Terwijl we terugliepen van de cenotafen naar de citadel van Orchha
gingen we ook langs de Ram Raja tempel. Die was op dat moment gesloten.
Maar wij waren niet de enige die teleurgesteld waren.
Er waren ook bruiloftsgasten die zich blijkbaar niet aangemeld hadden.
Een kleurige vertoning.
Let eens op de voeten van de bruidegom en de vele polssieraden bij de bruid.
De vrouwen van het gezelschap droegen meestal sluiers.
Na even zoeken vond men toch een plaats om de rituelen uit te voeren.
Alfred Birney, De tolk van Java.
Waarom dit boek in de literaire prijzen valt is mij onduidelijk.
Daarmee is niet gezegd dat het boek niet relevant is.
Het boek beschrijft het leven van een man en zijn familieleden in
wat we nu Indonesie noemen. De tijd waarin de gebeurtenissen zich afspelen
is de bezetting door Japan en de politionele acties.
Daarnaast beschrijft het boek het leven van het gezin van de man
uit Indonesie in Nederland na de politionele acties.
Het boek beschrijft dit van verschillende invalshoeken.
Van officiele rapporten, krantenartikelen, officiele brieven van de
mariniers, ervaringen van dader, slachtoffers en betrokkenen.
Een manuscript over de tijd als Nederlands marinier van Indonesische geboorte.
Best complex allemaal en soms schijnbaar ongestructureerd.
Maar het geeft heel goed aan in welke positie mensen kunnen geraken in een oorlog.
Daarom is dit boek relevant. Mensen in Nederland hebben hier vaak
geen voorstelling van.
Denk Syrie.
Vandaag wordt je onderdrukt door Bashar al-Assad, dan door zijn tegenstanders,
dan door IS, dan door een tegenstander van Assad die steun krijgt van Assad.
Dan door een aspirant-lid van de EU en de diverse groepen worden soms wel
en dan weer niet gesteund door grootmachten als Rusland en de USA.
Al die mensen hebben zo hun eigen idee over de regio maar jij krijgt
de bommen op je kop, jouw winkels zijn leeg en er is geen water.
Het boek ‘De tolk van Java’ deed mij erg denken aan het luisterboek
‘Indië vaarwel’ van Pans Schomper.
De Nederlandse gebeurtenissen van de tweede generatie zijn in
‘De tolk van Java’ wel nieuw.
Goed om te lezen, soms langdradig.
Relevant? Zeker maar literatuur?
Toen ik deze week door het Valkenberg in Breda liep, zag ik dat er een belangrijke stap is gezet in het herstellen van de brug. Het grijs zijn de nieuwe stukken die er in de reling gezet zijn.
Begin dit jaar is met een storm een boom omgevallen en die boom
heeft een deel van de karakteristieke reling van de ‘rode’ brug
in het Valkenberg beschadigd.
Zoals hierboven te zien is, heeft de gemeente het herstel opgepakt
en is waarschijnlijk alleen nog een verfbeurt nodig.
De DVD bevat twee zaken: een documentaire over het leven en werk van
Charlotte Salomon en de film gemaakt door Frans Weizs met
min of meer hetzelfde onderwerp.
De documentaire heb ik gezien.
Die is goed maar is inmiddels al weer gedateerd.
Immers die is gemaakt terwijl een deel van het werk van Charlotte
(de brief) nog onbekend was.
De film heb ik niet kunnen afkijken.
Dat kan komen omdat de griep me nogal heeft aangepakt
of omdat mijn analyse correct is en de film wel erg zweverig is.
Mijn advies: haal die DVD uit de handel.
Verkoop in plaats daarvan het boek: Charlotte van David Foenkinos.
‘De overgave’, een ander boek van Japin, heb ik als luisterboek
gehoord en dat was een spannend avonturenverhaal.
Bij ‘Kolja’ slaagt Japin veel minder.
Misschien komt het door de vorm die er gekozen is,
een soort raamvertelling, en die minder spontaniteit toelaat.
Misschien is de ‘onthulling’ van de geaardheid van
Pjotr Iljitsj Tsjaikovski wat te hoog gegrepen.
Wat overblijft is een te gesuikerde versie van Japin’s waarheid.
Prettig om te lezen.
Arthur Japin, Kolja.
Het boek is uit het Engels vertaald door:
Paul Bruijn en Jetty Huisman.
Dat moet apart vermeld worden.
Ik las eerder een boek van deze schrijver in het Engels
en nu in het Nederlands was het alsof ik de tekst in het Engels las.
Er was geen verschil.
Viet Thanh Nguyen. De Sympathisant.
Ik las een bundel met verhalen van dezelfde schrijver in het Engels.
The Refugees. Een mooie verzameling verhalen over Vietnamezen
in Amerika met allerlei dilemma’s.
Maar geen enkele hoofdrolspeler was een ‘zielige vluchteling’.
Hier gaat het over de ervaringen van een groep vluchtelingen.
De hoofdpersoon zit in een wel heel bijzondere spagaat.
Dat maakt het boek steeds verrassend, steeds anders dan verwacht.
Met een bijzondere rol voor ‘Apocalypse Now’ en ‘Heart of Darkness’.
Geweldig boek om te lezen.
Beste bezoekers,
ik ben al een tijdje geveld door de griep.
Daarop kijk je al even naar het zelfde blogbericht.
Hopelijk gaat dit weer snel veranderen.
Hopelijke al deze week.
Voorlopig lig ik nog even in bed.
‘Het boekbinden voor allen’ is een klein, dun boekje
waarvan ik een paar jaar geleden de losse bladen/katernen kocht.
Nu ga ik dit boek van Maurice van Esschen inbinden.
Het idee is om leer van een oude jas te gebruiken om
de band te bekleden.
Vandaag heb ik de jas nog eens beter bekeken. Ik ben begonnen de voering er uit te halen Dus het tornmesje is weer in gebruik geweest.
Als schutblad heb ik dit blauwe papier op maat gesneden. Dat blauw geeft een mooi contrast met de kleur van het leer.
Dit is zo ongeveer de meest saaie foto die ik in lange tijd heb gemaakt. Dit is het boekblok met aan de voor- en achterkant het blauwe schutblad. Dit boekblok moet nog op maat gesneden worden. Ik moet straks eerst de maar van de bedrukte pagina’s overnemen op het schutblad. Maar dat is geen probleem.
Het boekblok van saa-papier voor het boekje Cambodja – Laos,
heb ik uit de boekenpers gehaald.
Het boek is veel compacter dan voordat het de pers inging en blijft mooi in vorm.
Dus kan ik het straks mooi op maat snijden voordat ik het ga inbinden.
Het vlaggenboek over Plantin is gereed op het vermelden
van de bronnen van de ansightkaarten na.
Mijn verkoudheid was minder.
Het weer beter dan gisteren en de sfeer zat er ik (en nog).
Een korte foto-impressie.
Om 12 uur heeft de wind nog vrij spel bij de wagens van de vreienden van de prins.
Misschien was ik wat later dan anders bij het opstellen. Ik kon gelijk aan de slag. Had dus weinig tijd en heb me geen zorgen gemaakt van wie een wagen nu precies was of wat het thema was.
Haai tea.
Het duurde even voor ik het doorhad: Mie Toe Pak Maal
Leuk en mooi gemaakt: Foodturck. Het zal wel niet politiek correct zijn.
Het leven is zwaar als Kielegatter.
Ooge Vught.
De of het Euvel?
Mij werd niet duidelijk wat Romeinse soldaten met Breda te maken hebben.
Kom ier oew eigen afval schije.
Paus Franciscus.
Van afval naar grondstof of Carnafval.
Zo uit het bloemencorso.
Nog een Venitiaans masker.
Een soort psychedelische Fabeltjeskrant.
Venetie in Breda.
’t lekker bietje.
Kaalgeplukt.
Ik kan er nie op komme.
We gaon schije, Schei de gij meej?
CV de Mutsen: Dropbox.
Nog een deelnemer aan de grootste glimlach.
Een duivelse lach.
Pauwervrouw.
Pauwervrouw.
Ook gekroonde hoofden hebben een mobiel, zelfs in de Grote Optocht van het Kielegat.
Als je wilt weten waar ik ongeveer mijn foto’s gemaakt heb: bij de Kopse Kant.
Mannen met een missie.
Oeps, daar gaat mijn muts.
De rode draad van de optocht.
Prins Carnaval.
Maar er liepen voldoende opvolgers rond.
Pauw er vrouw.
Net een seconde te vroeg afgedrukt.
Een verteller met de nadruk op tellen.
Kik tum gaon.
De weerspiegeling.
Dat ziet er veel beter uit dan bij de brakkesliert gisteren.
Er staan veel wind, een koude wind.
Dat hielp niet bij mijn stemming.
Daarom sluit ik me helemaal aan bij de laatste foto
die ik van de brakkensliert gemaakt heb.
Maar de deelnemers hadden er veel zin in en daar gaat het om!
Mijn laatste foto van de optocht: Volgend jaar zijn we beter!
De zon liet ons in de steek aan het begin van de optocht.
We geven er een slinger aan.
Er was een groep met als motto ‘Kielegat 1590’. Ik vond de hoofddeksels zo super getroffen.
Ge mot er maor op komme: meej oew pensioen de raad van 11 nog doen.
We are shoes.
Goed gevonden maar de link naar de rest van de groep ontging me: Loat oew nie strikke.
Ge mot er maor opkomme.
John LenNON.
Kom maor op m’n hinkelpad.
Ge mot er maor opkomme.
Lasso werpen.
Kielegat 1590.
Een sloep vol Turfschipperkes.
De laatse plaats die we bezochten in Laos.
Deze serie bevat heel wat avonturen maar
die gaan nog wel een keer volgen hier op mijn blog.
Nu zijn alle foto’s gewoon mooi.
Het derde project dat ik onder handen heb is het inbinden
van het boekje van Maurice van Esschen:
Het boekbinden voor allen.
Het boekje heb ik een paar jaar geleden gekocht, losbladig.
Het zijn slechts vier katernen.
Heel veel werk ga ik er niet aan hebben maar voor tussendoor
is het een leuk project.
Vraag is wel hoe de band er uit gaat zien.
In mijn werkplaats hangt nog een korte leren jas.
Ik denk dat ik dat materiaal eens ga gebruiken
als bekleding van de band.
Een dik boek is het niet maar zo’n oudere tekst daar kun je veel van leren. Het boek bevat een aantal tekeningen en die zijn ook heel leerzaam.
Eerst maar een gaatjes in de rug geprikt zodat ik de katernen aan elkaar kan naaien.
Wordt vervolgd.
Het Saa-papier dat ik kocht in Laos ga ik gebruiken
als basis voor een fotoboek.
Het papier heeft een mooie kant met bloemblaadjes,
grassprieten en varens.
De minder mooie kant is blanco. Die blanco kanten
ga ik gebruiken om de foto’s op te bevestigen.
Uit alle foto’s die ik de afgelopen vakantie heb gemaakt
en die als orientatie portret waren, heb ik er 44 geselecteerd.
De foto’s zijn allemaal hier op mijn blog te vinden.
Maar deze blog gaat over het boekje.
Het combineren van de foto’s en de ‘mooie’ kanten van het papier gaat volgens mij goed werken.
Alles bij elkaar wordt het behoorlijk dik. Ik wil de omslag niet met reguliere platten maken maar met stukken leer. Zodanig dat het papier goed zichtbaar blijft omdat het zo mooi is.
Dus voor het inbinden gaat de stapel eerst maar eens in de boekenpers.
Dan aandraaien. Het idee is om het papier ten minste 24 uur in de pers te laten zitten. Morgen maar weer eens verder kijken.
Eerder schreef ik al over de eerste stappen het boekje Signum,
een vlaggenboek, te maken.
Het is al af en al aan zijn tweede bestemming toe.
Alle vlaggen zijn aangebracht. Maar voor mij is een leeg boek geen boek. Dus hoe ga ik dit nu vullen. Het eerste idee was om het te vullen met patronen uit Azie. Daarom begon ik met een geprinte foto te bewerken van een Laoitaanse, Boeddhistische monnik.
Hier zie je die monnik met die enorme tatoeage op zijn rug. Maar ik kan niet zeggen dat ik er enthousiast van werd. Zeker niet als ik het boekje helemaal opende.
Dit gaat hem niet worden. Toen ik in mijn stapeltje toekomstige projecten ging snuffelen voor een volgend boekje kwam ik een set ansichtkaarten tegen van het Plantin-Moretus in Antwerpen. Een van de kaarten is zelfs een portret van Plantin. Een mooie voorkant.
De kaarten zijn veel te groot voor op een vlag. Daarom heb ik de kaarten versneden. De stroken die zo ontstaan hebben voor de meeste mensen, hoop ik, wel een referentie naar het drukkers- en uitgeversvak. Dat dezelfde afbeelding vaker gaat voorkomen is niet zo erg. De vlaggen hebben twee kanten en je ziet dus altijd maar een deel van de afbeeldingen en dan nog een gedeelte. Daarnaast heb ik ‘lange’ en ‘korte’ vlaggen. Dat alles bij elkaar geeft zo’n variatie dat dit wel gaat werken.
De kaart die op de voorkant van het boekje komt zie je hier onder. Daarboven zie je ook een serie smallere strookjes. Die zijn overgebleven van de kaarten. Die ga ik ook verwerken.
Vanochtend heb ik een begin gemaakt met het opplakken van de stukken kaart.
Vanmiddag waren alle vlaggen bekleed. Het boekje ligt nu onder bezwaar zodat het goed kan drogen.
De hoofdstad van Laos.
Een niet te drukke stad.
Op zondag kon je er rustig gaan fietsen.
Dat hebben we dan ook gedaan.
Cenotaaf is een niet zo bekend begrip.
Dus we beginnen maar even met Wikipedia:
Een cenotaaf (uit het Grieks: kenos = leeg, taphos = graf) is een grafteken dat al sinds de klassieke oudheid wordt opgericht ter nagedachtenis aan overledenen van wie het stoffelijk overschot elders verkeert of onvindbaar is.
Een cenotaaf werd (en wordt nog wel) vaak aangebracht in de wand van een kerk. De graven van pausen in de Sint-Pieter te Rome zijn bijvoorbeeld cenotafen. De eigenlijke graven bevinden zich elders. Ook op het Forum Romanum bevindt zich een cenotaaf: Lapis Niger, waarvan beweerd wordt dat het een grafmonument is voor Romulus ofwel een herinnering aan zijn tenhemelopneming, als de god Quirinus.
Een voorbeeld van een middeleeuwse cenotaaf is de elfde-eeuwse cenotaaf van Monulfus en Gondulfus in het lapidarium van de Sint-Servaasbasiliek in Maastricht. Deze stond van circa 1075 tot 1622 boven het lege graf van de heilige bisschoppen Monulfus en Gondulfus. De relieken zelf werden in kostbare reliekhouders op het hoogaltaar tentoongesteld.
Een bekend voorbeeld in Europa is de cenotaaf (Cenotaph) op Whitehall in Londen, die werd opgericht kort na het einde van de Eerste Wereldoorlog en die de plaats vormt van de jaarlijkse Remembrance Day.
Een Nederlands voorbeeld is de cenotaaf van admiraal Jacob van Wassenaer Obdam in de Grote of Sint-Jacobskerk in Den Haag. In België zijn de Ieperse Menenpoort en het Tyne Cot Cemetery bekende voorbeelden. Samen bevatten ze ingegrifte namen van zo’n 90.000 vermiste soldaten van het Britse Gemenebest uit de Eerste Wereldoorlog.
Ook buiten Europa bevinden zich cenotafen, zoals die in Hiroshima, ter herdenking van de 200.000 doden die vielen als gevolg van de atoombom die de stad trof aan het eind van de Tweede Wereldoorlog.
In India kent men dergelijke monumenten ook.
Het zijn in Orchha op zich zelf staande grote monumenten.
Deze monumenten worden als volgt geintroduceerd:
Group of Cenotaphs
Fifteen cenotaphs to the Bundela kings and members of their clan are located on the southern banks of river Betwa. These include the chhatries of Madhukar Shah, Vir Singh Deo, Jaswant Singh, Udait Singh, Pahar Singh & others. Most of the cenotaphs are designed in Panchaytan style. They are constructed on an elevated square platform. The santum sanctorum too is square shaped and in the center. The upper portion has been made angular with arches. The peek of the sanctum sanctorum is patterned in the Nagar style of temple architecture.
Via een grote poort verlaten we de citadel van Orchha op zoek naar de cenotaphs. Die waren reden om deze plaats te bezoeken.
Buiten de citadel heb je een spectaculair uitzicht op de citadel en de grote paleizen daar binnen.
We lopen met de drukte mee. De centotaphs moeten aan de rivier liggen dus we gaan die kant op. Het verkeer stropt een beetje.
Aan het eind van de weg, daar waar de rivier stroomt ligt een brug. Hier zie je het wegdek en het verkeer op de brug.
Deze foto geeft iets meer overzicht van de brug over de Betwa. Let wel, het lijkt nu een voetgangersbrug. Maar al het verkeer, van voetganger tot tankauto moet over die brug.
Dan wordt ook gelijk duidelijk waar de cenotaphs zich bevinden.
Compleet met ghats. De grote cenotaphs liggen allemaal bij elkaar in een soort ommuurde tuin.
Bij de rivier is te zien dat de citadel helemaal tot aan de rivier loopt. Het terrein van de citadel is dus veel groter dan alleen de paleizen.
De openluchtkapper.
De monumenten kun je gerust fors noemen.
Vanaf de ghats zie je de monumenten achter een hoge muur staan. Die muur moet de tuin schoon houden en dat werkt prima.
CENOTAPH OF VIR SINGH DEO
The rule of Vir Singh Deo (1605 – 1627 AD) is regarded as the golden era in the annals of Bundela Dynasty. He built the grand & magestic building ie. Jahangir Mahal, Phoolbagh, Lakshminarayan temple, hamam and naubatkhana. The cenotaph of Vir Singh Deo was built by
Jujhar Singh in 1627 – 1628 AD. Constuctionon an elevated square platform. The sanctum sanctorum too is square shaped and in structure is three storeyd. The joint on each of the floors have balconies, most of which have not been able to survive and rawages of time. The flow of the Betwa river touches the bottom of platform making it more scenic.
Cenotabh of Banka Umed Singh
Banka Umed Singh was landlord of Banka pahasi and kiledar of Orchha fort, died in VS 1801 (1742 AD) at Orchha. Who was descendent of Hardaul and a son of Raisingh
(a brother of Maharadja Udotsingh). This cenotabh was constructed in 1742 AD during the time of three arched doors. Sanctum has image of Umedsingh with his consort fixed on back wall. An inscription of three line carved on the canopy of image mentioned VS 1801 (1742 AD).
Sanctum topped with small dome.
Hier krijg je een gevoel voor de tuin en de ruimte die de cenotaphs innemen.
Dit gebouw ligt buiten de tuin en de buitenkant is helemaal vol met nissen.
Maar nissen zie je ook bij de andere cenotaphs.
Terwijl we in de tuin rondliepen zagen we grote vogels vliegen. Waarschijnlijk dezelfde als die we eerder die ochtend op het paleis hadden gezien. Ik heb geen idee wat voor vogel het is maar groot is het in ieder geval.
Toen we naar Orchha gingen hadden we eigenlijk geen idee wat we allemaal zouden zien. Die paleizen waren al mooi. Maar de cenotaphs waren zo apart. Hierna zouden we ook de tempels in de stad en nog meer terrein van de citadel bezoeken. Het overviel ons.
De temperatuur was al behoorlijk omhoog gegaan. De schaduw van de cenotaphs bieden bescherming van de zon.
Verderop in het veld….
De cenotaven zijn ook te beklimmen. Dan kun je dit soort foto’s maken.
Of deze, over de muur heen.
Cenotaph of King Sawant Singh
Maharaja Prathwi Singh (1736 – 1753 AD) had a son named Puran Singh who died during lion hunting.
His son Sawant Singh succeeded his grandfarther in 1752 AD and ruled at Orchha up to 1765 AD.
King Sawant Singh received a royal banner and title of ‘Mahandra’ from Mughal Emperor Shah Alam.
This cenotaph was constructed by King Het Singh after his fathers death in 1765 AD. It is different from cenotaph in shape and size. It is square in plane having square sanctum surrounded by passage, which is decorated beautifully with paintings. The construction of spire, domes, kiosks and other parts of the cenotaph are good exemple of Bundela architectural style.
Cenotaph of king Sawant Singh.
Cenotaph of king Sawant Singh.
Champassak is een kleine plaats in het zuiden van Laos.
Een lange straat.
Aan die straat lag ons hotel.
De straat was erg rustig.
Het spitsuur was het uitgaan van de school.
Zeker, een eindje verderop, lag een drukkere weg.
Maar voor ons was het genieten.
Champassak is de plaats waar de World Heritage site
Wat Phou zich bevindt.
Een tijd terug besteedde ik aandacht aan een boek van
Pieter Waterdrinker: Tsjaikovskistraat 40.
In het boek worden veel namen van bekende en minder bekende
Russen genoemd. Zo komt een paar maal de dichter/schrijfster
Zinaïda Hippius aan bod.
Waterdrinker noemt haar geloof in de vooruitgang en
haar androgyne verschijning.
Wikipedia zegt het anders:
Hippius leefde van ideeën. Ze stond bekend als een politiek strijdbare intellectueel, een hartstochtelijke en grillige vrouw, maar werd ook wel een ‘koud intellect’ en een ‘slang’ genoemd (Trotski).
Hoe dan ook, terwijl ik het boek las en Zinaïda Hippius opmerkte
kwam er een vertaling uit van 4 van haar verhalen.
Het boek is tweetalig: de linkerpagina’s zijn in het Russisch
en rechts vinden we de Nederlandse vertaling.
Persoonlijk spraken de verhalen ‘De appelbomen bloeien’ met een
enorme ‘drive’ en ‘De deur’ het meest aan.
We lezen al zo weinig Russische literatuur.
Het boekje leest vlot.
Een aanrader wat mij betreft.
Vanuit Banlung maakte we een boottocht naar onder andere mensen
die we animisten noemen.
Mensen die geloven in (Wikipedia) het bestaan van goede en kwade geesten,
die kunnen huizen in onder meer bomen, dieren en gebruiksvoorwerpen.
De geesten moeten goed gestemd worden door ze offers te brengen,
het houden van rituelen, rituele dansen en het houden van taboeregels.
Hier in Cambodja een voorbeeld van mensen die hun overleden familieleden
een jaar lang na hun overlijden goed proberen te stemmen en dan
dat jaar afsluiten met een groot feest bij het graf.
Hier twee foto’s van zo’n graf.
Beeld van een vrouw die bij haar overlijden zwanger was.
Sinds gisteren is de brug in het Valkenberg in Breda
weer open.
De brug was afgesloten nadat bij de storm eerder dit jaar
een boom, de spreeuwenboom, was omgewaaid.
We hadden dat wel op het web gelezen en terug in Breda
gezien dat de brug afgesloten was.
Gisteren ging de brug dus weer open.
Wat ik niet wist is dat de omgevallen boom een deel van
de rode railing had vernield.
die railing heeft de vorm van boomstammen of dikke takken.
Hij is vermoedelijk gemaakt van betonijzer en cement of beton.
Dat zal restaureren worden.
Vanochtend (het is al vroeger licht) kon ik wat foto’s maken.
Dit is de achtergebleven stam van de omgewaaide boom.
Hier kun je goed zien dat een deel van de brugrailing is weggeslagen door de boom.
Deze foto is gemaakt op de brug in de richting van het Kasteel van Breda. Je ziet links achteraan dat een stuk van de railing weg is en dat er een noodoplossing is geplaatst.
Argusvlinder 