Ook vandaag kon ik niet kiezen want in tegenstelling tot de
loze beleftes van een peroxide-politicus in Nederland,
schijnt hier de zon vandaag weer.
Ik ben niet de enige die daar van geniet.
Veel mensen zullen Ranjit Singh niet kennen dus even een introductie:
Ranjit Singh (Gujranwala, 13 november 1780 – Lahore, 27 juni 1839), bijgenaamd Sher-e-Punjab (de leeuw van de Punjab), was een maharadja of vorst in de eerste helft van de 19e eeuw over het Sikhrijk, een groot gebied in wat tegenwoordig Noordwest-India en Pakistan is. Als dusdanig wordt hij ook wel sikhkeizer genoemd. Ranjit Singh wist dit rijk zelf te verenigen en wist daarmee te voorkomen dat dit deel van India tijdens zijn leven in handen van de Britten viel.
Bron: Wikipedia.
Door de zelfstandigheid van het land van Ranjit Singh, is hij
voor veel Sikhs wereldwijd nog steeds een voorbeeld en een ideaal.
Afgelopen jaar had The Wallace Collection een tentoonstelling met
voorwerpen van Ranjit Singh of voorwerpen uit zijn omgeving of
uit zijn tijd.
Een prachtige collectie.
Een korte introductie van The Wallace Collection is misschien ook
op zijn plaats:
De Wallace Collection is een nationaal Brits museum, gevestigd in het herenhuis Hertford House aan de Manchester Gardens in Londen. De getoonde kunstwerken komen voort uit de private kunstverzameling van Richard Seymour-Conway, de 4e markies van Hertford (1800-1870).
De Wallace Collection
De collectie bestaat uit historische stukken (schilderijen, juwelen, porselein, meubilair, wapenuitrusting en munten) uit de privécollectie van Richard Wallace. Het grootste deel van de collectie is Franse 18e-eeuwse kunst met o.a. een staatsieportret van Lodewijk XV en een doek van Jean-Honoré Fragonard. Daarnaast telt de collectie 26 doeken van Jean-Baptiste Greuze, dertig van François Boucher, van Jean-Antoine Watteau zijn er tien; alleen het Louvre doet het beter met veertien doeken. Ook Rembrandt, Willem van Mieris, Frans Hals en andere meesters zoals Diego Velázquez vullen de collectie.Zijn weduwe schonk de collectie in 1897 aan het Rijk. Het museum opende de deuren in 1900.
Bron: Wikipedia.
Londen, The Wallace Collection, Ranjit Singh, Unknown artist, The Battle of Sirhind, illustration from Tawarikh-i-Jahander Shah, Awadh, about 1770, gouache heightened with gold on paper.
Rijksmuseum, Amsterdam, Aziatisch Brons, Tempelboog met olielampen en fabeldieren, Tamil Nadu, India, 1863, koperlegering.
Bo-bel, China, na 482 voor Christus, brons.
Bel, Kurkihar, Bihar, India, circa 9de eeuw, brons.
Set van acht Yong-bellen en een Bo-bel, China, circa 8ste eeuw voor Christus.
Bel, Kalasan, Midden-Java (Java Tengah), Indonesië, circa 9de – 10de eeuw, brons.
Kling van een ceremoniële hellebaard, China, circa 5e -3de eeuw voor Christus, brons.
Dit is voorlopig het laatste deel over deze schitterende tentoonstelling.
Vandaag kan ik niet kiezen. Daarom twee berichten. Dit is eigenlijk een opmerkelijk voorwerp. De foto zelf is niet zo opmerkelijk behalve dan dat dit een compilatie is van 3 foto’s. Dit is een kanon van messing. De loop eindigt in een ‘Garur face’. Ik vermoed dat daarmee de kop van Garuda wordt bedoeld. In dit geval heeft het hoofd van Maharaja Krishna Chandra Roy van Nadia als model gediend. De naam van de maker, smid Kisordas Karmakar is bekend want de naam staat op het kanon.
Raja Krishnachandra (born Krishnachandra Ray; 1710–1783) was a raja and zamindar in Nadia from 1728 to 1782. He belonged to the Nadia Raj family and Shakta Brahmin tradition. He is credited not only with his resistance to the Mughal rule, but with his expansion and patronage of the arts in his kingdom.
Amsterdam, Rijksmuseum, Aziatisch Brons, Hatakeyama Koji, Eight Faces, Japan, 2019, brons en goud.
Wierookbrander in de vorm van een vogel, China, circa 220 – 589, brons.
Ik twijfel nog steeds of ik de voorwerpen eigenlijk wel mooi vind.
Maar de ruggen van de twee dieren vond ik opmerkelijk.
Wierookbranders in de vorm van Nghe, Vietnam, eerste helft 15e eeeuw, brons.