Het weer was de grote spelbreker voor het Breda Jazz Festival
het afgelopen Hemelvaartweekend.
Alle dagen regen en lage temperaturen en als gevolg:
weinig bezoekers in de stad. Weinig sfeer.
Hopelijk volgend jaar een betere editie.
Deze foto van gisteravond had alleen nog sprekender kunnen zijn
als het had geregend op dat moment…
Voormalige kapel in Hotel Nassau in Breda.
Gisteravond zag ik een jazzconcert in Hotel Nassau in Breda.
Het was een programma van Michael Varekamp rond de
100ste geboortedag van Miles Davis later deze maand.
Eric Vloeimans en Michael Varekamp.
Als speciale gast was er Eric Vloeimans.
Van de twee trompettisten ken ik Vloeimans het best,
en ik was benieuwd hoe zijn stijl zou passen
in de wereld van Miles.
Miles die een pantser optrekt: zonnebril, leren jas.
Vloeimans die kleurrijk en open is.
Michael Varekamp en Ben van den Dungen.
De band bestond verder uit:
Ben van den Dungen, tenorsax
Wiboud Burkens, keyboard
Harry Emmery, contrabas
Erik Kooger, drums
Varekamp komt qua stijl het meest in de buurt bij Miles Davis,
maar Eric Vloeimans (what’s in a name)
schildert er kwistig op los:
de kleuren vloeien over en door elkaar heen.
Korte, bijna schilderachtige toetsen die snel opeenvolgen,
waarmee een zachtere uitstraling wordt bereikt.
Waarbij de inzet van elektronica echo’s creëert
die dat ronde beeld versterken.
Als iets tussen pointillisme en impressionisme
kleurt Vloeimans de ruimte met klanken.
Het was genieten.
– over wat kijken kan oproepen wanneer je begint te luisteren –
Associaties zijn vreemde dingen.
Je ziet iets, leest iets, ruikt iets,
voelt iets op de tast –
en je gedachten brengen je naar onverwachte plaatsen.
Je heb er weinig controle over,
gelukkig maar, want het kan je veel plezier doen beleven.
Afgelopen woensdag was ik in Amsterdam.
Ik maakte er een reeks foto’s.
Een deel van die foto’s maakte ik met een doel:
ik ging iets bekijken om te kopen.
Ik wilde daarom als geheugensteun een paar dingen vastleggen.
Daar kom ik later op terug.
Maar de andere foto’s maakte ik omdat ze me opvielen:
een verkeersbord met blowverbod, een bakstenen figuur bij een brug.
Mijn tweede doel van die dag was de tentoonstelling Metamorfosen
in het Rijksmuseum.
Die had ik een paar weken geleden al gezien
– blogberichten volgen nog.
Maar thuisgekomen dacht ik dat ik een zaal overgeslagen had.
Dat wilde ik even gaan zien.
Twee schetsboeken van Isaac Israëls.
Isaac Israëls, Twee portretten van een vrouw, zwart krijt en penseel in rood en zwart krijt, 1865 – 1934.
Isaac Israëls, Gitaarspeler, lithografie, 1890 – 1934.
Jozef Israëls, Portret van Mathilde Israëls, 1887, aquarel.
Maar ik zag er ook ander werk, onderdeel van een tentoonstelling
van het Rijksprentenkabinet.
Die tentoonstelling vindt dan plaats
in ruimtes tussen de vaste collectie.
Een beetje onduidelijk. Ik vond slechts op één plaats werken.
Daar maakte ik foto’s en zag onder meer dit:
Isaac Israëls, Gitaarspeler.
Een aantal van de associaties staan in onderstaande Word Cloud.
Wij waren gisteren bij Breda Jazz Festival 2019. Vandaag en de komende twee dagen ook.
Tutu Puoane en Tineke Postma bij Jazz ten Toon in Breda. Super!
Gistermiddag ging ik naar Jazz ten Toon.
Uiteindelijk kon ik maar kort daar zijn in de Reigerstraat in Breda.
Ik ging voor een band of project waarvan ik de naam niet kende: Tutu Puoane.
Maar ik wist dat het een band was van/rond Tineke Postma.
Wat ik zag was het eerste nummer van de tweede set.
De stem was indrukwekkend en af en toe schijnt Joni Mitchell
door de teksten en het zingen heen.
Helaas moest al snel weg maar vandaag eens even op het internet
op zoek gegaan naar wat/wie ik precies gezien en gehoord had.
Toen de CD gekocht want Tutu Puoane heeft een tribute
gemaakt aan de fantastische Joni Mitchell.
Tutu Puoane sings Joni Mitchell. Tutu Puoane – voice, Tineke Postma – sax, Ewout Pierreux – piano, Clemens van der Feen – bass, Jasper Van Hulten – drums
Wikipedia:
Nonthuthuzelo Puoane (31 mei 1979) is een jazz-zangeres uit Zuid-Afrika.
Tutu Pouane werd geboren in een township nabij Pretoria en studeerde aan de University of Cape Town. Ze trok in 2002 naar Europa, meer bepaald naar Den Haag, waar ze een tijdlang studeerde. In 2004 verhuisde ze naar Antwerpen.
Argusvlinder 