Mijn eigen ‘Teun Hocks’ gemaakt

Posted on april 23, 2019 by Argusvlinder

Toen ik Tweede Paasdag naar de tentoonstelling van het werk
van Teun Hocks ging, werd ik daar (net als iedere andere bezoeker)
uitgenodigd een eigen ‘Teun Hocks’ te maken.
Dat vond ik een leuk idee.

Dit is de opdracht: Stap in de wereld van Teun Hocks! Ik was alleen dus maak ik gebruik van de timer op mijn telefoon. Ik deed de jas aan en ging op het ‘podium’ staan. Precies, of ongeveer precies, als op het werk ‘Zonder titel’ uit 1989.

Dit is het podium. Compleet met een koffer die lijkt op een vraagteken. Belichting is aanwezig, dus ik kan beginnen.

Eerste poging. Net als op veel van de werken van Hocks is ‘het mannetje’ het onderwerp van het werk. Maar de persoonlijkheid van het individu die het mannetje ‘speelt’ is niet van belang. Vaak kijkt hij ook niet naar de toeschouwer.

Volgens een andere bezoeker moet het etiket dat aan de koffer hangt zichtbaar zijn. Daarom poging twee. Maar de houding bevalt me niet.

Op het werk van Hocks is inderdaad een soort etiket op de koffer te zien. Maar de houding vind ik belangrijker dan het etiket. Poging 3. De gedeeltelijke ‘onthoofding’ vind ik niet zo geslaagd. Het werk van Hocks straalt een gelatenheid uit die ik niet terug zie. Past misschien ook niet zo bij me. Eens iets anders proberen.

Dit werkt beter voor mij. De wijzende hand, de gebogen arm met de koffer. Poging 4. Bij Hocks stopt hier het werk niet. Dit is zijn tussenstop. Na het afdrukken van de foto gaat hij die vaak nog bewerken.

Verboden te voeren

Posted on april 23, 2019 by Argusvlinder

In het Valkenberg staan al weer een tijd borden om de
bezoekers te waarschuwen de dieren toch vooral niet te voeren.
Een goed idee want er zitten soms wel heel veel kippen en ganzen.
Natuurlijk zijn de kuikentjes erg leuk maar ze worden groot,
hebben steeds meer voer nodig en soms verandert
het park in een groot toilet.

Maar het bord roept allerlei reacties op.
De antifascistische leus is nog maar kort geleden verwijderd.
Nu tekent iemand verzet aan met een sticker van een koolmees.

Wat de koolmees ons precies vertelt weet ik niet maar hij zit op een leuke plaats.

Intussen in het reparatie-atelier

Posted on april 22, 2019 by Argusvlinder

Door de nieuwe badkamer en toilet zijn al onze souvenirs
van hun plaats geweest en sinds gisteren zijn ze weer terug.
Niet allemaal. Want een paar weken geleden viel er al
een aardewerk theekommetje uit India (1995).
Het viel in scherven uiteen.

Bij het terugzetten vielen twee metalen beeldjes, ook uit India.
Uit Orissa om precies te zijn. Nu die gaan niet kapot.
Maar een aardewerkbeeldje viel daardoor.
Armen gebroken, het hoofd eraf, enz.

Direct na de val hebben we deze stukken verzameld. Een stuk ontbreekt hier nog. Dat vonden we even later. Het is een beeldje van een vrouw die een soort jute zak op haar hoofd draagt. Die zak houdt ze vast met beide handen.

De stukken heb ik meegenomen naar mijn werkplaats om te zien of ik de delen weer aan elkaar kan lijmen.

Eerst de vingers terug aan de hand gezet.

Zo zal deze legpuzzel in elkaar gezet moeten worden.

Het hoofd staat weer terug op de romp.

De voet (rechts) is al veel langer geleden een keer gesneuveld. Maar het beeldje kan nog prima staan.

Er ontbreekt nog een arm.

Gelukkig zijn het allemaal breuken waarbij het aardewerk niet verpulverd is. Daarom laat het zich vrij eenvoudig in elkaar zetten.

Ook de duim zit er weer aan.

Nu goed laten drogen. Later vandaag ga ik even kijken of het beeldje weer mee naar huis kan.

Het is een vreemde activiteit op een Eerste Paasdag waarop
bijna 300 doden vielen in Sri Lanka en vele gewonden
door bomaanslagen op kerken en hotels.

Paasbloemen

Posted on april 22, 2019 by Argusvlinder

Witte rozen, witte gerbera’s en rode pioenrozen.

Tulpen, als op een zeventiende-eeuws schilderij.

Goede Paasdagen toegewenst.Zeker nu.

Houtdruk

Posted on april 22, 2019 by Argusvlinder

De vorige keer liet ik zien dat ik weer een houtsnede
had gemaakt. Maar toen was er geen tijd om hem af
te drukken. Bovendien was het werken met acryl niet altijd
een succes. Tijds voor iets anders.

Deze keer heb ik een zwarte drukinkt gebruikt. Die laat zich goed aanbrengen op het hout. Hopelijk krijg ik daar mooie afdrukken mee.

De eerste poging. Volgens mij moet dat beter kunnen.

Haaks hout. Zoals je kunt zien heb ik een houtsnede die ik al eerder een keer maakte ook nu weer ingezet. Dit is zoals ik de afdrukken graag zie.

Paalwoning. Zoals altijd heb ik ook nog een paar afdrukken gemaakt van de glasplaat. Deze monoprints laat ik later nog wel zien.

Nubië: land van de zwarte farao’s

Posted on april 21, 2019 by Argusvlinder

De tentoonstelling bestaat uit drie delen, drie periodes.
Kerma, Napata en Meroë
Nubië was een groot en machtig land in Oost Afrika, ten zuiden van Egypte.
Vandaag heet het land dat daar georganiseerd is: Soedan.

Wil je er meer over weten dan is een bezoek aan het Drents Museum
een goed idee. De reis naar Assen is het dubbel en dwars waard.
De voorwerpen die mij aanspraken heb ik gefotografeerd.

Decoratie in de vorm van een schorpioen, Kerma-periode, 1700 – 1550 voor Chr., Kerma, faience.

Gordel met hanger van geglazuurd kwarts, Kerma-periode, 1700 – 1550 voor Chr., Kerma, geglazuurd kwarts en faience.

Halssnoer met ronde kralen, Kerma-periode, 1700 – 1550 voor Chr., Kerma, carneool.

Wikipedia:

Carneool is een vlees- tot bruinrode, doorschijnende tot ondoorzichtige chalcedoonvariëteit. Het behoort tot de kwartsen. Het element dat de rode kleur veroorzaakt, is ijzer dat in kleine onzuiverheden in het mineraal zit. Door verhitting kan de kleur verdiepen. Carneool is genoemd naar het Latijnse caro, dat “vlees” betekent. De oude Nederlandse naam is kornalijn.

Hoofd van Egyptisch standbeeld, Egyptisch, 1784 – 1668 voor Chr., Kerma, granodioriet.

Vrij naar Wikipedia:

Het stollingsgesteente granodioriet is een diepte- en ganggesteente met tussen de 63 en 68% silica. Het wordt gevormd in de kern en de magma-gangen van vulkanen.

Rantsoenmunten voor soldaten, Egyptisch, 1844 – 1897 voor Chr., Uronarti Fort, hout.

Deze munt is zo groot als een ontbijtbord.
Zo iets had ik nog nooit eerder gezien.
Ik had ook nog nooit van het begrip ‘Rantsoenmunt’ gehoord of gelezen.
Prachtig.

Uronarti Fort is een fort dat door de Egyptenaren is aangelegd bij
hun kolonisatie van Nubië. Er zijn een reeks van dergelijke forten
bekend. Een aantal van hen staan nu onder water (Nassermeer).
Uronarti Fort niet.

Hoofd van een gevangene, Kerma-periode, 1700 – 1550 voor Chr., Kerma, faience.

Beeldje van een nijlpaard, Egyptisch, 1991 – 1640 voor Chr., Kerma, faience.

Bij het zien van dergelijke beeldjes verwonder ik me steeds weer.
De beeldjes zijn klein, haast lieflijk terwijl nijlpaarden
zulke enorme beesten zijn. Groot, enorm groot en voor mensen gevaarlijk.
Er is een dwergvariant maar of die door de Egyptenaren worden uitgebeeld?

Wikipedia:

Er gaat een Afrikaanse legende over waarom het nijlpaard geen haar heeft: “Lang geleden zou het dier prachtig haar hebben gehad. Het was hier zo trots op, dat het ging opscheppen tegen de haas, en vertelde de haas dat die maar lelijk haar had. De haas werd kwaad, en stak terwijl het nijlpaard lag te slapen zijn haar in brand. Sindsdien is het nijlpaard kaal, en het schaamt zich nu zo voor zijn lijf, dat het onder water is gaan leven.”

Menat, Egyptisch, 1390 – 1352 voor Chr., Semna, brons.

Hoofd van Koningin Tiye (Teye), Egyptisch, 1390 – 1352 voor Chr., Dongola, peridotiet.

Wikipedia
(Gelukkig steun ik Wikipedia financieel en kan dus onbezwaard naar hun verwijzen):

Peridotiet is een grof kristallijn ultramafisch gesteente met hoge dichtheid dat hoofdzakelijk bestaat uit de mineralen olivijn en twee pyroxenen. Het is een mantelgesteente en bevat per definitie minder dan 48% silica. Verder is het rijk aan ijzer en magnesium.

Sfinx, Meroïtische-periode, 50 – 300 na Chr., Gebel Barkal, granodioriet.

Details van dit voorwerp kon ik niet vinden. Ook niet in het boek dat bij de tentoonstelling verscheen. Aardewerk met afbeelding van krokodillen en wijnranken.

Halssnoer, Meroïtische-periode, 270 voor Chr. – 320 na Chr., Meroë, goud en carneool.

Koninklijke voetensteun met afbeeldingen van gevangenen, Meroïtische-periode, 270 voor Chr. – 320 na Chr., Gebel Barkal.

Decoratie in de vorm van vastgebonden gevangenen, Meroïtische-periode, 1 – 100 na Chr., Gebel Barkal, brons.

Offertafel van Prins Tedeken, Meroïtische-periode, 200 – 100 voor Chr., Meroë, graniet. De twee goden op deze tafel zijn Nebthet en Anubis. Ik vind de tafel er uit zien als een mozaïek maar dat is helemaal niet het geval. De afbeelding is gegraveerd in het graniet.

Halssnoer met ramskoppen, Meroïtische-periode, 270 – 50 voor Chr., Meroë, goud en carneool. Die kleine carneolen kraaltjes, schitterend. De sieraden op de tentoonstelling zijn verbluffend!

Offertafel van Koning Piye, Napata-periode 743 – 712 voor Chr., El-Koerroe, verguld brons. Voor mij weer een eerste. Het is de eerste keer dat ik een driedimensionale offertafel zie. Je ziet ze vaak op afbeeldingen op steles of op wanden. Maar een echt driedimensionaal voorbeeld heb ik niet eerder gezien.

Shabti’s van Koning Taharqa en Koning Senkamanisken, Napata-periode, 690 – 664 en 643 – 623 voor Chr., Noeri, travertijn, magnesiet, serpentiniet en faience

Hoofd van een canopische vaas, Napata-periode, 690 – 664 voor Chr., Noeri, travertijn. Canopen vazen komen steeds in sets van 4 voor. De deksels zijn dan afbeeldingen van Imsety, Duamutef, Qebehsenuef en Hapi (baviaan). Deze vaas hoorde bij Atakhabasken, vrouw van Taharqa.

Detail van de stele van koning Aspelta. Je ziet hier de koning zelf in aanbidding.

Stele van Koning Aspelta, Napata-periode 593 – 568 voor Chr., Noeri, porfier.

Wikipedia:

Porfier (ook wel: porfirisch gesteente) is een stollingsgesteente met een typische textuur van relatief grote fenocrysten in een grondmassa van kleinere kristallen. Deze textuur wordt een porfirische textuur genoemd.

Porfirische texturen kunnen afanitisch (microscopisch) of faneritisch (macroscopisch) zijn, waarbij respectievelijk de kristallen in de grondmassa niet te onderscheiden zijn (zoals bij basalt) en de kristallen wel nog te zien zijn met het blote oog (zoals bij graniet).

Dodenmasker van Koningin Malakaye, Napata-periode, 664 – 653 voor Chr., Noeri, verguld zilver. Ik was er niet zeker van of ik de gelige kleur vastgelegd kreeg op de foto. Vandaar dat ik meerdere pogingen heb gedaan.

Nog een eerste keer. Dit is de eerste keer dat ik ‘bouwoffers’ zie. Bouwoffers van Koning Anlamani, Napate-periode, 623 – 593 voor Chr., Noeri, faience, lapis lazuli, amazoniet, travertijn, kwarts, goud, lood, zilver en brons.

Paardensieraden van Sjabatka, Napata-periode, 712 – 698 voor Chr., El-Koerroe, brons, faience en kauri-schelpen.

Borstsieraad in de vorm van een altaar, Napata-periode, 743 – 712 voor Chr., El-Koerroe, faience.

Kraag, Napata-periode, 712 – 698 voor Chr., El-Koerroe, elektrum.

Wikipedia (vandaag veel onbekende mineralen en gesteentes):

Elektrum is een in de natuur voorkomende legering van goud en zilver met sporen van koper en andere metalen. Afhankelijk van de verhoudingen van goud en zilver kan de kleur variëren van bleek tot helder geel. De legering werd onder andere gebruikt om bekers en munten te maken, bijvoorbeeld in het oude Griekenland.

Standbeeld van Koning Senkamanisken, Napata-periode, 643 – 623 voor Chr., Gebel Barkal, graniet-gneis.

Nou, het kostte even wat tijd om de foto’s op mijn blog te krijgen.
In het echt zijn de voorwerpen nog mooier en beter te bekijken.
De tentoonstelling ‘Nubië: land van de zwarte farao’s’ is echt de moeite waard.
Een kans als deze doet zich niet zo vaak voor.

Nog een nieuwe houtsnede

Posted on april 20, 2019 by Argusvlinder

Ik ben aan een derde houtsnede begonnen.
Net als de vorige keer is het thema: nerven.

Ik heb een pallet klein gezaagd.
Daar komen korte stukken hout af. Zacht hout.
Waarschijnlijk dennenhout. Als ik het zaag ruikt het soms
alsof je in een dennenbos loopt.

Omdat het hout zo zacht is schiet je makkelijk uit. Aan de andere kant de zachte delen laten zich eenvoudig wegsnijden met een guts. Hier zijn de eerste drie kleine stukjes al weggesneden en er ging direct al iets ‘mis’.

Op maat gezaagd, volledig uitgesneden en geschuurd. Gereed om morgen te testen.

Over een houtsnede gesproken. Dit werk zag ik in een tuin in Assen. Er stond een bord bij over motorzaagkunst. Zoek maar eens op internet. Dat is even iets anders.

Nubië, land van de zwarte farao’s

Posted on april 19, 2019 by Argusvlinder

Vandaag was ik in Assen voor deze tentoonstelling: Nubië, land van de zwarte farao’s. In het Drents Museum.

Maar mijn blog van vandaag gaat niet zozeer over de tentoonstelling,
die de moeite waard is, maar over een boek. Een boek dat is de museumwinkel
lag en waarvan ik eerder al eens een recensie las.

De reis van Breda naar Assen is wel een heuvel:
drie uur met de trein heen (als er geen verdachte tassen stonden) en
drie uur met de trein terug (als er geen trein stuk ging).
Maar dat was allemaal wel het geval. Dus ga maar uit van 7 tot 8 uur reizen.

Maar de tentoonstelling maakt veel goed.
Anders wel het boek: Unearthing Ancient Nubia.
Het boek is een selectie van de foto’s die gemaakt zijn tijdens de
Amerikaanse expedities, begin twintigste eeuw.
Die stonden onder leiding van George Andrew Reisner.
De expeditie werd uitgevoerd voor Harvard University en de
Boston Museum of Fine Arts.

Wat mij zo trok aan het boek is dat de foto’s gemaakt zijn door
vooral Egyptenaren. Mensen met ervaring met dergelijk werk maar
voor wie Nubië net zo bijzonder was als voor Amerikanen.

Dit is de foto op de omslag van Unearthing Ancient Nubia, Lawrence M. Berman. Maar de foto is gemaakt door Mohammedani Ibrahim Ibrahim in Kerma: Statue of Lady Sennuwy emerging. De foto werd gemaakt op 16 december 1916. Het beeld is een zittende figuur, maar dat kon men hier nog niet zien. Wat je hier ziet is werkelijk het topje van de ijsberg.

Als ik de gegevens mag geloven is dit namelijk het bovenste stukje
van het beeld wat zich nu in Boston bevindt:

Dit beeld van meer dan 1300 kilo, met pallet meer dan 1,5 meter hoog. Misschien is het niet hetzelfde beeld maar dan hebben ze een beetje zitten goochelen met het identificatienummer van het beeld. Wat vreemd is dat de foto gemaakt is op 16 december 1916 (volgens het boek) maar dat het Boston Museum of Fine Arts als ‘Accession date’ (aanwinst) 2 July 1914 opgeeft op hun website. Het goede nieuws is: als het niet hetzelfde beeld is, stelt het wel dezelfde persoon voor.

Het boek bevat erg mooie foto’s die een heel goed beeld geven
onder welke omstandigheden de opgravingen plaats vonden.
Ik heb in de trein al kunnen genieten.

Dit is de stofomslag van het boek.

Wik je nog wat meer over dit boek weten, kijk dan eens op deze weblog.

Na de waterval: het dorp bij de rivier en de tempel

Posted on april 18, 2019 by Argusvlinder

Toen we in Cambodja de grens overgingen naar Laos
was een grote waterval in de rivier de Mekong
de eerste attractie: Khonephapheng Waterfall

Vanuit de plaats van de waterval werd de route vervolgd en
werden we naar ons hotel gebracht in de buurt van de tempel
Wat Phou, een World Heritage site.
Maar deze dag is daar geen tijd voor.
Vandaag genieten we van de reis, de rivier en het dorp.
Het verblijf in het dorp was fantastisch.
Het drukste moment van de dag is als de kinderen van school,
te voet of op de fiets naar huis gaan.
Vooral de avonden zijn prachtig, het koelt langzaam af,
het wordt er echt donker, het eten is goed en het is rustig.
Maar eerst moeten we nog de rivier over.

Dit is de plaats waar we met een boot de Mekong gaan oversteken. Het dorp waar we gaan verblijven ligt aan de andere kant van de rivier. Wat verder naar links ligt Wat Phou tegen de berghelling. Dat is van hier nog niet te zien.

Het zicht de andere kant op (het noorden). Die bergrug heeft waarschijnlijk het gebruik van het land bepaald. Wie woont waar, Waar begint Laos, waar Cambodja.

De Mekong is echt een enorme rivier.

Veer over de rivier. Wij zijn dus al aan de overkant aangekomen.

De dorpsgrenzen zijn ons niet helemaal duidelijk. De naam van het dorp ook niet.

De schaduwen van de tempel en stupa’s op de dorpsweg.

Vlak bij een school staat deze Boeddha.

Nieuwsgierige kinderen komen dan natuurlijk ook kijken.

Bij een tempel staat vaak ook een beltoren. We wandelen wat voor het avondeten. Se zon zakt snel maar dat geeft mooi licht.

Dit is de tempel zelf.

Nog een stupa. We zullen er nog veel zien.

Nog een waterval: Laos, Khonephapheng Waterfall

Posted on april 17, 2019 by Argusvlinder

Op de laatste dag in Banlung, bezochten we
als laatste attractie een waterval.
De dag erop gingen we eenst met de auto, dan een klein stuk te voet
van grenspost naar grenspost, van Cambodja naar Laos.
De eerste attractie daar was ook een waterval: Khonephapheng waterval.

Het karakter van die waterval is compleet anders dan die in Cambodja. In Laos ligt de waterval in de rivier de Mekong. Een enorme rivier. De waterval is dan ook erg breed. Aan de oever van de Mekong zijn voorzieningen voor bezoekers compleet met een restaurant en uitkijkpunten.

De eerste beelden zijn van de bovenkant.

Dan krijg je zicht op het vallende water.

Khone Pha Pheng Waterfall.
Being the largest cascade in southeast Asia,
Khone Pha Pheng offers impressive views on its up to 15 meter high and 1 kilometer wide rock formation, forcing the usually calm flow of the Mekong to roar through its narrow gorges and forming a natural obstacle for shipping.

Wikipedia beschrijft het ook. De waterval is breed (1 km) en is de reden
waarom de Mekong rivier, zo’n belangrijke scheepvaartroute,
niet helemaal tot in China bevaren kan worden.

Wij hebben rustig buiten, bij het restaurant gegeten. Wennen aan de taal en het geld van Laos. Rustig aan doen. De komende dagen worden vanzelf weer druk. Er zaten veel grote mieren. Kleine tafels hadden ze niet. Veel ronde, grote tafels voor grote families.

Experiment

Posted on april 16, 2019 by Argusvlinder

Dat wordt de naam van het boek: Experiment.
Afgelopen zondag ben ik weer verder gegaan met het experimenteren
met verf en houtdruk. Deze keer in combinatie met een gelli plate.
Het idee is om eerst verf aan te brengen op de gelli plate
en dan de houtsnede te gebruiken om de structuur
op de gelli plate aan te brengen.
Het boekbindlinnen dat ik ga gebruiken voor de band van mijn boek
heb ik voorzien van een afbeelding door gebruik te maken van
een gelli plate en die niet helemaal vol verf te zetten.
Zou dat idee ook werken met de houtsnede?

Links de houtsnede die ik wil gebruiken, rechts de gelli plate met verf.

Nadat ik de houtsnede even op de gelli plate heb gedrukt, druk ik hier de gelli plate af op papier. Het formaat is geen toeval. Ook de positie van de afdruk op het papier is bewust. Het papier is veel groter dan ik kan gebruiken voor mijn boekje. Dus moet ik straks de mogelijkheid hebben het papier op een interessante manier te snijden. Interessant voor de afbeelding. Maar je ziet hier al dat niet veel van de structuur van de houtsnede door is gekomen op de gelli plate. Andere route dus.

Meer verf en de houtsnede een beetje bevochtigd. Ik krijg de indruk dat de verf die al een aantal jaren oud is, te oud is, te droog.

De resultaten worden interessanter.

Voor het geval dat niet duidelijk is hoe ik probeer de structuur van de met guts bewerkte houtblok over te brengen op de gelli plate: hier zie je nog net de gelli plate onderop liggen. Daar is verf op aangebracht met een roller. Daar druk ik dan de houtsnede op. Vervolgens gebruik je de gelli plate om afdrukken te maken. Een of meerdere.

Soms ben ik blij met het resultaat. Je ziet hier ook dat ik de tweede houtsnede ben gaan gebruiken.

Even terug naar iets dat bijna altijd lukt: een touwtje op het papier en dan de afdruk daarover heen maken.

Het resultaat.

Hout komt van een boom. In mijn geval een stukje karton dat als sjabloon dienst doet.

Letters voor foliedruk even gebruikt voor afdrukken met acrylverf. Het is een experiment.

Kaarten uit Berlijn

Posted on april 15, 2019 by Argusvlinder

In een korte tijd heb ik twee prachtig gemaakte boeken gekocht
van marge drukkers/marge uitgevers.
Het eerste wat ik hier wil voorstellen is werkelijk
ontzettend knap gemaakt.

Jan van Oudshoorn, Kaarten uit Berlijn. Bezorgd door en voorzien van een nawoord van Jan Paul Hinrichs. De uitgave is van de Statenhofpers. Het boek heeft een heel zacht aanvoelende kartonnen band met een prachtige stempel. Zie voor meer details het colofon dat ik hieronder overneem.

Het is een uitgave van een serie briefkaarten die een literaire schrijver
verstuurde vanuit Berlijn naar een familielid in Den Haag.
De schrijver is de bij mij totaal onbekende Jan van Oudshoorn,
pseudoniem van Jan Koos Feijlbrief.

De briefkaarten zijn in facsimile opgenomen in het boek.
Zowel de voor- als achterkant kun je bewonderen.
Iedere kaart kun je individueel uit het boek nemen.
Je kunt de afbeelding op de voorkant bekijken maar ook de vaak
beschreven achterkant, de postzegels, de stempels, alles.

Hier zie dat op de linker pagina de tekst staat afgedrukt die afkomstig is van de kaarten rechts. Deze kaarten kun je uit het boek nemen en aan beide kanten bewonderen. Vooral de kaarten met gebouwen in de Duitse hoofdstad geven een beeld van hoe prachtig Berlijn was voor de Tweede Wereldoorlog.

De extra dikte die in de pagina’s ontstaat door de kaarten die er in opgenomen zijn, is prachtig in de rug opgevangen. Daarom dat je aan de zijkanten de extra ruimte tussen de pagina’s goed kunt zien terwijl de vorm van het boek perfect is. Indrukwekkend.

Er zijn niet zo veel exemplaren gemaakt dus laat deze kans niet
aan u voorbij gaan. Normaal maak ik op mijn blog geen reclame
maar dit is wel heel bijzonder.

In het colofon vind je de volgende informatie:

Kaarten uit Berlijn van J. van Oudshoorn werd bezorgd en van een nawoord voorzien door Jan Paul Hinrichs. Het boek bevat de teksten van 38 door Van Oudshoorn tussen 1921 en 1929 uit Berlijn verstuurde ansichtkaarten. De kaarten zelf zijn in facsimile separaat bijgevoegd. Het werd gezet uit de Monotype Bembo Book Pro door zetterij Chang Chi Lan-Ying en op Magnani Pescia Editions gedrukt door offsetdrukkerij Jan de Jong. Typografie en vormgeving waren in handen van Jaap Schipper en Christianne Duchateau. Het bandstempel werd ontworpen door Peter Muller. Boekbinderij van Waarden te Zaandam bond 60 Arabisch genummerde exemplaren in een halflinnen band. Frans den Breejen bond met de hand 15 Romeins genummerde luxe boeken in kalfsleer. Het boek verscheen in het najaar van 2018 en is een uitgave van de Statenhofpers te ‘s-Gravenhage.

Onnodig te zeggen dat mijn versie uit de serie van 60 komt.

Gelezen: Wahibre-em-achet en andere Grieken

Posted on april 14, 2019 by Argusvlinder

Jona Lendering, Wahibre-em-achet en andere Grieken. Landverhuizers in de oudheid. Dit heldere boekje is uitgegeven ter gelegenheid van de ‘Week van de Klassieken’. In tegenstelling tot andere boekjes die uitgegeven worden bij een ‘week’ een heel geslaagd boekje.

Lees je met enige regelmaat de weblog van Jona Lendering, dan
komen het onderwerp van het boekje, de vele sprekende voorbeelden
en de conclusies niet echt als een verrassing.
Maar het boekje zet een aantal dingen eens op een rij, het zet
de deur open, voor leken zoals ik, naar de nieuwste ontwikkelingen
in het vakgebied oudheidkunde.
Dat DNA- en isotopenonderzoek samengaan met het onderzoeken van
en museumvoorwerpen en oude teksten en dat dit verschuivingen
mee gaat brengen in het huidige beeld van de oudheid,
is verrassend.
‘Oudheidkunde’ laat misschien een wat stoffige indruk achter,
dat doet het boekje van Lendering juist niet.
De wetenschap heeft 1 heel groot probleem: er is altijd
te weinig informatie. Dat leidt ertoe dat je op z’n best
een reconstructie kunt maken van het verleden waarbij
aannames (al dan niet uitgesproken) een grote rol spelen.

Maar het boekje spreekt het best zelf (pagina 50):

Er is een hypothese die alle puzzelstukjes verklaart: interne spanningen tussen enerzijds een onderklasse (al dan niet van nomadische afkomst) die een vroege vorm van Dorisch sprak maar niet kon schrijven, en anderzijds een elite in de burchten die wel schreef, maar in de loop van de dertiende en twaalfde eeuw door geweld de controle over de burchten verloor. Toen de Grieken later opnieuw begonnen te schrijven, deden ook de afstammelingen van de oude onderklasse daaraan mee, zodat het lijkt alsof er een dialect bij is gekomen terwijl in feite alleen maar een nieuwe groep deel is gaan nemen aan de schrijfcultuur.

Bovenstaande tekst is misschien een beetje uit zijn context gehaald maar laat
duidelijk zijn dat het boekje niet altijd heel eenvoudig is, maar wel logisch.

Nog twee stukjes (pagina 57-58):

Het sjabloon waarmee mensen in de Oudheid vertelden over migratie, illustreert dat ze het niet vreemd vonden als een volk voor hongersnood of oorlogsgeweld wegvluchtte. Ze keken er evenmin van op dat in een bepaald gebied meer dan één etnische groep verbleef. Nu de archeologie is verrijkt met DNA- en isotopenonderzoek, blijkt migratie normaler dan verwacht. De verplaatsing van de Romeinse legionairs (of een functionaris als Wahibre-em-achet) was niet uitzonderlijk. Nomadisme was in de Oudheid een gebruikelijke levenswijze: boeren konden hun vaste woonplaats opgeven om met kuddes op pad te gaan, en omgekeerd konden nomaden sedentair worden. Kortom, de mensen waren destijds heel mobiel. En ze wisten het: in het antieke wereldbeeld stamden iedereen af van landverhuizers, en de antieke talen kenden dan ook geen woorden die geheel met ons begrip “migratie” overeenkomen.

De vorige alinea is een samenvatting van dit boekje, maar eigenlijk wordt het hier pas interessant. De antieke manier van denken – iedereen stamt af van allochtonen – is immers nogal anders dan die in de huidige samenleving, waarin iedereen een vaste woon- en verblijfplaats heeft en een landverhuizer geldt als afwijkend. Het is lastig een hedendaagse Vergilius aan te wijzen die bootvluchtelingen presenteert als degenen die beschaving komen brengen.

Het contrast tussen toen en nu is verrassend.

Dan het laatste stukje;

Dat laat onverlet dat het tevens zinvol is te begrijpen dat de hedendaagse, westerse visie op migratie precies dat is: een hedendaagse, westerse visie. Je kunt ook op een andere manier over migratie denken – of er geheel niet over denken – en de confrontatie daarmee helpt je scherper te zien dat jouw visie plaats- en tijdsgebonden is. Wat uiteraard niet wil zeggen dat ze onjuist is. Onze visie is immers die van een (post)industriële, bureaucratische samenleving en niet die van een agrarische samenleving zonder groot staatsapparaat. Seizoensmigratie maakte plaats voor arbeiderswijken en maakt nu plaats voor een samenleving vol flexwerkplekken.

Kortom het boekje is super actueel en relevant.
Voor 2,99 Euro kun je het niet laten liggen zou ik zeggen.
Voor de gelegenheid heb ik er nog een ander boek bij gekocht.
Dat heb ik nog niet gelezen maar de ondertitel alleen al:

Marcel Hulspas, Uit de diepten van de hel –
Keizers, bisschoppen, ketters, het verval van het christendom en de opkomst van de islam.

Nog een experiment met houtdruk / houtstempel

Posted on april 13, 2019 by Argusvlinder

Vandaag nog een keer bezig geweest met
het afdrukken met grove houtsnedes gemaakt in pallethout.
Dat is niet het beste hout.
Veel te zacht. Heel gedetailleerd werken is erg moeilijk.
Maar gewoon om te experimenteren.
De foto’s zijn een beetje in een vreemde volgorde gemaakt.
De eerste foto is het ‘leegrollen’ van de roller.
Toen was ik dus klaar en heb ik het door het hout gevormde patroon
in de verf, die nog op de roller zit, gebruikt om een
soort van ‘behang’ te rollen.

Het grappige is dat nadat de roller 1 keer volledig rond gedraaid heeft, er voor de tweede omwenteling van de rol minder verf over is. Zo ook voor de 3e en 4de omwenteling. Dat zie je hier terug in de twee banen met in totaal 4 delen.

Vervolgens heb ik de resten verf op de glasplaat zachtjes afgedrukt op krantenpapier. De eerste monoprint van de dag.

Toen heb ik met een soort grote spijker wat op de glasplaat gekrast. Niet echt een tekening. Meer een paar strepen. Toen de glasplaat weer afgedrukt op krantenpapier. Het papier heb ik bovenop de plaat gelegd en dat toen met een schone roller gerold.

Ik had wat resten papier liggen. Papiergewicht 200 gram. In vier kleuren. Die vellen papier zijn gebruikt bij de pop-up kaart maar er was een stuk over gebleven. Die heb ik vandaag gebruikt. Het hout en het papier zijn niet in de pers geweest. Ik heb de blokken met de hand aangeduwd. Een soort van stempelen.

Daarbij heb ik de twee houtblokken die ik tot nu toe voorbereid heb, beide op ieder stuk papier gebruikt.

Dat ik hier nog iets moet doen voor ik ze kan gebruiken in het boek dat ik in mijn hoofd heb is duidelijk.

De kleuren spreken mer wel aan.

Nadat ik de eerdere twee monoprints had gemaakt zat er nog een beetje verf op het glas. Dat zit nu op dit stuk krantenpapier.

Een boek achter glas

Posted on april 12, 2019 by Argusvlinder

Eenmaal terug in het hotel (Terre Rouge) in Banlung
heb ik het boek van palmbladeren dat boven het bed hing
even meegenomen naar de buitendouche.
Daar was het beste licht om er een foto van te maken.

De palmbladeren (?) in een schilderijlijst hingen in de hotelkamer. Hoe oud het is weet ik niet. Ik ben ook helemaal geen kenner van dit soort boeken maar interessant is het wel.

Even een paar details.
Let op de gaatjes waaromheen een vierkant niet beschreven is.
Waarschijnlijk zijn dat plaatsen waar een touwtje de bladeren bij elkaar hield.
Het schrift is ook leuk om te zien.

Banlung met mieren

Posted on april 11, 2019 by Argusvlinder

Op doortocht van Cambodja naar Laos doen we Banlung aan.
Deze centrale stad ligt in Noord Cambodja.
Het is een mooie streek en om eens niet de hele dag
naar tempels te kijken gaan we een dag op excursie.
Op die dag doen we meerdere dorpen/gemeenschappen
van minderheden aan.
Maar de nadruk ligt op ontspanning: auto, boot, rivier
en vandaag als afsluiter een waterval.

Op een begroeide zandplaat in de rivier hebben we lunch. Op dat moment zijn we de enige bezoekers. Alhoewel….

Deze mieren woonden er, denk ik. Kijk maar eens goed. er staan er ten minste twee op.

Dan weer verder met de boot. Heerlijk rustig.

We gaan op bezoek bij een Chinese gemeenschap, specifiek bij een gezin. Daar hangen in hun huis deze trouwfoto’s. Die stijl is heel herkenbaar en heel gewoon in China.

De productie van hekken.

Bij weer een ander gezin eet ik dit gefrituurde hapje. Erg lekker met munt.

De waterval.

We kwamen aan daar waar het water omlaag valt. Om dan naar beneden te lopen liep je voor een stuk onder de waterval door.

Dit is het beeld van boven af.

In de ochtendzon, op een glazen tafel, was de pop-up kaart ook mooi.

Posted on april 11, 2019 by Argusvlinder

De later toegevoegde bladeren en stengel van het groene marmerpapier zijn nu goed te zien.

Zelf pop-up kaart maken

Posted on april 10, 2019 by Argusvlinder

Met boekdrukkunst of boekbinden heeft het misschien
niet heel veel te maken maar ik wilde graag iets
heel anders doen. Vooral wil ik begrijpen hoe die
pop-ups werken.
Op de site van Peter Dahmen vond ik de sjablonen en een
bijbehorende instructiefilm om een pop-up kaart te maken
met een bloem.
Gekleurd papier van 200 gram had ik nog liggen.

Plus een omslag die ik zelf heb gedrukt met houten letters in vele kleuren. Dus de kaart kost me geen extra papier.

De video had ik een paar weken geleden een keer gezien. Ik herinnerde me hem vaag. Ik ben gewoon begonnen en heb het sjabloon van de buitenste bloemcirkel als eerste gesneden. Peter Dahmen knipt alles met de schaar. Maar de schaar die ik heb is daar niet geschikt voor.

Zo heb ik de eerste drie cirkels gereed. Nog wel zonder de bloemblaadjes. Op de video doet hij dat in 1 keer. Is denk ik ook beter. Maar ik zie graag tussentijds resultaat.

Nu met de binnenste cirkel.

Vervolgens heb ik de bloemblaadjes toegevoegd.

Dit zijn de vier onderdelen.

Dit is dan het resultaat. Hierna heb ik nog een steel geknipt uit een stuk marmerpapier (hetzelfde als het papier voor de blaadjes op de achtergrond). De steek, net als de bloem zit in de rug van de kaart. Het dikste punt gier zijn 12 vellen van 200 gram. Daar moet je wel rekening mee houden als je dit in een boek(je) wilt verwerken. Ik vind het best leuk.

De volgende keer eens iets ingewikkelders maken.

Voorouderverering in de buurt van Banlung, Cambodja

Posted on april 9, 2019 by Argusvlinder

Volgens Wikipedia:

Voorouderverering is een systeem van rituelen en aanroeping van overleden verwanten. Voorouderverering is gebaseerd op de overtuiging dat de geesten van de doden in de natuurlijke wereld blijven bestaan en de bevoegdheid hebben om het lot van het leven te beïnvloeden.

Na een auto- en boottocht vanuit Banlung in Cambodja
bezochten we een dorp van een minderheid.
Die zijn er een aantal. Zo bezoeken we later nog
een gemeenschap met Chinezen die in Cambodja leven
omdat ze eerder gevlucht zijn voor oorlogsgeweld.
We bezoeken eerst een houtzagerij waar we zien hoe men er
kisten maakt die overledenen kunnen bevatten.
Vervolgens gaan we naar een schooltje.
Op dat moment leeg, het was warm en alle kinderen
zaten in of bij de rivier.

De gids geeft een demonstratie van hoe het onderwijs in zijn werk gaat.

Aan de muur hangen allerlei borden die de kinderen verschillende dingen uitleggen. Hier bijvoorbeeld hoe je in verschillende situaties een begroeting uitvoert. Simpel gezegd: hoe eerbiedwaardiger het personage is dat je begroet, hoe hoger je, je handen houdt. Zo was er ook een bord dat uitlegde op welke dag je welke kleur gewaad dient te dragen als vrouw.

Een gemeenschapsvoorziening.

Daarna bezoeken we een soort grafveld. Ik vind het moeilijk om er iets over te zeggen omdat we met voorouderverering niet zo veel te maken hebben in het westen.

Een graf is een klein, meestal met hout ommuurd gebied. Vaak staan aan de buitenkant van de muren menselijke figuren. In de ommuring staat een soort koepeltje of huisje. Wat wij gezien hebben vaak fel gekleurd.

De monumenten staan in de natuur, dus niet op een vrijgemaakt veld of zo iets. Get bevindt zich ook buiten het dorp.

Dit betrof een zwangere vrouw.

Terwijl we terug lopen naar de rivier zien we dat de veerboot net aangekomen is.

Dan vervolgen wij onze reis over de rivier.

Volgende keer gaat het over een volgende stop in Noord Cambodja.

Houtdruk

Posted on april 8, 2019 by Argusvlinder

Voor de verbouwing kregen we tegels en dergelijke geleverd
op drie pallets. Die heb ik in grote stukken gezaagd.
Kleinere stukken en hun nerven brachten me op het idee
om mijn gutsen eens te gebruiken op hout.
Dit hout is veel zachter dan het hout dat bij houtdruk
wordt gebruikt. Je kunt er dus niet heel precies in werken
maar door nerven weg te halen krijg je best mooie vormen.

Als je dan zo’n blok hebt ingerold met verf, ontstaat er
een interessant patroon op de roller.
Die ‘restverf’ uitrollen op papier geeft een soort
van monoprint effect: uniek, eenmalig.
Wellicht later te gebruiken als ondergrond.

Wat nou als je de afdruk maakt op papier dat al eens bedrukt is geweest.
Door een kunstenaar.
Enfin, genoeg materiaal om te experimenteren.

Dit is het blok. De eerste afdrukken waren met groene verf. Daarna volgde het rood. Daarbij heb ik niet eerst de verfresten van groen weggehaald. Het idee is om deze keer de blok niet in de pers te leggen maar gewoon met menskracht te stempelen. Hopelijk beschadig ik het papier dan minder.

Hier is de houtblok op twee plaatsen afgedrukt met Groen en daarna rood. Het papier heeft afbeeldingen gemaakt door Sam Falls en de serie heet ‘Plein air’. Het papier is een voorbeeld van de papiermaker IGEPA.

Houtdruk, rood en groen op Plein Air van Sam Falls.

Houtdruk, rood en groen op wit papier.

Monoprint met roller, rood en groen.

Monoprint met roller, groen. Soms slipt de roller bij het uitrollen van de restverf.

De volgende drukgang. Nu heb ik met witte verf een aanvullende afdruk gemaakt. De verven vermengen zich eenvoudig.

Wat met het houtblok kan, kan ook met de roller. Nog een drukgang met roller. Hier van origine witte verf gebruikt.

De verf breng ik aan op de roller vanaf een plaat glas. Nu ik gereed ben heb ik nog wat gekrast in die verf en dat vervolgens afgedrukt op grijsbord.

Monoprint met roller, rood op wit papier.

Zie dat straks nog maar eens in een boek te verwerken.

Delen:

Delen:

Delen:

Delen:

Delen:

Delen:

Delen:

Delen:

Delen:

Delen:

Delen:

Delen:

Delen:

Delen:

Delen:

Delen:

Delen:

Delen:

Delen:

Delen: