Choeung Ek Genocidal Center

Posted on juli 12, 2017 by Argusvlinder

Dit is een beetje een vreemde blog post over een dagje vakantie
in Azie, Cambodja om precies te zijn.
Een dag eerder waren we per boot vertrokken vanuit Chau Doc in Vietnam
naar Phnom Penh in Cambodja.

Op de eerste dag hebben we een gids georganiseerd om
The killing Fields te bezoeken.

Tussen 1975 en 1979 heerste de Khmer Rouge onder leiding
van Pol Pot over Cambodja. Gesteund door Vietnam en China (Mao)
werd er een soort agrarische staat opgelegd aan Cambodja.
Dat leidde tot de dood van ongeveer 20% van alle Cambodjanen.
de mensen kwamen om door allerlei oorzaken: van uithongering,
verplichte arbeid, slechte leefomstandigheden tot moord.

Onderdeel van deze genocide was het uitschakelen van
politieke gevangenen die eerst werden ‘verhoord’ in
speciaal daarvoor opgezette stations (bijvoorbeeld
Tuol Sleng of Security Prison 21 of S21) om daarna
te worden afgevoerd en vermoord op een van de speciale,
daarvoor geselecteerde plaatsen.

Een van die speciale plaatsen is Choeung Ek.
Deze plaats ligt dicht tegen het centrum van Phnom Penh aan
en is de officiele gedenkplaats.
Die bezoeken we eerst.

Choeung Ek Genocidal Center. Er is een stupa gebouwd om de effecten van de gebeurtenissen te visualiseren en om een plaat te maken om te gedenken. De stupa is gevuld met schedels, beenderen, kleding enz.

De geschiedschrijving is moeilijk in Cambodja.
Veel mensen die hebben geholpen bij het uitvoeren van de genocide
leven nog in Cambodja. Het land heeft nog steeds een communistisch regime.
Totalitaire regimes verdringen dergelijke gebeurtenissen liever.
Dat merk je ook aan alles wat er over geschreven wordt of wat mensen
je vertellen.
Dus als je bijvoorbeeld op wikipedia kijkt zie je verhalen die niet
precies aan elkaar gelijk zijn.

Zo staat er in het Nederlandstalige artikel van wikipedia:

Choeung Ek, ook wel de killing fields of velden des doods geheten, is een agrarisch gebied ongeveer 14 km ten zuiden van Phnom Penh in een boomgaard.
Gevangenen van Tuol Sleng werden hiernaartoe gebracht en omgebracht.
Om kogels te sparen sloegen de Rode Khmer kinderen dood door ze tegen bomen aan te slingeren of bij ouderen door hun hoofden met de achterkant van geweren in te slaan.
Ook doodbloeden werd veel toegepast.
Minimaal 20.000 mensen zijn hier omgebracht tussen 1975 en 1979.
Choeung Ek was slechts één van de vele killing fields (velden des doods) in Cambodja.

Het Engelstalige artikel wijkt op ‘details’ daarvan af.

Choeung Ek, the site of a former orchard and mass grave of victims of the Khmer Rouge – killed between 1975 and 1979 – about 17 kilometres (11 mi) south of Phnom Penh, Cambodia, is the best-known of the sites known as The Killing Fields, where the Khmer Rouge regime executed over one million people between 1975 and 1979.
Mass graves containing 8,895 bodies were discovered at Choeung Ek after the fall of the Khmer Rouge regime.
Many of the dead were former political prisoners who were kept by the Khmer Rouge in their Tuol Sleng detention center.

Today, Choeung Ek is a memorial, marked by a Buddhist stupa.
The stupa has acrylic glass sides and is filled with more than 5,000 human skulls.
Some of the lower levels are opened during the day so that the skulls can be seen directly.
Many have been shattered or smashed in.

Vertaling:

Choeung Ek is een voormalige boomgaard en een massagraf van de slachtoffers van de Khmer Rouge – vermoord tussen 1975 en 1979 – ongeveer 17 kilometer ten zuiden van Phnom Penh. Het is de best bekende plaats van de plaatsen die bekend staan als The Killing Fields, waar het Khmer Rouge-regime meer dan 1 miljoen mensen executeerde tussen 1975 en 1979. Massagraven met in totaal 8.895 lichamen werden ontdekt in Choeung Ek na de val van het Khmer rouge-regime. Veel van de doden waren politieke gevangenen die eerst werden vastgehouden in hun Tuol Sleng gevangenis.

Vandaag is Choeung Ek een gedenkplaats, gemarkeerd door een Boeddhistische stupa. De stupa heeft doorzichtige kunststof wanden en is gevuld met meer dan 5000 menseleijke schedels. De lagere niveau’s zijn overdag open zodat men de schedules direct kan zien. Veel van de schedels zijn ingeslagen of volledig verbrijzeld.

Het verschil tussen 20.000 en 8.895 slachtoffers op
de desbetreffende plaats is wel erg groot.
Dit soort onnauwkeurigheden of verkapte beschuldigingen
kom je steeds tegen.

In Choeung Ek is een kleine tentoonstellingsruimte. Heel rudimentair.
Er is een film te zien met archiefbeelden en er zijn een paar
informatieborden. Allemaal heel beperkt.

Een van de borden toont Pol Pot, de leider van het Khmer Rouge-regime.

De tekst op dit bord is als volgt:

Pol Pot (original name Solath Sar)
Pol Pot was born in 1915 (year of the ox) in Kampong Thom province.
his father was a prosperous landowner.
At the age of six, he went to live with his brother, an official at the Royal Palace.
In Phnom Penh, he was educated at s series of French language school and as a Buddhist novice.

In 1949, he was awarded a scholarship to study in Paris, but failed to obtain a degree.
While in Paris, Pol Pot became a member of the french Communist Party and devoted his time to political activity.

Upon returning to Cambodja in 1953, he taught history and geography at a private high school and joined the clandestine communist movement.
He married Khieu Ponnary in 1956.
In 1960, he ranked number three in the then-Workers’ Party of Kampuchea.
He was named second deputy secretary in 1961 and party secretary in 1963.
He later led the Khmer Rouge army in its war against the Lon Nol regime.

Pol Pot became prime minister of democratic Kampuchea in 1976 and resigned in 1979, but remained an active leader of the Khmer rouge.
He lived in exile, mainly in Thailand, unril his death on April 15, 1998.
His body was cremated on april 17, 1998.

Vertaling:

Pol Pot (werkelijke naam Solath Sar)
Pol Pot is geboren in 1915 (het jaar van de Os) in de provincie Kampong Thom, zijn vader was een welvarende landeigenaar. Op zesjarige leeftijd ging hij bij zijn broer wonen die werkte op het koninklijk paleis in Phnom Penh. Daar werd hij opgeleid op Franstalige scholen (dat staat er niet letterlijk maar ik denk niet dat hier bedoeld wordt dat hij les kreeg aan een school waar alleen de Franse taal op het programma stond) en was een beginnend Boeddhistische monnik (iets wat heel normaal was voor jongen mensen in Cambodja en dat niet betekent dat iemand ook monnik wordt).
In 1949 krijgt hij een beurs om in Parijs te gaan studeren maar maakt zijn studie niet af. Terwijl Pol Pot in Parijs was werd hij lid van de Communistische Partij en wijdde zijn tijd aan politieke activiteiten.
Terug in Cambodja in 1953 gaf hij les in geschiedenis en aardrijkskunde op een prive universiteit en werd lid van de clandestiene communistische beweging.
Hij trouwde Khieu Ponnary in 1956.
In 1960 was hij nummer 3 in de toenmalige Arbeiderspartij van Kampuchea.
In 1962 werd hij tweede ondersecretaris en in 1963 partijsecretaris.
Later was hij de legerleider van de Khmer Rouge in de strijd tegen het Lon Nol-regime
Pol Pot werd eerste minister in 1967 van Democratisch Kampuchea en diende zijn ontslag in, in 1979, maar bleef de aanvoerder van de Khmer rouge.
Hij leefde in ballingschap in vooral Thailand tot aan zijn dood op 15 april 1998.
Op 17 april 1998 werd zijn lichaam gecremeerd.

In deze tekst staat bijvoorbeeld ‘but failed to obtain a degree’.
Dat betekent: Pot Pot slaagde er niet in af te studeren.
Ergens anders las ik: de beurs van Pol Pot kwam te vervallen
waardoor hij gedwongen was terug te keren van Parijs naar Cambodja.
Zelfde resultaat, maar in de eerste verklaring is Pol Pot te dom
om af te studeren en in de tweede verklaring is Pol Pot slachtoffer.
37 Jaar na deze genocide is de waarheid nog ver te zoeken.

Deze plaat in Choeung Ek toont 23 documenten, 23 bibliografieen van slachtoffers van de Khmer Rouge. Wanneer de mensen werden opgesloten en ‘verhoord’ in bijvoorbeeld Tuol Sleng werd van hen een biografie gemaakt. Om er zeker van te zijn dat men de juiste persoon had. Een van de overlevers dankt zijn leven aan het feit dat hij technisch was en de schrijfmachine kom repareren die men in Tuol Sleng gebruikte om deze levensverhalen vast te leggen. Op 7 januari 1979 werden deze 23 documenten verzameld door Mr. Vann Nath en sindsdien bewaard. Mr. Vann Nath overleefde de genocide.

Informatiebord. De tekst is onder andere afkomstig van het boek van Chum Mey dat eerder op mijn blog besproken is.

In de tentoonstellingsruimte zijn ook een aantal schilderijen te zien die een geschilderd verslag van het genocideproces weergeven (gevangenneming, marteling, nachtelijk vervoer naar de Killing fields en moord).

Na de tentoonstelling volgt een korte rondleiding over the Killing Fields.
Het einde is dan de stupa.

Choeung Ek. Opgravingskuilen.

In het zand bij Choeung Ek liggen nog menselijke resten zoals bijvoorbeeld tanden.

Ooit was de boomgaard ook in gebruik als Chinese begraafplaats. Daarvan zijn nog sporen terug te zien.

Choeung Ek. De stupa is toegankelijk.

Op verschillende etages liggen daar de menselijke resten opgestapeld.

Choeung Ek. Schedels en beenderen in de stupa.

Kleding.

Choeung Ek Genocidal Center.

Boekjes geinspireerd door De Papieren Eenhoorn

Posted on juli 12, 2017 by Argusvlinder

De Papieren Eenhoorn heeft een soort bouwpakketje
uitgebracht naar een Middeleeuws voorbeeld van een boekje
dat je bij je kunt dragen en raadplegen wanneer het je schikt.
Het bouwpakketje leverde het bruine boekje op,
ik heb er zelf de blauwe boekjes bijgemaakt.

Boekjes geinspireerd op bouwpakket van De Papieren Eenhoorn.

Breda in The Met

Posted on juli 10, 2017 by Argusvlinder

Het Metropolitan Museum is een groot internationaal bekend museum.
in hun collectie heb ik gezocht op de zoekterm ‘Breda’.
Ik vond er 144 resultaten, veel daarvan met afbeelding.
Daar heb ik er een aantal geselecteerd en die komen hier voorbij.
Gisteren onder andere de prent van Romeyn de Hooghe.
Daar kom ik vandaag nog even op terug.

Op dit moment lees ik het boek dat onder redactie van Raymond Kubben tot stand kwam:
De Vrede van Breda – Ginder ’t vreeverbont bezegelt.
Het boek bestaat uit een groot aantal essays die diverse aspecten van de Vrede van Breda belichten.
Zoals het essay van Helmer Helmers: Onder schijn van trek tot vrede.
Politieke spanningen in de Nederlandse vredespubliciteit.
Overigens gebruikt het boek de afbeelding van Romeyn de Hooghe heel regelmatig.

De prent van Romeyn de Hooghe als illustratie in het boek De Vrede van Breda onder redactie van Raymond Kubben.

Het is een prachtig boek met diepdruk op de band.
Mooi geillustreerd, twee leeslinten.
Mooie, kwalitatief goede essays.
Echt een boek met diepgang in vele betekenissen.

De Vrede van Breda – Ginder ’t vreeverbont bezegelt, onder redactie van Raymond Kubben.

In dat essay van Helmer Helmers las ik vanavond de volgende tekst:

In het najaar van 1667 verscheen bij Nicolaes Visscher in Amsterdam een prachtige prent over de ‘Vreede-handelingh tot Breda’.
Centraal op de prent- ontworpen door de beroemde Romeyn de Hooghe – staat de met diplomaten volgepakte Grote Zaal van het kasteel afgebeeld waar de vrede werd beedigd.
Daaromheen zien we scenes die met de vredessluiting samenhingen: boven en onder de intocht en het vertrek van de Engelse ambassadeurs, beide met veel pracht en praal omgeven,
links en rechts de afkondigingen en vieringen na ratificatie. De prent ademt een harmonieuze, onproblematische sfeer. Net als in veel andere nieuwsbronnen is er speciale aandacht voor het vuurwerk en de symbolische wijnfonteinen, die bij de huizen van de gezanten van Engeland, de Staten-Generaal en Denemarken werden opgericht en door het volk gretig worden gebruikt.
De boodschap die De Hooghe uit wil dragen, is duidelijk: in plaats van bloed werd er nu wijn vergoten, want de vrede werd door hoog en laag gevierd als een triomf van de Europese diplomatieke gemeenschap.

In de tekst gaat het boek nog verder met zeer interessante
aanvullingen op de rol van prenten zoals deze.
Vandaag sluit ik af met een laatste detail van de prent.

Het huis van de Engelse ambassadeurs in Breda. Maar de nadruk ligt in het commentaar bij dit prentje bij het spectakel: Roosen daar de wyn seer aerdigh uytsprongh. Let op de fontein waar uit rozen wijn spuit.

De afbeeldingen die het Metropolitan beschikbaar stelt zijn van hoge kwaliteit.
Soms is het niet gelijk duidelijk waarom je een bepaald werk te zien krijgt
als zoekresultaat.
Bijvoorbeeld: waarom vind ik de Aanbidding door de koningen, een tapijt uit
ongeveer 1535 als een van de resultaten?

Metropolitan Museum New York, Adoration of the Kings, ca. 1530 – 1535.

Om daarop het antwoord te vinden moet je wel even zoeken:

Design attributed to Bernard van Orley (Netherlandish,
Brussels ca. 1492–1541/42 Brussels) or a member of his workshop.
Elements of the central group are derived from Tommaso Vincidor
(Tommaso di Andrea) (Italian, Bologna ca. 1517–ca. 1536 Breda (?))
’s “Adoration” for the Scuola Nuova tapestries.
Maker: Possibly woven in the workshop directed by Pieter van Aelst the Younger
(Flemish, active 1509–55).

Dus een van de elementen van de centrale groep op dit kleed komt overeen
met een tapijt ontworpen door iemand die mogelijk in Breda is overleden.

Het kleed is overigens prachtig al lijkt me het hier en daar
een beetje versleten.

De bloemenrand is indrukwekkend.

In de compositie is veel aandacht voor architectuur. Een van de centrale figuren stapt dan ook de afbeelding binnen.

Nu weet ik niet of dit Jozef is, hier op de achtergrond, maar ik vind hem een beetje chagrijnig kijken naar die koningen die met al die cadeau’s komen. Hij vertrouwt het niet.

Breda in de collectie van het Metropolitan Museum in New York

Posted on juli 9, 2017 by Argusvlinder

Het Metropolitan is een van de grote musea in de wereld.
Wat zouden die hebben van Breda, of over Breda?
Via hun website vond ik 177 voorwerpen.
Veertien er van heb ik gedownload en die gaan
de komende tijd hier passeren.
Vandaag twee werken.
Bekende werken.

Laten we beginnen met Bartolome Maura, The surrender at Breda or Las Lanzas (The Lance) after Velazquez, 1876, etching on wove paper. Ja dat kennen we allemaal. Las Lanzas. Dit werk is door veel kunstenaars op doek of papier gezet. Wat opvalt bij deze ets is dat het gezicht op Breda dat op het doek van Velazquez zo goed te zien is op de achtergrond hier helemaal ontbreekt.

Het tweede werk is ook een topper. Romeyn de Hooghe, Peace Conference At Breda. Een soort stripverhaal gecombineerd met journalistiek. Aan de hand van de individuele platen wordt het verhaal verteld van de Vrede van Breda in 1667, nu 350 jaar geleden.

Als we de bovenste plaat langslopen dan zie je de aankomst van de Engelse ambassadeurs aan je ontrollen. Links zie je een stuk van een stoet met op de achtergrond het Liesbos.

Vervolgens zie je, met op de achtergrond Het Speelhuys, ‘Hare bijhebbende edellieden en pagien’. Anders gezegd de edelen en pages die de Engelse ambassadeurs bij zich hadden tonen zich hier.

Vervolgens kijken we naar de trompetters die de ambassadeurs meegenomen hadden. Men wil indruk maken en kosten nog moeite worden gespaard.

In de verte zie je dan de stad Breda liggen. Op de voorgrond een van de koetsen van de ambassadeurs.

De centrale afbeelding richt zich op de onderhandelingstafel. Het is een wat romantische voorstelling want in werkelijkheid werden de meeste onderhandelingen in klein gezelschap gehouden. Het is deze afbeelding die ik onlangs kreeg op het Kasteel van Breda als formulier voor een kleurwedstrijd.

De centrale afbeelding van de ets van Romeyn de Hooghe als kleurplaat.

De plaat in het midden laat ons zien hoe de upper class zich kleedde in de zeventiende eeuw. Veel linten en strikken en grote pruiken.

De onderhandelaar praten druk met elkaar. Hebben allerlei documenten bij zich en maken brede gebaren.

Dat terwijl sommige toeschouwers van alles bedenken om maar zicht te krijgen op al die diplomatieke actie. Sommigen moeten zich aan de wandtapijten vasthouden om niet te vallen.

Stiekem gemaakt

Posted on juli 9, 2017 by Argusvlinder

De FutureDome is gevestigd in de voormalige Koepelgevangenis is Breda.
Als ik de kans krijg foto’s te maken dan grijp ik die aan.
Gisteren was ik in de FutureDome dat niet alleen het koepelvormige
oude gevangenisgebouw omvat maar een groot aantal bijgebouwen heeft.
Sommige daarvan zijn modern. Er zijn ook sportvelden.

Eerder bekeek in de oude rechtbank.
De foto’s daarvan kun je hier zien.

Gisteren stond de deur open van gebouw O.

Dit is gebouw O. Het loopt parallel aan de Kloosterlaan. Je ziet de deeur open staan (rechts van het midden van de foto). Dus even naar binnen en dan gaat er een heel bijzondere wereld voor je open.

Dit is zowat het traditionele beeld dat we hebben van een gevangenis.

Er is niks luxe aan. Alles wat er moet zijn is er maar dat is het dan ook wel.

Wat te doen bij brand in vier talen.

Op de derde verdieping.

Zo ziet er dan een cel uit.

Update Boek Behoud Bericht

Posted on juli 9, 2017 by Argusvlinder

Nu het eerste boek goed gelukt is kan ik met de overige twee
jaargangen goed aan de slag.

Boek 2 was al genaaid en gelijmd, maar nog niet gesneden.
Dat boek wil ik nu geel verven.
Ik had ook extra papier op de platten kunnen aanbrengen om
het doorschijnen van de rode kleur van het textiel tegen te gaan.
Maar ik heb nog een tube gele wateroplosbare olieverf liggen
die al aardig hard begint te worden. Als die werkt
dan heeft die een goede bestemming gekregen.

Boek 3 was nog niet genaaid.

Boek 2 onder het mes.

Mooi schoongesneden.

Voorzien van de platten kan het in de boekenpers om te drogen.

Later op de dag heb ik het boek uit de boekenpers gehaald en het hele stuk textiel geel geverfd. Het droogt erg snel met dit weer.

Tussendoor is boek 3 ingenaaid…

…en voorzien van lijm (PVA) ligt het nu te drogen in de boekenpers.

Boottocht in Chau Doc

Posted on juli 8, 2017 by Argusvlinder

Als je in Zuid Vietnam bent dan zul je heel regelmatig water tegenkomen.
Wij houden van een boottochtje en dus hebben we op 2 januari
van dit jaar in Chau Doc een boottocht gemaakt.

Maar de ochtend begon met een uitzicht op de rijstvelden.

We stapten de boot in die aan de kant van de rivier lag midden tussen het hardnekkige groen. Het is niet eenvoudig om hier uit te komen.

In Chao Doc is de rivier breed. Er zijn veel activiteiten aan de rivier. Vanhier zullen we op 3 januari met een boot naar Phnom Penh in Cambodja gaan. Maar vandaag rustig genieten op het water.

De foto’s spreken voor zich. Het is er mooi, rustig en meestal warm.

Borden afwassen in de rivier lijkt me niet zo’n goed plan. Ook niet in Zuid Vietnam. Misschien is dit de eerste grove reiniging van de kommen.

Gelukkig bood de boot veel bescherming van de zon.

Het hotel lag vlak bij een Boeddhistische tempel. Dus daar zijn we even naar toe gewandeld.

Het was er heerlijk rustig en soms koel want men was met veel water de paden en de gebouwen aan het schoonmaken.

Korte impressie Chau Doc (Vietnam)

Posted on juli 6, 2017 by Argusvlinder

De rit van Can Tho naar Chau Doc nam nogal wat tijd in beslag.
Maar een korte wandeling konden we op 1 januari van dit jaar
er wel even maken.
Een korte serie foto’s.

Ook Chau Doc ligt aan de Mekong rivier. Die rivier loopt door Zuid Vietnam en in Cambodja door (of eigenlijk andersom). Dat is de volgende bestemming. Onderweg genieten we van het water en alles wat er op of langs te zien is.

Het hotel waar we verblijven heeft twee vestigingen in deze stad. Een aan de rivier en een op een heuvel in de buurt. Wij zitten op de heuvel en maken gebruik van een pendeldienst van het hotel tussen de twee vestigingen om aan de rivier te komen (en terug).

De veerboot (niet naar Cambodja maar gewoon om de rivier over te steken).

Een viswinkel langs de rivier.

De zon staat al wat lager en daarom krijg je van die mooie lange schaduwen.

We zijn natuurlijk pas een paar dagen na de Kerst.

Buiten zien we deze kerststal met grote rotsformaties.

Of je nog kip wilt?

Update Boek Behoud Bericht

Posted on juli 6, 2017 by Argusvlinder

De afgelopen tijd was mijn grootste zorg of de rug
van de kunstleren band wel goed op zijn plaats zal vallen.
Letterlijk.
Toen ik het boek uit de boekenpers haalde en het eens
helemaal open vouwde bleek de methode Johan Potgieter
prima te werken.

Hier moet de kunstleren omslag om de platten nog gemaakt worden maar het materiaal zit al wel op de platten bevestigd. Je ziet dat als je het boek helemaal openvouwt er een soort tunnel ontstaat omdat het kunstleer bij de rug naar buiten wijkt. Precies wat ik gehoopt had. Nu is het een kwestie van het kunstleer goed om de platten te krijgen. Om de rug zo stevig mogelijk te maken vouw ik de flapjes die overblijven bij de rug, na lijmen, terug naar binnen. Het materiaal zit daar dan dubbel (= steviger) en vast aan zichzelf en de extra strook boekbindlinnen die ik er aangebracht hebt.

Hoekjes afsnijden. Bij de rug is het kunstleer ook doorgesneden. Om het naar binnenvouwen goed mogelijk te maken is daar een klein strookje, ter dikte van het karton weggesneden.

Je kunt hier natuurlijk een extra sierpapier aanbrengen maar dan moet je iets vinden wat bij dat geel past. Ik vind het zo mooi. De ‘rugflapjes’ die ik later ga invouwen zijn hier te zien.

Ik stop er aluminiumfolie tussen de band en het boekblok om te voorkomen dat het papier tegen het kunstleer aan plakt en dan kan het nog even in de boekenpers. Te zien is dat het naar binnenvouwen van het kunstleer aan de rug goed werkt. Was een eenvoudige handeling.

Na het drogen in de boekenpers ziet het boek er als volgt uit. Ik ben tevreden. Wat ik minder vind is dat het gele kunstleer een beetje doorschijnt. Het rode textiel dat ik gebruikt heb om de katernen op te naaien, kun je door het kunstleer zien. Daar moet ik iets op verzinnen bij de volgende twee exemplaren.

Terwijl boek 1 ligt te drogen kan ik beginnen aan het naaien van boek twee. Gebruikte ik de vorige keer strookjes karton als hulpmiddel, nu ben ik overgestapt op sateprikkers. In drie maten. Ervaren wat het beste werkt (de kleinste maat).

Boek 2 ingenaaid.

Hopelijk worden boeken 2 en 3 net zo mooi of mooier.

Kunstvaria

Posted on juli 6, 2017 by Argusvlinder

Vandaag is een van de werken een tapijt.
Dat gebeurt niet vaak!
India, China, Zuid-Amerika en Picasso in 1 blog.

Brian Clarke, Night orchid 233, 2015, watercolour on black card.

David Claerbout, Olympia stadion – Impression of rain, 2015, gewassen inkt en potlood op papier.

Carlos Merida, Untitled, 1925 midd of 1927 (sin titulo), part of lmagenes de Guatemala, lithograph.

Ernst Ludwig Kirchner, Acrobatic dancers, cartwheeling, 1913, colour woodcut on paper.

Waar die kleur dan precies is weet ik niet.
Ik geloof direct dat dit een houtgravure is, maar kleur?

Alpana Ahuja Padhchinh, Precious Earth, 2016, acrylic on canvas.

Alexander Rodchenko, Construction no 95, 1919.

Misao Watanabe, Red scenery, carpet of wool and cotton.

Pablo Picasso, Taureau, signed and dated: Picasso 10.7.59, Indian ink on paper.

Huang Yuxing, Trees of maturity, 2016, acrylic on canvas.

Sean Scully, Landline Red Veined, 2016, oil on aluminium.

Vanochtend was het Valkenberg weer eens op z’n mooist

Posted on juli 6, 2017 by Argusvlinder

Het Valkenberg in Breda is heel vaak een geweldige plaats maar vanochtend was het bijzonder mooi. Het spel van de schaduwen, het groen en de zonnestralen was prachtig en het was er nog erg rustig.

Drijvende markt in Can Tho Vietnam

Posted on juli 5, 2017 by Argusvlinder

Vroeg in de ochtend gaan we aan boord van een motorboot. Het is nog niet helder. Het zal later blijken een heel drukkende dag te zijn met in de middag veel regen. Ik krijg van die regen nauwelijks iets mee want het griepje/de verkoudheid waar ik al even mee rondloop zorgt er voor dat ik die middag naar bed ga en daar blijf tot de volgende morgen. Maar voor de drijvende markt, een boottocht die we de avond ervoor hebben afgesproken, heb ik nog voldoende energie.

Vietnam staat onder grote invloed van China. Beide ‘communistisch’. In Vietnam schieten de grote malls (winkelcomplexen) overal uit de grond. Ook hier in Can Tho. Enorme gebouwen met luxe winkels en voorzieningen. We zagen er genoeg in Ho Chi Minh Stad.

Het is nog vroeg maar onderweg komen we andere mensen tegen die onderweg zijn naar de markt.

Een drijvende markt is een grote kluwe van boten en schepen van allerlei groote waar er steeds boten aankomen en weer wegvaren. Deze markt hier is niet een soort variant op de ‘Alkmaarse kaasmarkt’ voor toeristen maar een echte markt voor lokale bewoners.

Met koffie erbij.

Even boodschappen gaan doen op de vroege ochtend.

Hier wordt de ‘kraam’ nog even voorbereid op de marktbezoekers. De waren moeten natuurlijk netjes uitgestald worden.

Het gaat niet alleen om groente en fruit, al is dat wel het merendeel van het aanbod. Hier worden verpakte producten als schoonmaakmiddelen en limonade aangeboden.

Kolen, zoete aardappelen, ananas, uien, pepers, meloenen. Er is van alles te koop.

Er is veel handel.

De staak op de boot is een soort etalage waarmee he laat zien wat voor producten je aan boord hebt om te verkopen.

De grotere schepen voeren vaak goederen aan in bulk, de kleinere bieden meerdere producten tegelijk aan.

Boten en schepen in alle maten, van klein naar groot.

Ook voor de lokale deelnemers aan de markt is het iederee dag weer uitkijken naar nieuwtjes.

Zien en gezien worden is deel van het spel.

Soms gebruikt men de motor, dan weer de roeispanen.

De kleding hangt achter aan boord.

Easy does it.

Is de koop gesloten, ja, dan is het tijd om de goederen over te laden naar de kopende boot.

Letterlijk tussen de bedrijven (niet die van het theater) door komt ook de ontbijtservice langs.

De activiteiten spelen zich af op verschillende niveau’s.

Onderweg terug naar het hotel zijn er nog een paar dingen te zien en gaan we ook nog even aan land. Maar voor ons zit de markt er op. Op de foto lijkt het alsof er een brommer met twee mensen door een huis rijdt. Dat is niet het geval. Je ziet een aanlegsteiger op palen, dan een weg en daarachter bebouwing.

Het hotel is Can Tho is super. Bij het ontbijt op een terras met zicht op het rivierlandschap genieten we nog even na. Ho Chi Minh op de rug gezien.

Kleine update Boek Behoud Bericht

Posted on juli 4, 2017 by Argusvlinder

Eerst heb ik het kunstleer op maat gesneden.
Dan het kunstleer op de rug versterkt met een strook boekbindlinnen.
Vervolgens heb ik met schilderstape de achterkant/rug en
een ruimte van 3 millimeter van de platten afgeplakt.
Daar kan ik dan geen lijm smeren en zal het kunstleer los blijven.
Dat is nodig om er voor te zorgen dat als je het boek opent
de platten alle ruimte hebben om helemaal te openen.
Ik ben benieuwd of dat gaat werken.
Het boek ligt nu in de boekenpers onder milde druk.
De platten moeten goed drogen.
Morgen kan ik dan het kunstleer aan de kop, staart en lange zijde
inslaan en nog iets doen met de rug.
Voor dat laatste zien of dat nog makkelijk kan of dat
deze aanvullende ingreep de volgende keer na het aanbrengen
van het boekbindlinnen moet worden uitgevoerd.
De huidige aanpak lijkt makkelijker omdat het nu op passen aankomt
en dat is eenvoudiger dan vooraf meten.

Er is een klein randje aan de rugzijde van de platten afgeplakt met schilderstape. Zo zal daar het kunstleer niet aan vast gelijmd worden.

Dit is dan een eerste indruk van het boek. Spannend!.

Drie leuke boekjes

Posted on juli 3, 2017 by Argusvlinder

Gisteren bij de examenexpositie van de AKV St. Joost in Breda
heb ik drie leuke boekjes meegenomen.
In willekeurige volgorde:

Elte Musters, Grote Markt Breda in stukken. Een boekje met als ondertitel Een inventarisatie van de Grote Markt in Breda anno 2017. Het leuke is dat door de tekeningen ik getriggerd werd om weer eens beter naar de Grote Markt te kijken. Je denkt dat je dat plein goed kent maar ik herkende een paar punten gisteren die ik al lang niet meer gezien heb. Het gaf mij een idee voor een volgend boekje.

Dit boekje heeft zijdelings met de eindexamenexpositie te maken. De mensen die aan het boekje werkten, studeren dit jaar af. Het boekje is gemaakt in opdracht van het Stadsarchief Breda. Het is een soort Siamees boekje met twee voorkanten. Twee sets van wandeltochten door het Park Valkenberg en Het liesbos en de weerslag daarvan in tekst, foto’s (oude en nieuwe). De makers van het boekje zijn Eva Kreuger: Park Valkenberg en Janou Munnik: Het Liesbos. Ik had het boekje al eerder gezien op de leestafel in het Stedelijk Museum Breda

Louise van Straten, Het verloren verhaal van Boudica. Boudica is een Keltische koningin. Over haar gaat dit verhaal dat nog niet af is.

Vietnam / Cambodja: Mekong Delta

Posted on juli 3, 2017 by Argusvlinder

Op 30 december 2016 waren wij in Vietnam.
De vakantie betrof Zuid Vietnam en Cambodja.
De eerste week ongeveer was in Vietnam.
Op deze dag hebben we twee boottochten gemaakt in
de Mekong delta. Een gebied dat soms een beetje lijkt
op de Biesbosch.
De boottochten benadrukken de levensstijl van de mensen in
deze enorme delta: sommige mensen leven aan het water,
andere op het water.
Traditioneel waren veel van de beroepsactiviteiten van de
bewoners gerelateerd aan het water:
handel drijven, overslag van goederen, basis grondstoffen
verzamelen, visserij.
De boottochten brengen ons in combinatie met autoritten
in Can Tho, de grootste stad in de delta.

Vertrekpunt van de eerste boottocht. Dit is een tocht op de enorme rivier. Dit gaat met een motorboot.

Wat we zien zijn de typische huizen aan het water en een drijvende overslagmarkt. Dat is niet zo’n markt met kleine boten die in alle toeristische folders staan maar een samenkomst van grotere en iets kleinere schepen. Een groot schip kan bijvoorbeeld helemaal gevuld zijn met watermeloenen die dan in grote partijen verkocht worden aan mensen op kleinere boten die de meloenen dan weer op kleinere markten doorverkopen aan lokale bewoners.

Volgeladen met bulkproduct.

Deze boot staat vol met planten. Een soort tuin lijkt het wel

Overslagmarkt. De mensen wonen op de boten.

Langs de rivier zie je veel plaatsen waar handel gedreven wordt.

Op de rivier heb je een weids uitzicht.

Dit is de aanlegplaats waar we gaan overstappen op een kleinere boot. We gaan dadelijk de grote rivier af en bezoeken het gebied dat meer lijkt op de Biesbosch.

Daar komt de boot al aan.

Hier leven mensen ook van de visvangst. Hier een boot vol met fuiken.

De rivierarmen worden steeds smaller.

Overal activiteiten.

Maar het meeste verkeer op de rivieren is gemotoriseerd.

De bewoners wonen in een constante haat/liefde verhouding ten opzichte van het water. Zeg maar: de vis wordt duur betaald.

Maar het heerlijk op de rivieren. Het wordt al behoorlijk warm en dan is het op het water altijd koeler.

De boottocht wordt afgerond met een lunch onder de bomen. Op een soort veranda met rieten dak op het water. Deze vis smaakte prima. Het eten in Vietnam was heerlijk.

In de avond zijn we dan in de bewoonde wereld van Can Tho. Ho Chi Minh waakt ook hier over alle inwoners. Het zijn benauwde dagen met gelukkig in de avond soms wat regen.

Launch

Posted on juli 3, 2017 by Argusvlinder

Dat is de naam van de eindexamenexpositie van de AKV St. Joost
in Breda. Vroeger was dat de kunstacademie.
Maar de richtingen worden steeds breder en daarom
is het nu Akademie voor Kunst en Vormgeving St.Joost.

Van twee mensen van wie ik het werk erg de moeite waard vond
heb ik geen afbeeldingen:
Eva Tol, fotograaf.
– Ik heb me opgegeven als geinteresseerde voor haar boekwerk.
– Als dat uitkomt en ik wordt uitgenodigd een boek van
– haar te kopen hoort u er hier meer van.
Daryl Fijneman, filmer.
– Een mooie film, haast ballet, in een prachtige setting.

Ik viel gelijk met mijn neus in de boter. Bijna het eerste werk dat ik zag was een boek. Een boek van huiden van Floortje Sips. The Book of Hides.

Het hele boek. De latten waren zelfs van een koeienstal afkomstig.

Haar onderzoek draait om het volgende:

Leer is een natuurlijk product,
maar is het nog wel natuurlijk?
Bestaat er zo iets als natuurleer?

In de leerindustrie zijn veel tegenstrijdigheden.
Men noemt leer een natuurproduct,
maar men doet er zo veel handelingen mee,
dat het natuurlijke ver te zoeken is.
In mijn boek laat ik zien wat die tegenstrijdigheden zijn,
en hoe “natuurlijk” leer is.

Een willekeurige ‘bladzijde’ uit het boek. De tekst is door de manier waarop de letters zijn aangebracht in het leer minder goed leesbaar.

In dit grijze leer werken de letters beter. Floortje Sips is de maakster.

Kleur
Door het looiproces verdwijnt de originele kleur uit
de huiden. Ook als dit op een natuurvriendelijke
manier gebeurd zoals bij de huid van koe 8463.
De huiden kunnen in elk gewenste kleur geverfd
worden. Dit kan gedaan worden met kleuren met
een natuurlijke oorsprong, maar vaak worden er
chemische en synthetische stoffen gebruikt om
heldere en sterke kleuren te krijgen.
Het ontstaan van kleurnuances komt doordat niet
alle delen van de huid evenveel kleurstof opnemen.
bijvoorbeeld als er een litteken aanwezig is.

Finishen van leer is, eventueel, de laatste bewerking
die het leer ondergaat. Hierbij krijgt koe 8463
bijvoorbeeld glans, bescherming tegen vuil en
vlekken, krassen en een betere waterbestendigheid.
Dit wordt gedaan met een laagje verf wat aan
het oppervlak van het leer aangebracht wordt en zo
de uiteindelijke kleur, lichtechtheid en textuur
bepaalt.

Dit is een werk van Jason Terlouw.

Maker bij mij onbekend.

Erika Zwaan maakte een hele serie tekeningen met interessante vragen en omkeringen zoals: Anders of normaal? Veel humor zit er in het werk.

Erika Zwaan: Stoel vandaag mag jij op mij zitten.

Erika Zwaan: Een tekening van een echte plant. Een tekening van een nep plant.

Erika Zwaan, De binnenkant bestaat niet – je kan alleen denken dat deze er is. Alles wat je kan zien is de buitenkant.

Erika Zwaan, heeft een boon een voorkant?

Erika Zwaan, multicultureel bos.

Vivian Heyms, De moderne Nederlander. Vrij naar De aardappeleters van Vincent van Gogh.

Vandaag, 22/02/2021 ontving een correctie van de eerder geplaatste tekst van de maakster. Omdat de Nederlandse identiteit nogal politiek gevoelig ligt en inzichten over en de identiteit zelf steeds onderhevig zijn aan veranderingen, plaats ik hier de ‘correcte’ tekst:

Op het moment dat mijn werk de moderne Nederlander ontstond, waren er veel gesprekken in de media over de Nederlandse identiteit. Dit was voor mij de reden voor een onderzoek met de vraag: “Wat is de Nederlandse identiteit?” Ik denk niet dat ik hier een eenduidig antwoord op kan geven. Identiteit is namelijk altijd in beweging. Maar wat ik met dit werk wil laten zien is een hedendaags beeld van Nederland.

Wat me opviel is dat het cultureel erfgoed wordt ervaren als typisch Nederlands, zelfs nu nog in het heden. Terwijl veel kunstvoorwerpen niet representatief zijn voor het Nederland van nu, maar ook niet voor het Nederland van toen. Het beeld gaf namelijk toen al geen volledig beeld van de realiteit op dat moment. Het is een eenzijdig perspectief. Ik vind het om deze reden tijd om dit beeld te veranderen en hierdoor een representatiever beeld te laten zien van de moderne Nederlander.

De tekst van 2017:

De moderne Nederlander

In een veranderend Nederland is er onduidelijkheid
over de identiteit van ons land en haar
bewoners. Er is een zoektocht naar de Nederlandse
identiteit. Daarnaast is er een duidelijke roep naar
nostalgie.

De Nederlandse identiteit heeft veel verschillende
kanten, maar wat wij allemaal herkennen en
erkennen als Nederlands zijn onze iconische
beelden-. In deze serie producten wordt de moderne
Nederlander in deze iconische nationale beelden
geplaatst. Hiermee kunnen we opnieuw naar ons
cultureel erfgoed kijken en ons heden
reflecteren op ons verleden. In deze moderne
interpretatie zie je dat Nederland verandert maar
nog steeds hetzelfde blijft.

Djenna Fila, geen titel. Het werk gaat over de eerste Wereldoorlog.

Met de ladder als symbool voor de pogingen van mensen om te ontsnappen aan de ellende van bijvoorbeeld oorlogen.

Djenna Fila.

Marjan van der Heijden maakte een stop motion film met als titel ‘A meeting between seasons’. Prachtig om te zien. Voor de film maakte ze hoofdrolspelers en requisieten van textiel.

Remco Faes, Raw Material. Een soort installatie met stukken restleer (?). Maar als je van een kant kijkt zie je de twee afbeeldingen van runderen. De producenten van dit leer.

Van de zijkant blijft niet veel over van de beelden. Daar is het een langzaam bewegende, golvende installatie.

Update: Boek Behoud Bericht

Posted on juli 3, 2017 by Argusvlinder

Tussen alle andere activiteiten gisteren heen toch wat
voortgang geboekt.
Ik heb een leeslint gemaakt en dat aangebracht op het boek.

Maar de activiteiten begonnen er mee het boek met de nieuwe platten uit de boekenpers te halen om te controleren of het boek goed gedroogd is.

Bij iedere stap zie je het boek verder gereed komen en je ziet ook dat het inderdaad zo is dat het boek helemaal open kan. Helemaal plat. Dat stelt wel een mogelijk probleem voor de volgende stap. Het idee is om nu het kunstleer te gaan bevestigen op de platten. Maar als je dat boek straks helemaal open wil leggen dan kan dat waarschijnlijk goed op een copieerapparaat maar op tafel zal dat toch moeilijk worden. De stof van de rug zal toch ergens naar toe moeten.

Hier ligt het boek helemaal open.

Hier ligt het open bij de bijlage.

Hier ligt het open met de tekst naar beneden. Je ziet dat de platten elkaar zowat raken. De rug van kunstleer zal straks niet gelijmd worden. Die blijft los. Dat moet ook wel want die moet uit de weg.

Maar dat is een zorg voor later. Ik ga nu een leeslint maken en in het boek verwerken. Ik gebruik het stukje kunstleer dat ik gebruikt heb bij een test. Ik snij zoveel mogelijk onbenut kunstleer weg en ga dat nu combineren met het lint en een stuk stevig papier.

Zo gaat het lint er uitzien. Ik positioneer het stukje kunstleer ten opzichte van het boek zodat het lint aan de onderkant van het boek er uit zal steken maar het stukje BBB zal altijd in het boek blijven. Daarnaast wil ik voldoende lengte hebben om het lint goed te kunnen bevestigen.

De kapitaalband en het leeslint zijn bevestigd. Nu laten drogen en de volgende stap is dan de bekleding van de platten.

Gezien: De keuze van mijn vader

Posted on juli 2, 2017 by Argusvlinder

Afgelopen vrijdag geen speelfilm in de betekenis van de films
die je op mijn blog vaker voorbij ziet komen.
Deze keer een inventieve documentaire:
‘De keuze van mijn vader’ gemaakt door Yan Ting Yuen.

Yan Ting Yuen 袁欣婷. Van haar zag ik nog niet eerder een film. Er zou afgelopen vrijdag, na afloop van de film een vraaggesprek met haar zijn over de film. Helaas ging dat niet door. De keuze van mijn vader is een mooi werkstuk.

De film toont beelden van een reis naar China die de ouders van
Yan Ting Yuen maakten toen ze besloten na een lang verblijf in Nederland,
toch terug te gaan naar Hong Kong.
De ouders van Yan Ting Yuen komen uit China, zijn verhuisd naar Hong Kong
en besloten later naar Nederland te gaan.
Daar begonnen ze een Chinees restaurant.
Nu ze ouder zijn besluiten ze terug naar China te gaan.

Een deel van de film bestaat uit heet poetische beelden gemaakt
in het voormalige Chinese restaurant dat op punt staat
verbouwd of gesloopt te worden.

Weer een ander deel van de film bestaat uit archiefbeelden met
fragmenten van journaals en dergelijke.

Yan Ting Yuen probeert met de documentaire te onderzoeken
wat de invloed van de keuzes van haar vader op haar eigen leven hebben.
We hebben je gewoon meegesleurd, zeggen de ouders tegen haar
als antwoord op een vraag aan haar ouders.
Yan Ting Yuen gaat wel terug naar China met haar ouders voor een familiebezoek
maar blijft in Nederland wonen.

De film geeft een prachtig beeld van emigratie en emigranten,
van China en de moderne Chinese cultuur, van keuzes die mensen maken
en de impact daarvan op hun eigen leven en dat van anderen.
De film is persoonlijk maar tegelijk universeel.

In een interview met de NRC zegt Yuen over de huidige inwoners van China
‘Dus als je ze zou vragen waar ze jaloers op zijn,
dan zeggen ze waarschijnlijk zoiets als de frisse lucht’.
Dat is precies het antwoord dat een Chinese vriend van mij gaf
toen ik hem in Shanghai vroeg wat hij nu, terug in China,
mist van Nederland.

Interview met Yan Ting Yuen in de NRC

Omslag Boek Behoud Bericht

Posted on juli 2, 2017 by Argusvlinder

De ingenaaide Boek Behoud Berichten ga ik in kunstleer inbinden.
In een poging iets extra’s te doen aan de gele kunstleren omslag
zit ik te denken aan een diepdruk met lino. Eens kijken hoe dat uitvalt.

Eerst maak ik een eenvoudig ontwerp. Als test. Drie letters B.

Maar eerder dan gepland haal ik het kunstleer uit de boekenpers. Maar er is al wel een indruk ontstaan in het kunstleer. Dat kunstleer is natuurlijk gewoon plastic. Al gauw begint de linodruk te vervagen. Eigenlijk wel logisch. Waarschijnlijk kun je dit wel doen met dit kunstleer maar dan zal dat wel gepaard moeten gaan met warmte.

Drieluik. Je ziet hier links de lino. Die had ik vochtig gemaakt. Dat doe ik ook als ik dit met papier doe. Hier heeft dat minder effect vermoed ik. In het middel de multiplex, met vochtige afdruk van de lino, waartussen lino en kunstleer in de pers zaten en rechts het kunstleer met de indruk.

Op zich ben ik niet ontevreden over het resultaat maar het verdwijnt daarom moet ik iets anders bedenken.

Nog net voor de afbeelding volledig vervaagd heb ik de letters ingekleurd met acrylverf. Maar zien of dat blijft zitten. Als het blijft zitten ga ik het gebruiken om een boekenlegger te maken.

Intussen ging het werk aan de boekblokken van de jaargangen
Boek Behoud Bericht gewoon door.
Allemaal volgens de methode Johan Potgieter.

Het derde en laatste boekblok wordt hier voorzien van een stuk textiel. De nietjes zijn er uit, het extra katern is toegevoegd. De rug is gelijmd met PVA en dan het textiel ertegen.

Het boekblok waar ik het verst mee ben is ingenaaid en nog een keer in de PVA gezet. Daarna is het gedroogd en nu kan het boek schoongesneden worden. De lange zijkant had ik al een keer gesneden maar dat was eigenlijk niet het goede moment. Dat was te vroeg maar ik kon me niet bedwingen de snijmachine die ik pas geleden kocht voor het eerst te testen. Vandaag doe ik dat dus opnieuw. Eerst snij ik de lange zijde schoon, vervolgens de kop en staart (boven en onderkant). En als het snijafval zo mooi uitwaaiert als je op de foto ziet kun je blij zijn want dan is het goed gegaan.

Het schoongesneden boekblok. Dat vond ik altijd een prachtig gezicht. Nu kan ik de platten gaan snijden (stuk karton dat als drager van het kunstleer gaat dienen en dat ik aan de voor- en achterkant ga bevestigen).

Dit is de sandwich waarover Johan Potgieter in zijn artikel spreekt. Het textiel waaraan het boekblok is gelijmd en genaaid gaat nu om de twee platten heen. Als dat dan met PVA gelijmd wordt dan ontstaat er een sterke constructie tussen de boekband en het boekblok. Die verbinding ontstaat dan niet alleen door een schutblad maar ook door de textiel.

Hier ligt het eerste boekblok, met de twee platten gelijmd op het boekblok en gesandwiched met het textiel, te drogen in de boekenpers. Die ga ik er vandaag uithalen.

Blikvangers van Fiep Westendorp

Posted on juli 2, 2017 by Argusvlinder

In het Nederlands Drukkerij Museum in Etten-Leur
is de tentoonstelling Blikvangers te zien waarop het werk
van Fiep Westendorp wordt getoond.
Het accent ligt op het werk van Fiep Westendorp en het boek.
Het is een prachtige tentoonstelling in een bijzonder museum
dat ook zonder de speciale tentoonstelling al de moeite waard is.
Vakmensen uit de drukkerswereld tonen er hun liefde
voor het vak door op de gerestaureerde machines
te laten zien wat er bij het drukken van tekst allemaal
kwam kijken.
Fiep Westendorp laat dat ook zien vanuit het perspectief van een illustrator.
En wat voor een: denk Jip en Janneke!

In de etalage van de Vrije Boekhandel in Breda hangt de poster en staat het boek Blikvangers over de tentoonstelling in het Nederlands Drukkerij Museum en het werk van Fiep Westendorp.

Delen:

Delen:

Delen:

Delen:

Delen:

Delen:

Delen:

Delen:

Delen:

Delen:

Delen:

Delen:

Delen:

Delen:

Delen:

Delen:

Delen:

Delen:

Delen:

Delen: