Dat zou Spielberg gezegd hebben over Humphrey Bogart
in zijn rol van Dobbs in The Treasure of the Sierra Madre.
Hoofdrol Humphrey Bogart, regie John Huston.
De vader van John Huston (Walter Huston) speelde ook in
deze film en won één van de drie Oscars voor deze film.
Best Actor in a Supporting Role: Walter Huston
Best Director: John Huston
Best Writing, Screenplay: John Huston
De film uit 1948 is nog steeds goed aan te zien. The Treasure of the Sierra Madre.
****
De bloem was vannacht dicht gegaan en ging in de ochtend langzaam open.
Schitterend gezicht.
De angst voor harde regen en wind heeft het toch gewonnen. De Parodia Magnifica hebben we van het balkon af gehaald en binnen op de vensterbank gezet.
Maar binnen is het ook een prachtig gezicht.
Breda, Halstraat.
Het is een coronamaatregel.
Dat is wel duidelijk.
Opvallend is het zeker.
Breda, Reigerstraat.
Vismarktstraat.
De verklarende tekst: Houd 1,5 meter afstand.
Breda, Haven.
Hoge Brug.
Breda, Hoge Brug.
Torenstraat.
Torenstraat.
Korte Brugstraat.
Een serie foto’s omdat ik bang ben dat een harde regenbui
de bloem wel eens helemaal kapot kan maken.
Bovendien verandert de bloem gedurende de dag enorm.
‘S nachts sluit de bloem zich en in de ochtend staat
hij bij ons op het balkon niet meteen in de volle zon.
Die zon komt pas rond de middag.
De bloem is overigens heel eenvoudig en mooi, fotogeniek.
Dit is rond 08:00 uur. Net na een regenbui is de bloem nog helemaal dicht.
Al snel gaat hij een beetje open.
Allereerst heb ik de eerste zijkant compleet gemaakt. De bovenste twee dwarslatten gaan de twee planken dragen. Zo kan ik op drie niveaus straks de lades met letters wegzetten: op de bodem en op de twee planken daarboven. Ieder heeft dan ongeveer 20 centimeter voor de 5 lades die samen zo’n 16 centimeter hoog zijn.
Dit wordt de tweede zijkant. Doordat ik drie rechte stroken gebruik, heb ik hier minder materiaal voor nodig dan voor de eerste zijkant. Deze tweede zijkant is ook van de dwarslatten voorzien (nog niet op deze foto).
Dan kan ik eens proberen de losse onderdelen in elkaar te zetten. Dan ziet het er zo uit vanaf links. Een plank ontbreekt nog want daar moet ik nog wat hout voor zoeken.
Zo kijk je er dan tegenaan vanaf rechts. Je ziet dat ik de zuil een beetje help met blijven staan, door er wat flessen en metalen driehoeken tegen en op te zetten en leggen.
Maar het is nog steeds een stapeltje hout. Tijd om deze houten delen eens in de verf te gaan zetten.
De bovenkant van de bodem. Ik zal natuurlijk het hout in meerdere sessies moeten verven al was het maar dat je niet boven en onderkant tegelijk kunt verven. De verf is op waterbasis. Geen idee hoe lang dat moet drogen in mijn behoorlijk warme werkplaats. Bovendien dekt de verf niet in een keer.
Dit is een van de toekomstige twee planken.
Eerste verfbeurt voor zijkant nummer 1.
Zo ziet zijkant nummer twee er uit. De aantekeningen met zwarte stift gaan er in ieder geval niet in een verfbeurt onder komen.
Extra bericht: nog geen drie kwartier later!
Extra bericht.
Iedere keer als we naar de cactus kijken is de bloem
weer verder.
Tussen de ochtend en de middag zie je al gelijk het verschil.
Probleem wordt wellicht de regen die voor deze week
is voorspeld. De regen was vorig jaar ook een spelbreker.
Maar vooralsnog gaat het goed.
Dit was vanochtend.
Dit is rond 17:00 uur vanmiddag.
Een timmerman ben ik niet en zal ik nooit worden.
Maar de 15 lades die ik gemaakt heb van karton
hebben nog een betere bescherming nodig.
Daarom ga ik een soort van letterzuil maken
waar in drie lagen, steeds 5 lades, vrij,
kunnen worden opgeborgen.
De afgelopen weken had ik eigenlijk zonder bedoeling,
de lades die gereed waren op een oude plank van
een meubel uit de douche geplaatst.
Die plank had de juiste breedte: 35 centimeter.
De lades zijn 30 c 30 cm.
Dus kon ik die lades makkelijk oppakken.
Daarom ga ik die plank gebruiken als de bodem voor mijn
letterzuil. Maar de plank is niet diep genoeg.
Die zaag ik nu in twee stukken en zet daar kleine balkjes
onder om het weer een geheel te maken.
De bodemplaat is er nu twee geworden.
De eerste 5 lades staan op de bodem die op twee balkjes staat. Op dit moment staan alle 15 lades weer op de bodem. Maar intussen begin ik aan de zijkanten. Die zijkanten gaan de twee andere leggers dragen. Er stond nog hout dus probeer ik dat zoveel mogelijk op te werken. De gleuf die in de bodem gekomen is gaat straks in de diepte van de letterzuil komen te liggen. Als ik dan de lades er terug in schuif blijven ze niet steken in die gleuf.
Hier pas ik de bodem op de twee delen die samen een van de zijkanten gaan vormen. De andere zijkant krijgt een andere vorm. Dat moet wel want ik heb onvoldoende hout om nog eens 65 bij 25 cm uit te zagen.
Ander perspectief, dezelfde delen voor de zijkant (onder) en de bodem van mijn letterzuil (opstaand). Om het geheel wat meer samenhang te geven heb ik vanmiddag ook al even verf gekocht. Dan ga ik de nu nog losse delen eerst in de verf zetten. Verf op waterbasis.
Zoals altijd stond de afgelopen winter onze cactus (een Parodia Magnifica heb ik vorig jaar geleerd) op een droogje in de slaapkamer. Als het weer dan weer wat beter wordt zetten we hem op het balkon. Nu lijkt het er op dat hij voor het tweede jaar op rij gaat bloeien.
Het leuke is dat iedere keer als je op het balkon gaat kijken, het lijkt alsof de knop geler wordt. Is door corona in ieder geval niet alles veranderd.
Afgelopen vrijdagochtend ging ik naar de weekmarkt om
tot de ontdekking te komen dat er iemand veel gele verf over had.
Ik vermoed dat de terreinknecht van NAC (clubkleuren geel en zwart)
gevraagd is om ook een rondje door de stad te gaan.
Zo gevraagd, zo gedaan.
Dit is de Reigerstraat in Breda. Het kan natuurlijk ook zo zijn dat dit weer een nieuwe coronamaatregel is?
Na al die zonnige dagen was het vrijdag nog niet heel licht. Een enkele kraam was dan ook verlicht. Zeker bij de kramen op de Grote Markt Zuid onder de bomen.
De meeste kramen en hun marktlui waren weer terug van vakantie.
Kramen in opbouw vanaf het bordes van het Stadhuis.
De grote gele streep in de richting van de Catharinastraat.
De kredietcrisis ligt nog geen 10 jaar achter ons.
We zitten midden in een pandemie met bijbehorende
economische crisis.
Je zou verwachten dat financiële instellingen er
dan op gebrand zijn om iedere vorm van verwarring,
onduidelijkheid en slechte dienstverlening tegen te gaan.
De focus zou moeten liggen bij het wekken van vertrouwen.
De AFM (Autoriteit Financiële Markten) zou daar veel,
heel veel aandacht voor moeten hebben.
Veel mensen in Nederland zullen in deze tijd benaderd worden
door financiële instellingen met de vraag zich
te identificeren. Nu met corona: online identificeren.
Nog even los van de informatie die men verzamelt en
hoeveel zekerheid dat de financiële instellingen gaat geven,
deel ik hier mijn ervaringen met 2 credit card- bedrijven.
Beide organisaties hebben een website voorbereid.
De een laat de website optreden als een soort app met
mogelijkheden om foto’s te maken van documenten en van
mijzelf. De andere organisatie heeft op een website alleen
de mogelijkheid gemaakt om documenten (foto’s) te verzenden.
Kortom:
= verschillende benaderingen;
= verschillende techniek;
= de een vindt een rijbewijs een geldige document om je te
identificeren, de ander niet;
= de een wil een foto van een recente rekening met je adres erop,
de ander wil een selfie.
Het wordt nog gekker.
Deze organisatie zegt: geef ons je BSN niet. Scherm het af. We hebben het niet nodig.
De andere organisatie zegt: we hebben je BSN nodig en we hebben het recht om er naar te vragen.
Tegengestelde verhalen op belangrijke punten terwijl
beide organisaties zich beroepen op dezelfde regelgeving.
Je mag veronderstellen dat de Autoriteit Financiële Markten
hier met kromme tenen naar zit te kijken.
Zou het niet beter zijn als de AFM dit wat beter zou voorbereiden
met de financiële organisaties.
Het beeld dat dit uitstraalt is dat van een sector die niet
weet wat de regels zijn, de regels naar de eigen hand zet
als het hen uitkomt.
Geen bedrijfstak gereed voor een volgende crisis.
Geen betrouwbare partner.
Overigens geeft een recente rekening, een kopie van een
legitimatiebewijs en een selfie via een webpagina
net zoveel zekerheid dat er niets fout zal gaan met
het financiële product in de nabije toekomst,
als een coronatest zekerheid geeft dat je geen corona krijgt.
Geen. Het is een momentopname, niet meer, niet minder.
Oh ja, die app die foto’s maakt werkt heel slecht en
vraagt daardoor veel tijd.
Vervolgens duurt het ongeveer drie weken voordat die
credit card organisatie je laat weten dat je identificatie
gelukt is.
Alles bij elkaar een klassiek voorbeeld van hoe het niet moet.
In mijn vorige bericht over Pushkar liet ik al een
aantal dingen zien die niets met dromedarissen of kamelen
te maken hebben.
Vandaag ga ik daar verder.
Al eerder had ik genoemd dat het deels een soort van agrarische beurs is. Zo kun je er naast dromedarissen ook gereedschap kopen. Zoals hier voornamelijk houten exemplaren.
Er zijn ook veel souvenirkramen. Het is wel eens prettig niet omringd te worden met mensen die dingen aan je willen verkopen die bedoeld zijn voor westerse toeristen. Hier zijn veel dingen bedoeld voor de binnenlandse, Indiase markt. Niet dat mensen niet proberen iets aan je te verkopen, dat doen ze echt wel. Geef ze eens ongelijk.
Er waren ook standwerkers, personen die op een beursstand spullen proberen te verkopen. In dit geval ging het om een soort van magische plant. De planten die hij verkocht waren in een soort van gedroogde status. Maar als je die water gaf dan bloeiden de planten in korte tijd op tot deze kleine groene boompjes.
Dit waren de planten die hij verkocht in de opgedroogde staat. Leuk was dat het eigenlijk overal, altijd druk was. Daardoor kon je steeds de moeite nemen alles goed te bekijken.
Hier komen we aan bij het tentenkamp. Tijd voor een verse jus d’orange. Dan ons even opfrissen om in de avond weer terug te gaan naar het stadje om daar te eten.
Die avond was er een vuurwerk. Uitkijkend over de sarovar van Pushkar was dat goed te zien.
Dichter bij het meer zagen we dat er een Aarti aan de gang was. Dit was de eerste keer dat we dat in het echt zagen. De laatste foto’s zijn belangrijker vanwege de herinnering dan dat het mooie foto’s zijn. Mijn toenmalige camera had zijn beste tijd gehad en was niet zo snel vanwege de lens. Zo heeft ieder voordeel een nadeel.
Nog niet zo lang geleden kocht ik een serie
houten letters. Afficheletters worden die genoemd.
Ze zijn bedoeld om affiches te drukken.
Om de letters op te bergen op een manier dat je er
toch gemakkelijk bij kunt ben ik een letterzuil
aan het bedenken.
Maar eerst heb ik van karton 15 lades gemaakt.
Dit gaat lade nummer 15 worden.
De laatste lade bevat niet veel letters: een ‘X’, een ‘Y’, een ‘Z’ en een ”’ (enkel aanhalingsteken). Volgende stap is om een deels houten, deels papieren constructie te maken met letters. Ik denk met een bodemplaat en twee leggers met wat extra vrije ruimte zodat je de lades makkelijk in en uit kunt nemen. Zonder dat je door de hele stapel lades heen moet gaan om in de laatste de gezochte letter te vinden.
De basis voor de letterzuil.
Dat is een beetje mijn gevoel als ik naar de foto’s
kijk die ik zeven jaar geleden maakte in Pushkar.
In mijn geheugen was het er dromedaris na dromedaris.
Daarom heeft het zo lang geduurd eer ik foto’s en berichten
plaatste over Pushkar op mijn weblog.
Maar zo heel veel dromedarissen zie je er in deze berichten
nou ook weer niet.
Op de Pushkar Camel Fair was veel, heel veel meer te zien.
Van sommige foto’s wordt ik melancholisch. Zoals bijvoorbeeld van deze foto. Het doet me denken aan de film La Strada (regie Federico Fellini, met in de hoofdrollen Giulietta Masina en Anthony Quinn).
Nee, het is geen fietsje waar de acrobate op zit. het is een spaakloos wiel, een soort van velg, waarin ze met haar voeten loopt.
Buiten het stadion stond ergens deze bank. Van een meubelmaker?
Er werden ook aardewerk potten verkocht.
Er waren ook runderen te zien. Al veel eerder tijdens een vakantie in Gujarat zagen we dat sommige runderrassen anders behandeld worden dan de ‘heilige koeien’ die we vaak zien in India. In Gujarat werden runderen gehouden voor de zuivel bijvoorbeeld.
Het is misschien slecht van mij maar bij een paar van de paarden moest ik gelijk aan Pippi Langkous (Pippi Longstocking) denken. Die geschilderde hand is toch mooi?
Of wat denk je van dit gestippelde paard?
Kijk, dit is dan weer een dromedaris, nou ja, zijn of haar poten dan toch.
Leegstand in de Tolbrugstraat van Breda.
Lange Brugstraat.
De dans was nog maar net begonnen in het stadion
van Pushkar. Nog maar een paar foto’s gemaakt.
Pushkar stadion tijdens de Pushkar Camel Fair.
Hier heb ik geen ervaring mee daarom leek het me leuk
om me er een beetje in te verdiepen.
Op Twitter zag ik een bericht over boeken over India.
Dat moet je dan ruim zien. Het gaat om oude boeken over
Azië, vooral Japan, China en India, Perzië en wereldreizen
in het algemeen.
Op de website van het antiquariaat zag ik twee boekjes die
extra de aandacht trokken.
Die heb ik eens nader bekeken. Met heel veel plezier.
Geweldig te lezen over boeken, kaarten en sets met boeken
waarin ontdekkingsreizigers verslag doen van hun ervaringen
of ervaringen van anderen.
Dat is eens wat anders dan een e-book. Niet dat ik iets tegen een e-book heb maar dit zijn boeken waarvan de teksten moeilijk toegankelijk zijn. Al was het alleen maar omdat deze titels vaak heel zeldzaam zijn. Van sommige van deze boeken bestaan er nog maar een paar fysieke exemplaren.
De kwaliteit van de afbeeldingen is helaas niet hoog maar als je deze olifant ziet kun je wel een voorstelling maken van het boek. Dit is een afbeelding uit ‘Peintures touchant l’Índoustan’ door Nawaz Singh, Faizabad, 1770. Nawaz Singh is een schilder die in opdracht dit boek maakte. Shah Alam II was de opdrachtgever.
Ik ga de boekjes nog eens goed doorlezen.
Het bracht me in ieder geval op een boek van William Dalrymple
dat ik nog niet kende en dat me erg aansprak.
Misschien doe ik nog meer ideeën op.
In mijn werkplaats ben ik vandaag met twee dingen verder
gegaan: ik heb lade 11 en 12 gemaakt en ik ben begonnen
met de voorbereidingen voor het maken van een boek
aan de hand van het boek:
Smith’s Sewing Single Sheets van Keith Smith.
Een slecht geschreven boek over een interessant onderwerp.
Daar kom ik later nog op terug.
Het is deel 4 in zijn serie ‘Non-adhesive binding’.
Goed een Single sheet binding gaat om het binden van een
boek dat niet bestaat uit katernen maar uit losse bladen.
Mijn eerste poging ga ik maken met losse stukken karton.
Karton met verschillende opdruk, misschien ook verschillende grootte.
Dit zijn verschillende stukken karton uit de eigen voorraad. ‘Lang leve de crisis en de bezorgers’, zullen we maar zeggen.
Dit karton heb ik ‘gered’ uit de container voor papier en karton in de FutureDome.
Lade 11 en 12 zijn intussen gereed.
Vandaag kon ik mijn versie van ‘Zwammen smullen’
van Evelien Kroese mee naar huis nemen.
Ik ben best tevreden over de onlays (met dank
aan Mark Cockram).
In betere tijden kocht ik op de Boekkunstbeurs een serie afficheletters. Niet zo compleet als de set die ik onlangs kocht, groter en niet in zo’n goede staat. Maar als ze in een emmer opgestapeld liggen ga ik ze nooit gebruiken.
Er passen zo’n 6 tot 8 letters in een lade. Dat hangt een beetje af van of het kapitalen (hoofdletters) of onderkast (kleine letters) betreffen. Sommige letters zijn vertegenwoordigd met alleen kapitalen. Sommige letters komen niet voor. Er zitten geen cijfers of bijzondere tekens bij op één komma na. Dus met 51 letters heb ik zo’n 6 extra lades nodig.
Dit is lade 9.
Lade 9 is al toegevoegd aan de letterzuil. Lade 10 staat te drogen. Ik ben al aan het nadenken over een constructie met hout (bodem, dragers en staanders van hout. Ik heb nog wat hout liggen en heb nog een volle fles houtlijm staan.) en letters van papier voor de decoratie.
Argusvlinder 