In het noorden van Camboja, dicht tegen Thailand,
je ziet de militairen in Thailand de wacht houden,
ligt een prachtige tempel die een paar jaar geleden
nog op Thais grondgebied lag.
Na consultatie van het Gerechtshof in Den Haag is
deze World Heritage Site aan Cambodja toegewezen.
De volgende 6 foto’s zijn er gemaakt:
Het werk aan het bladerboek heeft lang geduurd.
Dus dan is het ook leuk om een paar kleinere projecten te doen.
In het verleden heb ik eerder boekjes in elkaar gezet en hier getoond
van een bedrijfhe met de naam Spia books.
Dit keer heet het boekje ‘Signum’, volgens mij heb ik dit
soort boekjes wel eens gezien onder de noemer ‘signaalboek’.
De verpakking. Het boekje is leuk terwijl het eigenlijk erg eenvoudig te maken is. Belangrijk is wel stevig papier te gebruiken.
Op de eerste ‘ribbel’ heb ik vier ‘vlaggen’ aangebracht. Dit moet ik nu nog een paar maal herhalen en dan is dit boekej af. Althans volgens de beschrijving. Voor mij begint dan nog het proces om aan dit boek een goede functie te geven. Daar moet ik nog even over nadenken.
Het bedrijf bestaat nog en ze hebben niet alleen bouwpakketten
maar ook mooie ‘kunstboeken’.
Deel drie van de foto’s die in mijn volgende boekje gaan uitkomen.
Banteay Chmar is een grote tempel met een paar kleinere er omheen
in het noordwesten van Cambodja. Tegen Thailand aan.
Archeologen zijn er nog druk bezig.
In Siem Reap maakten we een fietstocht en kwamen uit
bij een Boeddhistische tempel.
Daar maakte ik de volgende twee foto’s:
Afgelopen vrijdagavond zag ik de film The Post
in een volle zaal in het Chasse in Breda.
Om meerdere redenen is dit een film die me aanspreekt:
= de film is geregiseerd door Steven Spielberg;
= de twee top acteurs: Meryl Streep en Tom Hanks;
= mijn eigen, korte, achtergrond bij een krant;
= de actualiteit.
Grote vraag is dan ook op welk element je zo’n film dan beoordeelt?
Grappig is dat de vorige film die ik in een bioscoopzaal zag
ging over een ‘goede leider’ (Darkest Hour).
Een figuur met een visie op goed en kwaad, hoewel niet onbesproken,
die er in slaagt om die visie de basis te laten zijn van de politiek.
Deze film gaat over een slechte leider.
Nixon is niet vaak in beeld, maar deze man was fout.
Vandaag de dag zit er een man in het Witte Huis die geen visie heeft
behalve dan dat hij zijn graaizucht en dat van zijn volgelingen
zijn politiek laat bepalen.
Daarbij verzint hij zelf zijn waarheid.
Alleen de onafhankelijke media kunnen dit steeds opnieuw aan de kaak stellen
om de regering op het rechte pad te houden of…….
In The Post zien we de onafhankelijke media aan het werk. Letterlijk.
Je ziet de journalisten, redacteuren, typografen, drukkers, krantenbezorgers
en krantenverkopers in actie.
Je ziet de redactielokalen, de linotypes, de smeltpotten, het zetsel,
de eigenaar en de rotatiepers.
Als ik een film gezien heb bezoek ik vaak de site van IMDB.
Deze database over films bevat allerlei interessant materiaal zoals foto’s
maar ook trivia, feitjes die niet heel belangrijk zijn maar
wel leuk om te lezen. Over The Post las ik daar onder andere:
In all of the scenes depicting President Nixon on the phone in the Oval Office, Nixon’s actual voice is heard from White House tapes.
Ik vermoedde al wel dat het geluid van de beelden waarop we Nixon in het Witte Huis zien
afkomstig was van de tapes die Nixon opnam van gesprekken die hij voerde.
This film ends almost exactly where “All The President’s Men” (1976) begins. The final shot in “The Post” is of the night watchman discovering the Watergate burglars. The opening shot in “All The President’s Men” is almost the exact same shot of the watchman discovering the burglars, making “The Post” almost a “prequel” to “All The President’s Men.”
Het verhaal van “All The President’s Men” is bekender, denk ik,
dan het verhaal van The Post. Vooral door de succesvolle film.
Maar de verhalen liggen achter elkaar:
Daniel Ellsberg maakt copieen van een overheidsrapport waarin bewezen wordt
dat de Amerikaanse overheid loog over de Vietnam Oorlog.
The Post gaat, in navolging van The New York Times, over tot het publiceren
van die rapportage en de pogingen van het Witte Huis die publicatie tegen te houden.
Dit is onderwerp van de film “The Post”.
In een poging de verkiezigen naar hun hand te zetten werd door de Witte Huis-staf
een aantal ongeoorloofde activiteiren georganiseerd.
Onder andere een inbraak in het Watergate-gebouw.
Het boven water krijgen van de achtergronden van en de organisatoren van
die inbraak, verloopt als een spannende thriller.
Daarover gaat “All The President’s Men”.
Spielburg laat The Post dan ook eindigen met een inbraak.
Dezelfde inbraak die het begin vormt van All The President’s Men.
Katharine Graham, The Washing Post publisher whom Meryl Streep portrays, was sometimes called “The Iron Lady” by her colleagues. Meryl Streep played a different Iron Lady, Margaret Thatcher, in the 2011 movie The Iron Lady (2011).
Gewoon grappig.
The last scene of the film shows the Watergate break-in, which was famously reported on by the Post. In Forrest Gump, Tom Hanks witnesses this event.
Gewoon grappig.
Hoe beoordeel ik de film?
De film gaat het denk ik niet erg goed doen bij de Oscars maar
de film is goed gemaakt, goed geacteerd en politiek heel relevant.
Kijken dus!
*****
Afgelopen jaarwisseling waren we in Cambodja en Laos.
Meer precies:
we waren twee nachten in Bangkok,
vervolgens in Siem Reap, Banteay Chmar, Preah Vihear,
Banlung (dat is allemaal Cambodja) en
Champassak, Vientiane en Luang Prabang (dat is Laos).
In de buurt van Luang Prabang kocht ik saa-papier.
Dat papier was al dubbelgevouwen dus gereed als boekblok.
Daar ga ik foto’s in opnemen, 44 stuks.
Het boekje heeft een staand formaat dus heb ik
naar alle foto’s gekeken die ik tijdens deze reis gemaakt heb
en die een staand formaat hebben.
Daarvan heb ik er 44 gekozen.
Dit zijn de foto’s die ik koos uit Bangkok:
Helaas was het weer niet mooi toen we die dag in Bangkok waren.
De foto’s zijn niet bewerkt.
Er is niets aan de compositie veranderd.
Er is niets aan de kleur veranderd (dat doe ik nooit).
Alleen is het aantal pixels teruggebracht zodat ze goed op mijn
weblog getoond kunnen worden.
De rest volgt nog.
Hier de tekst van de boekkunstbeurs als introductie:
Op 11 en 12 november 2017 stond Pieterskerk in Leiden in het teken van het boek. Toen vond de jaarlijkse Boekkunstbeurs plaats, georganiseerd door de Stichting Drukwerk in de Marge en de stichting Handboekbinden.
Elke bezoeker van de beurs krijgt een in beperkte oplage gedrukte uitgave, speciaal voor deze beurs gemaakt. Op de beurs kan men hier een omslag bij uitzoeken, en de plano vellen onder professionele begeleiding inbinden tot een echt boekje. ….. In 2017 was grafisch vormgever Max Kisman verantwoordelijk voor een erotisch alfabet.
Dus een beetje laat maar op de dag dat ik de BoekKunstBeurs bezocht
bezocht ik ook het Rijksmuseum voor Oudheden in Leiden.
Ik heb het boekje mee naar huis genomen en het gisteren ingebonden.
Omdat iedereen dat op zijn eigen manier kan doen,
zijn de uitgaves uiteindelijk heel verschillend.
Dat van mij ziet er als volgt uit:
Dit is de nog niet ingebonden binnenomslag en een voorbeeld van het alfabet. Hier de letters W en O.
Ken je Max Kisman niet, waarschijnlijk wel maar ben je niet
bewust dat bijvoorbeeld het werk van hem voor de VPRO door hem gemaakt is.
De bio van ‘Beeld en Geluid’ zegt het zo:
Max Kisman studeert tussen 1972 en 1977 verschillende richtingen, waaronder typografie, illustratie, animatie en grafische vormgeving, aan de AKI in Enschede en aan de Rietveld Academie in Amsterdam. Na zijn afstuderen werkt hij voornamelijk als grafisch vormgever en typograaf, bijvoorbeeld voor de tijdschriften Vinyl, TYP/Typografisch Papier en Language Technology/Electric World.
In 1992 wordt Kisman benaderd door Bob Takes, hoofdontwerper bij de VPRO die een opvolger zoekt. Kisman neemt het aanbod aan, maar het is wel een uitdaging voor hem. Hoewel hij veel ervaring heeft opgedaan met digitaal ontwerpen (Desktop Publishing) heeft hij nog geen ervaring met het ontwerpen van bewegend beeld op de computer. Takes werkt zijn opvolger dus enkele maanden in.
Wat opvalt is dat Kisman het omroeplogo van Willem van den Berg niet gebruikt in zijn stationcalls en programmaintroducties. In plaats daarvan gebruikt hij het door hem ontworpen lettertype ‘Fudoni’ (een combinatie van ‘Futura’ en ‘Bodini’) om de naam van de omroep in weer te geven. Omdat hij dit heel regelmatig doet wordt dit als het ware een tweede VPRO-logo. Voor zijn televisievormgeving ontvangt Kisman twee prijzen: de Publieksprijs van de Design Awards Rotterdam voor de VPRO-ontwerpen in 1995 en de H.N. Werkmanprijs voor de stationcalls van het seizoen 1994-1995. Zijn stationcalls en programmaintroducties worden door de VPRO op twee video’s uitgegeven en zijn VPRO-ontwerpen worden opgenomen in de collectie van het Stedelijk Museum te Amsterdam.
Kisman houdt zich in de periode dat hij hoofdontwerper is bij de VPRO ook bezig met de ontwikkelingen van projecten onder de noemer ‘De Digitale VPRO’. Hieronder valt bijvoorbeeld de website die in 1994 on-line gaat en door Max Kisman en Mieke Gerritzen ontworpen is. Verder werkt hij als ontwerper en redacteur mee aan het programma Prima Vista (VPRO) waar ook de ontwerpers Rob Schröder en Lies Ros uit collectief ‘Wild Plakken’ bij betrokken zijn.
Kisman is vanaf 1994 ook art-director van tijdschrift Wired (voorheen Language Technology/ Electric World). Zo rond 1997 heeft Wired grootse multimediale plannen en Kisman vertrekt naar San Francisco om daar voor Wired-televisie en -internet te gaan werken. Verder gaat hij in San Francisco les geven en start hij zijn eigen type foundry op. Vanaf 2006 woont de ontwerper weer in Nederland en werkt hij onder andere als illustrator voor De Volkskrant.
Dit is mijn buitenkant van de buitenomslag, die het boekje krijgt.
Dit is mijn binnenkant van de buitenomslag. De instructie vertelt niet wat de voor- of achterkant is van de omslag. Ik vind het rood het best passen bij het boekje dat verder helemaal in zwart/wit is uitgevoerd.
De kettingsteek is een van de bindwijzes die wordt voorgesteld en die ga ik toepassen. Ik weet niet of ik die eerder al een keer heb gebruikt en om de instructie te testen eerst even een klein proefje gemaakt.
Dus even de gaatjes prikken.
Dan de kettingsteek. Volgens mij zat bij de beursuitgave ook een stukje draad maar dat heb ik in ieder geval niet meer. Ik heb zwarte draad gekozen omdat de rest ook helemaal in zwart/wit is.
Vervolgens heb ik het boekje een beetje bijgesneden. Dat is niet perse nodig maar dat vind ik mooier.
De instructie van Tine Noreille om het planovel te vouwen naar een buitenomslag, is helder. Dat was eenvoudig en dit is het eindresultaat. #Geni #Taal #XXX van Max Kisman.
Het boek heeft een tijdje onder bezwaar gelegen. Daar is het nu onder uit. Het opengeslagen resultaat.
Vanochtend heb ik het bladerboek uit mijn boekenpers gehaald.
Het boekblok zit goed in de band, de lijm was goed gedroogd.
Nu achteraf zou ik de drager van de bladeren anders maken.
Die komt nu soms tot halverwege de band.
Daardoor pak je makkelijk het echte blad bij het omslaan.
Helaas zijn die gedroogde herfstbladeren kwetsbaar.
Hier ligt het bladerboek nog in de pers. Doordat ik de rugkant van de dragers allemaal een massieve dikte heb gegeven waar de band om past, kun je die kant van het boek ook goed in de pers leggen en echt persen.
Daarna heb ik een herfstblad dat ik nog had liggen
op de band bevestigd als illustratie.
Eerst het blad er op geplakt, toen onder bezwaar.
Daarna nog een keer ‘afgelakt’.
Om het te beschermen tegen stof en dergelijke maar ook
om het bij gebruik niet gelijk te beschadigen.
Het boek ligt nu te drogen. Morgen kan het mee naar huis.
De citadel van Orchha bevat een groot aantal gebouwen.
De grootste twee zijn Raja Mahal en Jahangir Mahal.
Volgens de overlvering is Jahangir Mahal gebouwd
ter ere van de bekende Moghul-keizer Jahangir.
Wikipedia over Jahangir:
Nuruddin Salim Jahangir of (volgens de Nederlandse transliteratie) Djehangir (31 augustus 1569 – 28 oktober 1627) regeerde als keizer over het Mogolrijk van 1605 tot 1627. Jahangir is historisch gezien minder belangrijk dan bijvoorbeeld Shah Jahan, of Akbar. Voor zijn troonsbestijging in 1605 was hij bekend als prins Muhammad Salim of kortweg prins Salim. De prins kwam in opstand tegen zijn vader Akbar, die echter maar één zoon had en hem wel moest vergeven om de troonopvolging zeker te stellen. Na de dood van Akbar besteeg Jahangir de troon. Net als zijn vader een beschermer en promotor van de kunst en wetenschap, en hij veranderde weinig aan de bestuurlijke organisatie die zijn vader had ingevoerd. Onder invloed van opium en alcohol werd Jahangir op latere leeftijd steeds onvoorspelbaarder. Gedurende de lange perioden waarin hij niet bij zinnen was bestuurde zijn laatste vrouw Nur Jahan het rijk.
Steen bij de Jangir Mahal. De typische manier waarop in India bij monumenten een toelichting op het monument wordt gegeven.
Engelse tekst:
Jahangir Mahal
According to common belief Jahangir Mahal was constructed for Jaha(n)gir reception by Veer Singh Deo.
It is square in plan , with four bastions at each corner which end in a ribbed dome at the top, and have four kiosks at the corners of the base of the dome. The chhajja on the corners of the first stor(e)y is held by a series of elephant brackets at regular intervals on all sides. All the chambers of this palace had been decorated with paintings, the remains of which are visible only in a few rooms. The Jahangir Mahal is the culminating point of the evolution of medieval – Indo – Islamic architecture, an example of harmonized imagination and organized execution.
Korte vertaling/samenvatting:
Algemeen wordt aangenomen dat het paleis met de naam Jahangir Mahal is gebouwd door Veer Singh Deo ter ere van een bezoek van de moghul-keizer Jahangir aan dit gebied. Het gebouw heeft een vierkant grondplan met op iedere hoek een bastion dat is voorzien van een geribbelde koepel. De ‘chhajja’ (afdak) op de hoek van de eerste verdieping wordt ondersteund door pilaren met olifanten. Alle ruimtes van het paleis waren voorzien van schilderingen, daarvan zijn er nog een paar over. De Jahangir Mahal is een hoogtepunt in de architectuur waarin middeleeuwse, Indiase en Islamitische elementen samenkomen, een voorbeeld van heharmoniseerde verbeelding en gecoordineerde uitvoering.
De binnenplaats van de Jahangir Mahal.
Wikipedia over Veer Singh Deo of Vir Singh Deo:
Vir Singh Deo (also known as Bir Singh Bundela) was a Bundela Rajput chief and the ruler of the kingdom of Orchha. He was a vassal of the Mughal Empire and ruled between 1605 and either 1626 or 1627. Vir Singh Deo assassinated Abul Fazl who was returning from Deccan in a plot contrived by the Mughal prince Salim (= Jahangir). According to Aruna,[who?] he is ” the most famous and most powerful of all the Orchha Chiefs. A man of dashing personality, a great warrior and no scruples, a bold and organised administrator”.
Deze olifanten zie je op heel veel plaatsen als pilaar van afdakken, balkons enz.
Balkon dat uitkomt op de binnenplaats.
Voor mijn gevoel ligt deze ingang aan de achterkant. De moderne stad Orchha ligt namelijk aan de andere kant van deze ingang. Maar de ingang is ongelofelijk mooi.
De ingang is niet zomaar een versierde poort. De ingang begint beneden met een trap en eindigt drie verdiepingen hoger op het dak.
Jahangir Mahal.
Terug in het paleis.
Versiering aan plafond boven pilaren.
Nis met een mus.
Ik kan er geen genoeg van krijgen.
Zeer elegant.
De waterpartij op de binnenplaats van de Jahandir Mahal.
Bastion met koepel.
Terwijl we op dak rondliepen zagen we plotseling aan de andere kant van het gebouw, op de gladde koepel boven de ingang, een grote vogel op een nest zitten met een jong.
We zien elkaar.
Beneden zien we een mus die profiteert van een recente, nog natte restauratie.
Het Bladerboek ligt in de pers.
De vorige blogpost meldde ik al dat een kant van het boekblok in
de boekband was gelijmd. Vandaag is de tweede zijde ook gelijmd.
Dat ligt nu in zijn geheel in een pers.
Daardoor had ik vandaag tijd om na te denken
en te werken aan mijn boek over
de Cambodja en Laos-reis van eerder dit jaar.
Het Saa-papier is zo mooi van zichzelf dat het jammer is om daar
een alles verhullende boekband om te maken.
Ik bladerde daarom door een paar boeken voor inspiratie
en zag een boek waarom geen complete boekband zat maar
slechts een paar stroken.
Daarom bedacht ik om van restleer twee stroken te maken.
Die stroken maak ik uit een langer stuk leer waarbij ik de
vorm laat zoals ik hem gevonden heb.
Ik ga de strook alleen in twee snijden.
Op strook 1 komt dan de tekst ‘Cambodja’, in leer,
in een andere kleur, erop geplakt.
Op strook 2 komt dan de tekst ‘Laos’.
Ik heb de tekst uit de hand getekend en gesneden.
Een eerste indruk:
Het papier (saa-papier) is op zich zelf al heel mooi door de bloemen (zie ik hier een viooltje), het gras en de bladeren dit er in verwerkt zijn. Dus een boekband die dat papier minder zichtbaar maakt vind ik niet zo’n goed idee. De eerste tekst die ik vandaag sneed was ‘Laos’.
Vervolgens heb ik het woord ‘Cambodja’ gesneden. Die letters moet ik nog eens nalopen en misschien bijsnijden voordat ik ze ga opplakken op een strook leer van een andere kleur.
Met papier ben ik aan het passen en meten. Passen de stroken om het boek en gaan de letters er dan nog leesbaar op passen. Daar ben ik nog niet uit. De strook leer (blauw) die de basis gaat vormen zie je onder de strook papier met de tekst ‘Cambodja’ liggen.
Zaansch bord is een papiersoort gemaakt in Zaandam.
Het is een grof, stevig papier om te zien, haast karton.
Maar het voelt zacht aan en is verkrijgbaar in zachte tinten.
Voor mijn bladerboek heb ik het plan opgevat om de boekband
te bekleden met een stuk zachtgroen Zaansch Bord.
Om het Zaansch Bord aand de kop en de staart van de rug meer stevigheid
te geven, verwerk ik een koordje in de boekband.
Hier zie je hoe een kort stukje koord de platten (klein stukje van de hoeken weggehaald) en de rug verbindt en tegelijkertijd extra stevigheid gaat geven aan het Zaansch Bord dat ik nog moet omslaan en lijmen.
Niet eerder maakte ik een bandztter met papier als bekleding. Ik moet zeggen het voelt best zacht aan. Probleem is alleen dat de scharnierende delen aan de rug minder flexibel zijn dan bij linnen. Hier zie je het boekblok en de boekband naast elkaar liggen.
Aan een kant zit het boekblok al in de boekband gelijmd.
Vanavond, terwijl ik naar huis liep, zag ik plots een nieuwe haan in het Valkenberg.
In het park in het centrum van Breda, zitten altijd kippen en een stel hanen.
Maar deze heb ik niet eerder gezien.
Hij had veel bekijks.
Of hij weet zich al een tijd goed te verbergen of hij is nieuw.
Ik vermoed het laatste want bang van de bezoekers was de haan absoluut niet.
Wel mooi.
Een beetje op een afstand maar al direct nieuwsgierig.
Dat is toch een prachtig beest. Goed dat hij nu in ons park zit.
Hij ging er nog even speciaal voor staan.
We waren laat aangekomen in Orchha
dus de volgende morgen gingen we gelijk op pad
om het kantoor te zoeken waar kaartjes verkocht worden.
Een combi-ricket voor zowat alle bezienswaardigheden.
Echt een plan hadden we niet maar we begonnen
na het vinden van de kaartverkoop aan de Raja Mahal.
Raja Mahal
The construction of the Raja Mahal was started in 1531 AD by Raja Pudra Patrap (1503 – 1531 AD) and was completed by the year 1539 in the reign of Bharti Chandra (1531 – 1554 AD) later on, his successor Madhukar Shah (1554 – 1592 AD) made some alteration and additions giving it a final shape, designed on a aquare plan, the palace is devided into two wings, with five storeys on three sides and four storeys on one side. The Darbar-I-Am and Darbar-I-Khas are quite imposing. The subjects if the paintings are mainly the life and deeds of Lord Rama and Krishna. The incarnations of the god Vishnu have also been painted. Nayak / Nayikas, Rag- Raginies, wrestling folk, hunting and vignettes and royal amusement have also found place in the depictions.
Korte samenvatting/vertaling:
De bouw van de Raja Mahal begon in 1531 door Raja Pudra Patrap.
Zijn opvolgers zullen het werk afmaken en hier en daar nog
wijzigingen aanbrengen.
Basisvorm voor het paleis is het vierkant.
Het paleis heeft twee vleugels met aan drie kanten vijf
verdiepingen en aan een kant vier verdiepingen.
De Darbar-I-Am en Darbar-I-Khas zijn indrukwekkend.
Deze zalen worden ook wel durbar genoemd en zijn de officiele
zalen voor de heersers.
De schilderingen hebben Lord Rama en Krishna als onderwerp en
de verschijningsvormen van Vishnu zijn er ook geschilderd.
Allerlei activiteiten zoals andere goden uit het Hindoeisme,
de jacht, worstelaars en koninklijk
amusement zijn te vinden in de schilderijen.
Op zoek naar de kaartverkoop koem we bij een van de grote poorten van de Orchha citadel.
Vooral in de Raja Mahal zien we veel schilderingen. De staat waarin ze verkeren verschilt nogal.
Hier een detail van een plafond met een vogel.
Nog meer vogels en planten in een hoek van een plafond.
Dit is het plafond waarvan de vorige twee foto’s details zijn.
Het complex is indrukwekkend met vele mooie doorkijkjes. In de ochtend, gelijk na ons ontbijt zijn er nog maar weinig toeristen. Die zullen later op de dag wel komen als het warm wordt.
Je ziet goed dat de zon al fel is en dat het een beetje nevelig is. Dat komt waarschijnlijk ook omdat we dicht bij de rivier zijn.
Altijd mooi.
De binnenplaats van Raha Mahal. Op de foto’s van de binnenplaatsen is te zien dat het van buiten zo imposante gebouw in werkelijkheid aan twee zijdes vooral een brede muur is.
Je moet natuurlijk wel een groot balkon hebben om het volk toe te spreken.
Alles is prachtig versierd. Beschilderd of zoals hier met mooi stucwerk. Veel bloemmotieven als decoratie.
Dit is de beschildering van de onderkant van de dakgoot.
Nu volgen een serie plafondschilderingen. Vaak een ruim beeld van het plafond gecombineerd met een detail.
Bloemen en een jacht (?) of zijn het strijders?
Elke ruimte lijkt wel een eigen patroon te hebben op het plafond.
Heel vaak mag je in India alle verdiepingen en alle ruimtes bezoeken, behalve als de voormalige koninklijke familie er nog woont.
Uitzicht van de Raja Mahal naar de Ram Raja tempel.
Dit is de beschildering met bloemen van de boog op de volgende foto.
Hier zie je een deel van de verdedigingswerken van de citadel, de gracht er om heen, de vaste brug naar het poortgebouw van de citadel en het dorp.
Dat is nog eens architectuur. We zullen nog veel bijzondere architectuur zien in deze vakantie.
Deze tekst en zijn samenvatting waren aan het begin van deze blog post al te lezen. Wat een ervaring!
Deze plaats was eerst geen onderdeel van onze reis maar
op advies van een van de reisorganisaties werd de plaats
toegevoegd.
Het is maar een kleine plaats in in centraal India maar
er is een citadel met paleizen en er zijn cenotaphs (of
Chhatris of gedenktekens voor de heersers van Orchha).
De plaats ligt vlak bij de rivier de Betwa.
Wikipedia:
Orchha (of Urchha) is een stad in het district Tikamgarh, India, gelegen aan de rivier de Betwa, 80 kilometer van Tikamgarh en 15 kilometer van Jhansi.
De stad werd gesticht in 1501 door Maharaja Rudra Pratap Singh, als zetel van het gelijknamige vorstenland. In 2001 had Orchha 10.000 inwoners,…
Jhansi was voor ons belangrijk omdat daar een treinstation ligt
waar treinen komen die grote steden in India met elkaar verbinden.
Vanaf dat station zijn we later weer verder gegaan naar Varanasi.
Het is een van de betere beslissingen die we genomen hebben
om een voor ons nog onbekende plaats in onze reis op te nemen.
Van deze plaats waar we maar 1 volle dag geweest zijn
ga ik wat foto’s delen. Om te beginnen van het hotel.
Dat doe ik eigenlijk nooit maar dit hotel was heel apart.
Het ligt in de citadel (’s avonds poort dicht), in een oud paleis.
Het hotel heet Sheesh Mahal. Er zijn maar een beperkt aantal kamers en die bevinden zich een beetje verspreid in het oude gebouw. De kamers zijn uniek en deze keer is dat geen reclamepraatje. De tekeningen op de muur zijn recent natuurlijk maar gebruikmakend van de oorspronkelijke ruimtes en wat oorsponkelijk meubilair levert dit een geweldige ervaring op.
De kamer die wij hadden was een soort lange gang met veel nissen. Sommige nissen waren net groot genoeg om een vaasje in te zetten, andere waren omgetoverd naar badkamer.
Dit was de kamerdeur. De kamerdeur lag aan een soort dakterras van waar het een fantastisch uitzicht was over Orchha.
Dit was het uitzicht vanaf het dakterras.
Onder, links zie je een deel van de citadel. In de verte links de Chaturbhuj tempel (het hoogste gebouw). Dit is een tempel die nu niet meer in gebruik is. Rechts daarvan ligt de Ram Raja tempel. Het witte gebouw met drie torens. Dit is de bestaansreden van het huidige dorp. In de Ram Raja tempel bevinden zich een aantal heiligenbeelden. Toen de beelden eens uit de Chatutbhuj tempel waren gehaald wilde die beelden niet meer terug. Toen werd de Ram Raja tempel er omheen gebouwd. Zo gaan de verhalen.
Het dakterras bij het Sheesh Mahal Hotel in Orchha.
De inrichting van het hotel. Wat te denken van deze art deco kast.
Hier zie je de kamersleutel en het slot op de kaptafel liggen.
Dit is de toegang tot de badkamer. Je moet niet claustrofobisch zijn om in deze kamer op je gemak te kunnen slapen.
Nog een ensemble met bijzondere meubelstukken. De openbare ruimtes van het hotel waren ook bevolkt met een mengeling van moderne en originele meubels.
Brood in blik, als het in een kerstpakket zit,
heeft het niets met een blik te maken.
Het is geprepareerd meel en een aluminium bakje.
Dit is het zakje met zonnepitmeel en het bakje.
Voeg water (35 graden Celcius) toe en roer het mengsel tot een deeg. Zorg er voor dat je tijdens het roeren de hele bodem van het aluminium bakje ten minste een keer ziet. Dan zorg je er voor dat alle bloem goed gemend wordt met het water.
Na het mengen ziet de brij er zo uit.
Na het rijzen van het deeg plaats je het in de voorverwarmde oven.
Wij hebben een heteluchtoven. Dus ik heb er voor gekozen de oven iets warmer (dan de instructie) te zetten aan het begin en voor 50 minuten als baktijd.
Na de 50 minuten ziet het bakje er zo uit. Het brood is niet erg donker maar ziet er gaar uit. Laat het in het bakje afkoelen. Als het is afgekoeld komt het brood er eenvoudig uit.
Eindresultaat. Voor herhaling vatbaar? Niet echt. Een broodbakmachine geeft een beter resultaat en is eenvoudiger in gebruik. De vorm van het broodje is meer dat van een cake dan van een brood. De smaak is niet bijzonder. Voor een keer kan het best.
Dat snijden van het bladerboek was geen goed idee.
Doordat het boekblok niet massief is krijgt het papier
de kans om alle kanten uit te gaan.
De kracht die je op het snijapparaat zet
komt ook verkeerd op het boek terecht.
Ik ga het boek wel gewoon afmaken maar het is er niet mooier
op geworden. Ik had de bladen moeten snijden toen
de herfstbladen er nog niet op bevestigd waren en de bladen niet
ingebonden waren. Les voor de volgende keer.
Vandaag de platten gesneden.
Als ik het boekblok er tussen leg ziet het er als volgt uit:
Uit Laos heb ik pas een stapel papier meegebracht.
Het heet saa-papier.
Dat wordt gemaakt van de schors van de moerbei-boom.
Je ziet het in allerlei vormen op meerdere plaatsen in Azie.
In dit geval is het papier gedecoreerd met bloemblaadjes
en grassoorten.
Het is mooi papier. Niet heel erg sterk denk ik.
De decoratie is heel verschillend. Hier een paar velletjes als voorbeeld.
Hier zie je de 24 dubbelgevouwen vellen saa-papier. Nummer 25 heb ik gebruikt om als kaart te versturen.
Van deze vellen ga ik een boekje maken.
Waarschijnlijk ga ik het vullen met foto’s uit
Cambodja en Laos. Maar daar moet ik nog even over nadenken.
Zomaar een foto van bloemen aan een boom of struik langs de weg in Bhopal.
Richtingaanwijzer naar het Bhopal Tribal Museum.
Het bladerboek is een boek dat ik aan het maken ben
waarbij de tekst op geprepareerde herfstbladeren is
aangebracht. Die bladeren vormen met de hulp van een drager
de pagina’s van mijn boek.
Dat ben ik nu aan het inbinden.
De bladen zijn genaaid en gelijmd.
Het is tijd om gaas op de rug aan te brengen.
Aan een kant (op een van de schutbladen) heb ik al een stuk van het gaas gelijmd.
Vervolgens is de rug en de tweede kant van het boek aan de beurt. Dan laat ik het boek drogen.
Langzaam ontstaat het beeld van hoe het boek er uit gaat zien.
Ik ben nu op het punt aangekomen dat ik de staart (de onderkant) van het boek kan gaan afsnijden. De onderkant wordt dan helemaal gelijk. Dan past het boek straks beter in zijn band. Nu is dat snijden vermoedelijk nog niet zo eenvoudig. Normaal gesproken is een boekblok een massief geheel. Maar in dit boek zit veel ruimte tussen de dragers. Maar eens zien hoe ik dat ga doen. Maar voorlopig ben ik blij met dit resultaat. Het idee van een drager voor de herfstbladeren werkt!
Het museum bevat ook archeologische vondsten van de Indus-beschaving. Dat zie je niet zo vaak. Hier een zegel waarvan de betekenis waarschijnlijk niet bekend is. Bij de zegels hing in ieder geval geen toelichting.
In deze blog post probeer ik een beetje te laten zien hoe veelzijdig het museum is. Naast de fantastische sculpturen zien we er miniaturen, restanten van de Indus-beschaving, beelden in metaal, koninklijke kledingstukken, teksten in steen (!), enz.
Indus-beschaving, kopje. De werken die je hier ziet vind ik stuk voor stuk prachtig. Maar er zit 1 juweeltje tussen. Een prachtige prent.
Indus-beschaving. Iets dergelijks heb ik eerder gezien en toen werd dit aangeduid als speelgoed.
Pawaya (plaats in Madhya Pradesh). Ik had twee van deze hoofdjes apart gefotografeerd maar het was te donker en dus waren de foto’s bewogen.
Radha, 18th – 19th century AD, Gwalior.
Dit is het eerste van de metalen beeldjes waarvan het museum een hele grote collectie heeft. Palna, 18th – 19th century AD, Gwalior.
Dhola-Maroo (Dhola-Maru is een romantisch verhaal uit Rajasthan over twee geliefden), 18th – 19th century AD, Gwalior.
Mahavir, 11th century AD, Bhopavar.
Bhairav, 18th century AD, Depalpur.
Stone Insciption, Pawaya.
On a loose slab found at the northern edge of the village this 10 line inscription in Persion, mentions the construction of Sikandarabad on the orders of the minister Safdar Khan during the reign of Sikander Shah Lodi.
De teksten die we hier zien zijn voor mij,
naast belangrijke stukken geschiedenis, kunstwerken.
De taal is zo mooi gebruikt om een inscriptie van te maken.
Kalligrafie met een grote ‘K’.
Persian Inscription.
This Persian record was inscribed in the appreciation of one Abdul Muzffar Mehmood Shah (date is not available).
Stone Inscription, Singhpur.
On a slab recovered from a tank near Singhpur palace, this 11 lines Persian inscription records that during the King of this world and conqueror of Orissa and Jai nagar Shah Husain Malik Hayat Nizam Jashghuri excavated this flowing beauty (ie. the tank) in the name of Shaykh Burhan, son of Yaqub.
Stone Inscription Chanderi
This Persian inscription of 6 lines refers to the construction
of a building by one Umar, son of Husain Shah-Al-Asam who worked in the army of Hushang Shah, the Sultan of Malwa.
Dit is wat mij betreft het juweeltje. Pari holding an unique animal, 19th century AD, Rajput style. Kijk maar eens goed naar het ‘unieke dier/unique animal’.
Het unieke dier is zo uniek omdat het zelf opgebouwd is uit heel veel andere figuren.
Amir Taimoor, 19th century AD, Mughal style.
Een tulband. Turban, Holkar ruler.
Tulband, bovenaanzicht.
Even iets minder serieus: Ge Motter Mar Op Komme.
Argusvlinder 