Nu was 3 maart 2016 (de dag waarop[ deze foto is genomen) geen vrijdag maar een donderdag, maar vandaag is het wel vrijdag. Vrijdag is meestal mijn filmavond. Geen van de films hier op de posters in Lucknow heb ik gezien en de kans is klein dat ik ze ooit ga zien. Maar het is een mooi beeld zo.
In 2016 bezochten we Lucknow.
Nu voor veel mensen in het Westen een onbekende plaats.
Maar ooit een belangrijke hoofdstad in Inia.
Wikipedia:
Lucknow is de hoofdstad van de Indiase staat Uttar Pradesh en ligt in het noorden van India. De stad ligt in het gelijknamige district Lucknow en heeft 2.207.340 inwoners (2001).
Lucknow ligt in de historisch bekende Awadh-regio en is altijd een multiculturele stad geweest. Lucknow wordt ook wel de ‘Stad van de Nawabs’ genoemd. Andere bekende bijnamen zijn ‘de Gouden Stad van het Oosten’, Shiraz-i-Hind en het ‘Constantinopel van het Oosten’. Bekende bezienswaardigheden zijn de Bara Imambara en de Rumi Darwaza.
Het was een belangrijke stad voor de Britse bezetter en een van de plaatsen
waar het Indiase nationalisme tot een eerste uitbarsting kwam: de Sepoy-opstand.
Daarover schrijft Wikipedia:
Er was een algemene ontevredenheid over de manier waarop de Engelsen de Indiase vorsten behandelden en over de uitbuiting van de verarmde boeren. De eigenlijke opstand brak uit naar aanleiding van de ontdekking dat geweerkogels met varkens- of rundervet werden ingesmeerd waardoor zowel hindoes als de moslims in hun religieuze gevoelens werden gekwetst.
De opstand mislukte echter doordat de meeste vorsten het Britse bestuur trouw bleven en andere inheemse troepen zoals de Sikhs en de Gurkha’s zich niet aansloten. De opstand duurde tot het begin van 1858 en werd uiteindelijk met barbaarse strafmaatregelen door de Engelsen onderdrukt.
De volgende foto’s zijn in Lucknow gemaakt.
Op de dag dat we er aankwamen.
Maar eerlijk gezegd ben ik er niet helemaal zeker van.
De meeste foto’s tonen een gebouw dat ik in de toeristische informatie
van Allahabad en Lucknow niet kan vinden. Ook niet in mijn aantekeningen.
Maar mooi is het wel.
Ons hotel lag dicht bij het station. Daarom was het er zo druk en om de een of andere reden was in deze straat weinig gemotoriseerd verkeer.
Net als meestal in India een bedrijvige stad.
Deze foto toont het bedoelde gebouw. Je ziet de begane grond niet maar wel alle verdiepingen erboven inclusief de klok boven op dak. Het was aan het eind van de middag.
Op de tweede verdieping versierde onder andere deze pauwen de gevel.
Op de derde verdieping: vissen.
Nog een stel pauwen.
Zo ligt het gebouw in het straatbeeld. Op het gebouw erachter staat bovenop reclame voor een hotel in Lucknow. Ook op een van de borden op het gebouw staat de naam Lucknow in het Engelstalige adres.
Delta Saxophone Quartet: Bowie, Berlin and Beyond.
Dit Engelse saxofoonkwartet werpt zich ook op moderne muziek.
Hun meest recente project bevat muziek van David Bowie uit zijn Berlijnse periode.
Bijvoorbeeld met het nummer Heroes.
Daarnaast staan op deze CD ook een eigen nummer (Chris Caldwell, Peter Whyman,
Timothy Holmes & Graeme Blevins in de stijl van,
een nummer van Brian Eno (Music for Airports), een nummer van
Ryuychi Sakamoto (Merry Christmas, Mr. Lawrence van de film met Bowie
in de hoofdrol) en nog meer.
Heel geslaagd.
Persoonlijk vind ik Speed of Life, Art Decade en Warszawa het best.
Mooie hoes.
Kaas van Willem Elsschot ben ik aan het inbinden.
Het idee is dat het ingebonden boek in een plat
stuk Edammer kaas komt te liggen.
Om uit te dokteren hoe ik de doos ga maken, bind
ik eerst een dummy in.
De tekst verzin ik zelf, speelt zich af in de omgeving
van West Brabant. Ik noem het mijn Ridderroman.
De band maak ik uit een oude portemonnee die ik uit elkaar
gehaald heb. De tekst illustreer ik met droodels.
Vandaag heb ik de band gezet rond Kaas.
Dat boek ligt nu in de boekenpers te drogen.
Weer een katern van tekst voorzien en een basis voor het illustreren gemaakt. Als de achtergronden nu een kleur hebben dan is dat met ecoline gedaan. Het bamboepapier dat ik als ondergrond gebruik is heel stevig en kan veel vocht hebben zonder te veel te vervormen.
Ruben Hein, Groundwork Rising.
Als snel plakt men het bordje ‘Jazz’ op deze muzikant.
Dat vin ik wat ver gaan.
Mooi is het pianowerk maar dat zou te kort doen
aan de andere muzikanten.
Gewoon een mooi geluid van Nederlandse bodem!
Met handtekening!
Wende Snijders, Mens. Met het nummer ‘Voor alles’ waarvoor ze pas de Annie M.G. Schmidtprijs ontving. De tekst is van Joost Zwagerman.
Het gaat me om het nummer ‘Voor alles’ dat gaat
over alles waarvoor ze bang was.
Goede tekst.
CD met een ouderwets mooi boekje. Veel foto’s, veel kleur, mooi ontwerp.
Vanochtend liep ik door het Valkenberg en zag dat met de wind
en regen van vannacht een tak van een van de bomen is afgewaaid.
Je ziet de afgewaaide tak hier achter de stam op het gras liggen.
Dat is toch een behoorlijke tak. Het is een heel lang breukvlak.
Dit is de tak – het stuk dat nog aan de boom zit.
Vanaf de stationskant zie je de omvang van de tak, bladeren en bloemen.
Aan het eind van de dag was de tak al weer opgeruimd.
Nu kun je het breukvlak goed van onderaf zien.
Stichting dr. P. J. Cools MSC is een stichting in het zuiden van het land
die boeken een warm hart toedraagt.
Eerlijk gezegd had ik van de stichting niet eerder gehoord maar
de boekenmarkt in Tilburg die ze organiseren kende ik wel.
Nu bleek dat ze af en toe ook een boek uitbrengen.
Zo hebben Martin Hulsenboom en Peter IJsenbrant
het boek ‘Boeken uit de boeken’ gemaakt.
Het is een verzameling ‘Biblioconologische schetsen’.
Bij een kleine 40 kunstwerken schreven de schrijvers een stukje.
Erg leuk en erg herkenbaar
Martin Hulsenboom, Peter IJsenbrant, Boeken uit de doeken – biblioconologische schetsen. Stichting dr. P.J. Cools MSC, 2017.
Het boek is erg mooi verzorgd en te bestellen via de website/email
van de stichting.
Steal not this book, my worthy friend
for fear the gallows will be your end;
Up the ladder, and down the rope,
There you’ll hang until you choke;
Then I’ll come along and say –
“Where’s that book you stole away?”
Pagina 69 bij het schilderij ‘Zonder titel, z.j.’ van Teun Hocks.
Teun Hocks, Zonder titel.
De brug in het Valkenberg in Breda had stormschade opgelopen aan het begin van het jaar. Een boom was omgewaaid en op de brugleuning terecht gekomen. Die was in stukken gebroken. Nu is de brug hersteld.
Sinds een paar weken ziet de Reigerstraat, ter hoogte van het voormalige Casino, er zo uit. Deze bioscoop wordt omgebouwd naar een food court.
Hoek Concordiastraat / Markendaalseweg. Al jaren staat daar de torenflat van de Rabobank. Toen ik in de zesde klas zat ben ik ooit naar deze bank mogen gaan om de bank te zien en de indrukwekkende kluis (zesde klas dat is ongeveer 1971 geweest).
De foto’s zijn twee weken geleden gemaakt.
Vandaar nog even verder gegaan met Kaas
van Willem Elsschot.
Eigenlijk is dit fout. Je hoort eerst de platten en de rug aan elkaar te plakken met kraftpapier. Dat ga ik achteraf nog wel doen. Hier zie je dat ik met behulp van een driehoek de platten en de rug op een lijn breng en dat ik een kneeplatje gebruik om de afstand tussen rug en platten goed te krijgen.
Vervolgens heb ik het kunstleer op maat gesneden en het vouwpatroon op de hoeken voorbereid. Deze methode (klein beetje aangepast voor het kunstleer) heb ik geleerd bij Boektotaal.
De eerste lange kant is gelijmd met speciale aandacht voor de hoeken.
Je ziet dat ik het kraftpapier aan de binnenkant heb aangebracht. Niet de goede volgorde maar ik hoop dat hierdoor de rug toch versterkt wordt. De band is gereed. Ik heb hem na het passen van het boekblok in de boekenpers gelegd om goed te drogen.
Als ik heb boekblok in de rug leg gaat het er zo uitzien. Een mooie gele ‘Kaas’. Het idee is nu dat dit boek in een doos komt in de vorm van een plat stuk Edammer kaas. Maar daarvoor wil ik eerst de dummy afmaken en daarvoor moet ik eerst mijn ridderroman afschrijven.
Nieuw jazzy album van Van Morrison met prachtig orgelspel. Luister eens naar: Miss Otis regrets. You’re driving me crazy.
De informatie in iTunes is wel een beetje vreemd. De informatie is afkomstig van de CD. Die heb ik geïmporteerd. Slordige platenmaatschappij of gereed voor de Chinese en Japanse markt?
Frances McDormand in Three Billboards Outside Ebbing, Missouri.
Dit is een goede film.
Niet zo speciaal als de Oscars en andere onderscheidingen doen geloven,
maar een goede film.
Wat mij aansprak is dat de film een hele reeks van vormen van discriminatie
laat passeren: sekse, ras, seksuele geaardheid en lichamelijke verschillen.
En die overtuigend afwijst.
‘Zwarten martelen’ wordt regelmatig genoemd als een activiteit van de politie.
Vrouwen zijn lustobjecten.
Homoseksuelen worden in elkaar geslagen.
Dwergen zijn een circusattractie.
Deze thema’s zijn redelijk levensecht in het verhaal verweven.
De film is een echte schrijversfilm en niet zozeer een acteursfilm.
De film heeft een open en pessimistisch einde want het zou zo maar
kunnen dat de ‘slachtoffers’ dezelfde methodes gaan hanteren als de daders.
Op sommige momenten zijn de ‘zetten op het schaakbord’, de wendingen in de
film, minder levensecht. Wel erg slim in elkaar gestoken.
Maar een echt goede film heeft dit soort wendingen en zorgt ervoor
dat die levensecht overkomen.
Als ze niet levensecht overkomen dan gaat de film over in een ervaring
zoals bij een opera: mooie beelden, goede muziek, goede thema’s
maar gekunsteld.
Dus hulde aan Martin McDonagh, de schrijver!
Oscar:
Best Performance by an Actress in a Leading Role * Frances McDormand
Best Performance by an Actor in a Supporting Role * Sam Rockwell
Golden Globe:
Best Motion Picture – Drama
Best Screenplay – Motion Picture * Martin McDonagh
Best Performance by an Actress in a Motion Picture – Drama * Frances McDormand
Best Performance by an Actor in a Supporting Role in a Motion Picture * Sam Rockwell
Bafta:
Best Leading Actress * Frances McDormand
Best Screenplay (Original) * Martin McDonagh
Best Film * Graham Broadbent, Peter Czernin, Martin McDonagh
Best Supporting Actor * Sam Rockwell
Outstanding British Film of the Year * Martin McDonagh, Graham Broadbent, Peter Czernin
****
Gisteren had ik het gevoel dat ik het wel aandurfde om
de boeksnede van Kaas van Willem Elsschot te spatten.
Het boek krijgt een gele band en de snede wordt geel gespat met
een wit leeslint en witte kapitaalbandjes.
Dan begin je dus met het boek goed af te plakken en af te dekken
zodat niet alles geel wordt.
Zoals de vorige keer bij het oefenen is het een hele stellage.
De kop gespat. Je ziet dat ik de hoeken van het boek ook afgeplakt heb. Om er voor te zorgen dat elleen de snede geel wordt en niet de rug of het schutblad.
Zo zie je het verschil tussen onbespat en bespat heel goed.
Dan de laatste lange kant. De ecoline droogt snel en de pagina’s plakken niet aan elkaar.
Helemaal gespat.
Dan is het nu tijd voor het leeslint.
Ik heb daarvoor het midden van het boek gezocht: 6 katernen.
Het uiteinde van het leeslint heb ik een beetje ingelijmd en daarna schuin afgesneden. Hiermee hoop ik het rafelen van het leeslint tegen te gaan.
Dit is de kop. Nu kan het kapitaalband er op gelijmd worden.
Kopse kant met kapitaalband.
Voor mij is dat in ieder geval zo.
Ieder jaar ga ik op de vrijmarkt op zoek naar boeken.
Boeken zijn er over het algemeen voldoende te koop.
Voor het tweede jaar op rij kon ik een boek kopen van Hella S. Haasse.
De 6,95 was de prijs voor het nieuwe exemplaar in 2010 in de winkel. Ik heb natuurlijk minder betaald voor Hella S. Haasse ‘De wegen der verbeelding’. Een Rainbow Pocket. Ik noem het hier als eerste maar het was het laatste boek dat ik kocht. ‘Heren van de thee’ had de verkoper ook maar dat boek heb ik al.
Dit is het tweede boek dat ik kocht: ‘Het jaar in woord en beeld’. ‘Winkler Prins jaarboek 1973’. Logisch natuurlijk dat het boek over 1972 gaat: ‘Een encyclopedisch verslag van het jaar 1972’ uitgegeven door Elsevier. Gewoon leuk om eens door te bladeren. Dat vond ik bij een deel van een encyclopedie ook altijd al.
Voor kenners is het gelijk duidelijk waarom ik dit kocht: Rolf Döcker, Marius. Een uitgave van Lemniscaat uit 1991. De 2e druk.
Toen ik het open deed zag ik meteen dat het een afgeschreven exemplaar van de Openbare Bibliotheek Dussen/Hank is. De jonge verkoper gaf aan dat het boek maar een keer gelezen was maar hij vertelde me maar wat.
Schijnbaar willekeurig zijn er op de eerste vier pagina’s, met even zoveel kleuren, woorden gemarkeerd. Soms dezelfde woorden. Onduidelijk voor me waarom nou net die woorden: ontbijt, hutje, visser, maar, wandeling, hemel, oost, west, …..
Met schoonmaakazijn en spiritus heb ik de band een stuk schoner kunnen maken. Ik heb een plannetje met het boek maar dat wordt misschien de komende tijd duidelijk.
Gisteren, terugkomend uit Dublin, liep ik rond
10:00 uur ’s avonds door het Valkenberg.
Daar was de fontein al oranje.
Valkenberg, Breda.
De afgelopen dagen waren er geen posts op deze blog.
De reden was dat ik op Summit EMEA was, een gebruikers
bijeenkomst van Microsoft Dynamics365 en CRM.
Natuurlijk kon de camera van mijn telefoon niet uit blijven.
Het avontuur begon op Schiphol.
In Dublin met de dubbeldekker naar het hotel.
Onderweg kwam je al langs het Convention Centre Dublin waar Summit EMEA werd gehouden.
Het hotel was ‘real English’.
Op maandag had ik nog een paar uur om door het centrum te wandelen. Veel dak- en thuislozen, lege panden, vervallen panden en vreemde panden zoals deze winkel die ornamenten voor plafonds en dergelijke verkoopt en als reclame Elvis of de Beatles in kalk in de etalage heeft.
Lang geleden was ik al eens in Dublin. De verlopen hostels waar ik toen met mijn vrienden sliep, zijn er nog steeds (hier rechts op de foto). Hoe de Ieren hun economie inschatten weet ik niet maar op mij maakte het een indruk alsof de crisis die er in Ierland al lang voor 2007/2008 was, nog steeds niet voorbij is.
Dit is het beeld dat Dublin graag wil uitstralen (vermoed ik). Modern, nieuw, groots. Maar zelfs aan deze ‘zuidas van Dublin’ met grote hotels, financiële instellingen, accountants en adviseurs, waren de meeste restaurants of gesloten of heel eenvoudige hamburgertenten of kebabzaken. Achter het glas was het minder dan de buitenkant wil vertellen.
Summit EMEA was druk bezocht, had goede sessies en was goed verzorgd.
Mijn toeristische attracties.
In de ochtend een Iers ontbijt (nou ja, gedeeltelijk dan toch, voor mij geen spek of witte bonnen in tomatensaus).
Het weer was niet geweldig: soms scheen de zon, soms was er regen (op deze foto allebei tegelijk) en meestal was het koud met veel wind. Maar ik was er niet om bruin te worden dus dat maakte me niet zo veel uit.
Dan is het tijd om afscheid te nemen van Dublin.
Zo donker als deze boeken op de luchthaven van Dublin de situatie voorstellen is het vandaag niet in Dublin. Maar van stralend en opgewekt zijn ze nog ver af.
Dus tijd om naar huis te gaan.
Vandaag nog twee experimenten
om het spatten een beetje onder de knie te krijgen.
Deze keer rond het thema ‘ogen’.
Begonnen met het uit papier snijden van een stel ogen.
Twee ondergronden voorbereid. De bovenste is hetzelfde papier als de onderste alleen is die bewerkt met iets dat een moderne variant is op schoensmeer. Twee kleuren.
De ogen gepositioneerd op het vel.
Handschoenen aan. Gisteren zaten mijn handen onder de ecoline. Dat viel nog niet mee om het er af te halen. Van deze handschoenen gaat het er zo af.
Dan: spatten maar.
Het eerste resultaat.
De tweede ondergrond. Gewoon blanco papier.
Ook hier spatten.
Het resultaat.
Volgens mij ben ik gereed om de snede van een boek te gaan spatten.
Dit is geen lichte kost.
Het boekje vereist eigenlijk een brede kennis van de klassieke literatuur.
Die heb ik niet.
Maar toch heb ik met plezier dit boekje gelezen.
Onder andere over Ovidius die, volgens een middeleeuwse legende,
met zijn voeten kan lezen.
David Rijser, De portiek van de buren.
Ovidius op boek, 15e eeuw, Palazzo Dell’ Annunciata, Sulmona.
