Hudie zhuang of butterfly of vlinderboek

Posted on juli 23, 2017 by Argusvlinder

De informatie van het International Dunhuang Project
is erg interessant.
Tussen de regels door lees je hoe het maken van boeken
in de rolvorm (Scroll) zich ontwikkelde naar boekvormen
zoals we die nu kennen.
Belangrijk in dat ontwikkelproces is de gewoonte om boeken
te drukken met behulp van houtdruk.
Op een rol is dat relatief eenvoudig.
Je begint rechts (of voor een westers boek links) en je drukt
tekst na tekst (of afbeelding).

De boeken waren vooral bedoeld voor Boeddhistische monniken
die terwijl ze op reis gingen van de ene naar de andere plaats,
voor onderweg een tekst wilde meenemen om te mediteren.
Veel van de oudste teksten zijn dan ook religieus van aard.

Problemen met een rol in het gebruik zijn de grootte en de navigatie:
als het de bedoeling is een boek bij je te dragen
dan is een plat boek handiger dan een rol.
Wil je dingen kunnen opzoeken in de rol dan moet je veel rollen.
Dat lijkt een open deur maar de huidige boekvorm met losse pagina’s
is daarvoor veel gemakkelijker.

Daarom ontwikkelde men waarschijnlijk eerst de Xuanfeng zhuang
of Whirl wind boek vorm.
Een soort rol met verschillende hoofdstukken.
De wervelwind boekvorm wordt mijn volgend project.
Deze vorm stond waarschijnlijk toch nog te dicht tegen de rol aan
en was nog steeds niet praktisch genoeg. Het was geen blijvertje.

De Jingzhe zhuang of Concertina of het accordeonboek is
ook zo’n tussenvorm. Je rolt nu het papier niet rond een stok
(of twee stokken) maar je vouwt de pagina’s op elkaar.
Daarbij volg je de grootte van afdruk van de houtblok.
Dit is een mooie boekvorm maar niet erg stevig.

Met het Hudie zhuang of butterfly of vlinderboek neemt men
voor het eerst afstand van de rol en ontstaat er een soort boek,
zoals wij dat vandaag kennen.

De ‘instructie’ van het International Dunhuang Project voor het maken van een Vlinderboek.

Gisteren heb ik eerst de pagina’s voorbereid.
Ik heb voor het papier een lichte, verschillend gekleurde kartonsoort gebruikt.
Ik maak geen reconstructie. Dat kan ik niet.
Daarvoor moet je beter in staat zijn de boeken te onderzoeken.
Misschien komt dat ooit nog.
Ik probeer met middelen en materialen van nu en de informatie die ik nu heb,
een boekje te maken.
De tekst en de lino die ik heb bepalen daarbij de dimensies van het boek.
In de Dunhuang collectie komen zowel butterfly boeken voor die breder zijn
dan hoog (landscape) maar er zijn er ook, zoals bij mij,
die hoger zijn dan breed (portrait).

De eerste lino afdruk. Nog wat weinig inkt maar dat maakt voor dit doel niet zo veel uit. Het Japanse papier is op maat gemaakt en ligt hier los op een van de kartonnen pagina’s.

De tweede afdruk. Hierbij zijn de kleuren geel en rood nog gescheiden op de lino aangebracht.

De derde lino afdruk. De rode en gele inkt over elkaar heen aangebracht op de lino.

Dus begonnen met karton.
Als tekst ga ik twee teksten van Arnon Grunberg gebruiken
die ik nog als zetsel heb staan.
De teksten zetten je ook tot denken aan.
Misschien niet over religieuze onderwerpen maar toch.

Het zetsel op de pers.

Bij die tekst had ik lino’s gemaakt.
Een van die lino’s (alternatief voor de houtdruk) ga ik gebruiken
als achtergrond voor de tekst.
Op Japans papier heb ik de lino’s afgedrukt
(met de achterkant van een lepel) met twee kleuren inkt.
Vervolgens die laten drogen en het Japans papier bevestigd
op 1 kant van 3 pagina’s van het karton.
In totaal gebruik ik 5 pagina’s.

Dit zijn de pagina’s waarop ik alleen de teksten afdruk.

Dit is de tekst van Arnon Grunberg die in de Volkskrant verscheen. 21/11/2016.

Dit is de introductie en de tekst die in Vrij Nederland verscheen van Arnon Grunberg. 23/11/2016.

Op alle pagina’s druk ik vervolgens de tekst af.
Het positioneren is wat moeilijk.
Het papier is, net als bij een rol of als bij een concertina of
als bij een butterfly boek maar aan 1 kant voorzien van tekst
en/of afbeelding.

De tekst en de lino zijn niet gemaakt om over elkaar afgedrukt te worden. Met de eisen van het vlinderboek past het niet precies op elkaar maar dat geeft niet voor dit project.

Vervolgens maak ik de pagina’s op maat en vouw ik de bladen dicht.
Nu laat ik de bladen goed drogen.
Deze worden straks op elkaar gelijmd.
Dan is de Butterfly of het Vlinderboek gereed.

Hier liggen de bladen van het vlinderboek te drogen op de letterbak.

Zo van opzij zie je beter dat ze al vlinderend aan het drogen zijn.

Er is in de Dunhuang 1 exemplaar Vlinderboek dat een stoffen bescherming heeft.
Dat lijkt me een logische, volgende stap.
Geeft veel meer bescherming voor het boek tegen stoten en vuil.
Maar omdat er maar 1 zo’n boek bekend is en ik niet weet wanneer de stoffen omslag
aangebracht is, laat ik mijn eerste vlinderboek maar even zonder die bescherming.

Twee boeken van Mieke Messbauer in het Chassé Theater

Posted on juli 22, 2017 by Argusvlinder

Gisteravond wilde ik naar de film gaan
toen me rechts, in een raamvenster, twee boeken zag staan.
Het venster bevindt zich tussen de entree en het kantoor
waar de theaterkaartjes worden verkocht.
Het kantoor was gesloten dus kon ik maar een kant van
de boeken zien.

Bij de boeken, die hoofdzakelijk in zwart, grijs en wit zijn uitgevoerd,
staat een toelichting.

Chassé Theater
Leporello boeken van Mieke Messbauer

Deze boeken zijn tot stand gekomen gebruik makend van fotografie, grafietpotlood voor tekenen en frottage (door wrijven op papier iets afbeelden), Oost-Indische inkt en een scalpel voor het uitsnijden.

De boeken zijn vouwboeken (Leporello) met pop-up elementen, waardoor de fascinerende architectuur van het Chassé theater wordt uitgelicht.

De werken zijn aan twee kanten te bekijken.
De voorkant bestaat uit delen van het theater.
Als men goed kijkt zijn de architectonische onderdelen
van het theater te herkennen, gewoon en gespiegeld.
Aan de achterkant zien we voornamelijk de bezoekers van het theater, die niet herkenbaar zijn afgebeeld.

Het fotograferen en maken is een proces dat Mieke Messbauer bijna een heel jaar heeft gekost.
Dit project was onderdeel van haar specialisatie tijdens de studie tekenen op de deeltijdacademie in Arendonk, Belgie.

Dus tijd voor wat foto’s:

Mieke Messbauer, Leporello, binnenkant band (?), Theaterdak en stadswapen van Breda.

Mieke Messbauer, Leporello, interieur van het theater met de karakteristieke loopbruggen.

Mieke Messbauer, Leporello, met op de voorgrond de bezoekers die uit het boek ‘springen’.

Mieke Messbauer, afbeelding bij introductietekst.

Modernismen

Posted on juli 22, 2017 by Argusvlinder

Modernism: in print
Nederlandse grafische vormgeving in volle glorie

Van 16 juni t/m 1 oktober 2017 is de tentoonstelling ‘Modernism: in print’ te zien. Het is de eerste overzichtstentoonstelling over het modernisme in de Nederlandse grafische vormgeving.

Deze tentoonstelling vind plaats bij de Bijzondere Collecties van
de Universiteit van Amsterdam.

De Bijzondere Collecties omvatten het erfgoed van de Universiteit van Amsterdam. De ruim duizend deelcollecties bestaan uit zeldzame en kostbare boeken, manuscripten, prenten, foto’s en nog veel meer. Met internationaal vermaarde verzamelingen op het gebied van boekgeschiedenis, Joodse cultuur, kerkgeschiedenis, cartografie, letterkunde, grafische vormgeving en zoölogie is dit een van de grote erfgoedbibliotheken in Europa.

Het erfgoed in de Bijzondere Collecties vertegenwoordigt vele disciplines in wetenschap en kunst en telt tal van onvervangbare werken met museale kwaliteit, van eeuwenoud tot hedendaags. De verzamelingen staan ten dienste van onderwijs en onderzoek, maar ook van een algemeen publiek. Stukken kunnen geraadpleegd worden in de moderne onderzoekzaal en via online beeldbanken. Ze worden uitgelicht in tentoonstellingen, lezingen en presentaties.

Onlangs kocht ik bij de boekhandel die bij hen hoort
een boek. Toen dat door een foutje wat langer duurde kreeg
ik bij het boek een serie briefkaarten.
een soort boekvondst dus.

Die kaarten geven een beeld van een paar grafische verschijningen
over de eeuwen heen.
Een goede reden om hier de kaarten en de tentoonstelling voor te stellen.

Cornelis de Bruijn, Voyage au Levant, Delft, 1700, gravure. Bijzondere Collecties van de Universiteit van Amsterdam.

De maker van de gravure is onbekend. De drukker was Gheraert Leeu, Dialogus Creaturarum Moralisatus, Gouda, 1480.

Gottlieb Haase Söhne, Affiche Zierschriften, Praag, circa 1842. Bijzondere Collecties van de Universiteit van Amsterdam.

Charles Plumier, Varens in koper gegraveerd door deze prentmaker en botanicus, 1705. Bijzondere Collecties van de Universiteit van Amsterdam.

Vladimir Majakovski schreef het boek Dlia golosa, Berlijn, 1923. Het boekontwerp is van El Lissitzky. Bijzondere Collecties van de Universiteit van Amsterdam.

Jean Midolle, Specimen des ecritures modernes, Straatburg, 1834 – 1835. Bijzondere Collecties van de Universiteit van Amsterdam.

J. F. van Royen en P. N. van Eyck, Over boekkunst en de Zilverdistel, Den Haag, 1916. Bijzondere Collecties van de Universiteit van Amsterdam.

Cornelis Belleart, ABC Quotarium for his children and grandchildren, Haarlem, 1970. Bijzondere Collecties van de Universiteit van Amsterdam.

Boekvondst

Posted on juli 21, 2017 by Argusvlinder

Kneepjes van het vak.

Het is mij onduidelijk in welke krant of welk tijdschrift
dit artikel verscheen.
Het gaat over een boekje: “De kneep”.
Het is een bundeling van artikelen geschreven door Alwin van Steijn
die eerder in Boekblad zijn afgedrukt.
Dat moet in de eerste helft van de jaren 80 in de vorgie eeuw zijn
geweest (de derde druk kwam uit in 1985).
Het boek was een uitgave van Fabrikanten van Grafische Eindproducten (FGE)

What Phnom

Posted on juli 21, 2017 by Argusvlinder

Het verhaal van het pontstaan van Phnom Penh is leuk.
De plaats die er bij hoort, Wat Phnom, bezoek je daarom
misschien als je in Phnom Penh bent.
Een echte topattractie is het misschien niet maar er zijn
veel mensen en dus veel te zien.

Wat Phnom.

Phnom Penh is volgens een mythe ontstaan in het jaar 1372 toen een welgestelde weduwe, mevrouw Daun Penh, na een overstroming een boom aantrof in het slib op de plaats waar de Mekongrivier en de Tonle Saprivier bij elkaar komen.
Mevrouw Penh trof in de boom een viertal Boeddhabeelden aan die uit een pagoda in Laos afkomstig waren.
Mevrouw Penh nam de beelden mee naar de heuvel (Phnom) waarop ze woonde.
Later verhoogde ze de heuvel en plaatste er een pagoda (wat) op.
Zo kwam de heuvel aan haar naam: Wat Phnom Daun Penh (tempel op de heuvel van mevrouw Penh).
De wat op de heuvel is het middelpunt van een levendige omgeving.

Offergaven.

Boeddha, de vormgeving van Indo-China.

Een beeld meer of minder, wat maakt het uitt?

Dit beeld was electrisch. De stralenkrans achter het hoofd bestond letterlijk uit stralen van electisch licht die aan en uit gingen.

De heuvel.

In het park rondom Wat Phnom.

Vorige week gezien: Viceroy’s House

Posted on juli 21, 2017 by Argusvlinder

Viceroy’s House, the end of an empire, the birth of two nations.

Met acteurs van Downtown Abbey had de film een fiasco kunnen worden.
Een film is echt iets anders dan een serie.
Maar een fiasco zou ik het niet noemen.
Een goede film dan.
Nee, daarvoor is de film te onevenwichtig.

Pas op, ik ben bevooroordeeld.
India is een fantastisch land met veel uitersten.
Daarom is zo’n deels heel mooie film over India aantrekkelijk voor mij.
Maar de grote onthulling bleef uit.
Die komt te laat in de film, is onvoldoende uitgewerkt
en maakt geen diepe indruk.

De film is voor mij niet romantisch, ja er is een liefdesverhaal in de film,
maar daar staan de bioscoopnieuws films tegenover.
Die tonen de ellende die de rellen voor de onafhankelijkheid en
de scheiding van India en Pakistan tot gevolg had.
Voor Moslims en Hindoes.

De regisseur (Gurinder Chadha) is te betrokken en daardoor moet er te veel in de film
met als gevolg dat niets voldoende diepgang heeft om echt interessant te zijn.
De muziek van A.R. Rahman is niet bijzonder genoeg om te blijven hangen.

Rest een aardige film, leuk voor een avondje bioscoop of
straks thuis op de video of pc.

Vensterboek: Picasso in Malaga

Posted on juli 20, 2017 by Argusvlinder

Het boek is gereed.
De laatste foto’s.

Deze keer de pagina’s wel goed beschermen tegen eventuele lijmresten en eerst eens een nacht goed laten drogen.

Soms gebruik ik daar aluminiumfolie voor, een andere keer bakpapier.

Na het goed drogen.

Is er nog de titel op geschilderd.

Het ontstaan van het boek

Posted on juli 19, 2017 by Argusvlinder

Hoe boeken, in de vorm zoals we die vandaag kennen, zijn ontstaan
vind ik een interessant onderwerp om te onderzoeken.
Daarom ben ik blij dat ik gestuit ben op het
International Dunhuang Project.

Sinds enige tijd ben ik op het spoor gekomen van Chinese
boekbindtechnieken.
Daar ben ik tegen aan gelopen op de site van IDP.
Een Engelstalige website:
The International Dunhuang Project: The Silk Road Online.
Deze website is een samenwerkingsverband van musea en instituten
van over de hele wereld, die manuscripten (in allerlei vormen),
textiel en afbeeldingen beheren die afkomstig zijn van de Chinese plaats
Dunhuang en andere plaatsen aan de Zijderoute.
Veel van deze voorwerpen zijn door ontdekkingsreizigers gekocht
en/of meegenomen tussen 1900 en 1940.

Dit is de locatie van Dunhuang in China. Aan de Zijderoute.

Op Wikipedia is geen Nederlandse informatie voorhanden bij
de term International Dunhuang Project. Wel in het Engels:

The International Dunhuang Project (IDP) is an international collaborative effort to conserve, catalogue and digitise manuscripts, printed texts, paintings, textiles and artefacts from Dunhuang and various other archaeological sites at the eastern end of the Silk Road. The project was established by the British Library in 1994, and now includes twenty-two institutions in twelve countries. As of 1 March 2016 the online IDP database comprised 137,812 catalogue entries and 483,721 images. Most of the manuscripts in the IDP database are texts written in Chinese, but more than fifteen different scripts and languages are represented, including Brahmi, Kharosthi, Khotanese, Sanskrit, Tangut, Tibetan, Tocharian and Old Uyghur.

Maar even doorzoeken en dan vind je:

Dunhuang is een stad in een oase in de provincie Gansu in het middenwesten van China. De bevolking bedraagt 100.000 personen. Dunhuang is onafhankelijk geweest, maar behoorde in bepaalde tijden ook tot zowel China als Tibet.

Het is gelegen nabij een kruising van de zijderoute en heeft daaraan, en aan de militaire impact die hierbij hoorde, zijn faam te danken.

De manuscripten van Dunhuang:

De manuscripten van Dunhuang zijn een verzameling historische en religieuze manuscripten uit de 5e tot 11e eeuw die in het begin van de 20e eeuw werden herontdekt. De manuscripten waren al die tijd opgeslagen in de Mogao-grotten bij Dunhuang (in de Chinese provincie Gansu), voornamelijk in grot 17.

De manuscripten zijn van grote historische, filologische en literaire betekenis. Het gaat om werken waarvan gedacht werd dat ze verloren waren geraakt, zoals de taoïstische boeken Hua Hu Jing en Tao Te Ching. Verder werden in de grot oude edities van klassieke werken gevonden, zoals van de Gesprekken van Confucius. Ook kwamen er onbekende talen uit Centraal-Azië aan het licht, zoals het Hotanees. Tussen de handgeschreven manuscripten werd het oudste compleet bewaard gebleven gedrukte werk ter wereld aangetroffen, een Diamantsoetra uit de tijd van de Tang-dynastie.

Twee belangrijke Tibetaanse teksten uit de vondst zijn de Tibetaanse annalen en de Oude Tibetaanse kroniek. Tot de vondst van de annalen en de kroniek werd de geschiedenis van Tibet voor een groot deel gebaseerd op de Rode annalen, Nieuwe rode annalen en de Blauwe annalen. Op basis van de manuscripten van Dunhuang schreef Gendün Chöpel in de eerste helft van de 20e eeuw zijn versie van de geschiedenis van Tibet neer in de Witte annalen.

British Library: Or.8210/S.5451 ff.1-17 Vajracchedikaprajnaparamitasutra (T.235). Een butterfly binding.

In 2009 werden in de collectie van de Dunhuang-documenten in de British Library enkele delen ontdekt van de tot nu toe oudst bekende versie van het Testament van Ba, de belangrijkste bron van kennis over de Tibetaanse samenleving in de tweede helft van de 8e eeuw.

De manuscripten zijn in 1900 ontdekt door de monnik Wang Yuanlu die zich had opgeworpen als beheerder van de honderden Mogao-grotten en met zeer beperkte middelen enkele daarvan trachtte te restaureren. Hij trof ongeveer 50.000 manuscripten aan die zo’n duizend jaar geleden waren ingemetseld en verborgen gehouden.

De ontdekking van het zogenaamde Bower manuscript door Hamilton Bower en de publicatie daarvan in 1897 had tot wetenschappelijke aandacht nieuwsgierigheid geleid naar haast vergeten boeddhistische beschavingen aan de zijderoute. In het eerste decennium van de twintigste eeuw waren er dus meerdere expedities in het gebied om naar restanten van die beschavingen te zoeken. In 1908 hoorde de Brits-Hongaarse oriëntalist Aurel Stein tijdens een expeditie in Centraal-Azië van deze vondst. Stein reisde onmiddellijk naar Dunhuang. In zijn ontmoetingen met Wang Yuanlu vergeleek Stein zichzelf voortdurend met Xuanzang, een beroemde Chinese monnik die in de 7e eeuw naar India reisde en in China gezien werd als de belangrijkste vertaler van soetras in het Chinees. Gecombineerd met wat financiële giften, waardoor Wang Yuanlu enige restauratiewerkzaamheden kon voortzetten, bracht dat Aurel Stein in het bezit van een zeer omvangrijke collectie documenten.

British Library: Or.8210/S.5646 (de nummering van bioeken en hun pagina’s is een vak apart) met hieronder een detail van de foto waarop te zien is dat het hier gaat om een zogenaamde butterfly binding met stab stitching. Nou, daar kom ik later nog op terug.

Ruim een half jaar later werd hij gevolgd door Paul Pelliot, die ook met een zeer omvangrijke collectie vertrok. Op de terugreis naar Parijs liet Pelliot in 1909 in Peking enkele documenten aan Chinese geleerden zien. Die informeerden de Chinese regering. Deze gaf het bevel alle nog resterende Chinese documenten naar Peking te zenden, Dat bevel werd niet geheel uitgevoerd. Als gevolg daarvan werden er in de jaren daarna ook nog kleinere hoeveelheden documenten verkocht aan Russische en Japanse onderzoekers. De nog resterende Tibetaanse documenten bleven achter in kleinere provinciale musea in Gansu.

Deze manuscripten worden sindsdien bewaard door instituten over de gehele wereld, zoals de Nationale Bibliotheek van China, de British Library, de Bibliothèque nationale de France, en het Instituut voor Oriëntaalse Manuscripten in Sint-Petersburg. De door Aurel Stein verworven kunstvoorwerpen uit de grot, voornamelijk schilderijen, maken nu deel uit van de collectie van het British Museum. Paul Pelliot had aanzienlijk meer tijd dan Aurel Stein om gewenste manuscripten te selecteren. In tegenstelling ook tot Pelliot, die een perfecte beheersing had van Chinees, beheerste Stein het maar zeer matig. Het gevolg is dat in de collectie in Londen er veel kopieën zijn van steeds eenzelfde soetra. Alleen van de Diamant Soetra zijn er al ruim 500 in Londen aanwezig.

De website van het IDP kun je hier vinden: http://idp.bl.uk/

De tekst die ik daarover gelezen heb is van Colin Chinnery
en de afbeeldingen zijn van Li Yi en Colin Chinnery.
Al is het waarschijnlijk niet het eerste doel van de tekst die ik las,
de teksten zijn behoorlijk ‘boekbindervriendelijk’.
Mooi is dat de tekst vaak verwijst naar gedigitaliseerde voorbeelden
die je in detail kunt bekijken.
Soms met röntgen foto’s, een grote foto in geval van een rol, enzovoort.

British Library: Or.8210/S.5556, infrarode opname van het boek.

Wat mij zo interesseert is dat de tekst aan de hand van
de verschillende ‘boekvormen’ de brug probeert te slaan
tussen de rol en een gebonden boek.
En dat men die weg in verschillende stappen heeft gemaakt en
dat verklaard wordt waarom mensen die stappen namen.
Dat vertelt ons veel over de ontwikkeling van het boek.

De vormen die men onderscheidt zijn in de gevonden artefacten zijn:

de vlinderbinding of butterfly binding (hudie zhuang)
ingenaaide boek (aan de rug of door genaaide katernen) of
stitched binding (xian zhuang)
het palmblad boek, The Chinese pothi (fanjia zhuang)
de wervelwind binding, whirlwind binding (xuanfeng zhuang)
de accordion of concertine binding, concertina binding (jingzhe zhuang)
de omgedraaide vlinderbinding, wrapped-back binding (baobei zhuang)

De Nederlandse termen hierboven zijn van mij.
Als iemand betere termen er voor heeft dan hoor ik die graag.
Een van mijn volgende projecten wordt om van elk van bovengenoemde
vormen eens een hedendaagse versie te maken.
Dus een zeven- of achttal verschillende boeken
gebaseerd op deze boekvormen.

Women Euro 2017 eerste speeldag in Breda

Posted on juli 17, 2017 by Argusvlinder

Vandaag staan Duitsland en Zweden tegenover elkaar in Breda.
Er waren al heel wat fans in de fanzone in de Willemstraat.

De Willemstraat vanaf het NS-station.

Een beetje dichterbij.

Er ligt een speelveldje in de Academiesingel maar er ligt er ook een naast het station.

Vensterboek: Picasso in Malaga

Posted on juli 17, 2017 by Argusvlinder

Op de donateursdag van de Stichting Handboekbinden zat
in de goodie bag een folder over een Vensterboek.
De tekst was geschreven door Karin Cox, die vaker leuke,
kleine boeken en bijbehorende werkinstructies verzorgd.
Het basisidee van het boek is van Tine Noreille.

Mijn boek zoals ik het maak, is ongeveer twee keer zo groot
als de werkinstructie aangaf.
Dat geeft me meer ruimte om afbeeldingen in het boek te verwerken.
Want een blanco boek is voor mij geen boek.

Een paar jaar geleden was ik in Malaga en bezocht daar
het prachtige Picasso Museum. Als een museum geen
catalogus of collectieboek verkoopt dan koop ik meestal wat
ansightkaarten. Zo ook in Malaga.
Daar heb ik eerder hier al eens over geschreven.

Laat ik nou precies 12 kaarten meegebracht hebben.
Picasso in Malaga, een vensterboek, is geboren.

Het boek is nog niet af maar ik ben al een eind onderweg.
Het wordt een boek dat een sierraad is om weg te zetten maar
wat je ook als boek helemaal kunt openslaan en lezen.

Het boek bestaat met een soort dubbele kaft waarbij in een van de twee lagen van de kaft een venster is uitgespaard. Daar steken de pagina’s door die zich openen naar mate het boek verder wordt opengevouwen.

Picasso in Malaga. Het venster heb ik veel breder gemaakt dan de instructie aangeeft. Daar moet je wat mee experimenteren. De sterkte van het papier speelt daarbij een grote rol. Een breder venster toont eerder, meer van de pagina’s.

Dit zijn de briefkaarten die de komende dagen nog hun weg in het boek gaan vinden.

Helemaal opengevouwen ziet het er als volgt uit. Eenvoudig te maken. Ik ben er zeker van dat de Stichting Handboekbinden geinteresseerden graag verder wil helpen.

Vredesfontein in Breda is weg

Posted on juli 17, 2017 by Argusvlinder

Het was van tevoren aangekondigd maar nog sneller
dan de opbouw verdwijnt de Vredesfontein uit het straatbeeld.

Vanochtend om half 8 was dit nog het beeld. Men was al bezig de roosters los te maken.

Vanavond, minder dan 12 uur later staat er nog een vlag met de tekst ‘Alleen?’. Inderdaad: alleen.

Op een paar lege vlaggenstokken na is het Kasteelplein leeg.

The Great Liao / De Grote Liao

Posted on juli 16, 2017 by Argusvlinder

The Great Liao / De Grote Liao is de naam van een dynastie
van heersers in grofweg Noord-China van 907 – 1125 na Christus.
Deze mensen leefden vooral als nomaden en dat zie je terug
in de vondsten die tentoongesteld worden in het Drents Museum.
Gisteren bezocht ik de tentoonstelling over de Khitan (naam
van het volk dat de Great Liao dynastie vormden) in Assen.

Deze voor ons onbekende cultuur levert een prachtige tentoonstelling op.
Zeer de moeite waard om daarvoor naar Drenthe te gaan.

Verguld zilverend kleinood waarvan de functie ons onbekend is. Het is een grafvondst uit het graf van de Prins van Wei in Chifeng. 900 – 1100 na Christus.

Twee prachtige buidelvazen. Deze keramische vazen zijn afgeleid van en gemoddeleerd naar leren guidels die je, gevuld met vloeistof, mee kunt nemen tijdens paardrijden. Je ziet de leren naden in het keramiek.

Detail van de draak op de buidelvaas.

Detail van het mythische wezen op de rechtervaas met de vogel met een menselijk hoofd.

Dat paarden belangrijk zijn voor nomaden lijkt me een open deur. Daarom is het paardentuig een goede mogelijkheid om te laten zien wat je maatschappelijke status is.

Detail van het verguld paardentuig. Wat ik zo mooi van de tentoonstelling vind is dat je goed de invloed kunt zien op latere kunstuitingen in China. Je ziet hier bijvoorbeeld al draken die honderden jaren later tijdens de Ming dynastie nog steeds belangrijk waren.

De graven die men sinds de jaren 80 en 90 van de vorige eeuw
heeft gevonden en onderzocht, vormen op zich zelf ook
belangrijke delen van de Khitan-cultuur. De manier waarop men
dat in Assen laat zien is door twee reconstructies van tombes
met daarbij de muurschilderingen. Misschien niet zo mooi
als de originelen die uitgebreid op video, film en foto’s te zien zijn
maar de reconstructies geven een goed ruimtelijk beeld.
De volgende foto’s zijn van de reconstructie:

Tombereconstructie. Tombe van Zhang Shiqing. Deze afbeelding toont bedienden die alles bij zich hebben om ergens buiten van thee te gaan genieten. Parasol, paard en theeservies.

Tombereconstructie. Tombe van Zhang Shiqing. Plafond van een grafkamer met de dierenriem.

Tombereconstructie. Tombe van Zhang Shiqing. Twee mannen zitten aan tafel te eten.

Tombereconstructie. Tombe van Zhang Shiqing. Twee wachters aan beide zijdes van de tombe.

Tombereconstructie. Tombe van Zhang Shiqing. Orkest met mannelijke muzikanten.

Op een groot bord met een duidelijke foto wordt uitgelegd wat je precies ziet van de dierenriem op het plafond in de tombe.

De tentoonstellingsruimte is aan alle kanten voorzien van beelden
van de steppes waar de Khitan leefden. Op een plaats zag ik
dat men ook beelden projecteerden op die foto.

Zo zie je hier een herder die te paard uitziet over zijn dieren.

Terwijl even later een begrafenisstoet in een graftombe verdwijnt. Er zijn tombes die men gevonden heeft die geplunderd zijn over de eeuwen, maar er zijn ook graven volledig in tact gevonden. Van die laatste zijn er grafvondsten te zien in Assen die spectaculair genoemd mogen worden. Dan gaat het bijvoorbeeld om het graf van de prinses van de staat Chen en haar echtgenoot. Het graf dateert van 1018 en is in 1986 ontdekt bij Qinglongshan in Binnen-Mongolie.

Gouden masker van de Prinses van Chen, 1018 na Christus.

Gouden masker van de Prinses van Chen, 1018 na Christus. Een zo typisch plat gezicht.

Hier zijn in het gouden masker van de prinses van Chen mooi de gaatjes te zien waarmee het masker kon worden vastgemaakt.

Dit zijn heel speciale voorwerpen: vergulden zilveren rijlaarsen van de prinses van Chen, 1018 na Christus.

Dit is een detail van een van de laarzen. Je kunt aan de gaatjes zien hoe de verschillende zilveren delen aan elkaar gezet werden.

Stenen beeld van een Boeddhistische heilige, 1000 – 1100 na Christus, gevonden bij de oude stad An’anmiao, Chifeng.

Verguld zilveren kroon uit een geplunderd graf in Hohhot, 900 – 1100 na Christus.

Verguld zilveren kroon uit een geplunderd graf in Hohhot met in het midden een phoenix.

Verguld bronzen plaat van de sarcofaag van Yelu Yuzhi, Chifeng. 942 na Christus.

Detail van de vogelkop.

Kortom, je kijkt je ogen uit.
Een fantastische chinese wereld die voor veel mensen
volledig onbekend zal zijn.
Wat een kans!

Uefa Women’s Euro 2017

Posted on juli 16, 2017 by Argusvlinder

Volgens mij zegt de titel ‘Uefa Women’s Euro 2017′ niet
wat dit nou precies is. Toch is het de officiele titel van
een voetbalevenement.
Voor dit evenement wordt een fanzone aangelegd in de
Willemsstraat in Breda. Gisteren zag ik ook in station Utrecht een
tot spelletjes shop omgebouwde winkel.

Onderdeel van de fanzone is een speelveldje in de Academiesingel.

Speelveld in de Singel.

Deze eerste twee foto’s zijn van gisterochtend 07:00 uur.

Aaan het eind van de middag maakte ik
gisteren de volgende twee foto’s.
De fanzone is bijna gereed.

Men was nog druk bezig de fanzone in te richten.

Er komt een groot scherm om de wedstrijden te kunnen volgen maar dit scherm hing nog niet helemaal goed.

Laatste dag Vredesfontein

Posted on juli 16, 2017 by Argusvlinder

Vandaag is het de laatste dag dat de Vredesfontein
zal werken op het Kasteelplein in Breda.
Nog een laatste foto van de Vredesfontein in alle rust.

De Vredesfontein opgericht op het Kasteelplein. Op warme dagen was het een groot succes. Veel mensen hebben toen genoten van deze fontein die hier is weggezet omdat we dit jaar vieren dat 350 jaar geleden De Vrede van Breda op het Kasteel werd ondertekend (24 augustus 1667).

Breda at The Met

Posted on juli 14, 2017 by Argusvlinder

Het Metropolitan Museum in New York is een enorm museum.
Jaren geleden ben ik er een keer geweest.
Gelukkig hebben ze vandaag de dag een grote hoeveelheid
van hun werken via het internet beschikbaar gemaakt.
Ik ging zoeken op de term ‘Breda’ en vond zo’n 144 werken
waarvan ik er een kleine 20 voorstel in een paar blog posts.
Vandaag weer een paar.

Metropolitan Museum, New York, kunstenaar: Pieter Bruegel the Elder, Netherlandish, Breda (?), circa 1525 – 1569 Brussels, graveur en drukker: Jan Johannes Wierix, Netherlandish, Antwerp 1549 – 1615 Brussels: One begs in vain at the door of the deaf from Twelve Flemish Proverbs.

Dit werk levert wel wat problemen op.
Het is een werk gebaseerd op dat van Pieter Breugel de oudere
waarvan soms wordt aangegeven dat hij in Breda geboren is.

Maar mij hield de titel van het werk en de tekst die in een cirkel
om de afbeelding staat meer bezig.
De titel ‘One begs in vain at the door of the deaf’ zegt vertaald:
Men klopt tevergeefs aan op de deur bij een dove.
Maar het gedicht zegt dit (als ik het goed lees/omzet):

Wat ick klop
oft bid
t’is voor een doofmans deure
ons proue wort sober
ons cappe die verslijt
Eijlaes hebben wij t’beste
nu gheten veure
Soo wil ick mij
den bedelsack
haest maken quijt

De ‘deur van de dove’ lijkt mij hier niet letterlijk
deboeld terwijl de titel van het werk zegt dat wat je
ziet afgebeeld een man is die op de deur van een dove klopt.
Terwijl de tekst zeker ook als sterke boodschap wil geven
dat de persoon in kwestie heel snel uit de bedelstand wil geraken.

Zou het een monnik zijn: het gaat over een cappe die verslijt
en een bedelzak. Verderop staat nog iemand in dezelfde kleding.

Vervolgens wordt er gesteld dat de tekst afkomstig is van
12 Vlaamse gezegden. Die kan ik op internet helaas niet vinden.

Nog een afbeelding waarvan voor de oorsprong verwezen wordt naar Pieter Breugel de oudere. Metropolitan Museum, New York, kunstenaar Pieter Bruegel the Elder, The Alchemist (de alchemist).

De volledige informatie:
Metropolitan Museum New York
Artist Pieter Bruegel The Elder Netherlandish Breda (?) Ca 1525–1569 Brussels
Philips Galle Netherlandish Haarlem 1537–1612 Antwerp
Publisher Hieronymus Cock Netherlandish Antwerp Ca 1510–1570 Antwerp
The Alchemist
After 1558
Ets

Op deze afbeelding is zoveel te zien. Ongelofelijk.
Een paar voorbeelden.

Dat het om een alchemist gaat is onder andere op te maken aan deze man die in de boeken verdiept is. Hij wijst een van de titels op de pagina’s aan.

Detail van de alchemist.

Maar ook deze man, links op de afbeelding, laat niet veel te raden over. Die is aan het mengen, alles lijkt te borrelen, stomen en koken.

Maar er staan ook hele andere gebeurtenissen op deze afbeelding. Wat zijn deze kinderen aan het doen?

Wat doen deze mensen op de achtergrond bij het ziekenhuis? Gaan ze er op bezoek of moeten ze worden opgenomen?

Metropolitan Museum, New York, Author (schrijver) Ludolphus de Saxonia, publisher (drukker/uitgever) Peter Os van Breda, Zwolle, Dat boeck van dem leuen ons liefs heren Ihesu Cristi, 28 November 1495, Woodcuts.

Over deze Peter Os van Breda vond in nog een tekst
bij Huygens ING op het web.

Terug naar de bron:
de geschiedenis ontrafeld met nieuwe technologie.
Dat is de missie van het Huygens ING, een onderzoeksinstituut op het gebied van geschiedenis en cultuur.
Wij willen dat bereiken door middel van inspirerend onderzoek en het maken van innovatieve tools om oude, ontoegankelijke bronnen te ontsluiten, te begrijpen en te analyseren.
Dit doen we op het gebied van de Geschiedenis, Letterkunde, Wetenschapsgeschiedenis, en Digital Humanities.

Houtsnede van Peter van Os van Breda.

Dan als laatste voor vandaag dit werk. Metropolitan Museum, New York, Bartholomeus Breenbergh, Dutch, Deventer, 1598 – 1657 Amsterdam, The preaching of John the Baptist, 1634, oil on wood.

Je zegt het misschien niet op het eerste gezicht
maar dit is voor mij een combinatie van meerdere schilderijen
op een afbeelding. Bijvoorbeeld:

Een druk gezelschap luistert naar Johannes de Doper die staat te preken in een romantisch landschap met dramatische ruines.

Maar wat is dit. Een soort Madonna met kind. In een mooie driehoekscompositie.

Of deze schets in olieverf voor een koning op kameel. De kameel is er al.

Hier dan, een heus bachanaal met rechts Bacchus zelf. Is dat een krans op zijn hoofd? hij zit erbij alsof hij op een vat zit.

Overigens de reden dat een werk van Bartholomeus Breenbergh
in de zoekresultaten naar voor komt heeft te maken met de
preek die hier is afgebeeld.

Volgens het Metropolitan:

The Preaching of John the Baptist was a popular subject in Netherlandish art, as Spanish suppression of Protestant worship had given rise to the Calvinist response of hagepreken (hedge preaching) to large crowds in the fields surrounding Antwerp, Breda, and ’s Hertogenbosch.

Met andere woorden de preken van Johannes waren populair in
de Nederlandse kunst omdat het de mensen deed denken aan de hagepreken
die plaatsvonden rond plaatsen als Antwerpen, Breda en Den Bosch.

Tuol Sleng Genocide Museum

Posted on juli 14, 2017 by Argusvlinder

Nog een minder leuk verhaal over Phnom Penh en het
Khmer Rouge-regime: Tuol Sleng Genocide Museum.
Het museum is gevestigd in de speciale gevangenis S-21.
Een van de vele verhoor- en martelcentra van Pol Pot.

Veel foto’s heb ik er niet gemaakt, want er was niet veel te zien.
Wat er te zien was, is verschrikkelijk.
Zeker als je weet wat het resultaat was. Dat hadden we immers net gezien.

Tuol Sleng Genocide Museum ziet er uit als een schoolgebouw. Dat was het ook voordat het regime het ging gebruiken als gevangenis voor politieke gevangenen. Het zit op de hoek van drukke straten. Het is niet groot en midden in de bewoonde wereld. Van hier vertrokken dag na dag vrachtauto’s in het donker naar de Killing fields.

De benedenverdieping van de gebouwen werden gebruikt als verhoor- en administratieve ruimtes. Dit is zo’n martelruimte.

Het terrein is ook echt een schoolterrein. Aan de zijkant schoolgebouwen, in het midden de ruimte waar scholieren wachten voor aanvang van de lessen.

De schoolklassen zijn heringericht tot cellencomplex. Hele kleine hokken van ruw metselwerk.

In de administratieve ruimtes is te zien hoe bijvoorbeeld van iedere gevangene een foto werd genomen en een biografie werd getikt. Het is een onwerkelijke belevenis. Na Choeung Ek helemaal.

Een of twee van de voormalige gevengenen zijn dagelijks aanwezig
als hun gezondheid het toelaat.
Van Chum Mey kocht ik er het boek ‘Survivor’.
Dat boek is eerder door mij hier beschreven.

Laatste (?) Boek Behoud Bericht

Posted on juli 13, 2017 by Argusvlinder

Waarschijnlijk is dit het laatste bericht
over het inbinden van de jaargangen 2004 (1 publicatie)/2005,
2006 en 2007. Het is gereed!

Afgelopen woensdag is daarvoor het laatste werk verricht.
Vandaag heb ik alleen deel drie nog uit de boekenpers gehaald.

Maar woensdag begon met twee gedroogde banden in de boekenpers.

Twee boeken in de boekenpers. Het kunstleer is op de platten geplakt. Die platten en de rug moeten nu nog afgewerkt worden. Omdat ik niet veel kracht op de pers moet zetten kan dit prima.

Hier zie je dat bij het linker boek het leer nog teruggeslagen moet worden in het boek. Eerlijk gezegd is dat een activiteit die eenvoudig lijkt maar waar ik nog wel wat kan verbeteren. Zeker als ik net als nu geen schutblad meer aan de binnenkant van de band ga plaatsen.

Band twee is gereed, nu band drie nog. Na het naar binnenslaan van het kunstleer breng ik een bescherming aan in het boek en stop dan het boek in de boekenpers. De omslagen moeten goed plakken en blijven zitten maar niet voor eeuwig aan de pagina’s van het boek.

Ondanks dat ik de boeken niet echt in serie maak maar een voor een, zien de boeken die gereed zijn er best redelijk uit. De grootte van de boeken zit heel dicht bij elkaar. Dat kan nog beter maar voor nu is dit okay.

Vandaag heb ik dan het derde boek ook uit de boekenpers gehaald. De omslagen waren gisteravond omgeslagen en geplakt.

Met dank aan Johan Potgieter en zijn artikel in Boek Behoud Bericht. De methode Potgieter heb ik gevolgd en ik ben blij met het resultaat: drie boeken die helemaal plat open kunnen zodat artikelen eenvoudig gecopieerd kunnen worden.

In het artikel stond eenvoudigweg: haal alle losse folders uit de tijdschriften en gooi die weg. Dat wilde ik niet. Daar heb ik iets op bedacht dat ik de volgende keer anders zou doen. Want dat extra katern dat geen pagina’s van de tijdschriften bevat, gaf de meeste moeilijkheden.

Choeung Ek Genocidal Center

Posted on juli 12, 2017 by Argusvlinder

Dit is een beetje een vreemde blog post over een dagje vakantie
in Azie, Cambodja om precies te zijn.
Een dag eerder waren we per boot vertrokken vanuit Chau Doc in Vietnam
naar Phnom Penh in Cambodja.

Op de eerste dag hebben we een gids georganiseerd om
The killing Fields te bezoeken.

Tussen 1975 en 1979 heerste de Khmer Rouge onder leiding
van Pol Pot over Cambodja. Gesteund door Vietnam en China (Mao)
werd er een soort agrarische staat opgelegd aan Cambodja.
Dat leidde tot de dood van ongeveer 20% van alle Cambodjanen.
de mensen kwamen om door allerlei oorzaken: van uithongering,
verplichte arbeid, slechte leefomstandigheden tot moord.

Onderdeel van deze genocide was het uitschakelen van
politieke gevangenen die eerst werden ‘verhoord’ in
speciaal daarvoor opgezette stations (bijvoorbeeld
Tuol Sleng of Security Prison 21 of S21) om daarna
te worden afgevoerd en vermoord op een van de speciale,
daarvoor geselecteerde plaatsen.

Een van die speciale plaatsen is Choeung Ek.
Deze plaats ligt dicht tegen het centrum van Phnom Penh aan
en is de officiele gedenkplaats.
Die bezoeken we eerst.

Choeung Ek Genocidal Center. Er is een stupa gebouwd om de effecten van de gebeurtenissen te visualiseren en om een plaat te maken om te gedenken. De stupa is gevuld met schedels, beenderen, kleding enz.

De geschiedschrijving is moeilijk in Cambodja.
Veel mensen die hebben geholpen bij het uitvoeren van de genocide
leven nog in Cambodja. Het land heeft nog steeds een communistisch regime.
Totalitaire regimes verdringen dergelijke gebeurtenissen liever.
Dat merk je ook aan alles wat er over geschreven wordt of wat mensen
je vertellen.
Dus als je bijvoorbeeld op wikipedia kijkt zie je verhalen die niet
precies aan elkaar gelijk zijn.

Zo staat er in het Nederlandstalige artikel van wikipedia:

Choeung Ek, ook wel de killing fields of velden des doods geheten, is een agrarisch gebied ongeveer 14 km ten zuiden van Phnom Penh in een boomgaard.
Gevangenen van Tuol Sleng werden hiernaartoe gebracht en omgebracht.
Om kogels te sparen sloegen de Rode Khmer kinderen dood door ze tegen bomen aan te slingeren of bij ouderen door hun hoofden met de achterkant van geweren in te slaan.
Ook doodbloeden werd veel toegepast.
Minimaal 20.000 mensen zijn hier omgebracht tussen 1975 en 1979.
Choeung Ek was slechts één van de vele killing fields (velden des doods) in Cambodja.

Het Engelstalige artikel wijkt op ‘details’ daarvan af.

Choeung Ek, the site of a former orchard and mass grave of victims of the Khmer Rouge – killed between 1975 and 1979 – about 17 kilometres (11 mi) south of Phnom Penh, Cambodia, is the best-known of the sites known as The Killing Fields, where the Khmer Rouge regime executed over one million people between 1975 and 1979.
Mass graves containing 8,895 bodies were discovered at Choeung Ek after the fall of the Khmer Rouge regime.
Many of the dead were former political prisoners who were kept by the Khmer Rouge in their Tuol Sleng detention center.

Today, Choeung Ek is a memorial, marked by a Buddhist stupa.
The stupa has acrylic glass sides and is filled with more than 5,000 human skulls.
Some of the lower levels are opened during the day so that the skulls can be seen directly.
Many have been shattered or smashed in.

Vertaling:

Choeung Ek is een voormalige boomgaard en een massagraf van de slachtoffers van de Khmer Rouge – vermoord tussen 1975 en 1979 – ongeveer 17 kilometer ten zuiden van Phnom Penh. Het is de best bekende plaats van de plaatsen die bekend staan als The Killing Fields, waar het Khmer Rouge-regime meer dan 1 miljoen mensen executeerde tussen 1975 en 1979. Massagraven met in totaal 8.895 lichamen werden ontdekt in Choeung Ek na de val van het Khmer rouge-regime. Veel van de doden waren politieke gevangenen die eerst werden vastgehouden in hun Tuol Sleng gevangenis.

Vandaag is Choeung Ek een gedenkplaats, gemarkeerd door een Boeddhistische stupa. De stupa heeft doorzichtige kunststof wanden en is gevuld met meer dan 5000 menseleijke schedels. De lagere niveau’s zijn overdag open zodat men de schedules direct kan zien. Veel van de schedels zijn ingeslagen of volledig verbrijzeld.

Het verschil tussen 20.000 en 8.895 slachtoffers op
de desbetreffende plaats is wel erg groot.
Dit soort onnauwkeurigheden of verkapte beschuldigingen
kom je steeds tegen.

In Choeung Ek is een kleine tentoonstellingsruimte. Heel rudimentair.
Er is een film te zien met archiefbeelden en er zijn een paar
informatieborden. Allemaal heel beperkt.

Een van de borden toont Pol Pot, de leider van het Khmer Rouge-regime.

De tekst op dit bord is als volgt:

Pol Pot (original name Solath Sar)
Pol Pot was born in 1915 (year of the ox) in Kampong Thom province.
his father was a prosperous landowner.
At the age of six, he went to live with his brother, an official at the Royal Palace.
In Phnom Penh, he was educated at s series of French language school and as a Buddhist novice.

In 1949, he was awarded a scholarship to study in Paris, but failed to obtain a degree.
While in Paris, Pol Pot became a member of the french Communist Party and devoted his time to political activity.

Upon returning to Cambodja in 1953, he taught history and geography at a private high school and joined the clandestine communist movement.
He married Khieu Ponnary in 1956.
In 1960, he ranked number three in the then-Workers’ Party of Kampuchea.
He was named second deputy secretary in 1961 and party secretary in 1963.
He later led the Khmer Rouge army in its war against the Lon Nol regime.

Pol Pot became prime minister of democratic Kampuchea in 1976 and resigned in 1979, but remained an active leader of the Khmer rouge.
He lived in exile, mainly in Thailand, unril his death on April 15, 1998.
His body was cremated on april 17, 1998.

Vertaling:

Pol Pot (werkelijke naam Solath Sar)
Pol Pot is geboren in 1915 (het jaar van de Os) in de provincie Kampong Thom, zijn vader was een welvarende landeigenaar. Op zesjarige leeftijd ging hij bij zijn broer wonen die werkte op het koninklijk paleis in Phnom Penh. Daar werd hij opgeleid op Franstalige scholen (dat staat er niet letterlijk maar ik denk niet dat hier bedoeld wordt dat hij les kreeg aan een school waar alleen de Franse taal op het programma stond) en was een beginnend Boeddhistische monnik (iets wat heel normaal was voor jongen mensen in Cambodja en dat niet betekent dat iemand ook monnik wordt).
In 1949 krijgt hij een beurs om in Parijs te gaan studeren maar maakt zijn studie niet af. Terwijl Pol Pot in Parijs was werd hij lid van de Communistische Partij en wijdde zijn tijd aan politieke activiteiten.
Terug in Cambodja in 1953 gaf hij les in geschiedenis en aardrijkskunde op een prive universiteit en werd lid van de clandestiene communistische beweging.
Hij trouwde Khieu Ponnary in 1956.
In 1960 was hij nummer 3 in de toenmalige Arbeiderspartij van Kampuchea.
In 1962 werd hij tweede ondersecretaris en in 1963 partijsecretaris.
Later was hij de legerleider van de Khmer Rouge in de strijd tegen het Lon Nol-regime
Pol Pot werd eerste minister in 1967 van Democratisch Kampuchea en diende zijn ontslag in, in 1979, maar bleef de aanvoerder van de Khmer rouge.
Hij leefde in ballingschap in vooral Thailand tot aan zijn dood op 15 april 1998.
Op 17 april 1998 werd zijn lichaam gecremeerd.

In deze tekst staat bijvoorbeeld ‘but failed to obtain a degree’.
Dat betekent: Pot Pot slaagde er niet in af te studeren.
Ergens anders las ik: de beurs van Pol Pot kwam te vervallen
waardoor hij gedwongen was terug te keren van Parijs naar Cambodja.
Zelfde resultaat, maar in de eerste verklaring is Pol Pot te dom
om af te studeren en in de tweede verklaring is Pol Pot slachtoffer.
37 Jaar na deze genocide is de waarheid nog ver te zoeken.

Deze plaat in Choeung Ek toont 23 documenten, 23 bibliografieen van slachtoffers van de Khmer Rouge. Wanneer de mensen werden opgesloten en ‘verhoord’ in bijvoorbeeld Tuol Sleng werd van hen een biografie gemaakt. Om er zeker van te zijn dat men de juiste persoon had. Een van de overlevers dankt zijn leven aan het feit dat hij technisch was en de schrijfmachine kom repareren die men in Tuol Sleng gebruikte om deze levensverhalen vast te leggen. Op 7 januari 1979 werden deze 23 documenten verzameld door Mr. Vann Nath en sindsdien bewaard. Mr. Vann Nath overleefde de genocide.

Informatiebord. De tekst is onder andere afkomstig van het boek van Chum Mey dat eerder op mijn blog besproken is.

In de tentoonstellingsruimte zijn ook een aantal schilderijen te zien die een geschilderd verslag van het genocideproces weergeven (gevangenneming, marteling, nachtelijk vervoer naar de Killing fields en moord).

Na de tentoonstelling volgt een korte rondleiding over the Killing Fields.
Het einde is dan de stupa.

Choeung Ek. Opgravingskuilen.

In het zand bij Choeung Ek liggen nog menselijke resten zoals bijvoorbeeld tanden.

Ooit was de boomgaard ook in gebruik als Chinese begraafplaats. Daarvan zijn nog sporen terug te zien.

Choeung Ek. De stupa is toegankelijk.

Op verschillende etages liggen daar de menselijke resten opgestapeld.

Choeung Ek. Schedels en beenderen in de stupa.

Kleding.

Choeung Ek Genocidal Center.

Boekjes geinspireerd door De Papieren Eenhoorn

Posted on juli 12, 2017 by Argusvlinder

De Papieren Eenhoorn heeft een soort bouwpakketje
uitgebracht naar een Middeleeuws voorbeeld van een boekje
dat je bij je kunt dragen en raadplegen wanneer het je schikt.
Het bouwpakketje leverde het bruine boekje op,
ik heb er zelf de blauwe boekjes bijgemaakt.

Boekjes geinspireerd op bouwpakket van De Papieren Eenhoorn.

Breda in The Met

Posted on juli 10, 2017 by Argusvlinder

Het Metropolitan Museum is een groot internationaal bekend museum.
in hun collectie heb ik gezocht op de zoekterm ‘Breda’.
Ik vond er 144 resultaten, veel daarvan met afbeelding.
Daar heb ik er een aantal geselecteerd en die komen hier voorbij.
Gisteren onder andere de prent van Romeyn de Hooghe.
Daar kom ik vandaag nog even op terug.

Op dit moment lees ik het boek dat onder redactie van Raymond Kubben tot stand kwam:
De Vrede van Breda – Ginder ’t vreeverbont bezegelt.
Het boek bestaat uit een groot aantal essays die diverse aspecten van de Vrede van Breda belichten.
Zoals het essay van Helmer Helmers: Onder schijn van trek tot vrede.
Politieke spanningen in de Nederlandse vredespubliciteit.
Overigens gebruikt het boek de afbeelding van Romeyn de Hooghe heel regelmatig.

De prent van Romeyn de Hooghe als illustratie in het boek De Vrede van Breda onder redactie van Raymond Kubben.

Het is een prachtig boek met diepdruk op de band.
Mooi geillustreerd, twee leeslinten.
Mooie, kwalitatief goede essays.
Echt een boek met diepgang in vele betekenissen.

De Vrede van Breda – Ginder ’t vreeverbont bezegelt, onder redactie van Raymond Kubben.

In dat essay van Helmer Helmers las ik vanavond de volgende tekst:

In het najaar van 1667 verscheen bij Nicolaes Visscher in Amsterdam een prachtige prent over de ‘Vreede-handelingh tot Breda’.
Centraal op de prent- ontworpen door de beroemde Romeyn de Hooghe – staat de met diplomaten volgepakte Grote Zaal van het kasteel afgebeeld waar de vrede werd beedigd.
Daaromheen zien we scenes die met de vredessluiting samenhingen: boven en onder de intocht en het vertrek van de Engelse ambassadeurs, beide met veel pracht en praal omgeven,
links en rechts de afkondigingen en vieringen na ratificatie. De prent ademt een harmonieuze, onproblematische sfeer. Net als in veel andere nieuwsbronnen is er speciale aandacht voor het vuurwerk en de symbolische wijnfonteinen, die bij de huizen van de gezanten van Engeland, de Staten-Generaal en Denemarken werden opgericht en door het volk gretig worden gebruikt.
De boodschap die De Hooghe uit wil dragen, is duidelijk: in plaats van bloed werd er nu wijn vergoten, want de vrede werd door hoog en laag gevierd als een triomf van de Europese diplomatieke gemeenschap.

In de tekst gaat het boek nog verder met zeer interessante
aanvullingen op de rol van prenten zoals deze.
Vandaag sluit ik af met een laatste detail van de prent.

Het huis van de Engelse ambassadeurs in Breda. Maar de nadruk ligt in het commentaar bij dit prentje bij het spectakel: Roosen daar de wyn seer aerdigh uytsprongh. Let op de fontein waar uit rozen wijn spuit.

De afbeeldingen die het Metropolitan beschikbaar stelt zijn van hoge kwaliteit.
Soms is het niet gelijk duidelijk waarom je een bepaald werk te zien krijgt
als zoekresultaat.
Bijvoorbeeld: waarom vind ik de Aanbidding door de koningen, een tapijt uit
ongeveer 1535 als een van de resultaten?

Metropolitan Museum New York, Adoration of the Kings, ca. 1530 – 1535.

Om daarop het antwoord te vinden moet je wel even zoeken:

Design attributed to Bernard van Orley (Netherlandish,
Brussels ca. 1492–1541/42 Brussels) or a member of his workshop.
Elements of the central group are derived from Tommaso Vincidor
(Tommaso di Andrea) (Italian, Bologna ca. 1517–ca. 1536 Breda (?))
’s “Adoration” for the Scuola Nuova tapestries.
Maker: Possibly woven in the workshop directed by Pieter van Aelst the Younger
(Flemish, active 1509–55).

Dus een van de elementen van de centrale groep op dit kleed komt overeen
met een tapijt ontworpen door iemand die mogelijk in Breda is overleden.

Het kleed is overigens prachtig al lijkt me het hier en daar
een beetje versleten.

De bloemenrand is indrukwekkend.

In de compositie is veel aandacht voor architectuur. Een van de centrale figuren stapt dan ook de afbeelding binnen.

Nu weet ik niet of dit Jozef is, hier op de achtergrond, maar ik vind hem een beetje chagrijnig kijken naar die koningen die met al die cadeau’s komen. Hij vertrouwt het niet.

Delen:

Delen:

Delen:

Delen:

Delen:

Delen:

Delen:

Delen:

Delen:

Delen:

Delen:

Delen:

Delen:

Delen:

Delen:

Delen:

Delen:

Delen:

Delen:

Delen: