Philip Bailey: ‘Love will find a way’ met muziek van hemzelf maar ook van bijvoorbeeld Curtis Mayfield, Chick Corea, Marvin Gaye, Brian Eno en David Byrne.
We kennen Philip Bailey waarschijnlijk het best als een van de
zangers van Earth, Wind & Fire. Of misschien van zijn single
met Phil Collins: Easy Lover.
Dit werk is een nieuwe jazz plaat. Schitterend.
war een stem.
De uitvoering van ‘Once in a lifetime’ is bijzonder mooi.
Bij de bankencrises werd er wat gescholden over de banken.
Terecht, de banken waren helemaal vergeten (en de meeste
zijn dat nog steeds) dan je een bank niet alleen maar hebt
om ieder jaar een nog groter salaris mee naar huis te slepen.
Banken hebben ook een belangrijke maatschappelijke functie.
Ze moeten geld steken in projecten waar particulieren
onvoldoende mogelijkheden hebben.
In onze wegen, bruggen, huizen, scholen en bedrijven.
Maar die functie vergeet men gemakshalve maar.
Dat gevoel overkomt mij deze week ook bij de horeca en sommige
middenstandszaken.
In de crises veel geklaag en de erkenning dat ze wel heel
weinig aandacht hadden besteed aan het gebrek aan kwaliteit
van hun gelegenheden en service.
De crises is voorbij, de prijzen gieren omhoog.
Intussen schieten de horecagelegenheden uit de grond.
‘Daghoreca’ is het nieuwe.
De internetwinkels draaien 24 uur per dag.
Er wordt weer heel veel verdiend.
Gisteravond nog krokodillentranen bij het NOS-nieuws van
een strandtenteigenaar in Scheveningen omdat er
een vuurwerk-feestje niet doorgaat.
Misschien 400.000 potentiële klanten minder.
Maar de horeca vergeet dat ze ook een maatschappelijke
functie hebben: mensen te eten en drinken geven, even laten
rusten in een stoel of toegang tot sanitair geven,
ook als het een keer wat warmer is.
Veel horeca-gelegenheden volgen dit voorbeeld. Men sluit de winkel. Net als de graaicultuur bij de banken is de graaicultuur bij de horeca ongepast. Laat de krokodillentranen maar.
Leer voor mijn volgende project. Daar zitten zoveel nieuwe dingen in dat ik eerst een boek ga maken bij wijze van test. De inhoud zal wel degelijk uit echte katernen bestaan. Maar pas het tweede boek zal Van den Vos Reynaerde zijn. Dit boek dat waarschijnlijk geschreven is tussen 1200 en 1300 verdient een middeleeuwse binding. die ga ik proberen te maken.
Het rode leer is geit. De leverancier noemt de kleur oxblood
(ossenbloed). De natuurlijke huid is een halve kalfshuid.
Als het goed is kan ik daar nog een aantal boeken uit maken.
Door de levertijd op een aantal dingen die ik binnen moet krijgen
voordat ik met het volgende boek uit Peter Goddijns
‘Westerse boekbindtechnieken van de Middeleeuwen tot heden’
kan beginnen, probeer ik een boek in te binden met
afdrukken van de nalatenschap van de boekbinder
Elias P. van Bommel.
Ik schreef er al eerder over. Het boek is deze keer uitgegeven
door de Stichting Handboekbinden.
De katernen zijn al genaaid.
Voor de band heb ik een afdruk van één van de clichés die
Van Bommel in zijn verzameling had gekozen.
Het is een tulp.
Die afdruk heb ik geprint en uitgesneden uit karton.
Het idee is dat deze tulp op de band komt te liggen en
dat de band bedekt wordt met boekbinderslinnen.
Dan moet die vorm mooi uitsteken op de band.
Eerder heb ik zoiets al eens geprobeerd maar door
een vraag te stellen op het boekbindersforum, heb
ik tips gekregen hoe je dit eigenlijk behoord te doen.
Het resultaat moet daarmee beter worden.
Het probleem is dat je op alle plaatsen langs de tulp
het linnen mooi tot op de voorplat vast wil hebben zitten.
De kwaliteit van het bedekkingsmateriaal speelt daarbij
een grote rol vermoed ik.
Binnenkort lees je hier welke twee methodes ik aangereikt kreeg
en welke ik toepas en wat het resultaat is.
Ik ben zelf héééél benieuwd.
Deze week plaatste ik een foto op Twitter van een fiets
die al bijna een week in het Valkenberg stond.
Op een plaats waar de meeste mensen geen fietsen plaatsen.
In de ochtend de foto op Twitter, ’s avonds weg.
Hopelijk meegenomen door de rechtmatige eigenaar.
Of mijn bericht op Twitter er iets mee te maken had weet ik niet.
Zo stond de fiets bijna een week in het park.
In de avond zag ik dat er iets voor in de plaats was gekomen: op het Kasteelplein lag deze stapel fietsen en rommel, opgevist uit het water. Inmiddels is dit ook opgeruimd.
Een mond vol.
Een klooster en tempel en opleidingscentrum in één.
Allemaal in Luang Prabang in Laos.
Vat Xiengmouane Vajiramangalaram, een mooi complex, verborgen tussen de bomen in een straat waar nog veel meer te zien is.
Op internet vond ik deze beschrijving:
Wat Xiengmouane is a small Laotian monastery on Sotika Kuman Road, one of the roads the run parallel to the Mekong and Nam Khan rivers in Luang Prabang.
Wat Xiengmouane founded by Phragna Sisonxay in 1865, during the reign of King Chantarath (1851-72).
In the beginning, it was called Monastery of Melodious Sounds, due to the harmonious sounds of its gongs.
Later on, it was given another nickname, Monastery of Joyous town.
The sim of Wat Xiengmouane has a two-tier roof, one porch and triple nave.
It originally had three windows, but more were added during the restoration in 1964.
Within the compound of Wat Xiengmouane are several stupas and chapels.
There is also a vocational school within the compound of Wat Xiengmouane.
This school was started by Unesco and funded by a grant from the government of Norway.
Its purpose is to teach the novice monks the traditional arts and crafts such as lacquer work, stencilling,
painting, glass mosaic, wood carving, sculpture and other ornamental works for the Laotian temples.
Some of the handiwork of the students are on display in one of the rooms.
Korte samenvatting in het Nederlands.
Het is een klein Laotiaans klooster, opgericht in 1865.
In het begin noemde men het ‘Klooster van de melodieuze geluiden’
omdat men een aantal gongs had die goed bij elkaar klonken.
Later noemde men het ‘Klooster van de vreugdevolle stad’.
In 1964 is het complex gerestaureerd. Het complex bestaat naast een tempel
en een kloostergebouw uit een aantal kapellen en stoepa’s.
Er is een beroepsopleiding gevestigd die opgericht is met behulp
van UNESCO om de traditionele ambachten te leren.
Denk dan aan lakwerk, stencilen, schilderen, glasmozaïek,
houtsnijden, beeldhouwen en ander decoratietechnieken.
Voorbeelden van wat de studenten maken zijn op het terrein te zien.
Wat er nu precies voorbeelden zijn en welke dingen deel uitmaken van het klooster of de tempel is een beetje moeilijk voor mij. Maar dit vind ik mooi.
Een kapel.
Schilderwerk.
Het is een prachtig gebouw.
De leerlingen moeten ook minder ambachtelijke taken verrichten.
Met bijzondere deuren maken ze mij altijd blij.
Vooral die figuurtjes onderaan die de hele voorstelling lijken te dragen vind ik erg grappig. Het stencilwerk op de deurstijlen is hier goed te zien.
Laos, Luang Prabang: Vat Xiengmouane Vajiramangalaram, UNESCO Training Centre For Laotian Traditional Arts And Building Crafts.
Ik vermoed dat dit de werkplaats is waar nog een paar voorbeelden staan.
Detail van een stoepa.
Dit is die stoepa.
Dit is het vooraanzicht van het mannetje van 2 foto’s geleden.
Een stukje glasmozaïek. Hier is het puur decoratief.
Hier zie je een voorbeeld hoe glasmozaïek ook gebruikt kan worden om verhalen te vertellen. In het museum, het voormalige koninklijk paleis, zijn daarvan prachtige voorbeelden te zien.
Uit het feit dat ik hier in meer detail bij stilsta mag je opmaken dat het op mij veel indruk maakte. Die man die daar glaspareltjes strooit of opraapt. Ik vind hem prachtig.
Het glas is wel degelijk gevormd naar de vormen die het betreffende stukje glas van bijvoorbeeld het menselijk lichaam moet verbeelden.
Soms zijn de mozaïeken heel groot. Je ziet hier ook weer stencilwerk op de pilaren.
In een decoratieve vorm.
Zo kun je glasmozaïek gebruiken om de top van een stoepa te versieren.
De laatste loodjes wegen het zwaarst.
Het lijmen van het schutblad, achter en voor, en het
bekleden van de voorflap kost wat tijd.
Niet omdat dit zo arbeidsintensief is maar omdat
ik ook andere dingen soms moet doen.
Vrijdagavond heb ik het achterplat en de voorflap
onder bezwaar uit gehaald.
Vervolgens heb ik een kleine stellage gemaakt.
Op het voorplat zit met een strookje leer een glazen kraal vast.
Dat is een onderdeel van de sluiting van het boek.
Die kan ik niet zomaar onder bezwaar leggen.
Dus ik heb wat stukken wit (stukken aluminium van gelijke hoogte)
zo opgesteld dat ze straks het voorplat overal steun geven behalve
daar waar de kraal zit.
Hier zie je op de bovenste helft van de foto het bedje van aluminium stukken met in het midden een uitsparing (de uitsparing zit rechts van het cijfer ‘2’). Daar komt straks het voorplat op te liggen. Daar kan ik dan een plaatje hout met een stapel boeken en papier op leggen voor het gewicht. Dat kan het schutblad goed drogen. Drogen zal geen probleem zijn want in de FutureDome is het behoorlijk warm.
Ik heb het voorplat afgedekt met aluminiumfolie om het perkament van de voorplat te beschermen. Er is een gat gemaakt voor de glazen kraal.
Hier ligt en staat dan de ‘Omslagband met directe strengeling’ onder bezwaar. Later vandaag ga ik het resultaat bekijken.
Gisteren was ik even in Terheijden, een dorp bij Breda.
Misschien was ik wat vroeg en dus besloot ik een
klein stukje te gaan wandelen. Het regende.
Misschien denken we de komende warme dagen nog met
weemoed aan deze buien terug.
Natuurlijk maakte ik wat foto’s.
Druppels op bladeren. Dat vind ik altijd zo’n fantastisch gezicht.
Langs het weggetje dat ik volgde staan knotwilgen. Het is gewoon een pad langs een complex met voetbalvelden.
Mooi paars is niet lelijk.
Lisdodde. Ik ben geen kenner, kan het dus best mis hebben.
Die knotwilgen kunnen van die prachtige vormen aannemen.
Bij die druppels op de bladeren lijkt het wel of de natuur een structuur aanbrengt maar hier is het een chaos.
De gewone berenklauw.
Annemarieke Willemsen schreef de catalogus voor de RMO-tentoonstelling (Rijksmuseum van Oudheden): Middeleeuwse Tuinen – Aardse paradijzen in Oost en West, 1200 – 1600.
Over de tentoonstelling zlef was hier al te lezen.
Bij het boek hink ik op twee gedachten:
het boek had best wat meer diepgang mogen hebben
aan de andere kant is het een introductie voor een breed publiek
van het idee dat de manier waarop in de middeleeuwen naar
de tuin werd gekeken niet zo anders was in Europa
vergeleken met het oosten.
Veel literaire teksten kom je tegen in het boek en
onderstaande past prima bij wat de tentoonstelling laat zien.
Gij die deze tuin binnen gaat, overdenk wat u zegt en zeg mij daarna of al deze wonderen toevallig of uit de kunst zijn ontstaan.
Opschrift van Giovanni Orsini in de tuinen van Bomarzo, 1547.
De vorige blog over Ban Chaneneua in Laos eindigde in een dorp waar pottenbakkers werkten en we een souvenir kochten. Het weer is die dag niet geweldig. De fietsen zijn acceptabel.
Nu vervolgen we onze fietstocht. In dit dorp was een heel leuk terras. Met mogelijkheid tot het volgen van een workshop pottenbakken.
Als we een weg alsmaar volgen komen we plots bij een bouwput uit. Hier is men een brug aan het bouwen (misschien was er op dit punt nauwelijks een brug). Op dit wat hoger gelegen punt (de plaats waarvan ik de foto maak, niet daar waar de brug ligt) is aan de linkerkant van de weg een dorp en rechts een tempel. Die tempel gaan we bezoeken.
Een tempel in Azië levert altijd mooie plaatjes op.
Mocht iemand nog twijfelen: die is een Boeddhistische tempel.
Als ik zou zeggen dat ik alle Boeddhistische afbeeldingen en beelden begrijp, dan lieg ik. Wat deze mevrouw precies moet voorstellen weet ik niet.
De punt boven op dak van de tempel is heel sierlijk. Prachtig.
Omdat ik een zwak voor deuren heb, vallen die bij mij bijna altijd in de smaak.
Dit zijn de luiken voor een raam.
Een heel vriendelijke Boeddha.
We besluiten terug naar Luang Prabang te gaan. Vanaf de tempel kijken we nog even naar het dorp.
Het is een behoorlijke brug.
Aan de overkant ligt Luang Prabang. Het wachten is op de pont.
Een auto wordt op de pont geloodst.
Daar willen we naar toe.
De lokale mensen vinden het maar fris.
Luang Prabang in nevelen.
Er gaan steeds twee boten, in tegenovergestelde richting, heen en weer, van en naar Luang Prabang. Nog even en ik hoor Drs. P.
In 2013 volgde Willem-Alexander zijn moeder op. Dat is waarschijnlijk de aanleiding voor deze putdeksel.
Zoals te zien is, het schutblad is mooi bevestigd op de achterplat. De voorsnede en de voorflap verdienen nog een schutblad. Niet te zien is dat het schutblad dat tegen de voorplat moet komen ook nog gelijmd moet worden. Maar gezien het materiaal (perkament kan gaan golven) en de glazen kraal op de voorkant, is voorzichtigheid geboden bij het lijmen van het schutblad.
Nu ik weet hoe dit boek bedoeld is (zie laatste uitgave van
Handboekbinden: jaargang 12, nummer 4), kan ik het boek afmaken.
Volgens mij is het een erg bruikbaar ontwerp maar
zijn de katernen die ik snel gemaakt had, te dun om
de volle functie van de constructie duidelijk te maken.
Ik heb een stevige kaft gemaakt van grijsbord, beplakt met papier
en zonder opgezette randen.
Die hebben in mijn geval geen functie maar ik snap wel dat
bij mijn volgende uitvoering die gebruikt gaan worden.
Zo gaat mijn eerste uitvoering er ongeveer uitzien (zonder mes :))
Dat groeit en bloeit zomaar op ons balkon!
De laatste stappen zijn misschien niet voor iedereen even interessant.
Volgens Peter Goddijn is het boek gereed.
Maar ik wil, na de sluiting bevestigd te hebben, de schutbladen aan het
perkament vastlijmen. Extra stevigheid voor de band.
Maar ook wat moeilijker dan anders.
Ik moet immers de voorplat op een of andere manier onder bezwaar
zetten maar de glazen kraal niet beschadigen.
Eerst maar eens de achterplat met het schutblad verlijmen.
Eerst even ‘droog’ oefenen.
Dit is het zelfgemaakte schutblad waar ik het over had.
Hier ligt dan het achterplat en -schutblad onder bezwaar.
Wij zijn er heel blij mee. Parodia Magnifica.
Met een beetje zon worden de foto’s nog mooier. Dus misschien morgen.
Leonard Rutgers vindt mijn titel van dit stukje vast niet correct. Het gaat niet zo maar over geschiedenis, het gaat over de klassieke wereld. Maar verder geeft mijn titel precies weer wat je kunt lezen in ‘De klassieke wereld in 52 ontdekkingen’.
De stukken zijn vlot, begrijpelijk, met humor en veel kennis geschreven.
Je wordt niet met die kennis doodgegooid, het zijn logische verhalen.
Ze zijn niet langer dan 5 pagina’s met eigenlijk wel altijd één
paginagrootte illustratie daarbij.
Met ieder verhaal ontdoet Rutgers weer een geschiedenis van de vaak
misleidende sterke verhalen die er over de ronde doen.
Die sterke verhalen zijn niet nodig, je zult zien:
de werkelijkheid is al sterk en interessant genoeg.
Een van de beste voorbeelden (maar het was erg moeilijk kiezen)
gaat over de Drie Koningen. Het verhaal kent bijna iedereen.
Toch komt het maar op 1 plaats in de evangeliën voor.
Zo romantisch als de meeste mensen het zich herinneren is het
oorspronkelijke verhaal niet. Maar er zit wel een lange geschiedenis
aan het verhaal vast dat Rutgers uit de doeken doet.
Als je dat leest zie je dat de bijbel een verzameling schitterende verhalen is
die veel (goddelijke) wijsheid bevat maar ook geschreven is in een
bepaalde tijd met hun eigen specifieke achtergrond.
Dat is overigens waar voor veel van de grote verhalen van
de verschillende godsdiensten en culturen die onze wereld kent en kende.
Het verhaal is misschien anders dan wat mensen zich herinneren maar
tegelijk ook rijker, logischer en het zal nog meer tot ons spreken.
De Drie koningen bespreekt Rutgers aan de hand van een mozaïek
dat je vandaag nog steeds in de buurt van Ravenna kunt zien.
In 2014 maakte ik er deze foto van.
Volgens mij een ideaal boek voor op vakantie (korte verhalen)
voor alle leeftijden (want erg interessant en afwisselend).
Ik heb er en minste 1 bestemming uitgehaald, die als het uitkomt,
we later dit jaar gaan bezoeken.
Parodia Magnifica.
Deze twee foto’s heb ik niet zelf gemaakt. Ik was gaan boekbinden.
Luang Prabang is een stad, een voormalige hoofdstad,
in Laos. De stad ligt op iets dat lijkt op een eiland.
In werkelijkheid ligt het aan één kant tussen twee rivieren.
Luang Prabang is toeristisch en druk, en mooi.
Ga je over een van de bruggen en je bent al snel in een ‘ander’ Laos.
Op de dag dat wij met een fiets de rivier overstaken
was het weer niet geweldig.
We gingen naar een van de dorpen met steen- en pottenbakkers.
Op de pont bij Luang Prabang. Dat is op zich al een avontuur.
Er zijn niet heel veel wegen dus echt verdwalen is moeilijk. Je fietstocht plannen is dan ook weer niet makkelijk. We zijn zomaar gaan fietsen. Ik had geen kaart van Laos op mijn telefoon en de ontvangst is ook nog wel eens een probleem. Ban Chaneneua.
We zagen er ook mensen die met een gids fietsten. Die hadden wel betere fietsen dan wij. Maar het uitzicht is er niet minder om.
Potten en bakstenen zie je op veel plaatsen.
Bij een steenfabriek zie je de mensen aan het werk. Gier wordt de klei voor de stenen aangemaakt en in moppen verdeeld.
Hier wordt de klei precies gevormd zodat hij in de oven kan.
Hier liggen de stenen klaar voor vervoer.
Brandstof op de voorgrond en ovens daarachter. Eigenlijk geen ovens. Je ziet meerdere vuren voor één grote oven waar hele pallets stenen in een keer gebakken worden.
Hier zie je die oven beter.
Het resultaat.
Hier worden met de hand potten gedraaid.
Voor de toeristen worden andere dingen gemaakt: olifanten, koeien, lampen enz. Ja het geld heet in Laos ‘Kip’.
Wij kochten dit gezichtje.
De fietstocht ging nog verder.
Daarover een volgende keer.
Ik ben benieuwd hoe ver onze cactus vandaag open komt.
Rechts zie je de uitgebloeide knop. Links is duidelijk dat knop nummer twee op open komen staat. Daarvoor zie je nog een knop nummer drie.
Argusvlinder 