Breda in The Met

Breda in de verzameling van het Metropolitan Museum in New York.
De eerste werken waren duidelijk terug te verwijzen naar Breda.
Maar nagelang je verder komt wordt dat steeds moeilijker en steeds leuker.
Vandaag nog eens drie verrassingen.

 photo MetropolitanMuseumNewYorkCallingCardRenoir.jpg

Pierre-Auguste Renoir, calling card. Artist: Anonymous, circa. 1864–1919. Inscribed in plate across center: “PIERRE AUGTE RENOIR”; lower right: “28, rue Bréda” [crossed out in graphite]


Between the years of 1977 and 1989, F. C. Schang donated a group of 64 artists’ calling cards to the Metropolitan Museum of Art.
Schang began collecting calling cards as an accompaniment to his stamp collection;
however, the former eventually eclipsed the latter.
Now a part of the Drawings and Prints Department’s permanent collection, the calling cards are housed in an album that also includes Schang’s collection of stamps and other ephemera.
Calling cards are thought to have originated in Britain with the habit of writing messages
on the backs of playing cards. Ladies used hearts while men chose from diamonds or spades.
Special cards designed for such messages began to appear in the mid-18th century.
Printed with one’s name and, later, their address, engraved calling cards were originally used only by the nobility and upper class. Those who could not afford to have cards printed would write their names on white paper or unglazed pasteboard.
By the beginning of the 19th century, the calling card was a firmly-established social necessity.
For many, the card was used for dating, or “calling” upon a potential love interest.
But it became popular among artists as well, many of whom used them to send notes and direct potential patrons to their studio. (See: Banfield 1989, pp. 1-4.)

Korte samenvatting:
Het museum ontving een verzameling ‘calling cards’.
Dat waren kaartjes die men (adel, upper class) aan elkaar gaf om
daarmee een bezoek aan elkaar de bevestigen.
Het begon waarschijnlijk met het uitwisselen van speelkaarten met
daarop het adres geschreven.
Vrouwen gebruikten kaarten met het symbool ‘Harten’ en mannen gebruikten
‘Ruiten’ of ‘Schoppen’. Maar later werden het gedrukte kaartjes.
Een beetje zoals we nu business cards uitwisselen.
Vergeet niet dat niet alle kunstenaars zoals Van Gogh armoedig waren.

Blijkbaar woonde Renoir eens in de Rue de Breda.


 photo MetropolitanMuseumNewYorkFranciscoDeZurbaraacutenSpanishFuenteDeCantos1598ndash1664MadridTheBattleBetweenChristiansAndMoorsAtElSotilloCa1637ndash1639OilOnCanvas.jpg

Metropolitan Museum – New York, Francisco de Zurbarán, Spanish, Fuente de Cantos 1598 – 1664 Madrid, The Battle between Christians and Moors at El Sotillo, circa. 1637 – 1639, oil on canvas.

In 1370 the Spanish forces were saved from a night ambush when a miraculous light revealed the hidden Moorish troops.
This picture depicting the miraculous event was painted for the apse of the Carthusian monastery of Nuestra Señora de la Defensión in Jerez de la Frontera.
It formed part of a large, three-tiered altarpiece which comprised fourteen paintings and additional sculptures.

Op zich lijkt dit helemaal niets met Breda te maken te hebben, maar
als we het beeld beter bekijken vallen de lanzen aan de linkerkant wel op.
Lijkt wel een beetje op Velazquez (Las Lanzas).

 photo MetropolitanMuseumNewYorkFranciscoDeZurbaraacutenSpanishFuenteDeCantos1598ndash1664MadridTheBattleBetweenChristiansAndMoorsAtElSotilloCa1637ndash1639OilOnCanvasDeLanzen.jpg

In de toelichting op dit werk op de site van het Metropolitan
wordt inderdaad naar het schilderij van Velazquez verwezen.


 photo MetropolitanMuseumNewYorkEdwaertCollierDutchBredaCa1640ndashafter1707LondonOrLeidenVanitasStillLife1662OilOnWood.jpg

Metropolitan Museum – New York, Edwaert Collier, Dutch, Breda, circa 1640 – after 1707 London or Leiden, Vanitas still life, 1662, oil on wood.


Edwaert Collier is me volledig onbekend.
Maar blijkbaar is hij in Breda geboren.

Het schilderij bevat een aantal leuke details.

 photo MetropolitanMuseumNewYorkEdwaertCollierDutchBredaCa1640ndashafter1707LondonOrLeidenVanitasStillLife1662OilOnWoodJacobCats.jpg

Allereerst zien we hier een klein portret van Jacob Cats als raadspensionaris van Holland.


 photo MetropolitanMuseumNewYorkEdwaertCollierDutchBredaCa1640ndashafter1707LondonOrLeidenVanitasStillLife1662OilOnWoodAlmanakMetECEnDeRingMetEK.jpg

Op het schilderij ligt ook een almanak. Naast de titelpagina zien we de Letters EC en het jaartal 1662. EC staat voor Edwaert Collier. 1662 is het jaar waarin het schilderij gemaakt is. Op de ring die er rechtsvoor ligt staan ook twee letters EK. Volgens Wikipedia: Zijn voornaam kan ook gespeld worden als “Edward”, “Eduwaert”, “Edwart” of “Evert” en zijn achternaam als “Colyer” of “Kollier”. Voorkeurspelling is: “Edwaert Collier”.

Breda in The Met

Het Metropolitan Museum is een groot internationaal bekend museum.
in hun collectie heb ik gezocht op de zoekterm ‘Breda’.
Ik vond er 144 resultaten, veel daarvan met afbeelding.
Daar heb ik er een aantal geselecteerd en die komen hier voorbij.
Gisteren onder andere de prent van Romeyn de Hooghe.
Daar kom ik vandaag nog even op terug.

Op dit moment lees ik het boek dat onder redactie van Raymond Kubben tot stand kwam:
De Vrede van Breda – Ginder ’t vreeverbont bezegelt.
Het boek bestaat uit een groot aantal essays die diverse aspecten van de Vrede van Breda belichten.
Zoals het essay van Helmer Helmers: Onder schijn van trek tot vrede.
Politieke spanningen in de Nederlandse vredespubliciteit.
Overigens gebruikt het boek de afbeelding van Romeyn de Hooghe heel regelmatig.

 photo WP_20170710_002PrentVanRomeynDeHoogheAlsillustratie.jpg

De prent van Romeyn de Hooghe als illustratie in het boek De Vrede van Breda onder redactie van Raymond Kubben.


Het is een prachtig boek met diepdruk op de band.
Mooi geillustreerd, twee leeslinten.
Mooie, kwalitatief goede essays.
Echt een boek met diepgang in vele betekenissen.

 photo WP_20170710_001DeVredeVanBredaGinderTVreeverbontBezegeltRedRaymondKubben.jpg

De Vrede van Breda – Ginder ’t vreeverbont bezegelt, onder redactie van Raymond Kubben.


In dat essay van Helmer Helmers las ik vanavond de volgende tekst:

In het najaar van 1667 verscheen bij Nicolaes Visscher in Amsterdam een prachtige prent over de ‘Vreede-handelingh tot Breda’.
Centraal op de prent- ontworpen door de beroemde Romeyn de Hooghe – staat de met diplomaten volgepakte Grote Zaal van het kasteel afgebeeld waar de vrede werd beedigd.
Daaromheen zien we scenes die met de vredessluiting samenhingen: boven en onder de intocht en het vertrek van de Engelse ambassadeurs, beide met veel pracht en praal omgeven,
links en rechts de afkondigingen en vieringen na ratificatie. De prent ademt een harmonieuze, onproblematische sfeer. Net als in veel andere nieuwsbronnen is er speciale aandacht voor het vuurwerk en de symbolische wijnfonteinen, die bij de huizen van de gezanten van Engeland, de Staten-Generaal en Denemarken werden opgericht en door het volk gretig worden gebruikt.
De boodschap die De Hooghe uit wil dragen, is duidelijk: in plaats van bloed werd er nu wijn vergoten, want de vrede werd door hoog en laag gevierd als een triomf van de Europese diplomatieke gemeenschap.

In de tekst gaat het boek nog verder met zeer interessante
aanvullingen op de rol van prenten zoals deze.
Vandaag sluit ik af met een laatste detail van de prent.

 photo MetropolitanMuseumNewYorkRomeynDeHooghePeaceConferenceAtBredaRoosen daar de eyn seer aerdigh uytsprongh.jpg

Het huis van de Engelse ambassadeurs in Breda. Maar de nadruk ligt in het commentaar bij dit prentje bij het spectakel: Roosen daar de wyn seer aerdigh uytsprongh. Let op de fontein waar uit rozen wijn spuit.


De afbeeldingen die het Metropolitan beschikbaar stelt zijn van hoge kwaliteit.
Soms is het niet gelijk duidelijk waarom je een bepaald werk te zien krijgt
als zoekresultaat.
Bijvoorbeeld: waarom vind ik de Aanbidding door de koningen, een tapijt uit
ongeveer 1535 als een van de resultaten?

 photo MetropolitanMuseumNewYorkAdorationOfTheKingsCa1530ndash1535.jpg

Metropolitan Museum New York, Adoration of the Kings, ca. 1530 – 1535.


Om daarop het antwoord te vinden moet je wel even zoeken:

Design attributed to Bernard van Orley (Netherlandish,
Brussels ca. 1492–1541/42 Brussels) or a member of his workshop.
Elements of the central group are derived from Tommaso Vincidor
(Tommaso di Andrea) (Italian, Bologna ca. 1517–ca. 1536 Breda (?))
’s “Adoration” for the Scuola Nuova tapestries.
Maker: Possibly woven in the workshop directed by Pieter van Aelst the Younger
(Flemish, active 1509–55).

Dus een van de elementen van de centrale groep op dit kleed komt overeen
met een tapijt ontworpen door iemand die mogelijk in Breda is overleden.

Het kleed is overigens prachtig al lijkt me het hier en daar
een beetje versleten.

 photo MetropolitanMuseumNewYorkAdorationOfTheKingsCa1530ndash1535Bloemenrand.jpg

De bloemenrand is indrukwekkend.


 photo MetropolitanMuseumNewYorkAdorationOfTheKingsCa1530ndash1535VeelAandachtVoorArchitectuurInDeCompositie.jpg

In de compositie is veel aandacht voor architectuur. Een van de centrale figuren stapt dan ook de afbeelding binnen.


 photo MetropolitanMuseumNewYorkAdorationOfTheKingsCa1530ndash1535Josef.jpg

Nu weet ik niet of dit Jozef is, hier op de achtergrond, maar ik vind hem een beetje chagrijnig kijken naar die koningen die met al die cadeau’s komen. Hij vertrouwt het niet.


Breda in de collectie van het Metropolitan Museum in New York

Het Metropolitan is een van de grote musea in de wereld.
Wat zouden die hebben van Breda, of over Breda?
Via hun website vond ik 177 voorwerpen.
Veertien er van heb ik gedownload en die gaan
de komende tijd hier passeren.
Vandaag twee werken.
Bekende werken.

 photo MetropolitanMuseumNewYorkBartolomeacuteMauraTheSurrenderAtBredaOrLasLanzasTheLancesAfterVelaacutezquez1876EtchingOnWovePaper.jpg

Laten we beginnen met Bartolome Maura, The surrender at Breda or Las Lanzas (The Lance) after Velazquez, 1876, etching on wove paper. Ja dat kennen we allemaal. Las Lanzas. Dit werk is door veel kunstenaars op doek of papier gezet. Wat opvalt bij deze ets is dat het gezicht op Breda dat op het doek van Velazquez zo goed te zien is op de achtergrond hier helemaal ontbreekt.


 photo MetropolitanMuseumNewYorkRomeynDeHooghePeaceConferenceAtBreda.jpg

Het tweede werk is ook een topper. Romeyn de Hooghe, Peace Conference At Breda. Een soort stripverhaal gecombineerd met journalistiek. Aan de hand van de individuele platen wordt het verhaal verteld van de Vrede van Breda in 1667, nu 350 jaar geleden.


 photo MetropolitanMuseumNewYorkRomeynDeHooghePeaceConferenceAtBredaAfbeeldingBovenAanMetHetLiesbosOpDeAchtergrond.jpg

Als we de bovenste plaat langslopen dan zie je de aankomst van de Engelse ambassadeurs aan je ontrollen. Links zie je een stuk van een stoet met op de achtergrond het Liesbos.


 photo MetropolitanMuseumNewYorkRomeynDeHooghePeaceConferenceAtBredaAfbeeldingBoven6 Hare Bijhebbende Edellieden En Pagien.jpg

Vervolgens zie je, met op de achtergrond Het Speelhuys, ‘Hare bijhebbende edellieden en pagien’. Anders gezegd de edelen en pages die de Engelse ambassadeurs bij zich hadden tonen zich hier.


 photo MetropolitanMuseumNewYorkRomeynDeHooghePeaceConferenceAtBredaAfbeeldingBovenDeTropettersVanDeEngelseAmbassadeurs.jpg

Vervolgens kijken we naar de trompetters die de ambassadeurs meegenomen hadden. Men wil indruk maken en kosten nog moeite worden gespaard.


 photo MetropolitanMuseumNewYorkRomeynDeHooghePeaceConferenceAtBredaAfbeeldingBovenInDeVerteDeStadBreda.jpg

In de verte zie je dan de stad Breda liggen. Op de voorgrond een van de koetsen van de ambassadeurs.


 photo MetropolitanMuseumNewYorkRomeynDeHooghePeaceConferenceAtBredaCentraleAfbeelding.jpg

De centrale afbeelding richt zich op de onderhandelingstafel. Het is een wat romantische voorstelling want in werkelijkheid werden de meeste onderhandelingen in klein gezelschap gehouden. Het is deze afbeelding die ik onlangs kreeg op het Kasteel van Breda als formulier voor een kleurwedstrijd.


 photo WP_20170709_002DeVredeVanBredaKleurplaat.jpg

De centrale afbeelding van de ets van Romeyn de Hooghe als kleurplaat.


 photo MetropolitanMuseumNewYorkRomeynDeHooghePeaceConferenceAtBredaDeModeVanDieTijd.jpg

De plaat in het midden laat ons zien hoe de upper class zich kleedde in de zeventiende eeuw. Veel linten en strikken en grote pruiken.


 photo MetropolitanMuseumNewYorkRomeynDeHooghePeaceConferenceAtBredaDrukPratendEnGebarend.jpg

De onderhandelaar praten druk met elkaar. Hebben allerlei documenten bij zich en maken brede gebaren.


 photo MetropolitanMuseumNewYorkRomeynDeHooghePeaceConferenceAtBredaInEenPogingOverHetPubliekHeenTeKijkenMoetIemandZichVasthoudenAaneenWandtapijt.jpg

Dat terwijl sommige toeschouwers van alles bedenken om maar zicht te krijgen op al die diplomatieke actie. Sommigen moeten zich aan de wandtapijten vasthouden om niet te vallen.


Stoel van Thutmosis in het Met

Afbeelding van de dag van het Metropolitan Museum
was de armleuning van de stoel
van de Egyptische farao Thutmosis.

 photo ArmPanelFromCeremonialChairOfThutmoseIVNewKingdomCa1400ndash1390BCWoodFicusTheodoreMDavisCollection02.jpg

Aan de andere kant toont het paneel Thutmosis terwijl hij
op zijn troon zit. Hij wordt omschreven als de jonge god, Menkheperure.
Hij draagt de rode kroon van Beneden Egypte.
Voor hem is de godin met het leeuwenhoofd te zien, Weret, wiens naam
geschreven staat boven haar hoofd.
Achter de koning is de god Thot te zien (met Ibis-hoofd).
“Heer van Hermopolis, geeft leven en een plaats om te leven aan iedereen”,
zegt Thot, “Ik heb je miljoenen jaren van leven en plaats om te leven gegeven,
verenigd met de eeuwigheid.”
Achter de troon staat te lezen:”Al het leven en rond hem zoals bij Re.”

 photo ArmPanelFromCeremonialChairOfThutmoseIVNewKingdomCa1400ndash1390BCWoodFicusTheodoreMDavisCollection01.jpg

On the other side, the panel depicts the enthroned Thutmose, described as “the young god, Menkheperure,” wearing the red crown of Lower Egypt. In front of him is the lion-headed goddess Weret, whose name is written above her head. Behind the king is the ibis-headed god Thoth “Lord of Hermopolis, giving all life and dominion.” Thoth says, “I have brought you millions of years of life and dominion united with eternity.” Behind the throne is the phrase “All life and dominion around him [like] Re.”

 photo ArmPanelFromCeremonialChairOfThutmoseIVNewKingdomCa1400ndash1390BCWoodFicusTheodoreMDavisCollection01DetailOfThutmosisInChair.jpg

Dalmeyer Volksuniversiteit: De groote Kelk van Antiochië

Photobucket

Dalmeyer Volksuniversiteit, nummer 5 van 1926: De groote Kelk van Antiochië


De “Antioch Chalice,” (Kelk uit Antiochië) eerste helft 6e eeuw
Byzantijns; Gemaakt in Antiochië of Kaper Koraon
(historische plaats in Noord Syrië,
de hedendaagse stad daar heet Kurin)
Zilver, zilververguldsel

Photobucket

In het begin van de twintigste eeuw werd deze kelk
ontdekt (waarschijnlijk ergens tussen 1908 en1910).
Toen werd geclaimd dat deze Kelk gevonden was in Antiochië.
Antiochië is voor de vroegchristelijke gemeenschap
een belangrijke stad.
De stad stond op gelijke hoogte met Rome en Alexandrië
als religieuze plaatsen die je moest zien.
De zilveren binnenkant van de kelk werd toen aangewezen
als de Heilige Graal, de kelk die werd gebruikt door Christus
tijdens het Laatste Avondmaal.
Er bestaan inmiddels wel vier kelken wereldwijd
die deze toeschrijving te beurt vallen.
Aangenomen werd dat de rijk versierde voet, die om de kelk
was aangebracht, kort na de dood van Christus was aangebracht.
De wijnranken met druiventrossen vormen het decor voor vogels
(onder andere een adelaar) en dieren zoals een lam en
een konijn en twaalf menselijke figuren die geschriften vasthouden
en in hoge zetels zitten.

Photobucket

Twee van de menselijke figuren werden aangewezen
als afbeeldingen van Christus.
De andere tien figuren werden geïdentificeerd als tien
van de twaalf apostelen of als klassieke filosofen
zoals de profeten die Christus komst voorspeld hebben
in het Oude Testament.
Door de jaren heen is de aanwijzing van de kelk
als de Heilige Graal komen te vervallen.
Er zijn zelfs vragen gerezen rond de echtheid
van de ouderdom van de kelk.
Algemeen wordt aangenomen dat het om een kelk uit de zesde eeuw
gaat die bedoeld was voor de eucharistie.
Recent is echter vastgesteld dat het om een staande lamp gaat.
Zijn decoratie verwijst naar de uitspraak van Christus:
‘Ik ben het licht van de wereld’
De redenering is dat de lamp onderdeel uitmaakt van de kerkschat
van de Kerk van de Heilige Sergios in Kaper Koroan,
ten zuidoosten van Antiochië.
De parochianen zijn waarschijnlijk naar Antiochië gereisd
om daar de lamp te kopen als een geschenk voor hun kerk.

Photobucket

(Van de web site van het Metropolitan Museum in New York)

Mithuna

Vermoedelijk kwam deze afbeelding in het nieuws in verband met Valentijnsdag.
Toevallig (?) ook een voorwerp uit het Metropolitan Museum.

Loving couple (Mithuna), Eastern Ganga dynasty, 13th century, Orissa, India.

Volgens het museum:

A Hindu temple was often envisioned as the world’s central axis, in the form of a mountain inhabited by a god. The temple itself was therefore worshipped. This was done by circumambulation (walking around the exterior, in this case in a counterclockwise direction) and by viewing its small inner sanctum. The outside of the temple was usually covered with myriad reliefs: some portrayed aspects of the god within or related deities; others represented the mountain’s mythological inhabitants. From early times, iconic representations of deities and holy figures were augmented by auspicious images, such as beautiful women, musicians, and loving couples (mithunas).

Een Hindoetempel werd vaak verbeeld als de centrale as van de wereld. In de vorm van een berg, bewoond door een god. De tempel zelf werd aanbeden. Dit werd gedaan door aan de buitenkant van de tempel, tegen de wijzers van de klok in, in processie rond te gaan en door het heilige der heiligen in de tempel te bekijken. De buitenkant van de tempel was vaak bedekt met een kluwe aan reliefen: sommige verbeelden verschillende aspecten van de godheid of de aan de godheid verwante goden. Andere reliefen verbeelden de goddelijke en mythische bewoners van de berg. Vaak werden de heilige figuren geplaats tussen mooie vrouwen, muzikanten en liefdeskoppels.

Fu Baoshi

Afgelopen week was ik op een ochtend wel erg vroeg in amsterdam.
In plaats van al aan het werk te gaan nam ik de tijd
om een aantal tweets door te nemen.
Een van de tweets ging over Fu Baoshi.
In het Metropolitan Museum in New York is er een tentoonstelling
van het werk van deze in 1965 overleden, Chinese kunstenaar.
Met wat moeite heb ik twee weken kunnen vinden:

Fu Baoshi, Playing the ruan, 1945.

Fu Baoshi, Approaching Yanbian, 1961.

Op de website van het Metropolitan Museum wordt de carriere als volgt beschreven:

Fu Baoshi (1904×961965)

Perhaps the most original figure painter and landscapist of China’s modern period, Fu Baoshi created indelible images celebrating his homeland’s cultural heritage while living through one of the most devastating periods in Chinese history. He was eight years old in 1912 when China’s last imperial dynasty was overthrown and the Chinese Republic was established. He subsequently witnessed the divisive warlord era and Communist rebellion of the 1920s, the Japanese invasion and occupation of eastern China from 1937 to 1945, and the Communist Revolution and establishment of the People’s Republic of China in 1949. Over the last fifteen years of his life, his art reflected China’s political transformation under Mao Zedong. Throughout his career, however, Fu remained one of China’s great individualist masters.

Misschien de meest originele schilder van figuren en landschappen uit China’s moderne tijd. Fu Baoshi maakte onuitwisbare afbeeldingen die de culturele erfenis van zijn geboorteland vierden terwijl hij leefde tijdens een van de meest verwoestende periodes in de Chinese geschiedenis. Hij was 8 jaar oud toen in 1912 de laatste keizerlijke dynastie omver werd geworpen en de Chinese republiek werd gevestigd. Hij was achtereenvolgens getuige van het tijdperk van de warlords die China sterk verdeelde en de Communistische opstand in de jaren ’20. Daarna volgde de invasie door Japan en de bezetting door Japan van Oost China van 1937 – 1945, dan de Communistische Revolutie en de vestiging van de Volksrepubliek China in 1949. Tijdens de laatste 15 jaar van zijn leven reflecteerde zijn werk de politieke transformatie die onder Mao Zedong plaatsvond in China. Door heel zijn carriere bleef Fu Baoshi een van de grote eigenzinnige meesters.