David Hockney, Pool Made with Paper and Blue Ink for Book. 1980. Ik ben er niet zeker van of dit als een boekillustratie bedoeld is.
Rachel Feinstein, The Assumption, 2021. Pastel and charcoal on wood panel.
Graciela Iturbide, Nuestra Señora de las Iguanas, Juchitan, Mexico, 1979, silver gelatin print.
….en met veel genoegen kan ik zeggen.
Vandaag verscheen het nieuwe album van Eddy Vedder Earthling.
Met medewerking van Josh Klinghoffer en Andrew Wotman.
Als teaser hoorde ik al een tijdje geleden ‘Long way’ waarop het zingen van Vedder iets weg heeft van Tom Petty. Maar dit is een van de nummers op dit album dat aantrekkelijk is en de andere nummers hebben niets met Tom Petty te maken. Maar dat is ook niet nodig.
Ik ben gewoon weg van zijn manier van zingen.
De katernen had in voorgeprikt maar daarna weer in
de boekenpers gedaan.
Natuurlijk gaan de gaten daarvan niet open staan.
Dus voor ik een katern toevoeg aan het boekblok
om het in te binden, prik ik de gaten nog even open.
Hier zijn een paar gaten weer geprikt en de rest moet nog volgen.
Het vordert best maar je ziet op de foto een foutje. Ik heb even niet op zitten te letten en de draad is blijven hangen achter een van de knoppen. De draad uit de laatste reeks katernen halen is natuurlijk altijd mogelijk maar ik nam een kortere weg. Ik knipte de lus van de draad door en bond de twee uiteindes strak aan elkaar. Ik denk dat dit geen afbreuk doet aan de stevigheid van de binding. Maar een gewoonte moet je hier niet van maken.
Dat is dan het laatste katern.
Deze fase van het inbinden van een boek is gereed. Door het binden ontstaat er een lichte verdikking aan de rugzijde van het boekblok. Dus het ik het boekblok uit het naaibankje gehaald. De bandjes zijn even verdeeld over de rug (zie de foto de ruimte van boekblok naar bovenste vastzetpunt is langer dan de onderkant van het boekblok). Maar de bandjes kun je nog goed verschuiven. Daarna is het boekblok weer terug in de boekenpers gegaan. Nu moet ik iets gaan verzinnen voor de schutbladen.
Vandaag begonnen de drager van de gedroogde rozen
in elkaar te zetten.
Daarvoor heb ik eerst een stabiel onderstel nodig
want ik wil beginnen met de twee bladen aan elkaar
te lijmen.
Uiteindelijk houden de bladen en de dragers elkaar
voldoende in evenwicht om op hun plaats te blijven zitten.
Maar voor die tijd moeten de onderdelen in elkaar
gezet worden.
Het losse deel van een prikmal gebruik ik als verbindingsstuk tussen de twee standaarden van de bladen. Dan kan ik de bladen lijmen terwijl ze onder de juiste hoek tegen elkaar liggen. Dan kan ik daarna de bladen bekleden en als laatste kunnen de standaarden er dan tegen gemaakt worden.
Het onderdeel van de prikmal en de kartonnen standaarden verbind ik aan elkaar met schilderstape. Het is even improviseren.
Maar de bladen zijn onder de juiste hoek gelijmd. Ze staan te drogen. Daarna heb ik met een stuk restpapier de vorm verstevigd door het papier in de drager te lijmen. Daar gaat straks de bekleding over.
Soms als ik door de binnenstad van Breda
wandel zie ik niets opvallend.
Een andere keer zie je nieuwe winkels,
activiteiten die je eerder nog niet gezien had,
bijzondere plaatsen, interessante mensen enz.
Vanmorgen zag ik een spiegel in een vuilcontainer die
voor een Turks restaurant staat.
Het restaurant is van eigenaar veranderd en er komt
een heel nieuw ‘Concept’.
Spiegeltje, spiegeltje aan de Turkse wand, wat voor nieuws breng je naar dit mooie land? Zouden deze scherven geluk brengen en voor wie?
Je hebt gelijk,
de Poëzieweek is al voorbij.
Maar in Breda is een tentoonstelling in de open lucht
die langer te zien is dan in de Poëzieweek.
De nieuwe tentoonstelling TYYYPOëzie toont de spannende ontmoeting tussen woord en beeld, taal en typografie. Met de beroemde visuele dichtbundel ‘Bezette Stad’ van schrijver Paul van Ostaijen en kunstenaar Oscar Jespers als inspiratiebron, dit jaar 100 jaar oud.
Platform voor grafisch ontwerp Graphic Matters en literair platform Watershed vieren dit jubileum met het bijzondere project TYYYPOëzie.
Vijf woordkunstenaars en vijf ontwerpers vinden elkaar op het snijvlak van taal en typografie en maken in duo’s experimentele beeldgedichten. De kunstwerken vormen een reizende installatie die verschillende locaties aan zal doen in Nederland en Vlaanderen.
Met werk van Lisette Ma Neza & Jasmine Roemendael, Maud Vanhauwaert & Jelle Jespers, Hind Eljadid & Kristyan Sarkis, Joost Oomen & Pieter Boels en Jonathan Griffioen & Team Thursday.
De tentoonstelling in in Breda op het binnenplein van
de Nieuwe Veste.
Op een doek stond de tekst die ik hierboven al heb getoond. TYYYPOëzie.
In Arabië, India en delen van Azië kan men heel mooi de teksten en hun schrift gebruiken om kunstwerken te maken. In een moderne uitvoering van Kristyan Sarkis en Hind ElJadid kan dat dus ook.
Pieter Boels en Joost Oomen doen iets vergelijkbaars in ons schrift. Heel geslaagd.
Jelle Jespers en Maud Vanhauwaert werken voor een deel van hun werk met dit soort vormen.
Ze combineren dat met tekst.
Doe je een stapje terug dan ziet het er zo uit: Verzonken.
Loop eens binnen!
Wat ik gisteren nog niet goed kon zien, was vanochtend heel goed te zien: de mensen zijn bezig om een deel van de steigers rond de Grote Kerk in Breda af te breken. De werkzaamheden voeren ze tegen de klok in uit en afwisselend aan de lage delen van de kerk en dan weer de hoge delen. De steigers die nu weggehaald worden dienden voor restauraties aan daken en balustrades hoog op de kerk.
Vanmorgen viel me het geluid op van mensen die
bezig waren met het plaatsen
(of weghalen) van steigers.
Mijn ochtendwandeling overtuigde me
van het laatste: weghalen.
Op de Grote Markt, in de buurt van de afzetting van de werkzaamheden aan de Grote Kerk, stonden pallets zoals deze. Met in plastic gewikkelde natuursteen. Puzzelstukjes voor de restauratiewerkzaamheden.
Deze pallets stonden wat verder op de Markt. Naast een grote oplegger waar een vorkheftruck druk in de weer was.
Meer bij de ingang van de kerk, achter het metalen hek liggen pallets met wat ik denk dat oude stenen zijn. Stukken die vervangen gaan worden en die als model dienen? Wellicht dient het grijze smeersel om de stukken te stabiliseren?
Maar die steigers, hoe zit het nu met die steigers?
Bij de hoge steigers waren de zeilen verdwenen die de werknemers moeten beschermen tegen regen en wind. Men liep met steigerdelen rond. Ook op de hoogste ‘verdieping’ van de stellage. Misschien dat ik morgen kan zien of er steigers weggaan of toch bijkomen.
Doordat het zo veel regende vanmorgen kan ik een
prachtig verhaal lezen.
Het leest als een avonturenroman maar dat komt omdat
het de reisdagboeken betreft van Pieter van Oort.
Kunstenaar op Java, De reisdagboeken en natuurtekeningen van Pieter van Oort. Bezorgd en ingeleid door Andreas Weber en Sylvia van Zanen. Werken van de Linschoten-Vereeniging, deel 119.
Pieter van Oort werd uitgezonden naar Nederlands-Indië
als lid van de Natuurkundige Commissie. Een groep mensen
die de natuurlijke verschijnselen in de koloniën
onderzochten en in kaart brachten.
Ze onderzochten mijnen (steenkolen, zilver) maar ook
de flora en fauna.
Pieter van Oort ging mee als tekenaar.
Samen met veel monsters, opgezette dieren, gedroogde
planten enz, zijn de tekeningen en reisdagboeken in
Nederland geland.
De handschriften zijn nu omgewerkt naar voor iedereen
leesbare teksten.
Daar ben ik aan begonnen.
Zijn tekeningen zijn vooral in Nederlandse verzamelingen
als Naturalis te zien en in het boek zijn er ook een
aantal opgenomen.
Het plaatst voor mij Pieter van Oort misschien wel
in de traditie van bijvoorbeeld Maria Sibylla Merian
en de ‘Forgotten Masters’, de tentoonstelling en het boek
over Indiase kunstenaars in Britse dienst (William Dalrymple)..
Een paar voorbeelden uit het boek:
Pieter van Oort, Kop van een oenka (Hylobates Agilis). Java. Potlood op papier.
Pieter van Oort, Harlekijnbaardvogel, Megalaima Mystacophanos, Buitenzorg, Java, mei 1827. Aquarel op papier.
Pieter van Oort, Cilinderslang, Cylindrophis Ruffus, Buitenzorg, Java, 20 oktober 1827. Aquarel op papier.
Mijn foto’s kunnen misschien beter maar ik denk
dat dit wel een idee geeft van wat zoal langs
komt is dit boek.
Het boek dat ik nu lees is deel 1 van twee delen.
Deel 2 komt snel uit.
Het kost wat, maar dan heb je ook wat.
Ik ga snel verder lezen.
Het binden van het boek “Het geïllustreerde boekbindersboek” begint met op mijn naaibankje de bandjes vast te zetten waarom de katernen genaaid gaan worden. Dit is het eerste bandje.
Het worden in totaal drie banden. De banden stellen je in staat de katernen goed gelijk aan elkaar te binden en worden later gebruikt om de verbinding tussen het boekblok en de boekband te maken. Dit geeft veel stevigheid, nu bij het binden maar belangrijker nog straks in het gebruik van het boek.
Dit is daarbij het idee: een deel van de voorgeprikte gaten bevindt zich rond de bandjes.
Zo kan ik dan het eerste katern opzetten op de naaibank en kan het innaaien beginnen.
Een van de knoppen op mijn moderne naaibank gebruik ik om het begin (of vind je dit het eind?) van de draad even vast te zetten. Dat doe ik totdat ik dit eindje in een knop met de draad uit katern nummer twee gebruik.
De draad van katern nummer een gaat om de bandjes heen. Daarmee verbind je met die draad de individuele vellen van het katern met elkaar en het katern met de bandjes die straks op hun beurt met de boekband worden verbonden.
Even later.
Tot hier ben ik gekomen. De volgende keer ga ik verder. De draad die ik gebruik bij dit boek is ge-waxed. De draad is door de was gehaald en blijft bij het binden veel beter zitten dan wanneer je een draad gebruikt waarbij dat niet het geval is. De draad heb ik zo gekocht maar als boekbinder kun je dat ook zelf doen.
Bovenaanzicht.
Dit deel komt de volgende keer aan de beurt. Ik denk dat ik er morgen niet aan toe kom. Men geeft aan dat het weer regenachtig zal zijn, een goed moment om eens een tijdje te lezen……in een boek.
Breda, Grote Markt met de Grote Kerk in de stralende ochtendzon. De wind was koud maar dat zie je niet op een foto.
Van een stukje dichterbij.
Nou vandaag niet.
Voor morgen ligt het anders.
Maar het weer maakt me niet zo veel uit.
Soep lust ik altijd en zeker erwtensoep.
De soep heeft de hele nacht in de koelkast gestaan. Mooi dik is de soep geworden. Dat zie je want in de kom die ik dadelijk in de magnetron ga zetten staat de lepel recht omhoog.
Met een snee stevig brood smaakt hij prima!
Het lijkt een beetje een traditie te worden
maar vandaag heb ik weer soep gemaakt.
Passend bij het weer: erwtensoep.
Dit is zoals het avontuur begon: ui, wortel, knolselderie, erwten, prei, laurier en een rookworst (hij durfde niet op de foto).
De erwten met laurier en water zet ik zo’n drie kwartier op. De erwten zijn dan gaar en vallen uit elkaar.
In de tussentijd heb ik tijd om de groenten te snijden.
De knolselderij bovenop. Het selderijblad dat bij de ingrediënten geleverd wordt heb ik er ook bij gesneden. Vraag is of dat knolselderijblad of snijselderij is. Geen idee. Ik zal het de volgende keer nog eens extra precies nalezen.
Vandaag heb ik er nog niet van gegeten. Na een nachtje rust smaakt de soep morgen nog beter.
‘Iets’ wil ik maken, ‘iets’ om de gedroogde rozen
op te kunnen leggen.
Daarom snij ik eerst een vorm uit papier.
Op ware grootte.
Dan kan ik daar eerst eens mee experimenteren en
dan vervolgens overgaan naar grijs karton.
Dit is de papieren vorm. Gesneden uit een groot reststuk. De vorm is niet zoals die uiteindelijk zal worden maar de afmetingen helpen. Het stuk papier is nog uit één stuk. Dadelijk zal ik twee delen snijden uit grijsbord.
Dit zijn al twee delen uit karton. De vorm is nog niet definitief maar ik wil eerst de goede afmetingen hebben. Deze vormen zijn nog te groot. De twee delen komen wel onder een hoek ten opzichte van elkaar te liggen.
Het voorpand van de blouse dat ik als bekleding wil gebruiken kan ik uitproberen. ook even zien of het ‘werkje’ in de blouse in het midden, aan één kant of meer dwars komt te liggen. Ook even zien hoe de rozen er op liggen. Heb ik spelden nodig om ze op hun plaats te houden? Kan ik iets met de gedroogde takjes? Hier gebruik ik nog potten (met lijm ed) van verschillende formaten om de twee kartonnen delen te ondersteunen.
Hier ontwerp ik even een heel eenvoudige steun. De hoek voor de twee liggende delen is hier nog ongeveer 90 graden. Dat is een veel te kleine hoek. De delen moeten vlakker komen te liggen.
Als de hoek me beter bevalt snij ik twee steunen uit. Er zullen nog wel wat experimenten moeten volgen. Tevreden ben ik nog niet.
Hier kijken heel veel mensen naar uit:
naar spontane gebeurtenissen, muziek, dans, kleur,
ontspannen en onbezorgd.
Toen ik gisteren naar de boekhandel liep, kwam ik op
het Kasteelplein een groep mensen tegen die een soort
van een filmopname aan het maken waren.
Wie het waren en waarvoor de opname dient,
geen idee.
Misschien voor carnaval?
Daar waar de apparatuur staat had men een kleine party tent opgezet. Hier was ‘de crew’ nog druk bezig met het in stelling brengen van de apparatuur en het inrichten van de omgeving.
De eerste leden van de band begeven zich naar het ‘toneel’.
Check, double check.
Nog even de danspassen oefenen in het volle licht.
Wachten is een niet te onderschatten onderdeel van een optreden op film/video.
Nog wat laatste instructies van de regisseur.
Neem je plaats in.
Toch nog gauw even een extra oefening.
De band is er klaar voor.
En Actie!
Nog even een groepsfoto.
De sessie was nog niet ten einde.
Ik hoorde daarna nog geruime tijd muziek.
Maar voor mij zat het er op.
Op 2 februari is Hella S. Haasse geboren en vandaag
kwam er een biografie over haar uit.
Eerlijk gezegd had ik me voorgenomen om naar de
boekwinkel te gaan maar in de middag was ik het weer vergeten.
Tot ik een ander boek zat te lezen waar het ging over de
Preanger regentschappen. Indonesië en dus schoot Hella Haasse
weer door mijn hoofd.
Ik ben direct naar de winkel gegaan.
Aleid Truijens is de schrijfster van de biografie met als beschrijving: Leven in de verbeelding. Als ik het interview wat ik met Aleid Truijens heb gehoord mag geloven, dekt deze omschrijving de inhoud van het boek over Hella S. Haasse goed af.
Ik geniet nu al en heb nog geen woord
van het boek gelezen!
Albrecht Dürer, Christ carrying the cross, from the Engraved Passion-series, 1512. Engraving on paper.
Ruby Sky Stiler, Self-portrait with blue palette, 2021, acrylic paint, acrylic resin, paper, glue, and graphite on panel.
Salomon van Ruysdael, View of Beverwijk, 1646. Oil on panel.
Balthasar van der Ast, A tulip, a carnation and roses, with shells and insects, on a ledge. 1593/1594.
Bernar Venet, Arcs in Disorder: 4 arcs x 5, 2007. Cortensteel.
Franz Marc, The Foxes, 1913.
Gabriele Münter, Dorfstrasse im Winter, 1911. Öl auf Pappe auf Holz.
Hans Holbein the younger, Henry VIII. Circa 1537.
Last but not least: Pablo Picasso, Le Déjeuner l’herbe d’après Manet, Mougins, 13 July 1961. Oil on canvas.
De bladeren heb je het minst gezien de afgelopen weken. Die lagen onder bezwaar en laten zich prima drogen. Gisteren heb ik beide zijdes in de vernis gezet.
De meeste tijd ging zitten in het lostornen van het voorpand. Maar daar maak je geen heel attractieve selfies of actiefoto’s van. Het pand is wel goed losgekomen en kan de bekleding worden van de basis waarop de gedroogde rozen komen te liggen.
De rozen en de groene takken liggen al te oefenen voor het raam van mijn werkplaats.
Gelukkig gaat het met de rozen die ik hangend gedroogd
heb een stuk beter.
De groene bladeren zijn wel heel erg opgerold maar ik heb nog de losse takken groen. Die zijn bijna helemaal plat. Dus met deze gedroogde bloemen kan ik wel iets maken.
Bij dat ‘iets’ ga ik gebruik maken van deze blouse die ik al een hele tijd geleden kreeg. Het voorpand bestaat uit twee lagen. In de bovenste laag is een baan met gaten aangemaakt. Op een plaats is een smalle strook textiel tussen de gaten gescheurd. Maar dat kan ik wel ‘onzichtbaar’ maken.
Het begint er mee het voorpand los te tornen. Dat is altijd een voorzichtig werkje maar nu helemaal omdat het materiaal een soort van kunststof is dat kwetsbaar is.
Argusvlinder 