Deze erwtensoep moet natuurlijk nog opgewarmd worden (dag 1 soep maken, dag 2 en later pas eten). Bij verwarming zal het een vloeibare massa worden. Hij smaakt uitstekend (al zeg ik het zelf met hulp van de bekende grootgrutter).
Dus ook als het weer zo stralend is als het vandaag was, eet je met carnaval snert. Deze stralende foto maakte ik vandaag in Vlissingen.
Zoals altijd, ik bezoek een tentoonstelling en als het mag
maak ik foto’s van wat ik mooi vind, bijzonder, opvallend,
interessant enz.
Thuis bekijk ik de foto’s nog eens goed en lees ik de catalogus.
Dan blijkt soms dat ik veel gemist heb en soms dat ik de
voor mij interessantste objecten gefotografeerd heb.
Ga het zelf maar controleren in het Rijksmuseum van Oudheden.
Portret van Domitianus, 81 – 96 na Chr., marmer.
Portret van Domitianus in legeruitrusting, 81 – 96 na Chr., marmer met een Romeinse dolk, ijzer, West Maas en Waal, 1e eeuw na Chr.
Drie van de 12 Romeinse Keizers in twee armbanden. Hier Vespasianus, Titus en Domitianus. 19e eeuw.
Wandmozaïek met kandelaar, uit de Granaatappelstraat (waar de Flavius-familie woonde), midden 1e eeuw. Glas, kalksteen en schelpen.
Portret van een jonge man, Oost Gallië, Frankrijk, 60 – 70 na Chr., brons.
Helm, Stagno Lombardo, Cremona, 70 – 96 na Chr., brons.
Vloermozaïek, Cremona, Piazza Marconi, Domus del Ninfeo, Stanza di Arianna. Beschadigd in 69 na Chr. Detail.
Vloermozaïek, Cremona, Piazza Marconi, Domus del Ninfeo, Stanza di Arianna. Beschadigd in 69 na Chr.
Titus (broer van Domitianus), Rome, 79 – 81 na Chr. Marmer.
Vechtende jongens (De een bijt de ander in het been), Rome, Baden van Titus, 1e eeuw na Chr. Marmer.
Vandaag was ik in Amsterdam.
Onder andere in het Rijksmuseum.
Ik ging kijken naar de tentoonstelling REVOLUSI!
maar kon het Aziatisch paviljoen niet met rust laten.
Er is nu te weinig tijd om veel over dit avontuur
te vertellen maar ik zag twee werken
die ik vandaag wil laten zien.
Denk eens na over de verschillen en overeenkomsten
tussen de twee werken.
Edmund de Waal, An idea (for the journey), 2013, porselein, glas, hout.
Hoofd van een Boeddha, 550 – 650, China, marmer.
Vandaag wilde ik beginnen over mijn verslag
van de tentoonstelling ‘Domitianus: God op aarde’
in het RMO in Leiden maar ik ben nog helemaal niet
aan de voorbereiding begonnen.
Hopelijk kom ik daar morgen aan toe.
Wel las ik – toevallig – het avontuur
‘De vloek van de dertig zilverlingen’ in de serie van
Blake en Mortimer, uitgevoerd door Jean van Hamme,
René Sterne en Chantal Spiegeleer.
Domitianus komt daar in voor op bijvoorbeeld
pagina 29 van deel 1 (veel verder ben ik nog niet).
Laat ik de man anders even voorstellen:
Domitianus, Romeins keizer die leefde als god op aarde.
Ik ben niet sterk in mijn Romeinse geschiedenis (en dat is een
understatement). Daarom is het goed dat ik naar een
tentoonstelling kon die over één van de keizers gaat.
Wikipedia helpt mij:
Domitianus (Latijn: Titus Flavius Caesar Domitianus Augustus; Rome, 24 oktober 51 – aldaar, 18 september 96) was van 81 tot 96 keizer van het Romeinse Rijk. Domitianus was de derde en laatste keizer van de Flavische dynastie.
Domitianus’ jeugd en vroege carrière bracht hij grotendeels door in de schaduw van zijn broer Titus, die tijdens de eerste Joods-Romeinse oorlog militaire roem had geoogst. In deze situatie kwam geen verandering onder het bewind van zijn vader Vespasianus, die in 69 na de burgeroorlog die bekendstaat als het vierkeizerjaar, keizer was geworden. Hoewel Titus onder het bewind van zijn vader een groot aantal belangrijke ambten bekleedde, kreeg Domitianus weliswaar eervolle benoemingen, maar geen verantwoordelijkheden. Vespasianus stierf in 79 en werd opgevolgd door Titus. Aan diens bewind kwam twee jaar later echter een onverwacht einde toen hij in 81 door een dodelijke ziekte werd getroffen. Nog de volgende dag werd Domitianus door de pretoriaanse garde tot keizer uitgeroepen. Zijn bewind zou vijftien jaar duren – langer dan enige keizer ten tijde van het principaat had geregeerd sinds keizer Tiberius.
Als keizer versterkte Domitianus de economie door de Romeinse munten te revalueren. Hij breidde de grensverdediging van het Romeinse Rijk uit en startte een enorm bouwprogramma om de grote schade die Rome in de jaren zestig had opgelopen te herstellen. Belangrijke oorlogen werden uitgevochten in Britannia, waar zijn generaal Agricola een poging deed om Caledonië (Schotland) te veroveren en in Dacia (Roemenië), waar Domitianus er echter niet in slaagde een beslissende overwinning op koning Decebalus te boeken. De regering van Domitianus toonde totalitaire kenmerken; hij zag zichzelf als de nieuwe Augustus, een verlicht despoot voorbestemd om het Romeinse Rijk een nieuw tijdperk van schittering in te leiden. Religieuze, militaire en culturele propaganda bevorderde een persoonlijkheidscultus. Door zichzelf als censor voor het leven te benoemen probeerde hij de publieke en private moraal te controleren. Als gevolg daarvan was Domitianus zowel bij het volk als het leger populair. Het ontbrak hem echter aan de nodige sociale vaardigheden om zich ook populair te maken bij (delen van) de elite. Door leden van de Romeinse Senaat werd hij als een tiran beschouwd. Volgens Suetonius was hij de eerste Romeinse keizer die er op stond aangesproken worden als dominus et deus (meester en god).
Aan Domitianus’ regering kwam in 96 n.Chr. een einde toen hij door medewerkers van het keizerlijk hof werd vermoord.
Binnenkort meer.
Nu het weer eenvoudiger is om naar een museum
te gaan en ik een weekje vakantie heb,
maak ik er ook gebruik van.
De tentoonstelling waarover dit bericht gaat
lijkt als idee een beetje op die van Marenne Welten.
In die zin dat de kunstenaars zich uitgebreid konden
verdiepen in hun onderwerp en daar met kunst op reageerden.
In ‘Vanwege Vincent’ gaat het om kunstenaars die de
afgelopen jaren allemaal Artist in Residence zijn geweest
in Zundert als gast van het Vincent van GoghHuis.
De volledige titel van de tentoonstelling is:
‘Vanwege Vincent – De geboortestreek van Van Gogh als inspiratie’.
Hoe verhoud je je als kunstenaar tot een icoon als Van Gogh en tot beelden die zo bekend zijn? Wat levert het op om wekenlang te werken op de geboortegrond van Van Gogh? Deze vragen staan centraal in Vanwege Vincent – De geboortestreek van Van Gogh als inspiratie. De aanleiding voor de tentoonstelling is het tienjarige bestaan van het artist-in-residence programma van het Van GoghHuis in Zundert. Het gastatelier ligt naast de protestantse kerk waar de vader van Vincent predikte, terwijl de oude kosterswoning dienst doet als verblijfplaats voor de kunstenaars.
Zoals bezoekers gewend zijn bevat dit bericht foto’s van werken die mij troffen. Om wat voor reden dan ook. Soms omdat ik ze eerder zag, omdat ander werk van de kunstenaar me ooit aangesproken heeft, omdat ik het mooi of slim gevonden vind, omdat de kleuren mooi zijn, omdat de sfeer me aanspreekt. Wat spreekt jullie aan? Koen Broucke, Night walk, 2014, gouache op papier.
Albert Zwaan, Van Gogh Church Zundert, 2017, olieverf op doek.
Lotte van Lieshout, La Berceuse, 2019, olieverf op verpakkingen en doek.
Tom Claassen, Het bed / Le lit, 2021, hout.
Bij de start van het Van Gogh AIR programma in 2011
zette Tom Claassen twee houten mannen bij de ingang van het dorp.
Hij noemde de figuren Theo & Theo, refererend aan Vincents vader en broer
en het Van Hohj monument van Zadkine dat elders in het dorp staat.
Speciaal voor de tentoonstelling maakte Claassen dit nieuwe werk
in de voor hem zo kenmerkende beeldtaal.
De slaapkamer van het schilderij in het Gele Huis
in Arles vormde de inspiratie.
Rainer Fetting, Van Gogh und Mauer, 1983, acryl op doek.
Rainer Fetting behoort tot de Neue Wilde, een groep Duitse schilders
die in de jaren ’80 de expressionistische schilderkunst herontdekten.
Als grondlegger van het expressionisme is Van Gogh
een belangrijk voorbeeld voor hem.
Fetting laat dit zien door Vincent herhaaldelijk als personage
in zijn grote en felgekleurde schilderijen op te voeren,
zoals in dit werk waarop we hem langs de Berlijnse muur zien lopen.
Arnulf Rainer, Van Gogh in Wolke, voll ohne groll, 1977, grafiet op papier.
René Korten, Vinc-ent, 2-019, olieverf op doek.
Stijn Peeters, Silhouette of refugees, 2017, monotype.
Deze tekst hing niet zozeer bij het werk van Stijn Peeters
als wel aan al die werken met een wat zwaardere, zwartere toon.
Het verschil tussen voorspoed en tegenspoed,
alle twee zijn noodzakelijk en nuttig,
en de dood of het verdwijnen…
dat is zo betrekkelijk – en het leven ook.
(Aan Theo, 1889)De fatale intensiteit van het leven
Vincents wortels liggen in Zundert.
De pastorie waar zijn wieg stond en het graf
van zijn doodgeboren broertje op de begraafplaats
naast de protestantse kerk waar zijn vader predikte,
markeren zijn geboorte, met in het vooruitzicht
zijn tragische dood.
Vincents perioden van ‘waanzin’ en zijn korte leven
dragen bij aan zijn mythische status.
Hij wist echter ook als geen ander de energie en
schoonheid van het leven te schilderen.
Net als bij Vincent loopt de liefde voor het leven
en de constante nabijheid van de dood
als een rode draad door de kunstwerken uit Zundert.
Op de foto van het werk van Roos Holleman viel met de kleur wat tegen terwijl het origineel zo sprankelend is: Study skins, 2020, pastelkrijt op katoenpapier.
Daarom een detail van het werk dat ook direct duidelijk maakt dat het hier om de huid en veren van exotische vogels gaat.
Roos Holleman, Wardrobe for the 21st century, 2020, pastelkrijt op katoenpapier.
Misschien wel het mooiste werk op de tentoonstelling: Robert Zandvliet, Regen in Auvers, 2015, acryl op doek. Ook hiervan een detail:
Ronald Zuurmond, Winter (zonnebloemen), 2021, olieverf op doek.
Vanwege Vincent
…we werken aan een kunst,
aan zaken die niet alleen tijdens ons leven blijven bestaan,
maar die ook na ons door anderen kunnen worden voortgezet.
(Aan Theo, 1888)
Koen Vermeule, Vincent * yume no uchi (in een droom), 2015, olieverf op doek.
De figuur op dit schilderij stelt onmiskenbaar Vincent voor,
te herkennen aan zijn rossige haar en strohoed.
De sobere compositie en het contract tussen de zachte kleuren van de ruimte
en het zwarte kostuum doen alle aandacht uitgaan naar het werkloze
lichaam van de schilder.
Hij lijkt dood, maar de titel Yome no ucho, Japans voor ‘in een droom’,
suggereert iets anders.
Koen Vermeule heeft Van Gogh in al zijn kwetsbaarheid vastgelegd.
Loek Grootjans, Storage for distorted matter – Vincent’s Sunflower, 2013, gedroogde zonnebloem.
Erik Andriesse, Zonnebloemen, 1986, acrylverf op golfkarton en hout.
Tessa Chaplin, Zonder titel, 2020, olieverf op doek.
Diana Roig, Re-imagined tree roots, 2021, olieverf op doek.
Als laatste de catalogus bij de tentoonstelling. Een prachtig boek bij een prachtige tentoonstelling. Heel geslaagd. Gaat dat zien!
In het Stedelijk Museum Breda is een solotentoonstelling
te zien met werk van Marenne Welten.
Het is goed te weten dat het SMB gevestigd is in een
historisch pand dat dienst deed als Oudemannenhuis en
dat het museum een uitgebreide collectie religieuze kunst
heeft en met name relieken.
De schilder kende ik niet maar dit is absoluut een vondst.
Marenne Welten: House of men.
Dit is een van de fictieve portretten in de tentoonstelling. De werken hebben geen titel (althans niet terug te vinden op zaal) en er is van de tentoonstelling helaas geen catalogus. Misschien heb ik iets over het hoofd gezien?
Dit is een detail van de verf van het eerste werk in dit bericht.
En nog een. De verf lijkt ruw op het doek gezet te zijn maar er is zeker afwisseling in kleur. Al moet je daar wel even op letten.
Marenne Welten.
Schilderijen opgebouwd uit smeuïge lagen witte olieverf,
waaruit in kleur een ruimte of persoon opdoemt.
Stemmige gouaches en collages in dekkende waterverf,
waarin figuratieve voorstellingen door elkaar lopen.
De gelaagde beelden van Marenne Welten (1959, Valburg)
ontstaan vanuit herinneringen en associaties –
en de emoties en verlangens die daarmee gepaard gaan.Voorafgaand aan een project verdiept Welten
zich in een onderwerp via boeken, foto’s en andere documentatie,
bijvoorbeeld de geschiedenis van een plek of wie daar leefden.
Wat ze tijdens het onderzoek tegenkomt,
vermengt ze met herinneringen uit haar eigen leven.
Zo ontstaan nieuwe beelden, waarin haar persoonlijke geschiedenis
zich verbindt met universele thema’s en symboliek.Voor House of men dook Welten in de geschiedenis
van het pand waarin dit museum is gevestigd.
Van eind 18de tot midden 20ste eeuw was het
een ‘Oudemannenhuis’.
Deze instelling, waar mannen hun laatste dagen sleten,
is verweven met Weltens familiegeschiedenis:
haar vader groeide op en een klein straatje vlakbij.
Haar tante – inmiddels in de negentig – herinnert zich de
mannen zittend voor het gebouw nog goed.Geïnspireerd op deze geschiedenis en het religieuze klimaat
in Brabant destijds, maakte Welten nieuw werk:
levensgrote fictieve portretten van oude mannen naast
groepen gouaches en collages gerelateerd aan hun leefwereld.Daarnaast selecteerde Welten objecten uit het stadsarchief
en de museumcollectie, waaronder het reglement van het
Oudemannenhuis, relieken en ex voto’s.
Deze voorwerpen uit het verleden krijgen een plek
tussen Weltens beeldende werk.
Als in een roman lopen herinnering en verbeelding door elkaar
en komen de mannen opnieuw tot leven.
Van sommige inspiratiebronnen zijn voorbeelden op de tentoonstelling aanwezig en als hobby boekbinder valt je oog dan direct op deze groep boeken met ‘Rekeningen van het Oude MannenGasthuis over de jaren 1815, 1816 en 1817 door den rentmeester F.A. Werden.’
Gouache geïnspireerd door de relieken in de collectie.
Het is een aanrader!
De oplettende bezoeker zal zien dat ik de tentoonstelling
van achter naar voor heb doorlopen.
Op dit moment heb ik een korte vakantie.
Eigenlijk wilde in naar Leiden maar het weer hield me tegen.
Daarom ben ik naar het Stedelijk Museum Breda geweest.
Dat was weer heel interessant en leuk.
te beginnen met een werk van Rick van Meel met
de bijzondere naam TJ-II.
Daar kun je wel een korte toelichting bij gebruiken maar voor mij was het belangrijk dat iemand openlijk durft te zeggen dat wetenschap belangrijk is en een inspiratiebron kan vormen.
Dit is dan het werk en, oh ja, die witte vlekken op de achtergrond tegen het groen zijn geen kerstballen maar regendruppels.
Kielegatembleem met motto: Me doen’ut deez’ jaor dubbel.
Er waren vandaag al activiteiten genoeg.
Alsof er geen corona is.
De Prins met gevolg bezocht zijn vaste uitvalsbasis en de bus stond natuurlijk in de Catharinastraat. Trouwens hoog tijd om op elektrisch rijden over te gaan.
Het stadhuis is bijna gereed.
Dat is ook het geval voor de eerste cafe’s.
De zon die voor schaduw zorgt op een voordeur. De lente is in zicht.
Als je zo door de binnenstad loopt dan zie ne vind ja
de meest uiteenlopende zaken.
Zo kwam ik een paar dagen gelede een glazen kan tegen,
ergens tegen de muur van een huis aan het Kasteelplein.
Sangria?
Vandaag laat de stad zich van zijn meer leergierige kant
zien. In de Catharinastraat lag op de stoep een boek
dat vooral bij opleidingen wordt gebruikt.
Bronis Verhage, Grondslagen van de Marketing.
De voorbereiding op de storm.
Normaal gesproken zetten we alle dingen die
op het balkon staan dicht bij elkaar zodat
de wind minder grip heeft op de stoelen en de vuilnisbak.
Vandaag heb ik alles binnen gehaald behalve
de balkon lamp. Die heb ik plat gelegd en aan het balkon
vastgebonden.
De voet van de lamp beslaat een grote oppervlakte waardoor hij door weer en wind blijft staan maar vandaag wilde ik het risico niet nemen.
Het andere uiteinde is de lamp zelf. Ook die ligt vastgebonden aan het balkon.
Voor de rest is het balkon leeg.
Hier staat normaal gesproken de vuilnisbak. Ook die is net als tafel, stoelen en plant naar binnen.
Laat ik beginnen dat de kennis
in dit bericht niet van mij komt.
Daarom is de categorie van dit bericht ‘Gastcorrespondent’.
Het bericht gaat over een van de nummers
op het recente album van Eddy Vedder: Earthling.
Als je het verhaal gelezen hebt dat je op
Wikipedia kunt vinden, begrijp je de trompetten
op de achtergrond van het nummer, de violen, het arrangement.
Dit is de tekst van het nummer:
Mrs. Mills waits in the dark for the red light to go on
And the curtains will be drawn so none could see
All the townsfolk, they don’t know what the men do down below
In the shadows of a disco neon glow
In the spotlight, she lifts her wings high
And sings like nobody before
Holds her own as their hands, they roam
O’er the ivory that is her flesh and bone
Oh, and every suitor gets their own song
To none of them she ever will belong
‘Cause no one takes a Mrs. Mills home
Mrs. Mills waits down the stairs, crimson carpet leads you there
Leaving broken hearts, a trail of those who dared
Mr. Wonder, then Sir John, Miss Madonna played by Paul
Even royalty, they have to leave by dawn
As they play her, a sound like a prayer
She sings like nobody before
Oh, holds her own as the sound unfolds
O’er ivories, are hers and hers alone
Still, every suitor gets their own song
To none of them she will ever belong
‘Cause no one takes a Mrs. Mills home
And no ones born to feel like they are owned
Mrs. Mills, Mrs. Mills
Mrs. Mills, Mrs. Mills
Mrs. Mills, if I could find ya, I would never do you wrong
Mrs. Mills, could I oblige ya, would ya play me just one song?
Mrs. Mills, I am confiding, I have loved you all along
Mrs. Mills, Mrs. Mills, Mrs. Mills
Mrs. Mills, Mrs. Mills, Mrs. Mills
Oh, Mrs. Mills, Mrs. Mills
Neem nu nog even de moeite om het stuk op Wikipedia
te lezen en dan vooral:
Legacy:
The name “Mrs Mills” was given to a vintage 1905 Steinway Vertegrand piano, frequently used by her at Abbey Road Studios in London, where she recorded. The piano, with a characteristic out-of-tune honky-tonk sound, has remained in use at Abbey Road for over 50 years and was used in countless recordings made there, including some by The Beatles. According to Eddie Vedder in an interview for the SmartLess podcast in February 2022, Paul McCartney tried to buy the piano but the studio refused.
Although Mills’ musical legacy had been largely forgotten in recent times, June 2012 saw the emergence of London-based tribute band The Mrs Mills Experience with a debut at The Vintage Festival at Boughton House in Northamptonshire. On 13 July, they were filmed playing live at The Prince Albert pub in Brixton, London Borough of Lambeth by the BBC. On 23 September 2012, BBC Four broadcast the 60-minute documentary Let’s Have a Party! The Piano Genius of Mrs Mills on the life of Mills, which included footage of the band and contributions from Rick Wakeman, Rowland Rivron and Pete Murray, amongst others.
Eddie Vedder’s 2022 album, Earthling, contains a song called “Mrs. Mills” about the piano, featuring Ringo Starr on drums
Los van dit prachtige verhaal is het
een heel mooi nummer.
Met dank aan de persoon die me op dit
prachtige verhaal wees waardoor aan het nummer
nog meer te genieten valt.
Dit is een stadsgezicht in Breda. Van rechts komt de Vlaszak in Beeld, van links de Kloosterlaan. In het midden staat het gebouw van de Stichting Jeugd – Begeleidings- Instellingen. Maar daar gaat het mij op deze foto niet om.
Het gaat mij om die boomstam. Midden op de foto. Of nog beter: het gaat mij om wat er op die stam groeit.
Dat stapeltje broodjes.
Paddenstoelen of zijn het zwammen? Geen idee, maakt me ook niet zoveel uit.
Volgens mij zijn ze wel een beetje buiten het typische seizoen.
Buddha holding a stem of a blossoming lotus, statue from the Devisthan Kundalpur Temple in Bihar, India uit de 8 – 9e eeuw. Onlangs teruggegeven aan India.
Cristiano Mangovo, Neo, 2021, acrylic on canvas.
Eugène Atget, Rue de la Montagne-Sainte-Geneviève, June 1925. Gelatin silver printing-out-paper print.
Fede Galizia, Glass tazza with peaches, jasmine flowers and apples, 1607, oil on panel.
Fernand Leger, Les Loisirs, circa 1954, gouache.
Red Grooms, Dali Salad II, 1980. Three-dimensional color lithograph and screenprint on Arches Cover paper (white and black), Rives BFK journal paper, Japanese paper, and vinyl; cut out, glued, and mounted on white painted backing board; framed and covered with a plexiglas dome.
Sarah Cunningham, Dressing in Limbo, 2021. Oil on linen.
Unidentified workshop (Perú). Our Lady of Cocharcas, 1751. Oil and gold on canvas.
Vermoedelijk het laatste bericht over het drogen en
presenteren van rozen.
Thuis gekomen met de tas van de grootgrutter met inhoud,
kon ik aan de slag.
Dit zijn de stroken. Ook de spelden zijn van belang.
Eerst heb ik de stroken aan elkaar geplakt. Met een tussenruimte van anderhalf tot twee centimeter. Op zich is dat natuurlijk een wankele constructie maar de combinatie met de drager brengt alles op zijn plaats. Dus eerst de stroken op de grond weggelegd.
Daar heb ik dan de drager op/tussen geplaatst. Dan is het even zoeken naar de juiste plaats voor de stroken en op een paar plaatsen heb ik nog een stukje plakband toegevoegd (uit zicht). Dan is het tijd voor de rozen.
Zoals eerder aangegeven schoot de eerste roos (hierboven de linkse roos) steeds naar het laagste punt. Dus met één speld heb ik die roos aan een eind ondersteund. De volgende roos maakt daar natuurlijk indirect gebruik van en zo komen de rozen niet strak op elkaar te liggen maar nemen ze ieder hun ruimte in.
Met nog één takje met gedroogde bladeren is het compleet.
Hoe lang dit zo kan blijven staan weet ik niet. De rozen liggen los en zijn gevernist. De drager kan zonder rozen wel gereinigd worden (hoop ik). Maar dit zal niet onbeperkt toonbaar blijven. Maar vast wel een tijdje.
Vanochtend in het Valkenberg in Breda.
Zo rond Pasen staat de magnolia steeds in bloei dus voor nu is het nog even hard werken voor de knoppen.
De bovenkant van de drager heeft de meeste aandacht gehad.
De onderkant liet ik vorige keer nog zien.
Voor dat de drager in gebruik genomen kan worden
moet ik dus nog wat doen met de zij/onderkant.
De oplossing: papier.
Ik snij twee stroken papier. Een voor iedere lange zijde en twee maal de helft van de korte zijde. Die strook papier past aan de lange kant onder de schuine rand. Voor de zijkanten snij ik die op maat. Dat snijden doe ik op basis van passen en meten. Dus niet eerst een ontwerp tekening of moeilijke zaken met hoeken enz. Aftekenen, afsnijden en dan passen.
Aan de kopse kant ziet dat er dan zo uit.
Alle onderdelen en wat plakband en spelden in een boodschappentas van een grootgrutter en dan kan ik het thuis afmaken. De rozen gingen natuurlijk ook mee.
De foto’s in de blog van vandaag
zijn er niet om te maskeren dat
er niets gebeurd met ‘Het geïllustreerde boekbindersboek’.
Want dat is niet het geval.
Maar denkwerk laat zich moeilijk in een foto vervatten.
Ik wil de grote foto’s die bij het boek geleverd werden
gebruiken om er schutbladen mee te maken.
Maar de afmetingen zijn, laten we zeggen a-typisch.
Dus ik heb een copyshop nodig die wil meedenken en meewerken.
De software die ik heb schiet tekort voor wat ik wil
bereiken. Bovendien is de copyshop op zaterdag en
zondag gesloten.
Het ingebonden boekblok ligt intussen gewoon mooi te zijn.
De vorige keer ben ik geëindigd met het lijmen
van de papieren mal in de drager.
Om er voor te zorgen dat het papier mooi glad opdroogt
heb ik een paar nummers van De Boekenwereld
gebruikt als presse papier.
De Boekenwereld.
Het papier heb ik er ingelijmd als extra versteviging van de drager. Daarop heb ik de blouse gelijmd. Hier ligt de drager op één kant. De blouse is van een heel elastisch materiaal en liet zich eenvoudig vastzetten. Het voorpand van de blouse bestaat uit twee lagen. In de bovenste laag zijn de gaten uitgespaard in een soort van ritmische baan.
De stelen van de rozen heb ik ingekort zodat ze passen in de drager. De tweede roos rust op de eerste. De eerste roos heb ik aan een kant met een speld vastgezet waardoor hij niet naar het diepste punt rolt. Daardoor ontstaat er een meer ruimtelijk beeld. De rozen liggen los. Toen ik deze foto maakte was ik nog niet gereed. Maar ook in de toekomst, is mijn plan, blijven de rozen los liggen.
Zo ziet het er dan van opzij uit. Erg veel aandacht heb ik tot nu toe nog niet aan de onderkant besteed. Dat komt vooral omdat ik eerst wilde ervaren hoe het bekleden van de bovenkant zou gaan verlopen. Ik heb voldoende stof over van de blouse als ik dat in de onderkant zou willen verwerken. Bijvoorbeeld door ook de onderkant en de staanders te bekleden. Maar dat is niet mijn plan.
Dit moet je natuurlijk nooit laten zien. Dit is de onderkant, de kant die je straks niet of nauwelijks ziet. De drager met rozen ga ik op de vloer zetten dus het zal vooral van bovenaf bekeken worden. Maar je kunt nu wel zien dat ik op sommige plaatsen stof weggeknipt heb omdat anders er te veel lagen van stof zouden ontstaan.
Plan is om het vanmiddag af te hebben en
om het in de woonkamer weg te zetten.
Gelukkig hebben we een paar mooie dagen
met veel zon gehad. Niet perse warm maar
veel zon van een nog laagstaande zon.
Die zon creëert veel schaduw.
Dat leverde de volgende foto op van mijn kamer.
Argusvlinder 