Golden Horse Eyebrow – Jin Jun Mei

Deze week werd ik verrast door een ‘We hebben u gemist’-kaart
in de brievenbus.
Ik verwachtte helemaal geen pakketje.
Toch maar naar het ophaalpunt gegaan en daar kreeg ik deze doos.

IMG_0260

Dat de doos uit China kwam was de eerste aanwijzing. De verzendbon maakte het duidelijk. Mijn vriend in China heeft me een cadeau gestuurd. Hij weet dat ik in het jaar van het zwijn/varken geboren ben. In de Chinese dierenriem is het varken het twaalfde symbool.


IMG_0264

In de kartonnen doos zit deze kist van bamboe. Die kist alleen al vind ik prachtig. Op de doos staan maar drie termen in het Engels: Jin jun Mei, http://www.bamatea.com en http://www.8ma.net. De websites helpen niet zoveel behalve dan dat ze iets van het bedrijf vertellen die dit product verkoopt (2e theeproducent van China). Jin Jun Mei kom je op een aantal sites van theeverkopers tegen.


bijvoorbeeld op Wikipedia:

Jin Jun Mei (literally: ‘golden horse eyebrow’) is a lapsang souchong black tea from Wuyishan City, Fujian Province, China. It is made from two small shoots plucked in early spring from the plant’s stem which are subsequently fully oxidised and then smoked to giving a tea that has a sweet, fruity and flowery flavour with a long lasting sweet after-taste. The brew is bright reddish in colour.

Er is geen Nederlandse vertaling van deze tekst op Wikipedia.

In het kort komt het er op neer dat Jin jun Mei zoiets als
‘Gouden paardenwenkbrauw’ is. Het is een zwarte thee van het soort
lapsang souchong en is afkomstig uit de Fujian provincie.
Het wordt gemaakt van kleine jonge takken die vroeg in de lente
worden geplukt.
De blaadjes laat men dan volledig oxideren waarna ze gerookt worden.
Dat geeft de thee een zoete, fruit en bloemige smaak
met een lange nasmaak. Het brouwsel is roodachtig van kleur.

IMG_0265InDeKistDrieDozen

In de bamboedoos zitten drie kartonnen dozen met in elk een aantal zakjes met daarin een portie thee. Waarschijnlijk precies genoeg voor een bepaalde hoeveelheid water.


IMG_0285InKleinePortiesVerpakt


IMG_0287

Ik vermoed dat 1 zakje te veel is voor 1 glas thee. Zelfs als het glas wat groter is maar de thee werd niet bitter. Ik heb hem minstens drie maal opnieuw opgeschonken. De smaak is prima. Alleen nog wat experimenteren met de hoeveelheid. In het zakje dat ik tot nu toe gebruikt heb zitten grotere blaadjes maar ook hele kleine stukjes.


Het snoer der ontferming

Alleen die titel al!
Een grote literatuurfan ben ik niet.
Ik lees ook niet veel literatuur.
Maar toen ik van een ‘nieuwe’ Louis Couperus hoorde,
dacht ik: dat is misschien interessant.
Op internet vond ik een link naar De Parelduiker,
een literair tijdschrift. Dat kocht ik.

DeParelduikerSlauerhoff

De Parelduiker, Een parelduiker vreest den modder niet (Multatuli). Deze editie (jaargang 23, 2018, nummer 4) gaat vooral over Slauerhoff maar er staat ook een artikel in over Couperus in Japan.


Het artikel over Couperus is van de hand van H.T.M. van Vliet.
Van Vliet beschrijft hoe Couperus als een reisjournalist van de Haagse Post
met zijn vrouw naar Indië, China en Japan gaat.
De reis verloopt niet echt soepel en dat vindt zijn weerslag
in de zogenaamde Reisbrieven die in de Haagse Post verschenen.
Na de reis verschenen die brieven in boekvorm.
Thuis gekomen en na een ziekte verwerkte Couperus zijn ervaringen en
zijn studies in een aantal verhalen.
Die verschenen na zijn dood in boekvorm.
Deze maand verscheen er een nieuwe versie waarin de verhalen uitgebreid
worden toegelicht door Van Vliet en voorzien van afbeeldingen
die zeker of mogelijk Couperus hebben beïnvloed.

DeParelduikerHetSnoerDerOntfermingCouperus

Het boek: ‘Het snoer der ontferming’, is inmiddels uit. Ik ben het al aan het lezen en kom daar snel op terug. Tot nu toe (pagina 73) ben ik diep onder de indruk.


Wel heel bijzonder boek: Diamond Sutra / Lotus Sutra

ZhangXiaodongDiamondSutra(2017

Een van de vele versies van de Diamond Sutra die er ooit gemaakt zijn. Het oudst bekende Chinese gedrukte boek (uit 868 na Christus) is een versie van de Diamond Sutra. Dit hierboven is een moderne versie van dit Boeddhistische gebed gemaakt door een hedendaagse Chinese boekbinder waar ik verder niets van weet: Zhang Xiaodong. Gemaakt in 2017.


Deze kunstenaar maakt prachtige boeken.
Deze driedimensionale vorm is natuurlijk wel heel speciaal.
Van de beperkte informatie die ik via CNN las blijkt dat
dit soort vormen zijn voorkeur hebben.
Soms werkt hij meerdere jaren aan 1 boek.

Dat ik dit in een tweet vond geeft me gelijk de kans
om er een heel ander boeken project aan te koppelen.

LotusSutraProject

Het International Dunhuang Project (Internationaal samenwerkingsverband rond de archeologische vondsten van Aurel Stein) start een project om alle versies van de Lotus Sutra (een ander belangrijk Boeddhistisch gebed) te digitaliseren.


De Lotus Sutra werd geschreven tussen de 1e eeuw voor en 2e eeuw na Christus.
Het zouden de laatste aanwijzingen zijn van Boeddha ten aanzien van zijn leer.
Door parabels en korte verhalen wordt de boodschap aan de lezer overgebracht.

Frontispiece of Or.8210 S.1511, The Parable of the Medicinal Herbs (Chapter 5 of the Lotus Sūtra) ©TheBritishLibrary

Begin van een van de rollen (Or.8210/S.1511), de parabel van de medicinale kruiden (hoofdstuk 5 van de Lotus Sutra). Foto van het British Library ©.


Aurel Stein was de eerste westerling die in aanraking kwam met ‘Grot nummer 17′
in Dunhuang. Dit is een grot die lange tijd niet door mensen bezocht was
omdat de ingang van de grot verstopt was.
Stein kocht of kreeg een groot aantal van de manuscripten en gedrukte boeken
die in de grot aanwezig waren en bracht die naar de financiers van zijn
expeditie. Daarom zijn veel van deze werken aanwezig in de British Library.
In de grot waren -naast andere voorwerpen en boeken- meer dan 4000 versies
van de Lotus Sutra. De British Kibrary heeft er daar meer dan 1000 van.
Enkele versies bestaan uit een rol van 13 meter lang.
Het is de bedoeling om in 4 jaar zo’n 800 versies te conserveren en digitaliseren.

End piece of Or.8210 S.54, with wooden roller©TheBritishLibrary

Het eind van de versie met nummer Or.8210/S.54 met de houten rol. Foto van het British Library ©.


Het ontstaan van het boek

Hoe boeken, in de vorm zoals we die vandaag kennen, zijn ontstaan
vind ik een interessant onderwerp om te onderzoeken.
Daarom ben ik blij dat ik gestuit ben op het
International Dunhuang Project.

Sinds enige tijd ben ik op het spoor gekomen van Chinese
boekbindtechnieken.
Daar ben ik tegen aan gelopen op de site van IDP.
Een Engelstalige website:
The International Dunhuang Project: The Silk Road Online.
Deze website is een samenwerkingsverband van musea en instituten
van over de hele wereld, die manuscripten (in allerlei vormen),
textiel en afbeeldingen beheren die afkomstig zijn van de Chinese plaats
Dunhuang en andere plaatsen aan de Zijderoute.
Veel van deze voorwerpen zijn door ontdekkingsreizigers gekocht
en/of meegenomen tussen 1900 en 1940.

 photo DunHuangInChina.jpg

Dit is de locatie van Dunhuang in China. Aan de Zijderoute.


Op Wikipedia is geen Nederlandse informatie voorhanden bij
de term International Dunhuang Project. Wel in het Engels:

The International Dunhuang Project (IDP) is an international collaborative effort to conserve, catalogue and digitise manuscripts, printed texts, paintings, textiles and artefacts from Dunhuang and various other archaeological sites at the eastern end of the Silk Road. The project was established by the British Library in 1994, and now includes twenty-two institutions in twelve countries. As of 1 March 2016 the online IDP database comprised 137,812 catalogue entries and 483,721 images. Most of the manuscripts in the IDP database are texts written in Chinese, but more than fifteen different scripts and languages are represented, including Brahmi, Kharosthi, Khotanese, Sanskrit, Tangut, Tibetan, Tocharian and Old Uyghur.

Maar even doorzoeken en dan vind je:

Dunhuang is een stad in een oase in de provincie Gansu in het middenwesten van China. De bevolking bedraagt 100.000 personen. Dunhuang is onafhankelijk geweest, maar behoorde in bepaalde tijden ook tot zowel China als Tibet.

Het is gelegen nabij een kruising van de zijderoute en heeft daaraan, en aan de militaire impact die hierbij hoorde, zijn faam te danken.

De manuscripten van Dunhuang:

De manuscripten van Dunhuang zijn een verzameling historische en religieuze manuscripten uit de 5e tot 11e eeuw die in het begin van de 20e eeuw werden herontdekt. De manuscripten waren al die tijd opgeslagen in de Mogao-grotten bij Dunhuang (in de Chinese provincie Gansu), voornamelijk in grot 17.

 

De manuscripten zijn van grote historische, filologische en literaire betekenis. Het gaat om werken waarvan gedacht werd dat ze verloren waren geraakt, zoals de taoïstische boeken Hua Hu Jing en Tao Te Ching. Verder werden in de grot oude edities van klassieke werken gevonden, zoals van de Gesprekken van Confucius. Ook kwamen er onbekende talen uit Centraal-Azië aan het licht, zoals het Hotanees. Tussen de handgeschreven manuscripten werd het oudste compleet bewaard gebleven gedrukte werk ter wereld aangetroffen, een Diamantsoetra uit de tijd van de Tang-dynastie.

 

Twee belangrijke Tibetaanse teksten uit de vondst zijn de Tibetaanse annalen en de Oude Tibetaanse kroniek. Tot de vondst van de annalen en de kroniek werd de geschiedenis van Tibet voor een groot deel gebaseerd op de Rode annalen, Nieuwe rode annalen en de Blauwe annalen. Op basis van de manuscripten van Dunhuang schreef Gendün Chöpel in de eerste helft van de 20e eeuw zijn versie van de geschiedenis van Tibet neer in de Witte annalen.

 photo BritishLibraryOr8210S5451ff1-17VajracchedikaprajnaparamitasutraT235.jpg

British Library: Or.8210/S.5451 ff.1-17 Vajracchedikaprajnaparamitasutra (T.235). Een butterfly binding.


In 2009 werden in de collectie van de Dunhuang-documenten in de British Library enkele delen ontdekt van de tot nu toe oudst bekende versie van het Testament van Ba, de belangrijkste bron van kennis over de Tibetaanse samenleving in de tweede helft van de 8e eeuw.

 

De manuscripten zijn in 1900 ontdekt door de monnik Wang Yuanlu die zich had opgeworpen als beheerder van de honderden Mogao-grotten en met zeer beperkte middelen enkele daarvan trachtte te restaureren. Hij trof ongeveer 50.000 manuscripten aan die zo’n duizend jaar geleden waren ingemetseld en verborgen gehouden.

 

De ontdekking van het zogenaamde Bower manuscript door Hamilton Bower en de publicatie daarvan in 1897 had tot wetenschappelijke aandacht nieuwsgierigheid geleid naar haast vergeten boeddhistische beschavingen aan de zijderoute. In het eerste decennium van de twintigste eeuw waren er dus meerdere expedities in het gebied om naar restanten van die beschavingen te zoeken. In 1908 hoorde de Brits-Hongaarse oriëntalist Aurel Stein tijdens een expeditie in Centraal-Azië van deze vondst. Stein reisde onmiddellijk naar Dunhuang. In zijn ontmoetingen met Wang Yuanlu vergeleek Stein zichzelf voortdurend met Xuanzang, een beroemde Chinese monnik die in de 7e eeuw naar India reisde en in China gezien werd als de belangrijkste vertaler van soetras in het Chinees. Gecombineerd met wat financiële giften, waardoor Wang Yuanlu enige restauratiewerkzaamheden kon voortzetten, bracht dat Aurel Stein in het bezit van een zeer omvangrijke collectie documenten.

 photo BritishLibraryOr8210S5646.jpg

British Library: Or.8210/S.5646 (de nummering van bioeken en hun pagina’s is een vak apart) met hieronder een detail van de foto waarop te zien is dat het hier gaat om een zogenaamde butterfly binding met stab stitching. Nou, daar kom ik later nog op terug.

 photo BritishLibraryOr8210S5646Detail.jpg


Ruim een half jaar later werd hij gevolgd door Paul Pelliot, die ook met een zeer omvangrijke collectie vertrok. Op de terugreis naar Parijs liet Pelliot in 1909 in Peking enkele documenten aan Chinese geleerden zien. Die informeerden de Chinese regering. Deze gaf het bevel alle nog resterende Chinese documenten naar Peking te zenden, Dat bevel werd niet geheel uitgevoerd. Als gevolg daarvan werden er in de jaren daarna ook nog kleinere hoeveelheden documenten verkocht aan Russische en Japanse onderzoekers. De nog resterende Tibetaanse documenten bleven achter in kleinere provinciale musea in Gansu.

 

Deze manuscripten worden sindsdien bewaard door instituten over de gehele wereld, zoals de Nationale Bibliotheek van China, de British Library, de Bibliothèque nationale de France, en het Instituut voor Oriëntaalse Manuscripten in Sint-Petersburg. De door Aurel Stein verworven kunstvoorwerpen uit de grot, voornamelijk schilderijen, maken nu deel uit van de collectie van het British Museum. Paul Pelliot had aanzienlijk meer tijd dan Aurel Stein om gewenste manuscripten te selecteren. In tegenstelling ook tot Pelliot, die een perfecte beheersing had van Chinees, beheerste Stein het maar zeer matig. Het gevolg is dat in de collectie in Londen er veel kopieën zijn van steeds eenzelfde soetra. Alleen van de Diamant Soetra zijn er al ruim 500 in Londen aanwezig.

De website van het IDP kun je hier vinden: http://idp.bl.uk/

De tekst die ik daarover gelezen heb is van Colin Chinnery
en de afbeeldingen zijn van Li Yi en Colin Chinnery.
Al is het waarschijnlijk niet het eerste doel van de tekst die ik las,
de teksten zijn behoorlijk ‘boekbindervriendelijk’.
Mooi is dat de tekst vaak verwijst naar gedigitaliseerde voorbeelden
die je in detail kunt bekijken.
Soms met röntgen foto’s, een grote foto in geval van een rol, enzovoort.

 photo BritishLibraryOr8210S5556.jpg

British Library: Or.8210/S.5556, infrarode opname van het boek.


Wat mij zo interesseert is dat de tekst aan de hand van
de verschillende ‘boekvormen’ de brug probeert te slaan
tussen de rol en een gebonden boek.
En dat men die weg in verschillende stappen heeft gemaakt en
dat verklaard wordt waarom mensen die stappen namen.
Dat vertelt ons veel over de ontwikkeling van het boek.

De vormen die men onderscheidt zijn in de gevonden artefacten zijn:

de vlinderbinding of butterfly binding (hudie zhuang)
ingenaaide boek (aan de rug of door genaaide katernen) of
stitched binding (xian zhuang)
het palmblad boek, The Chinese pothi (fanjia zhuang)
de wervelwind binding, whirlwind binding (xuanfeng zhuang)
de accordion of concertine binding, concertina binding (jingzhe zhuang)
de omgedraaide vlinderbinding, wrapped-back binding (baobei zhuang)

De Nederlandse termen hierboven zijn van mij.
Als iemand betere termen er voor heeft dan hoor ik die graag.
Een van mijn volgende projecten wordt om van elk van bovengenoemde
vormen eens een hedendaagse versie te maken.
Dus een zeven- of achttal verschillende boeken
gebaseerd op deze boekvormen.

Laatste dag China 2016: Nanjing

Zoals al te zien was in een paar blogs
was de laatste dag in China in Nanjing.
Deze stad ook wel bekend onder de oude naam Nanking,
ligt op een niet al te grote afstand van Shanghai.
Daar is het eerste Ming-graf te bezoeken in wat men noemt
de Ming Tomb Scenic Area.
Het graf is misschien niet het mooiste Ming-graf en de omgeving
is veel meer verstedelijkt dan bij de graven die ten noorden
van Beijing te zien zijn maar het is wel het oudste graf.
Het heeft als voorbeeld gediend voor alle Minggraven die volgden.

 photo DSC_0753ABriefIntroductionToTheMingTombScenicArea.jpg

A brief introduction of the Ming Tomb scenic area.

The Ming Tomb, situated at Single-dragon Mound south of Zhongshan Mountain, is the tomb of Zhu Yuanzhang (1328 – 1398), founder of the Ming Dynasty.
Its construction project undertaken in 1381 lasted for more than 30 years until the Tablet of Great Merits was erected in 1413.
Once enclosed by a red wall of 22,5 kilometers in circumference, it is among the largest royal tombs ever existed in China.
The Ming Tomb has suffered a lot since completed.
What still exist include the Tablet Pavilion (known as “Square City”, Sacred Avenue, Tablet Hall, Sacrificial Palace (Xiaoling Palace). Rectangular Walls, Ming Tower and Treasure Mound.
In the preludial section from Xiama Archway to Gold Water Bridge, the most eye-catching views may be the stone sculptures along the Sacred Avenue.
Passing through the Gold Water Bridge, you step into the main body of the tomb and step into the history.
Other attractions in this area include the Plum Blossom Hill, The Plum Blossum Valley, the Art World of Red Mansions, the Zi Xia Lake, etc.


Onderwerp van deze blog zijn twee elementen uit de opsomming hierboven:
de ‘Sacred Way’ en ‘Shen Gong Sheng De Stele Building’.
De Sacred Way is de weg die naar het complex leidt waar onder andere
het grafgebouw te zien is.
Langs de weg staan stenen beelden van (mythische) dieren.

 photo DSC_0754StoneElephantRoad.jpg

Stone Elephant Road.

Stone Elephant Road, 615 meters long, is the first section of the Sacred Way.
Along this road are six kinds of stone animals including lions, Xiezhi, camels, elephants, unicorns and horses.
Carved out of whole pieces of stonein full relief with smooth lines, these animals are imposing in look and bold in style.
They not onlt indicate the loftiness, sanctity and glamour of the imperial tomb, but also achieve a symbolic effect of guarding the tomb against evil spirits and showing ritual customs.


 photo DSC_0755.jpg


 photo DSC_0756Horse.jpg

Het paard.

 photo DSC_0757HorseText.jpg

The horse was part of the emporer’s honor guard during court ceremonies of the Ming Dynasty.
Therefore, stone horses were a must in front of the imperial tomb.
With spirited eyes and proud look, they seem to be flaunting the merits of their imperial owner before death.


 photo DSC_0758Horse.jpg

Het paard.


 photo DSC_0759UnicornText.jpg

The unicorn, an auspicious creature of ancient Chinese fantasy, integrates the features of the tiger, lion, ox and dragon.
As the legend goes, it appeared only in the reign of a benevolent and wise emperor.
Therefore, no one except the emperor had it before his tomb.

 photo DSC_0760Unicorn.jpg

De eenhoorn met daarin eigenschappen van de tijger, de leeuw, de os en de draak.


 photo DSC_0761Elephant.jpg

De olifant.

The stone elephants are featured by simplicity and vividness.
Elephants were placed on the sacred way of imperial tombs as early as in the Eastern Han Dynasty (AS 25 – 220) and this practice continued in the Ming Dynasty.

 photo DSC_0763Elephant.jpg


De dieren staan paarsgewijs langs de weg:
een aan de linkerkant en een rechts.
Soms in een iets andere houding.
Door de jaren heen zijn ze zwaar beschadigd.
Zo heeft de eenhoorn geen hoorn meer, ontbreken (delen van) oren,
poten, staarten enzovoort. Maar de indruk die de beelden geven,
blijft imposant.

 photo DSC_0764Camel.jpg

De kameel/dromedaris.

 photo DSC_0765CamelText.jpg

The practice of putting stone camels in front of a tomb was initiated after the completion of the Ming Tomb.
By doing so the emporer intended to show off this national strength, and symbolize peace in the Western Regions (inhabited by the minority nationalities) and prosperity of the nation.


 photo DSC_0766Xiezhi.jpg

De Xiezhi.

 photo DSC_0767XiezhiText.jpg

Xiezhi, a bear-eyed unicorn, also named Renfashou, is a legendary animal standing for justice.
It is said that Xiezhi can identify the evil person in a flight by hitting him with his horn.
It is placed before the tomb to show uprightness.


 photo DSC_0768Lion.jpg

De leeuw.

 photo DSC_0769LionText.jpg

The lion is generally known as “King of all beasts” for its inborn agility and ferocity over other animals.
It is honored in Buddhism as a holy beast protecting Buddhist doctrines.
Stone lions in front of the imperial tomb demonstrate the emporer’s unparalled dignaty and power.

 photo DSC_0770Lion.jpg

De leeuw in vooraangezicht.


Terwijl we terug naar het metrostation lopen (en het restaurant)
komen we nog langs een grote stele gebouw.
Een gebouw gebouwd over een hele grote steen (denk Obelix of
de Hunnebedbouwers in Drenthe) met daarop een tekst.
Vaak bevat de tekst een ode aan een persoon.

 photo DSC_0771ShenGongShengDeSteleBuilding1413Text.jpg

Shen Gong Sheng De Stele Building was built in the eleventh year of Ming Yongle (AD 1413).
The plan of the building is square because of the damage on the roof, so it is commonly called as the “Si Fang Cheng”.
The stele named “Shen Gong Sheng De Monument Stele of Ming Xiaoling” is seated in the Si Fang Cheng by Ming Yongle Emperor, Zhu Di.
The stone tablet, written by Zhu Di himself, contains 2746 Chinese characters and records the life story of his father and the founder of Ming Dynasty, Zhu Yuanzhang.
The stele is the biggest stele monument in Nanjing city area.
In 2012, approved by the National Cultural Relics Bureau. Sun Yat-sen Mausoleum Authority Bureau implemented a protection engineering project to the Shen Gong Sheng De stele Building.

De Engelse vertaling is niet geweldig, vermoed ik,
maar mijn Chinees is nog minder.

 photo DSC_0772ShenGongShengDe.jpg

Shen Gong Shen De. Het is goed te zien dat het gebouw en vooral het dak recent gerestaureerd zijn.


 photo DSC_0773ShenGongShengDe.jpg

Hier zie je de enorme stele (steen) midden in het gebouw.


 photo DSC_0774ShenGongShengDe.jpg

Het plafond boven de stele.


 photo DSC_0775ShenGongShengDe.jpg

Helaas, tijd om naar huis te gaan.


Nanjing in de avond

Nanjing is de eerste hoofdstad van de Ming dinasty.
Dat is natuurlijk al heel lang geleden.
Misschien ken je het onder de naam Nanking.
Er wonen tussen de 7 en 8 miljoen inwoners.
Afgelopen september was ik er met een Chinese vriend
twee dagen. In de avond van de eerste dag
zijn we naar een populair plein gegaan met daarom heen
veel winkelstraten met veel restaurants.

 photo DSC_0682Nanjing.jpg

China zet behoorlijk in op lokaal toerisme en het vermaak voor de Chinezen.


 photo DSC_0685Nanjing.jpg

Brood en spelen? Naar het verleden verwijzen maakt onderdeel uit van het gevoel overbrengen naar de Chinezen dat het goed gaat met China. Dat ze op de goede weg zijn..


 photo DSC_0686ConfuciusTempel.jpg

Het was er druk maar heel relaxed en heel goed toeven was het in de Confucius tempel.


 photo DSC_0687.jpg


 photo DSC_0688BronzenBeeldConfucius.jpg

Dit is een enorm bronzen beeld van Confucius. Dit is een filosoof maar er worden voor hem ook tempels opgericht.


Bronze sculpture of Confucius.
Named as Qiu and styled as Zhongni.
Confucius was born in Zouyi, State Lu,
during the Spring-Autumn Period.
As the founder of Confucianism, Confucius was regarded as the greates thinker, educator and statesman in Chinese history.
The bronze sculptire of Confucius, 4,18 meters high and 2.500 kilograms in weight, was erected on January 8, 1993.
Is is the highest bronze sculpture of Confucius in China so far.

Wikipedia:

Confucius (Latinisering van het Chinees: letterlijk “Meester Kong”). Geboren in Qufu, 551 v.Chr. – aldaar, 479 v.Chr.
Confucius was een denker en sociaal filosoof uit het oude China, lang vóór de vorming van het Chinese keizerrijk tijdens de Periode van Lente en Herfst en wordt gezien als “Wanshishibiao”, een voorbeeld voor alle leraren.
Hij werd geboren als Kong Qiu in de stad Qufu in de Chinese staat Lu in de tegenwoordige provincie Shandong.
In de Gesprekken van Confucius (Lunyu) zijn 499 uitspraken die Confucius zou hebben gedaan, bewaard gebleven.

 photo DSC_0692Confucius.jpg


 photo DSC_0693.jpg


 photo DSC_0699ConfuciusInDachengHall.jpg

In de tempel liggen meerdere ruimtes achter elkaar. Sommige zijn overdekt, andere niet. Hier zie je een schildering van Confucius Dacheng Hall.


 photo DSC_070Tempelbinnenplein.jpg

Een binnenplein van de tempel.


 photo DSC_0700BinnenpleinVandeTempel.jpg


 photo DSC_0703Tempeldaken.jpg


 photo DSC_0705SpeciaalGebouwVoorGroteKlok.jpg

Op een van de binnenpleinen is een speciaal gebouw voor een enorme bel.


 photo DSC_0708DraagstoelBed.jpg

Naast het filosofische of religieuze element waren er ook voorwerpen te zien die te maken hadden met het heel strenge examensysteem. Maar ook andere historische voorwerpen zoals dit bed of is het een draagstoel?


 photo DSC_0708DraagstoelBed Detail.jpg

Detail.


 photo WP_20160918_002WoodCarvingOfLoyaltyFilialPietyIntegrityAndRighteousnessQingDynastyDetail.jpg

Wood carving of Loyalty, Filial, Piety, Integrity and Righteousness, Qing Dynasty (Detail). Dit houtsnijwerk zal achter een plastic bescherming.


 photo WP_20160918_003WoodCarvingOfLoyaltyFilialPietyIntegrityAndRighteousnessQingDynastyDetail.jpg

Wood carving of Loyalty, Filial, Piety, Integrity and Righteousness, Qing Dynasty (Detail).


 photo DSC_0710SpiekSokken.jpg

Dit waren spieksokken. Volgens de toelichting bij deze sokken zijn ze volgeschreven door de studenten die er niet zeker van waren dat ze gingen slagen voor hun examen. Ik vind de sokken nogal groot en opvallend.


 photo DSC_0711TweeExemplarenVanDeAnalectGeschriftVanConfuciusQingDynasty.jpg

Twee exemplaren van de Analect, geschrift van Confucius, Qing Dynasty.


 photo DSC_0712Klok.jpg


 photo DSC_0718NanjingByNight.jpg


 photo WP_20160918_004AantalMensenGroepenVoorJe.jpg

Toen gingen we nog eten. Op dit bord kun je zien of en wanneer je ongeveer aan de beurt komt/bent. Het geeft de grootte van de beschikbare tafels aan en het meest recente nummer dat er kqan gaan eten. Bijzonder systeem.


 photo WP_20160918_006.jpg

Uiteindelijk kwamen we wel aan een tafeltje en hebben we er uitstekend gegeten.


 photo WP_20160918_007SfeerVanEenOudChineesEethuisWordtHierGeimiteerdDoorRestaurantKetenOpenKeuken.jpg

Een restaurant met de sfeer van een oud Chinees eethuis met een open keuken.


 photo WP_20160918_008SfeerVanEenOudChineesEethuisWordtHierGeimiteerdDoorRestaurantKeten.jpg

In werkelijkheid betreft het een keten van Chinese restaurants, heel modern georganiseerd. Heel effectief en lekker.


 photo WP_20160918_009DatZijnTeentjesKnoflook.jpg

Dat zijn inderdaad teentjes knoflook tussen het groen. Smaakten goed.


 photo WP_20160918_011NanjingByNight.jpg

Nog een korte wandeling.


 photo WP_20160918_012SpeciaalDessert.jpg

Op het laatste adres dit desert. De gelegenheid was een soort verzameling eettentjes die voor de gasten samen een zitruimte hadden. Je kon als gast dus van keuken naar keuken lopen. Er eten bestellen en vervolgens bediend worden door de verschillende ondernemenrs aan een tafel.


 photo WP_20160918_014SpeciaalDessert.jpg

Wat een fantastische dag!.


Eten in China

Eten in China is een belevenis.
In Shanghai bezocht ik een oud-collega en die vind
het ook leuk om allerlei nieuwe dingen te ontdekken.
Voor mij waren die dingen natuurlijk helemaal bijzonder.
Van een aantal momenten tijdens ons eten
heb ik foto’s gemaakt, die komen hier dus voorbij.

 photo WP_20160916_001DamatouPaardehoofd.jpg

Op 16 september aten we bij Damatou. Volgens mij beteket dat zo iets als paardehoofd. Dit was een eerste begin. Een lunch, niet te moeilijk, niet te experimenteel, wel lekker.


 photo WP_20160916_002.jpg

Het eten is vaak eenvoudig: een paar soorten groente bij elkaar. Prima.


 photo WP_20160916_004.jpg

Een mooi en vooral heel lekker stuk vis. Goed oefenen met de stokjes.


 photo WP_20160916_005.jpg

Het betalen is ook anders dan hier in het Westen. Men is veel verder met het betalen per telefoon. Het restaurant heeft een kaart met een QR-code erop. Die scan je met je telefoon en je betaalt het bedrag dat je wordt opgegeven. Dan controleert de bediening nog even of de betaling binnen is. Maar ook Uber (taxi’s bestellen en afrekenen per telefoon) is veel meer ingevoerd en het boeken van allerlei andere dingen als treinkaartjes enz gaat allemaal per telefoon.


 photo WP_20160916_008.jpg

De laatste dumpling bij het avondeten. Mijn collega weet dat ik die lekker vind.


 photo WP_20160916_012.jpg

En dan een hot pot.


 photo WP_20160916_013GoApe.jpg

Go Ape. Het centrum van Shanghai is als iedere andere grote wereldstad. Duur om te wonen maar heel trendy.