L vindt het maar raar maar op internet vind je
met Google zo een heleboel selfies van voeten.
Waar ze voor dienen, ik heb geen idee.
Ik kwam er alleen maar op omdat het vanochtend miezerde
en ik op balkon was om naar de cactus te kijken.
Omslagband met directe strengeling
De omslagband krijgt een sluiting met een grote kraal.
De kraal die ik gebruik is 2 cm in doorsnede.
Hiervoor kocht ik een zakje kralen in een hobbywinkel,
houten kralen.
Het hout vond ik te blank dus dacht ik na over beitsen of verven.
Iemand in de besloten Facebook groep ‘Boekbinders onder elkaar’
deed me het idee aan de hand een glazen kraal te gebruiken.
Dat vond ik een leuk plan.
Dus ging ik op internet op zoek en kwam uit bij Sayila.
normaal gesproken zou ik de naam van de webwinkel niet noemen
maar op die site kocht ik drie kralen (voor het geval
er iets mis gaat).
De levering bleef maar uit.
Toen ik na een lange periode een mail kreeg met de vraag
of ik tevreden was met de zending heb ik hen gebeld.
Direct kreeg ik nogmaals drie glazen kralen, zonder extra betaling.
Natuurlijk ontving ik een paar dagen later drie kralen, en nog eens
een paar dagen weer een levering met drie kralen.
Hier liggen de intussen 6 kralen, ieder individueel verpakt.
De houten kralen zijn massief. De glazen kralen zijn dat niet. Dat maakt het iets moeilijker om de leren strook door de kraal te halen. Dat heb ik opgelost door een draad door een uiteinde te halen en die te knopen. Zo kon ik toch eenvoudig het leer door de kraal krijgen.
Zo ziet dat er dan uit.
Het model dat ik eerder maakte kon ik nu gebruiken om op de juiste plaats drie insnijdingen te maken. Deze keer heb ik de strookjes leer bewust niet 10 maar 12 centimeter gemaakt. Dan kan ik straks het leer ook beter bevestigen aan de binnenkant van de band.
Van het boek van Dick Timmerman heb ik vandaag geleerd dat de tekening op het perkament (verkleuring rechtsboven) de streng heet. Maak de insnijdingen voorzichtig groot genoeg dat het leer er goed door kan. Dan hoef je ook niet te veel kracht te zetten.
De ‘streng’ (het midden van de rug bij een geit) is hier goed te zien. Die heb ik bewust zo laten lopen dat de flap er overheen valt. Ik ben hier blij mee. Het leer moet ik nog vastzetten aan de binnenkant. Dan moet ik nog een manier verzinnen om de band te kunnen persen of onder bezwaar te leggen terwijl de schutbladen gelijmd worden tegen de band.
Olifantentafeltje of Plateau van Ganesha?
Jaren terug brachten we een souvenir mee vanuit India.
We doen dat wel iedere vakantie.
Nu zijn die souvenirs niet echt voor de eeuwigheid gemaakt.
Zo hebben we drie olifantjes die iedere keer als we ze oppakken
glinsterende steentjes of stukjes papier verliezen.
Dit souvenir bestond uit twee delen: een soort tafeltje en een beeldje. De pootjes van het tafeltje zijn met de jaren los komen te zitten. Tijd om ze maar eens te lijmen.
De bovenkant van het tafeltje is heel sierlijk.
Overigens zitten op het tafeltje ook glinsterende steentjes. De meeste zijn er nog. De pootjes zitten er ook weer onder.
Zo vind ik het toch meer het plateau van Ganesha.
Het plateau van Ganesha is weer terug tussen de andere souvenirs.
Gelezen: Dick Timmerman, Perkament – Van Ambacht tot Kunst
Dit in eigen beheer uitgebrachte boek is volgens het voorwoord uit 2014. Het beschrijft waarom Dick Timmerman perkament maakt en hoe dit proces van schoonmaken, bewerken en drogen van een dierenhuid in zijn werk gaat.
Vooral de huiden van geiten en kalveren worden gebruikt
om perkament te maken.
Een eeuwen oud ambacht heeft Dick Timmerman tot een kunst verheven.
Het waarom en hoe is in het boek te lezen.
Het perkament dat je de laatste tijd op mijn weblog zit, komt
uit zijn werkplaats.
Parodia magnifica, de cactus bij ons op balkon
Op Flickr reageerde iemand op een van de foto’s van onze cactus.
De plant blijkt ‘Parodia magnifica’ te heten.
Op internet vond ik daar het volgende over:
Parodia magnifica is a species of flowering plant in the cactus family Cactaceae, native to southern Brazil. One of several species called ball cactus, it grows to 7–15 cm (3–6 in) tall by 45 cm (18 in) broad, with heavily ribbed, spherical to columnar, spiny and hairy stems, bearing pale yellow flowers in summer. Its natural habitat is cool, dry temperate grassland at elevations of up to 800 m (2,600 ft).
Populations are sparse and fragmented, and it has been designated as “Endangered” by the IUCN Red List.
In cultivation it must be kept above 10 °C (50 °F), so in temperate regions is grown under glass. It has gained the Royal Horticultural Society’s Award of Garden Merit.
De plant komt uit het zuiden van Brazilië. In de zomer krijgt de plant bleek gele bloemen. Origineel leeft deze plant in koele maar droge omstandigheden op hoogtes tot 800 meter. De gekweekte uitvoering (die van ons bijvoorbeeld) moet een temperatuur hebben van ten minste 10 graden. In het wild is het een bedreigde plantensoort.
Volgens ons komt een tweede knop open.
De komende dagen houden we hem goed in de gaten.
Boekenvondst:
Op mijn weblog staat een (kleine) serie berichten in de
categorie ‘Boekvondst’.
Het gaat om dingen die ik opmerkelijk vind en die iets
met ‘boeken’ te maken hebben.
In Luang Prabang staat bij het Koninklijk paleis een groot standbeeld van King Sisavang Vong. Ergens in het zand vond ik dit bord. King Sisavang Vong was a son of King Khamsouk (Sakkarine). He ruled from 1905 – 1959. This statue had been casted in Russia (former Sovjet Union) in 1975 AD and delivered to Laos (Luang Prabang) in 1976. It is 5 tons of weight.
Dus koning Sisavangvong was de zoon van koning Khamsouk.
Hij was van 1905 tot 1959 aan de macht.
zijn standbeeld is gegoten in Rusland in 1975.
In 1976 werd het in Laos bezorgd en het beeld weegt 5 ton.
De naam van de koning kom ik in 2 vormen tegen:
Sisavangvong en Sisavang Vong. Ik weet niet wat correct is.
Ik vind het beeld zo bijzonder omdat de koning een boek in zijn hand heeft. Een boek van palmbladeren.
De achterzijde van het beeld was eenvoudig te fotograferen omdat ik dan met de zon mee de foto maakte. Op de achtergrond zie je Haw Pha Bang.
Een beetje tegen de zon in zorgt ervoor dat de details van het beeld wegvallen. Het beeld staat hier overigens voor een theater.
Koning Sisavangvong.
Luang Prabang in Laos
Wat we nu Laos noemen waren ooit een aantal losse koninkrijken.
Nu samengevoegd tot een land met een communistisch regiem.
Een van de hoofdsteden van die koninkrijken was Luang Prabang.
We hebben bewust niet altijd over land gereisd door Laos.
De afstanden zijn groot en het zou betekend hebben
dat we bijvoorbeeld Luang Prabang hadden moeten overslaan.
Dat is een keuze. Wij hebben tweemaal een binnenlandse vlucht genomen.
Luang Prabang is mooi.
Het is niet meer de ongerepte parel zoals sommige reisbureaus
of reissites je willen doen geloven.
Maar de bezienswaardigheden zijn mooi en de ligging is dat ook.
Het is eenvoudig om buiten de stad, bijvoorbeeld op de fiets,
rond te gaan kijken en weg te zijn van alle kraampjes, cafés en
restaurants.
Het eerste bezoek ging naar het Nationaal Museum.
Dat is een complex met meerdere gebouwen.
De twee meest interessante zijn het voormalige Koninklijk Paleis
en een soort van tempel.
Haw Pha Bang is de naam van deze tempel. Het gebouw is bedoeld om een standbeeld van Boeddha te bewaren. Het gebouw is van buiten prachtig. Toen wij er waren was het gesloten. Het weer was die dag ook vreemd. Het begin was zonovergoten maar al snel was er een bui. Na de korte, felle bui was er weer veel zon.
Het voormalige paleis ligt een eindje van de weg af. Het is een aanrader. De ruimtes zijn geweldig. De vloeren zijn van hout en binnen schittert het soms van de speciale techniek met glas die wordt gebruikt om voorstellingen op de wanden aan te brengen en soms zijn de ruimtes eenvoudig. Foto’s mag je er binnen niet maken en dit wordt gehandhaafd.
Haw Pha Bang.
Een draak verwelkomt je op de trap.
Met haast uitpuilende rode ogen en een groen lijf.
Of wat te denken van dit stel slangen?
Toen was er regen. We stonden bij de tempel en keken uit over de entree van het complex. Met de temperatuur was niets mis.
Al snel werd het droog.
Toen begon de zon te schijnen.
Dan gaat het zoals het gezegde luidt: alles ziet er beter uit als de zon schijnt.
Haw Pha Bang.
Bij de tempel is heel vaak de kleur groen gebruikt. Zo ook bij deze olifants-kop.
Ook tussen het goud schijnt het groen door.
Het gebouw is in 2006 opgeleverd.
Veel meer dan deze voorgevel kan ik helaas op mijn blog niet laten zien van het koninklijk paleis.
Het is misschien zo best indrukwekkend maar binnen maakt het vooral een kleine en knusse indruk.
Een beetje opzij van het paleis ligt een aantal koninklijke boten.
Parasailing in Vientiane
Parasailing is een sport waar ik niets mee heb. Ik weet niet eens zeker of wat deze meneer probeert te doen ‘parasailing’ genoemd wordt. Tijdens een wandeling in Vientiane zagen we aan de oever van de Mekong op een wat breder stuk boulevard iemand druk bezig zijn zeil in orde te brengen om er vervolgens mee te proberen in de lucht te komen.
Het waren veel pogingen.
Dit begon er op te lijken.
Het lijkt me een sport, zeker op de manier waarop deze meneer het beoefent, waarvoor je heel veel geduld moet hebben.
Het zeil (?) nog maar een keer goed klaar leggen.
Of je bij een dergelijke wind ook succesvol kunt parasailen weet ik niet.
Na een tijdje ben ik gestopt met het maken van foto’s. We zijn doorgelopen.
Readymade
Readymade (ook: objet trouvé) is een kunstvorm ontstaan in het begin van de 20e eeuw. De bekendste kunstenaar die de readymade gebruikte was dadaïst Marcel Duchamp. Een industrieel voorwerp wordt uit zijn alledaagse context gehaald en tot kunst bestempeld doordat het in een museale omgeving wordt getoond. Deze praktijk begon met de dadaïsten en werd in de twintiger en dertiger jaren vooral gecultiveerd door de surrealisten.
Citaat van Wikipedia.
We liepen terug van een wandeling door Vientiane naar ons hotel.
Bij een kruispunt stapte ik bijna in een gat in het voetpad.
In Nederland hoef je het voetpad niet zo in de gaten te houden.
Maar in andere delen van de wereld kun je dat soms maar
beter wel doen. Enfin, ik stapte bijna in dit gat:
Of dit nu past binnen de definitie van een readymade ….. daar valt over te twisten. Toch deed het me meteen aan een kunstwerk denken. In Berlijn (Bebelplatz Memorial van Micha Ullman) zie je door een glazen plaat, in de bestrating, lege boekenkasten. Het plein is een van de plaatsen waar de nazi’s boekverbrandingen organiseerden. Qua thema hebben deze twee gaten in het wegdek niets met elkaar te maken. Het portret in Vientiane is misschien niet eens bedoeld als kunst. Maar bij mij raakte de twee beelden verbonden. Wie is die jonge man op de afbeelding? Waar is hij? Waarom is die foto hier op deze plaats? Wie heeft die foto geplaatst…..
Een grote slak op de trap van ons hotel
Waar komen deze vreemde berichten ineens vandaag? Ze komen uit Vientiane in Laos waar we meer dan een jaar geleden waren. Op de trap naar ons hotel zat op de vroege ochtend deze grote slak.
Advies aan Donald Trump
Soms zijn dingen die er ingewikkeld uitzien ook echt moeilijk. Sometimes things that look complicated, are really difficult. Foto genomen in Vientiane, Laos.
Beelden van tempels in Vientiane (en nog een paar foto’s)
Toen we terug kwamen van het Boeddha-park konden we in de middag nog eens rustig door Vientiane wandelen. Wat tempels bezoeken. Rond kijken. Dit was een schildering in een tempel tegen een van de muren.
Een plafond. Dit zijn voorbeelden van moderne tempels. Hun versiering is er niet minder uitbundig om.
Een deur.
De afbeelding van Boeddha verwerkt in het hekwerk van een deur.
De nokken van tempeldaken zijn vaak versierd met dit soort voorstellingen.
De daken van de tempels kennen vaak zo’n structuur die uit meerdere lagen bestaat. Ik vind dat een prachtig gezicht.
Tempelbewaarder
De Zwarte Pagode (That Dam). Met verkeer.
De Zwarte Pagode maar dan zonder het verkeer. Blijkbaar was dit lang gelden een met goud behangen pagode maar na de plundering van de stad bleef er weinig meer over. Dat is nu grotendeels begroeid maar het ligt leuk.
Terug bij het hotel begon het donkerder te worden en konden we nog even genieten van de Mekong rivier en alle stalletjes.
Launch, eindexamententoonstelling AKV St. Joost in Breda
Ieder jaar is er rond deze tijd een tentoonstelling
van werk van jonge kunstenaars die dit jaar afstuderen
op de AKV St. Joost.
Een paar foto’s van werken die ik er zag.
Er was veel aandacht voor duurzaamheid.
Zo zijn er mensen die zoeken naar manieren om met planten
die hier groeien materialen te ontwikkelen waarmee je
hedendaags design kunt maken.
Maar er zijn ook andere invalshoeken.
Dit is een werk van Fleur Jakobs. Het is een krachtig beeld. Zeker een manier om een gesprek over bijvoorbeeld duurzaamheid of je band met de natuur op gang te brengen.
Jamie Deckert maakte het bovenstaande werk. Door te lopen over het pad kon je via de installatie een tekst beluisteren. Het werk sprak me erg aan.
Voor mij bleef onduidelijk van wie dit werk is. Het lijkt me een combinatie van textiel met gips. Erg mooi.
Met veel lef en moed komt het werk van Karlijn van Beurden tot stand met zich zelf in de hoofdrol.
Dit is het kaartje van Lionne van Deursen. Daar ga je naar toe voor Material research & product design.
Op het internet schrijft Van Deursen:
In de materiaalstudie imperfecte perfectie worden de toepassingen van bacteriële cellulose als bruikbaar materiaal onderzocht. Met de focus op manieren van produceren, tactiele en esthetische kenmerken als kleur, textuur en lichtdoorlatendheid. Het leerachtige materiaal dat ontstaat door de bacteriën die cellulosedraden spinnen heeft leer vervangende eigenschappen, maar ook imperfecties in vergelijking met leer. De imperfecties van dit materiaal vormen het uitgangspunt voor materiaaltoepassingen.
Naomi Remijn heeft een boek uitgebracht over nieuwe grondstoffen, productiemethodes en aanpak. Als voorbeeld had ze een stoel staan met een ‘leren’ zitting. Dat ‘leer’ is door het verwerken en plantaardig materiaal tot stand gekomen.
Op internet schrijft ze:
In Nederland hebben wij een super vruchtbare grond, hier haal ik mijn materiaal vandaan. Inheemse groenten die hier groeien kunnen perfect ingezet worden om materiaal van te maken. Dit is heel erg gunstig voor het milieu, want op deze manier hoeven we geen of minder materiaal te importeren. Dit importeren stoot namelijk veel CO2 uit. Ook is het hebben van eigen materiaal economisch erg goed. Op die manier hoeven we geen geld te besteden aan het overkomen van materiaal.
De materialen die komen te groeien zijn groenten. Deze hebben dus een veel milieuvriendelijkere afkomst als bijvoorbeeld aardolie. Ook zijn de materialen diervriendelijk en kunnen bijvoorbeeld leer vervangen.
De materialen hebben geen perfecte groenten nodig en kunnen gemaakt worden vanuit resten van bijvoorbeeld de markt en sommige kunnen gemaakt worden vanuit een reststroom. Als we massa productie willen gaan inzetten hebben deze materialen ruimte nodig om te groeien. Deze ruimte kunnen we halen uit de vee industrie. De vee industrie moet inkrimpen vanwege de grote veestapel. Deze boeren verdienen nog steeds werk en hebben dan de mogelijkheid om materiaal te gaan groeien. Ook is de grond na het inkrimpen beschikbaar.
De groenten die ik hiervoor gebruikt heb zijn de oerwortel en de schorseneer.
Vanuit deze gedachten heb ik 4 materialen gemaakt. Textiel verf, leer gewone verf en papier.
Verlengde leporello door Marie-Anne Denecker
In het huidige nummer van het tijdschrift ‘Handboekbinden’,
de uitgave van de Stichting Handboekbinden, staat een
artikel met een beschrijving van een verlengde leporello.
Omdat ik niet helemaal begreep wat er met het boek bereikt
kan worden, ben ik het boek aan het maken met nog wat resten papier.
Ik had nog wat stukken Zaansch Bord liggen en de katernen
zijn gewoon wit papier (120 gram). Het gaat me in deze eerste
versie van het boek niet om de decoratie. Get gaat om de vorm,
de aanpak en wat je er mee gaat bereiken.
De leporello, in de vorm van de instructie, is bedoeld voor drie katernen van 14 bij 14 centimeter die van verschillende dikte kunnen zijn. Een leporello is een boek waarbij een harmonicavorm centraal staat. Op de foto zie je op de achtergrond die harmonicavorm. Daarvoor liggen drie verlengstukken (blauw Zaansch Bord) en in wit de drie katernen.
Als je al die onderdelen even rechtop zet, en je zet ze in de juiste volgorde, dan krijg je een idee van hoe die delen in elkaar passen. Dit is de kern van het boekblok, de plaats van de band is me nog niet helemaal duidelijk als ik hier mee bezig ben. Intussen zijn deze foto’s al weer van een paar dagen terug.
Hier zijn twee van de drie katernen al genaaid op de verlenging. Voor de precieze beschrijving verwijs ik naar het tijdschrift.
Hier zijn de harmonicavorm en de verlengstukken in en aan elkaar gezet. Bovenaanzicht. Het idee is dat door in de vouwen in het harmonicadeel de dikte aan te passen, je dikkere en dunnere katernen bij elkaar in één leporello kunt samenbrengen met toch een goed te hanteren boek als resultaat.
Ik weet niet wanneer ik verder kan werken aan het boek want
de glazen kralen voor de sluiting van de Omslagband met
directe strengeling, zijn gearriveerd.
Helikopterverkeer bij de buren
Gisteren werden we opgeschrikt door het geluid van een laag
overvliegende helikopter.
Er werden wat vluchten uitgevoerd vanaf de KMA in Breda.
Hier staat de helikopter op de parkeerplaats voor het Kasteel van Breda. De foto is gemaakt vanuit het Valkenberg.
Ik heb zelf maar één vertrekkende helikopter gezien maar zo te horen is dit een paar keer herhaald.
Prachtig nieuw boek om in te binden
Het boek ‘Elias P. van Bommel: Persverguldletters en Sierstukken’ is origineel samengesteld door Geert van Daal en uitgegeven in een beperkte oplage. Nu is het door de Stichting Handboekbinden opnieuw uitgebracht. Deze keer in een versie die door de drukker al is ingebonden. Afgelopen vrijdag ontving ik mijn exemplaar. Dus als boekbandontwerpen kun je direct aan de gang!
Het boek dat uit twee delen bestaat, toont per lade alle letters die gebruikt werden voor het persvergulden en alle lijnen en andere sierstukken die je kunt gebruiken bij het persvergulden.
Wie is dan precies Elias P. van Bommel?
Nazoeken op het internet leert ons:
Er bestaat een boek met de naam “Persoonlijkheden in het Koninkrijk der Nederlanden in woord en beeld”. Je kunt het raadplegen via de website van ‘Resources Huygens ING’: dit is de link. De tekst die ik hier toon (met foto) komt uit dat boek.
Het boek komt in een mooi, ruim formaat en er volgt nog een digitale versie van de sierstukken. Dat lijkt me geweldig. Ik ga kijken of ik een van die stukken kan gebruiken om de boekband te maken.
Cactus: eerste bloem uitgebloeid
Of het bij die eerste bloem blijft weet ik niet.
We hopen dat de knoppen (nog 3) allemaal open komen
maar dat zullen we moeten afwachten.
Deze foto is wat later op de avond gemaakt. Je kunt dit nog zien als een bloem die dichtgaat maar hij lijkt uitgebloeid.
De bloem komt niet meer open maar er staan nog een paar knoppen.
Nog wat strengels bijmaken
Om verder te komen met mijn Omslagband met directe strengeling
moest ik nog een paar strengels bijmaken,
In tegenstelling tot vorige keer heb ik nu eens geen lijm aan het water toegevoegd. Ik wil het verschil ervaren. Hier zie je de smalle stroken perkament liggen in een bakje met schoon water. Het duurt maar even. Het perkament begint spontaan te krullen. Even daarna heb ik ze verwerkt en ‘opgedraaid’ waarna ze na droging nog het meest weghebben van een hard touwtje.
Als je een paar bindingen met de perkamenten strengels gedaan hebt, ontwikkel je vanzelf een eigen stijl. Na een eerste doorgang ga ik met de els nogmaals door het gat om het breed genoeg te maken voor een tweede doorgang. Daarbij steek ik de els altijd aan de ‘buitenkant’ van de perkamenten strengel die al door het gat zit. Op die manier is de kans kleiner (denk ik) het perkament te beschadigen dat al het eerste deel van de binding vormt. Het vouwbeen ligt er alleen maar bij op de foto om de strengels niet te laten terugschieten terwijl ik zelf de foto maak.
Als je dan het perkament bij de tweede doorgang door het eerste gat hebt gehaald, ziet de boekband er zo uit aan de buitenkant. Dan ga je weer strengelen. Dit keer met het perkament dat je net door de band hebt gehaald en als basis het perkament van de eerste doorgang. Hoe vaak je die twee om elkaar heen draait weet ik niet. Ik heb hier op een lengte van 3,5 centimeter gekozen voor 4 keer en steeds in dezelfde richting draaiend. Maar je kunt dit ook veel vaker doen. Peter Goddijn geeft daarover, in de stukken die ik gelezen heb, geen hints. Zal ook voor een deel worden bepaald door wat je zelf mooi vindt.
Alle katernen zitten vast. Ik ben best tevreden. Ik zie nog wel wat verbetermogelijkheden maar dit is het voor nu. Graag wil ik nu beginnen aan de sluiting maar de glazen kralen die ik besteld heb zijn nog steeds niet aangekomen. Ik ga morgen eens bellen.Na de kralen kan ik de schutbladen vastzetten tegen de voor- en achterplat. Dan ga ik nog een schutblad bedenken voor de sectie die de frontsnede en de flap vormen. Dan kan ik naar het volgende boek.
Xiengkuane Buddha Park – deel II
In Laos, niet ver van Vientiane ligt een Boeddha-park.
Een park met beelden van Boeddha in allerlei verschijningsvormen.
Eerlijk gezegd weet ik niet of het allemaal Boeddha’s zijn.
Waarschijnlijk zien we leerlingen, incarnaties en deelnemers
aan verhalen van of over Boeddha.
Een beetje zoals een middeleeuwse kathedraal vol kan staan met
afbeeldingen uit de bijbel en uit heiligenlevens.
Ik ben er niet zo in thuis maar kan me niet aan de indruk onttrekken dat dit een afbeelding is van Krishna (Hindoe god). Wikipedia geeft ook aan dat er zowel Boeddhistische als Hindoe-beelden te zien zijn.
Een soort gigantische sprinkhaan (zonder hoofd).
Op een paar plaatsen kun je via een (steile) trap naar een verhoog.
De achterkant van een complex beeld.
Een deel van hetzelfde beeld maar nu de voorkant. Half tegen de zon in gefotografeerd.
De ‘Liggende Boeddha’ of ‘Reclining Buddha’.
Alles bij elkaar een enorme belevenis.
Weer een berichtje over de cactus
Vanochtend was de bloem van de cactus bijna helemaal dicht.
Vanmiddag weer prachtig open. Een schitterend gezicht.
In de bijna helemaal gesloten stand.
Dit is de situatie van een half uur geleden.
Argusvlinder 