficheletters minder goed gaat.
Nogmaals geprobeerd een ‘2020’-boog te maken. Probleem is dat ik de denkbeeldige as waar omheen de cijferblok ‘2020’ draait niet op één plek hou. De verticale ‘2020’ heeft de ‘as’ op de onderkant van het papier liggen terwijl dat die ‘as’ voor de andere cijferblokken hoger ligt.
Nog een poging. De inkt dekt minder goed zeker nadat ik ben gaan experimenteren met het toevoegen van water aan de inkt. Nu nog in meerdere kleuren en in de juiste (?) volgorde, dan komen we er wel. Voor de volgorde kan ik bijvoorbeeld beginnen met kleur 1 voor beide horizontale blokken, dan een andere kleur voor de diagonale blokken en een derde kleur voor het verticale blok. Ik kan ook kiezen om van links naar rechts te werken. De laatste afdruk is dan de cijferblok die onderste boven ligt. De meest rechtse dus.
Door de ‘as’ te verleggen naar de rand van het papier
win ik ruimte boven de cijferblokken. Dat is hard
nodig want er moet nog een stukje tekst boven.
De Schenkelworkshop 14: Boek-in-boek
Vandaag een eerste blik op hoe het zeer
kleurrijke boek-in-boek idee gaat werken.
Als je straks het middenkatern openslaat
is dit het beeld:
Onafhankelijk van elkaar kun je het binnenste boek en het buitenste boek dan omslaan. Dus als ik het binnenste boek omsla dan krijg je het beeld van de volgende foto.
Sla je het buitenste blad dan weer om dan verdwijnen de getekende/handgekleurde schenkels en komt de rand met gedrukte schenkels in beeld.
Hij die niet kan lachen, moet geen winkel beginnen. – Confucius
Vorig jaar zag ik een eerste boek uit de reeks Saldencahiers.
Dit jaar zijn al weer twee delen verschenen
en die kocht ik direct.
Het gaat om prachtig gemaakte boeken met een omslag met
letters die ontworpen zijn door Helmut Salden (letterontwerper
en boekverzorger).
Veel lezers zullen zijn boekverzorging en letters kennen van
de Russische Bibliotheek van Van Oorschot.
De boeken die nu verschijnen zijn heel mooi verzorgd.
Het zetwerk is van Chang Chi Lan Ying en gedrukt door
Jan de Jong.
De Salden-reeks maakt de Statenhof Pers vanwege
de schoonheid van de letters en het zo karakteristieke, onmisbaar aan de naam van de ontwerper verbonden karakter ervan.
Daarnaast wil de uitgever zijn bewondering voor deze typografische meester tot uitdrukking brengen.
Met de Saldencahiers beoogt de uitgever literaire teksten van wat kleinere omvang toegankelijk te maken binnen het kader van een eenvoudige maar verzorgde reeks boeken met een uniforme vormgeving.
Dit weekend las ik Aforismen van Max de Jong.
Omdat ik de term wel kende maar wel eens precies wilde weten
wat een aforisme een aforisme maakt, ben ik dat gaan uitzoeken.
Mijn lekensamenvatting is dat een aforisme een korte tekst is
rond een opmerkelijke gedachte met een soort
van universele waarheid.
Bij mijn onderzoekje vond ik de titel van dit bericht:
Hij die niet kan lachen, moet geen winkel beginnen.
Een waarheid als een koe, zeker ten tijde van corona,
in één zin, niet beïnvloed door de culturele achtergrond
van de bedenker of bijvoorbeeld zijn leeftijd.
De prachtige uitgave van Statenhofpers van Aforismen, geschreven door Max de Jong. Uitgekomen als Saldencahier.
Niet alle aforismen van Max de Jong zijn zo recht voor de raap
als de titel van dit stukje.
Voor sommige aforismen helpt het als je iets van de
persoonlijke omstandigheden van Max de Jong weet maar
als je dat niet weet vertellen de aforismen dat wel.
Sommige zijn bepaald door de literaire microkosmos
van het Gooi van voor 1946. Maar een aantal
spreken heel direct tot ons:
Zodra iets pijnlijk wordt, raken we in de buurt van de waarheid.
Uit: Aforismen, door Max de Jong. Pagina 25.
Het was genieten.
Ik kan het boek aanbevelen!
Fokke & Sukke helpen de KLM door de corona
We zetten de komende jaren vól in op de verkoop van kleine porseleinen huisjes.
De Schenkelworkshop 13
Het idee voor het boekje Soep is om drie katernen
op te nemen in een klein boekje.
Het centrale katern is het katern met daarin het
boek-in-boek mechanisme met daaromheen illustraties
die gebaseerd zijn op de vormen van de schenkel.
Tot nu toe is dat gelukt met de zaagvlakken van
de schenkel. De min of meer ronde buitenkant
is tot nu toe nog niet benut.
Daar loop ik al even over te denken.
Vandaag heb ik het papier voor katern 1 en 3
gevouwen en open gesneden.
Daarnaast loop ik na te denken over de tekst.
Misschien wil ik ook nog een fotokatern opnemen.
Met de foto’s wordt het maakproces onderdeel
van het eindresultaat.
Vandaag Zaansch bord gekocht om daar de omslag
van te maken.
Daarom vandaag veel testdrukken en weinig
afdrukken die ook in het uiteindelijke resultaat
terecht zullen komen.
Stel je voor dat ik dit maak met drie kleuren: de horizontale bijvoorbeeld in rood, de verticale in zwart en de tussenliggende in een andere kleur. Daarbij de verticale als laatste en dus best leesbaar. De verticale en die er gelijk naast die is verkeerd afgedrukt. De ‘2’ moet het buitenste teken blijven. Dit uitprobeersel was ook om de rode inkt goed in te rollen.
Tests om op eerder afgedrukte zwarte afbeeldingen nu een rode te zetten. Ik kies er bewust voor om niet een situatie te creëren waarin je er voor kunt zorgen dat de linosnedes precies boven op elkaar afgedrukt worden.
Deze afdruk is op hetzelfde papier als waarmee de katernen worden gemaakt voor het boek.
Ik ben niet ontevreden met het testresultaat.
Deze twee komen in het uiteindelijke boek.
Dan maak ik nog een paar testafdrukken op verschillende kleuren papier. De eerste drukgang heb ik eerder deze week gemaakt.
Wenskaart, afdruk met alleen rode inkt.
De laatste afdruk heb ik gemaakt op een stuk linoleum. Eens zien hoe het daarin snijdt.
Het begin is gemaakt. Dit is vooral om te oefenen en het gevoel voor de linoleum te krijgen. Dan ga ik denk ik nog een nieuw schenkelontwerp maken en dat ook uitwerken met deze echte linoleum.
Er is dus nog veel te doen.
De ochtend begon prachtig
Breda, Grote Kerk (alweer? ja alweer).
De panden aan de Grote Markt (west) staan al deels in de zon en weerspiegelen in de ramen van het Stadhuis.
Allemaal winkels
Het laatste bericht over Jaipur bevat foto’s
van winkels of ‘uitstallingen’.
De eerste foto is – ik weet niet wat de man verkoopt-
een soort shop-in-shop concept.
De man zit pal voor een winkel en wel zo dat de klanten
van de stoffenzaak niet vrijuit de winkel in of uit kunnen.
Maar eigenlijk ben ik wel benieuwd wat die man verkoopt/aan de man brengt. Die metalen vorm naast zijn tafel wordt min of meer gereproduceerd op het bord waar reclame of uitleg gegeven wordt en in de drie vormen op tafel. Maar die mooi op maat geknipte stukken krant met ertussen zilverpapier die met een touwtje bij elkaar gehouden worden. Geen idee wat het is.
In die grote straten in het centrum van Jaipur zitten veel winkels en soms zit er bijna een hele overdekte markt achter. De winkels zijn heel vaak van dezelfde grootte en er zijn er ontzettend veel die textiel verkopen.
De ‘hoofddoeken’ die je hier uitgestald ziet, op de richel. zie je op veel plaatsen. Maar hier was een hele rand met groepen gelijke ‘modellen’ en kleuren te zien. Er liep iemand op dat balkon, dus dat schept mogelijkheden.
Waarom mijn schoen met Hickies daar weer tussen moest gaan staan…..
Die rand vormde een echte façade. De ruimte er achter was een beetje een rommeltje maar vanaf de weg zie je daar natuurlijk niets van.
Beneden zat iemand op straat te demonstreren hoe je eigenlijk zo’n hoofddeksel moet vouwen. Hij gebruikte daar een stuk van een stam van een boom als maat. Die stam houdt hij tussen zijn knieën op zijn plaats.
Een winkel met koekjes in allerlei maten en vormen mag dan natuurlijk niet ontbreken.
Jaipur, Pink City
Je kunt heel, heel veel foto’s in India maken van
prachtige monumenten. Heel oud, oud en nieuw.
Maar net als vaak in Azië is het al fantastisch om
gewoon over straat te lopen.
Al voor we naar Fort Amber gingen was het me opgevallen dat er bijeenkomsten waren. Volgens mij verkiezingsbijeenkomsten. Daarom zie je boven op deze mooie poort in het centrum van Jaipur een meneer in uniform (heel klein). De bijeenkomsten worden nauwkeurig in het oog gehouden. Er waren bij de bijeenkomst in de buurt van deze poort ook een aantal auto’s van televisiestations met schotels op het dak. Maar te veel aandacht van fotografen werd niet op prijs gesteld.
Nou ja, een onduidelijke foto van een bijeenkomst lukte dan nog net.
Maar ook buiten de bijeenkomst waren er sporen van de activiteiten die er waren. Deze meneer maakte dat heel duidelijk en het leverde deze grappige foto op.
Drukte, rust; politiek, handel en godsdienst, alles kom je tegen en vaak heel dicht of zelfs naast elkaar.
De winkels. zoveel kleur, zoveel geuren, zoveel geluid. Altijd een feest in India.
Het volgende bericht gaat ook nog over Jaipur.
Dan gaan we terug naar New Delhi.
Grondkapjes
Inderdaad ik maak weer goede sier met de veren
van iemand anders.
In dit geval is die iemand anders: Astrid Beckers.
Ze heeft een fotoboek gemaakt en gepubliceerd en
ik mocht daar een exemplaar van kopen.
De mondkapjes die op de grond slingeren zijn een goed
beeld voor de coronacrisis: rommelig, vijandig, zeer
ongemakkelijk, een beeld van verkeerde keuzes,
verkeerd gebruik, overal aanwezig als het virus,……
Met plezier gelezen en bekeken. Atelier Libri en Astrid Beckers.
De schenkelworkshop 12
Een klein foutje zie je meteen bij het afdrukken
van een lino. Jammer maar ik wil niet iedere keer opnieuw
beginnen. Maar er zitten er ook deze keer een paar in.
De lino is gesneden. Maar ik ging meteen weer experimenteren met de inkt. Soms leer ik het nooit. Resultaat was een paar slechte testafdrukken. Toen heb ik alles weer schoongemaakt maar dacht toen een paar situaties te moeten corrigeren. Enfin, eerst nog twee ‘plekjes’ die al mis waren voor het repareren.
Bij het repareren heb ik de problemen niet verholpen maar groter gemaakt. Kijk maar eens bij de afdrukken.
Zo ziet de lino er uit als hij ingeinkt is.
Dit is nog een test. Links, midden, is te donker.
De afdruk is beter maar nu worden de fouten duidelijker. Ik heb een paar definitieve afdrukken gemaakt. Eens zien of er nog met een tweede kleur overheen ga en of ik daarbij de lino nog aanpas.
Dit is de boek-in-boek constructie.
Kielegat: ontwerp carnavalswagen
In een van de horecagelegenheden in Breda zag ik,
een beetje verstopt, achter het raam van een deur,
een ontwerp voor een carnavalswagen van een tijdje terug.
Bron: Stichting Kielegats Carnaval Museum (?)
De weekmarkt was er weer vandaag!
Breda, Grote Markt.
Terug naar de stad
Fort Amber was een geweldige ervaring maar
onderweg terug naar de stad Jaipur maakte ik nog een
paar foto’s. Een beetje los zand.
Zonder een duidelijk thema maar sommige zijn ook
nu nog steeds leuk (voor mij dan toch).
Ik vermoed papadum, van meel van zwarte linzen. Als ik er aan denk krijg ik er al zin in. Gelukkig kun je dat in Nederland ook goed eten.
Man Sagar-meer.
Dit paleis, Jal Mahal ligt in het Man Sagar-meer, een kunstmatig meer.
Terug in Jaipur.
Valentijn, een dag later
Versiering voor Valentijnsdag. Maar nu een dag later. Kasteelplein, Breda.
De Schenkelworkshop 11
Ook de schenkelkrans (27 schenkels), gekleurd met kleurpotlood, is af. Nu zijn van 2 vellen, elk aan één zijde gedecoreerd met schenkels. De achterkanten hebben aan de uiteinden nog een redelijk groot vlak. Een leeg vlak. Idee is om daar nu ook iets te gaan maken.
Tussendoor even deze vingeroefening. Je weet nooit hoe je een nieuw idee kunt opdoen. Maar deze zijn het in ieder geval niet geworden. Ik ga toch nog een linosnede maken. Het zal helemaal bestaan uit rechte lijnen. De gele kleur op de achtergrond is gemaakt door na het linodrukken de roller uit te rollen. De vormen in de inkt op de roller zie je terug in het gele vlak. De zwarte schenkels zijn er daarna op gezet.
Zeven centimeter breed en 14 centimeter hoog. Dan eerst omtrekken van 5 schenkels op het materiaal gezet. Deze keer alleen de buitenkant van de schenkel benut.
Rechts blijft de rand recht (dat komt straks natuurlijk links). Reden is dat ik aan die kant vanuit de bovenhoek rechte lijnen laat ‘uitwaaieren’ naar de onderkant. De schenkels en de ruimtes waar de schenkels overlappen, krijgen rechte lijnen die onder een (rechte) hoek staan van de lange lijnen en van elkaar.
Links volgt de rans de grenzen van de schenkels. De lijnen snij ik uit maar ze zijn niet diep. Dat zal om meer aandacht vragen bij het in-inkten. Dit blauwe materiaal is heel zacht. Dat snijdt dus snel maar maakt het moeilijk (denk ik) om heel precies te snijden. Misschien moet ik ook eens een lino snijden met schenkels in traditioneel linoleum.
Argusvlinder 