Zwarte dag voor Brabant

“NOORD-BRABANT – Een rechtse coalitie met VVD, Forum voor Democratie en CDA komt steeds dichterbij in Noord-Brabant. “De zoektocht naar zuurstof start voor de VVD niet bij een volgende stap op het bestaande pad. De VVD stelt daarom voor dat de drie grootste partijen samen een poging wagen om een stabiele én open meerderheidscoalitie te bouwen”, laat de VVD vandaag weten.”

Hoe stom kun je zijn?
Nooit opgelet bij geschiedenis?

Terwijl de rest van de wereld de bevrijding van Auschwitz herdenkt
en stilstaat bij bij de miljoenen vermoorden, vaak vergast,
gaat de VVD, samen met het CDA, op een zoektocht naar zuurstof.

Zo dronken van de macht, zo vastgekleefd aan het pluche, dat ze
de domheid van hun eigen teksten niet eens doorzien.
Arm Brabant!

GitZwarteDagVoorBrabant

7 Februari 2020 is een zwarte dag voor Brabant.


Gelezen: Night

Night is een boek van Elie Wiesel.
Het is een boek dat al veel eerder verschenen is maar dat
in 2018 verschenen is bij de Folio Society.

Wikipedia:

Eliezer (Elie) Wiesel (Sighet, 30 september 1928 – Boston, 2 juli 2016) was een Joods-Amerikaans schrijver van verschillende boeken over zijn ervaringen in de Holocaust, die hij overleefde. Hij ontving de Nobelprijs voor de Vrede in 1986.

WP_20181109_08_59_04_ProEleiWieselNightFolioSociety2018

Elie Wiezel, Night, in de uitgave van de Folio Society uit 2018.


Wikipedia gaat verder:

Wiesel werd geboren in Sighet (nu: Sighetu Marmației), als zoon van Sjlomo en Sara, orthodoxe joden van Hongaarse afkomst die een kruidenierszaak hadden. Hij had drie zussen, Bea, Hilda en Tzipora. De Hongaars sprekende stad Sighet in Roemenië werd geannexeerd door Hongarije in 1940, en in 1944 deporteerden de nazi’s de Hongaarse joden naar Auschwitz-Birkenau. Zijn moeder en Tzipora, de jongste zus, werden er vermoord; hij en zijn vader werden naar het aangrenzende werkkamp Auschwitz III Monowitz gestuurd. In januari 1945, werden vader en zoon gedwongen te marcheren naar Buchenwald, waar Elies vader overleed.

WP_20181109_08_59_29_ProElieWieselNightFolioSociety

De ervaringen die hierboven kort, bondig en zakelijk beschreven worden, zijn het onderwerp van het boek ‘Night’.


Wikipedia vervolgd:

Na de Tweede Wereldoorlog werd hij in een Frans weeshuis gestopt. In 1948 begon Wiesel een studie aan het Sorbonne. Hij vond een baan bij de Franse krant L’arche als journalist en raakte in contact met de Nobelprijs voor de Literatuur-winnaar François Mauriac, die hem uiteindelijk kon overtuigen zijn Holocaustervaringen op te schrijven. Dat leverde zijn eerste roman, in het Jiddisch, Un di velt hot geshvign (En de wereld zweeg) op, die in 1956 in Buenos Aires verscheen. Twee jaar later zag de sterk ingekorte bewerking La nuit (Nacht) bij Les Éditions de Minuit het licht, waarschijnlijk Wiesels beroemdste werk en het begin van een lange reeks werken in het Frans. In 2007 schreef hij een nieuw voorwoord bij een heruitgave van La nuit.

WP_20181109_08_59_55_ProElieWieselNightFolioSociety

De uitgave van de Folio Society is een vertaling uit het Frans in het Engels door Marion Wiesel, zijn vrouw.


Wat moet je over een dergelijk boek zeggen.
De gebeurtenissen zijn zo afschuwelijk dat het boek onaantastbaar wordt.
De indruk die achterblijft na het kezen is enorm.

Iets triviaals bleef in mijn hoofd spelen.
De SS-ers dwingen, als Russische troepen in de buurt van Auschwitz komen,
de mensen in het kamp te lopen naar Buchenwald,
’s nachts, door de sneeuw, geen eten, geen goede kleding, in hoog tempo,
mensen die niet meer konden werden ter plaatse geëxecuteerd.
Buchenwald is een kamp op Duits grondgebied. Vlak bij Weimar.

Waarom heet dit kamp ‘Buchenwald‘, beukenhout (niet te verwarren met Bücher Wald)?
Het kamp werd bij de inrichting ervan in 1937 ‘Konzentrationslager Ettersberg’ genoemd.
Die naam kwam de nazi’s niet goed uit.
Het deed te veel denken aan Goethe.
Het ‘Nationalsozialistische Kulturgesellschaft’ in Weimar besloot toen het een
andere naam te geven: ‘K.L. Hochwald, Post Weimar’.
Maar Heinrich Himmler veranderde die naam in „K.L. Buchenwald, Post Weimar“.
Dus ook toen werden de feiten naar de hand van regerende politici gezet
omdat dit beter uitkwam.
Al in 1937 stierven er 48 gevangenen.

Der staat gegen Fritz Bauer

Fritz Bauer was een Duits openbaar aanklager die
in de jaren 60 openheid forceerde in West-Duitsland
over het oorlogsverleden van ’40-’45.
Met name over de Jodenvervolging.
Hij speelde een belangrijke rol in het verzamelen van
het bewijsmateriaal op basis waarvan Israel Adolf Eichmann
kon ontvoeren uit Zuid-Amerika en kon berechten in Jeruzalem.
Daarnaast was hij een belangrijke kracht achter ‘der Auschwitz-Prozess’.
Dit proces in Duitsland deed een poging om de mensen die in
Auschwitz de selectie maakten, de kapo’s, de Gestapo, de kampleiding,
de tandartsen enz, veroordeelt te krijgen.

De film gaat over de tegenwerking die hij in Duitsland
ondervond en de persoonlijke offers die er nodig waren (en zijn)
om een democratische samenleving mogelijk te maken.

 photo WP_20160506_002DerStaatGegenFritzBauer.jpg

Mooie rol van Burghart Klaussner in Der Staat gegen Fritz Bauer.


Son of Saul

Alles bij elkaar was het een beetje veel allemaal,
op vrijdagavond.

Ik ging naar de bioscoop en zag daar Son of Saul.
Een film die zich afspeelt in een concentratiekamp, Auschwitz.
Het grootste deel van de film geeft je een blikveld van ongeveer
1 vierkante meter.
Scherp in beeld steeds Saul, zijn rug, de achterkant van zijn hoofd,
zijn gezicht, zijn zijkant.
Alles er om heen is onscherp.

Je volgt de moordmachine.
Je ziet hem op de appelplaats, de volgende groep joden ophalen,
naar de kleedruimte, de gaskamer, kostbaarheden uit de kleding verwijderen,
de kleding weghalen, de lichamen op een lift slepen, gaskamer schoonmaken,
de verbrandingsovens, de barakken.
Een keer zie je de rivier waar het sonderkommando de as de rivier
in scheppen en een keer zie je de kuil.
Als de moordmachine de aanvoer niet aankan worden bij de kuil
de mensen vermoord.

Twee verhalen lopen in de film door elkaar.

Het grootste deel van de film is dus een close-up, Saul zit
gevangen in een uitzichtloze situatie en als kijker naar
de film zit je ook gevangen.
Je hoort wat er om Saul gebeurt maar je kunt het niet zien.
Je kijkt naar het onvermijdelijke.

 photo DSC_7879SonOfSaul.jpg

Son of Saul.


De morele dilemma’s vliegen om je heen.
Ik heb de film nog niet verwerkt.

Dan kom je thuis en hoor en zie je de aanvallen in Parijs.
Alles bij elkaar was het een beetje veel allemaal,
op vrijdagavond.
Ik heb het nog niet allemaal op een rijtje kunnen zetten.

Im Labyrinth de Schweigens

Ik ga niet snel naar een Duitse film. Die vervelende taal.
Maakt alles zo hard.
Een Duitse film over Auschwitz maakt alles nog moeilijker.

Maar ‘Im Labyrinth des Schweigens’ is een goede film.
Heel genuanceerd. Echt van deze tijd: grijs.
Het geeft een beeld van de Holocaust niet als een duidelijk
goed of fout maar als een labyrint waarin een van de hoofdrolspelers
tijdelijk verdwaald raakt.
Het is die hoofdrolspeler waarmee een argeloze filmbezoeker
van na de oorlog zich het meest kan vereenzelvigen.

 photo DSC_6475ImLabyrinthDesSchweigens.jpg

De vier hoofdrolspelers van de film maken dat duidelijk:
= een Duitse journalist die in tegenstelling tot zijn landgenoten
goed geinformeerd is over Auschwitz;
= een Duitse jood die verscheurd wordt door verdriet. Niet het verdriet
van het verlies maar ook van schuld;
= een Duitse advocaat die begint als groentje en langzaam aan
op zoek gaat naar het antwoord op de vraag ‘waarom na zoveel tijd nog vervolgen’.

De vierde hoofdpersoon zijn de mensen die niet meer terug gekomen zijn
van Auschwitz. Zij zijn van het eerste tot het laatse beeld
van de film onzichtbaar aanwezig.

Hannah Arendt

Vorige week zag ik de file ‘Hannah Arendt’.
Ik vond het een mooie film over een niet zo eenvoudig
te filmen onderwerp: de controverse in de media
na het verschijnen van een artikel in een gezaghebbende krant.
De controverse gaat zo ver dat het leven van de schrijfster
ingrijpend veranderd.

Het schokkends vond ik dat al in 1963/1964
door vooraanstaande opinieleiders werd gesproken
over de Tweede Wereldoorlog
in andere kleurschakeringen dan wit en zwart.
Terwijl tot in 1991 Lou de Jong in goed en fout
bleef schrijven in ‘Het Koninkrijk der Nederlanden
in de Tweede Wereldoorlog’.
Het duurt nog tot in 1985 met ‘Wo ist der Bahnhof ?’ (Koot & Bie)
en tot 2010 met het verschijnen van het boek
‘Grijs verleden’ van Chris van der Heijden, dat er in de
populaire media een genuanceerder standpunt wordt
ingenomen over ‘Goed en Fout’.

Haar vraag bij de rol van de Joodse Raad werd
Hannah Arendt nog het meest aangerekend.

In dat verband is het de moeite waard de ‘Voetnoot’
van Arnon Grunberg in de Volkskrant van 11 april hier aan te halen.
De titel is: ‘Niet zo moedig’.
Een interessante bijdrage aan de discussie.

Op woensdag vroeg Max Pam zich in de Volkskrant af hoe moedig journalisten zijn naar aanleiding van Nederlandse journalisten ten tijde van de Duitse bezetting. …
Waarom eigenlijk zouden journalisten moediger moeten zijn dan andere mensen?
In hun studie over Duitse soldaten ten tijde van de Tweede Wereldoorlog concluderen Söncke Neitzel (historicus) en Harald Welzer (sociaal psycholoog) dat afkomst, beroepsgroep, religie en overtuiging nauwelijks een rol speelden. Soldaten vechten in een oorlog waar ze tegen zijn.
Waarom zouden journalisten dan geen stukken schrijven waar ze eigenlijk tegen zijn?
Alles in onze cultuur is erop gericht dat qwij ons aanpassen en ons werk zo goed mogelijk doen.
Mensen worden bepaald door de context.
Individuele, morele overtuigingen spelen alleen in de zeldzame gevallen een rol.
Arnon Grunberg

Op Twitter heb ik de volgende vragen gesteld:

Wat is erger

– 93-jarige Duitser die denkt kok te zijn geweest in Auschwitz
– Eichmann die denkt niet verantwoordelijk te zijn voor moord
maar voor het op tijd laten rijden van de trein
– The Killing Fields
– Israel in Gaza
– Guerra Sucia (dodenvluchten in Argentinie) For humanitarian reasons,
the pregnant women could not be moved.
I mean, eliminated.
We had to wait until they gave birth
– Abu Ghraib, Guantanamo Bay
– The Act Of Killing
– Ratko Mladić, Radovan Karadžić, etnische zuiveringen, Srebrenica
– Een levende of dode Videla