Mijn eigen ‘Teun Hocks’ gemaakt

Toen ik Tweede Paasdag naar de tentoonstelling van het werk
van Teun Hocks ging, werd ik daar (net als iedere andere bezoeker)
uitgenodigd een eigen ‘Teun Hocks’ te maken.
Dat vond ik een leuk idee.

IMG_0528StapInDeWereldVanTeunHocks

Dit is de opdracht: Stap in de wereld van Teun Hocks! Ik was alleen dus maak ik gebruik van de timer op mijn telefoon. Ik deed de jas aan en ging op het ‘podium’ staan. Precies, of ongeveer precies, als op het werk ‘Zonder titel’ uit 1989.


IMG_0476HetHocksPodium

Dit is het podium. Compleet met een koffer die lijkt op een vraagteken. Belichting is aanwezig, dus ik kan beginnen.


IMG_0486Poging01

Eerste poging. Net als op veel van de werken van Hocks is ‘het mannetje’ het onderwerp van het werk. Maar de persoonlijkheid van het individu die het mannetje ‘speelt’ is niet van belang. Vaak kijkt hij ook niet naar de toeschouwer.


IMG_0496Poging02

Volgens een andere bezoeker moet het etiket dat aan de koffer hangt zichtbaar zijn. Daarom poging twee. Maar de houding bevalt me niet.


IMG_0506Poging03

Op het werk van Hocks is inderdaad een soort etiket op de koffer te zien. Maar de houding vind ik belangrijker dan het etiket. Poging 3. De gedeeltelijke ‘onthoofding’ vind ik niet zo geslaagd. Het werk van Hocks straalt een gelatenheid uit die ik niet terug zie. Past misschien ook niet zo bij me. Eens iets anders proberen.


IMG_0527Poging04

Dit werkt beter voor mij. De wijzende hand, de gebogen arm met de koffer. Poging 4. Bij Hocks stopt hier het werk niet. Dit is zijn tussenstop. Na het afdrukken van de foto gaat hij die vaak nog bewerken.


Frans van Mieris (van wie?)

Er werd goedkoop een Engelstalige catalogus aangeboden van een
tentoonstelling in het Mauritshuis.
De tentoonstelling ging over het werk van Frans van Mieris
en was van oktober 2005 tot en met januari 2006 te zien.
Ik had van de man nog nooit gehoord en dat vond ik vreemd.
Hij was een fijnschilder en leerling van Gerard Dou.

Het boek kwam eind vorige week binnen en
ik heb het dus nog lang niet gelezen
maar ik wil het hier toch al even melden.
Het boek is nu nog te koop en volgens mijn eerste indruk
zeer de moeite waard.

 photo DSC_1245FransVanMieris.jpg

Frans van Mieris, hier gaat nog meer van volgen.

Het Mauritshuis droeg het grootste aantal werken bij
aan de tentoonstelling (5).
Hopelijk hebben ze er 1 of 2 daarvan in hun vaste collectie.
Dan ga ik daar binnenkort vast op bezoek.

Marc Mulders: The Moonlight Garden

De ‘catalogus’ bij de tentoonstelling in het Noordbrabant Museum,
of moet ik zeggen het essay (?), ziet er uit als een mooi boek.
Duur, maar daan moeten we maar niet over zeuren in de crisis.
Maar dan moet de rug van de kaft er wel om vast blijven zitten.
Het papier van de catalogus is zwaar.
Dat vraagt om een goede, stevige kaft.
De kaft van mijn exemplaar was al na een paar uur los.
Ik had nog niets in het boek gelezen.
Volgens mij zijn het inbindwerk en de kaft te licht
voor het papier.
Ik zou me er voor schamen.

 photo DSC_0953D.jpg

 photo DSC_0954.jpg

 photo DSC_0954Detail.jpg

Maar er klopt nog iets niet.
Als je kijkt op pagina 48 (pas op dat je boek niet uit elkaar valt)
wordt daar gesproken over het werk ‘Waterkant’ uit 2010.
Prachtig werk overigens.
Maar als je het werk op pagina 49 bekijkt dan zie je dat hier iets niet klopt.
De verhoudingen van de afbeelding kloppen niet
met de 90 x 70 cm aanduiding op pagina 48.
Het werk is onzorgvuldig afgebeeld.
Ik kan me het origineel niet meer voor de geest halen dus
weet ik niet wat er precies fout is,
maar dat hier iets mis is, dat is wel duidelijk.
Jammer (en dan blijf ik nog netjes).

 photo DSC_0955D.jpg

Blik in het duister

Het volgende artikel stond op Breda Vandaag
naar aanleiding van de tentoonstelling van werk van Jaap de Vries.
De tentoonstelling wordt gebracht als een overzichtstentoonstelling.
Dat vind ik niet een juiste benaming.
Daarvoor ligt de nadruk teveel op recent werk.
Dat maakt de tentoonstelling niet minder goed.
Het is een beleving om door de mooie ruimtes te lopen.

31/05/2013
Auteur: Wijnand Nijs

Het werk van de Bredase kunstenaar Jaap de Vries is confronterend.
Tientallen werken van De Vries in twee verdiepingen
van het Breda’s Museum zijn onvermijdelijk, haast verpletterend.
Zondag opent de eerste overzichtstentoonstelling.
De schilder over zijn motivatie en zijn leven.
“Verwarring, daar geniet ik van.”

 photo JaapDeVriesCelebration.jpg

Jaap de Vries, Celebration (Viering), 2012, waterverf, plakband en papier op aluminium.

“Vrouwen, vrouwen en vrouwen.”
Dat was het eerste werk van De Vries samengevat.
“Twee vrouwen die plassend op een Volkswagen staan,
drie bij vier meter groot.
‘Mooi geschilderd’, zeiden de docenten bij St. Joost.
Maar zou je niet eens een ander onderwerp kiezen.
Maar juist dan dacht ik: ‘Ik ben op de goede weg.
Daar moet ik op doorgaan’.”

En zo geschiedde.
Waarna nog meer vrouwen volgden.
Erotisch. Pornografisch.
Die stempel zou je het werk van De Vries kunnen geven.
Confronterend of verpletterend past ook.
Veel werk is groot.
Hij gaat voor een schilderij staan, spreidt zijn armen.
“Ik ben zelf ook groot. Dit kan ik aan.”
Je kunt er letterlijk niet omheen.

 photo DSC_0875JaapDeVriesHetAtelier.jpg

Het atelier van Jaap de Vries in Breda (foto uit boek van Breda’s Museum ter gelegenheid van de tentoonstelling uitgegeven)

Techniek
De Vries schildert met waterverf op aluminium.
Dat vergt een aparte techniek.
“Want het houdt niet, de verf.
Ik schilder mijn werk met de platen liggend op de grond.
Elke kleur moet lang drogen, als het water verdampt is,
blijft het pigment achter. Als het af is, fixeer ik het.
Pas dan is het blijvend.
Anders kun je het er met een nat washandje zo vanaf vegen.”

De Bredase kunstenaar zoekt de grenzen op in zijn werk.
“In kunst kun en mag je alles doen wat je wilt,
op mensen dood maken na dan.
Dat je als kunstenaar geen gebruik maakt
van die onbeperkte mogelijkheden, dat snap ik niet.
Ik snap niet dat je jezelf grenzen oplegt.
Denk niet teveel na, maar doe.”

 photo DSC_0877JaapDeVriesThreesome2012.jpg

Jaap de Vries, Threesome (Trio), 2012.

De schilder doet nog steeds.
Zijn werk verandert wel.
“Mijn werk is kleuriger geworden”, weet hij.
Mede ook door zijn wekelijkse internetwerken.
Want elke week plaatst hij een werk van 30 bij 40 cm
ter veiling op zijn website, te koop voor minstens 350 euro.
“Dat biedt ritme.
Ik kan ze ook maken in de tijd dat mijn andere werk ligt te drogen.”
Een paar van deze ‘schetsen’ hangen ook in het museum.
Grote kans dat ze daarna nog op de veiling belanden.

Landschappen als tegenpool
Het negatieve dat hem inspireert vloog
en vliegt hem ook wel eens aan.
Het resulteert in landschappen, die ook een plaats
hebben gekregen in deze tentoonstelling.
“Een tegenpool voor de negativiteit
waarin ik zelf ook verstrikt raakte”, zo vertelt hij.
“Het zijn werken die onschuldig bedoeld zijn.
Ik geef er zelf ook geen duiding aan.”

 photo DSC_0876JaapDeVriesPondIII2011WaterverfAcrylEnCollageOpAluminium.jpg

Jaap de Vries, Pond III (Vijver), 2011, waterverf, acryl en collage op aluminium.

Toch associeerden sommige kijkers het met zijn andere werk.
“‘Ik zou dat bos nooit ingaan’, vertelde iemand me over een werk.”
Terwijl het bijvoorbeeld ontsproot aan zijn maandagse
fietstochten door het Mastbos, iets dat hij jarenlang deed.
“Ik heb het bos zien veranderen.
Gezien hoe het water terugkwam.”

Geen duiding
Geen duiding dus over zijn werk.
Wel een duidelijke boodschap.
“Maar ik kom niet met oplossingen.
De esthetica van zinloosheid, het zoeken van houding
ten opzichte van elkaar en de houding ten opzichte van het leven.”

Al wandelend langs de tentoonstelling, geeft De Vries commentaar
of poneert hij een stelling.
“Ik heb me er nooit bij neergelegd dat de natuur de baas is.
Wij mensen zijn de baas.”
Het slaat ook op zijn eigen situatie.
De Vries is geopereerd aan een hersentumor en ondergaat chemo.
Het zorgt voor de uiterste verwarring die hij als kunstenaar zoekt,
maar dan in hem zelf.
“Daarom is deze periode ook niet negatief.
Ik heb vertrouwen. Die verwarring is ook mooi.”

“Het negatieve is altijd interessanter dan het positieve.
Kijk naar de films van Batman. Batman is een watje,
de Joker die is interessant.
Zeker zoals Jack Nicholson hem speelt.
Ik ben gefascineerd door wreedheid.
Dat mannen tot alles in staat zijn, bijvoorbeeld
dat ze bereid zijn om voor een stukje land oorlog te voeren.”

Schitteren
Zijn schilderijen schitteren door zijn manier van werken.
Het aluminium licht op in de spotlights
en geeft diepte aan het werk.
“Als je het in het daglicht bekijkt, ziet het er weer heel anders uit.”

Confronterend is ook het werk van het kind
dat als expositiebeeld is gekozen.
Indringend, gevoelens van verdriet oproepend.
Het is wat ook zijn andere kunst oproept.
“Je vindt iets mooi en gelijkertijd voel je dat het pijn doet.
Dat vind ik mooi.
Voor de vrouw die dit werk zag,
was dat de reden om het niet te kopen.
Voor mij zou het een reden zijn om het juist wel te kopen.
Het betekent dat je nog wat uit te zoeken hebt.
En wat is dan de aanschaf van een schilderij.
Dat scheelt je een psychiater.
Door er naar te kijken geef je het een plek.”

Jaap de Vries
Bik in het Duister, overzichtstentoonstelling
Breda’s Museum
2 juni tot en met 29 september

Once more…and more

Lokaal01 in Breda houdt op te bestaan.
Dat is erg jammer want een bezoek aan dit kunstencentrum
is altijd een plezier.
Maar het is niet anders en nog een maal
halen ze alles uit de kast.
Gisteren heb ik er met veel plezier rondgelopen
en een serie foto’s gemaakt.

 photo DSC_0715OnceMoreAndMoreExtraProgram.jpg

Het goede nieuws is dat er naast de tentoonstelling nog een extra programma is.


 photo DSC_0716ExtraProgrammaAchterkant.jpg

Extra programma Once more…and more.

Het extra programma zal zich onverwacht afspelen en op 8 en 23 juni.
23 juni is als ik het goed begrijp de allerelaatste dag.


 photo DSC_0684D.jpg

Het begint al bij de ingang: “The characters and events depicted in this spectacle are fictitious, any similarity to actual persons, living or dead, is purely coincidental”. U bent gewaarschuwd.


 photo DSC_0685RechtsDemandeMoAndreaMedjesi-Jones.jpg

Rechts ‘DemandeMo’, Andrea Medjesi-Jones.

Wie precies wat gemaakt heeft wanneer wordt niet altijd duidelijk.
Het wachten is op de ‘final catalogue of the show’
die op 23 juni wordt gelanceerd.


 photo DSC_0686D.jpg

Wat ik erg goed gedaan vindt, is dat rond het Lokaal01 gebouw
een frame of hek van blauwe latten is gemaakt.
Die blauwe latten komen binnen overal terug.
Je ziet ze bijna op al mijn foto’s.


 photo DSC_0687DZonderSteunVanGreenpeaceVermoedIk.jpg

Vast zonder de steun van Greenpeace, vermoed ik.


 photo DSC_0688AllemaalGezichten.jpg

Net als voor de meeste werken geldt, je moet het gaan zien.
Hier een hele sliert gezichten tegen de muur en
een portfolio op de grond met schetsen/werk met gezichten.


 photo DSC_0689RenatoNicolodiMonumentAuxMorts.jpg

Renato Nicolodi, Monument aux morts.


 photo DSC_0692TheoSchepens.jpg

Theo Schepens (denk ik).


 photo DSC_0694KunstwerkenMakenIsLerenOmgaanMetFoutmeldingen.jpg

Kunstwerken maken is leren omgaan met foutmeldingen:
jezelf keer op keer afvragen wat je eigenlijk aan het doen bent.


 photo DSC_0695FixTheEconomyMakeBanksPay.jpg

Fix the economy, make banks pay!

Repareer de economie, laat de banken betalen.


 photo DSC_0696LetMeLiveInaWorldPure.jpg

Let me live in a world pure.


 photo DSC_0697D.jpg

Ik zal wel erg ouderwets zijn
maar bij een kunstwerk vind ik het wel belangrijk
dat het er goede uitziet.
Dat het vakwerk niet alleen in het idee
maar ook in de uitvoering,
de communicatie van de toeschouwer zit.
Hier is dat zeker het geval.

 photo DSC_0698D.jpg


 photo DSC_0699.jpg


 photo DSC_0700ResearchAndDestroy.jpg

Research and destroy.

Hier kun je een hele study over maken.
Deze tekening is onderdeel van een groter werk
dat je op de volgende foto ziet.
Ik ben heel benieuwd naar de catalogus.

 photo DSC_0701ResearchAndDestry.jpg


 photo DSC_0702D.jpg

Hele sterke foto’s, helemaal in de traditie van
de klassieke stillevens.

 photo DSC_0703MooiHoeDeBlauweLattenOveralTerugkomen.jpg

Zie hoe de blauwe latten overal terugkomen.
Met beperkte middelen een enorme impact. Proficiat!


 photo DSC_0704D.jpg


 photo DSC_0706ZichtNaarBuiten.jpg

Even buiten kijken. Achter en voor.

 photo DSC_0707ZichtNaarBuiten.jpg


 photo DSC_0708TheoSchepens.jpg

Nog een Theo Schepens. Ze staan op veel plaatsen
deze kleine, intrigerende beeldjes.


 photo DSC_0709AllesGeschilderdOokDeTape.jpg

De schilder van dit doek heeft een mooie techniek.
ook de tape die er op zit is geschildert.
Doet me denken aan het werk van Claudio Brave dat ik gisteren zag.
Die heeft een triptiek geschilderd (onder meer)
waarop een hyperrealistische afbeelding van pakpapier te zien is.

 photo DSC_0709AllesGeschilderdOokDeTapeD1.jpg


 photo DSC_0710Lokaal01.jpg

Lokaal01. Gaat dat zien!

KOP: Dream on!

In onze vorige expositie, IT AIN’T OVER YET,
lieten we zien hoe er door verschillende kunstenaars
wordt gekeken naar de voorspellingen
rondom het einde van de wereld.
Maar gelukkig,
we hebben de gevreesde datum 21-12-2012 overleefd; it ain’t over!

En dus wordt het tijd om ons te richten
op de dag van morgen.
Een dag vol oplossingen, nieuwe ontdekkingen,
luchtigheid en vrolijkheid.

We mogen weer dromen, dromen van morgen.
We moeten dromen!

 photo DSC_0449D.jpg

De tekst hierboven staat wel in de wij-vorm,
maar voor alle duidelijkheid,
ik maak geen onderdeel van KOP of van de groep kunstenaars
die samen de tentoonstelling in het Huis voor de beeldcultuur
in Breda hebben georganiseerd.
De tekst is het eerste deel van hun folder over de tentoonstelling.

 photo DSC_0462D.jpg

De kunstenaars zijn:
Aart Jan Venema
Tom L’Istelle
Stefan Gross
My Anh Hang

 photo DSC_0450D.jpg

Ik heb er gisteren een paar foto’s gemaakt.
Ik vond de roze scultptuur voor het raam
erg mooi maar het lukt niet daar een foto van te maken.


 photo DSC_0452D.jpg

In dit werk staat de Bredase Sint Annastraat centraal.

Er hoort dit volgende schrijven bij (deel):

 photo DSC_0453D.jpg


 photo DSC_0454D.jpg

Dit werk combineert een belangstelling voor fauna
met de straat/wijk-namen van Breda.

 photo DSC_0455D1.jpg

Wie de details goed bekijkt snapt waarom dit me zo aansprak.

 photo DSC_0455D2.jpg

 photo DSC_0456WingsOverBreda.jpg

De makers zijn: Simon Kentgens, Sally Pearce, Rodney Seijkens en Elise Hilenaar.

 photo DSC_0457.jpg


Ming porselein in Leeuwarden

Gisteren ben ik in het Princessehof in Leeuwarden geweest.
Daar heb ik de tentoonstelling ‘Ming’ bezocht.
Waarmee je een goed inkijkje krijgt in de bijzondere collectie
die dit keramiekmuseum heeft.

 photo DSC_0402DTGuldenPaerdt.jpg

’t Gulden Paerdt.

Maar voordat ik aan de tentoonstelling toekwam heb ik
eerst een korte wandeling door de oude binnenstad gemaakt.
Gevelstenen, bovenlichten, grote panden, koningsbomen en een begijnhofje.

 photo DSC_0403NautaBumaHuys.jpg

Nauta Buma Huijs

 photo DSC_0404.jpg


 photo DSC_0405Koningsboom.jpg

 photo DSC_0405KoningsboomD1.jpg

Ter Herinnering aan de troonbestijging
van H. M. Koningin Wilhelmina
Der Gemeente aangeboden door de Vereeniging
voor Vaderland en Oranje
31 augustus 1898


 photo DSC_0406.jpg

Stadhuis, vreemd weggeduwt tussen de andere gevels.

 photo DSC_0406D1.jpg


 photo DSC_0407.jpg

Eewal 55. Drukkerij ‘De Eendracht’
Op de oudste gedetailleerde plattegrond van de stad Leeuwarden uit 1603 van Johannes Sems ziet men op de plaats van de huidige drukkerij ‘De Eendracht’ een pand met een trapgevel en ten oosten hiervan een tuinmuur behorend bij het aangrenzende Huygenshuis. Later werd de muur vervangen door een nieuw woonhuis dat in de achttiende eeuw telkens in de belastingkohieren genoemd wordt.

In 1716 was dominee Meinsma eigenaar van beide genoemde panden. Zijn dochter droeg omstreeks 1760 de twee woonhuizen aan dominee A. Passamier over. Hij en z’n kinderen bezaten de panden tot 1783. In dat jaar kocht de joodse koopman Nathan Salomons beide huizen. Diens twee zonen, Salomon en Jacob, deden in 1828 het bezit van de hand voor f 2.637,- aan de koopman Izaak Simons de Vries. Hij bezat een winkel in manufacturen aan de Nieuwestad 114. In de koopakte wordt de indeling van de beide huizen beschreven. Het westelijke pand was twee traveeën breed en bevatte op de begane grond een voor- en een achterkamer met schoorsteen en kast en een gang. Via een wenteltrap was de verdieping te bereiken waar eveneens een voor- en een achterkamer met bedstee, met daarboven een zolder, gesitueerd waren. Onder het huis bevond zich een ruime kelder met bedstee, schoorsteen en kast. De kelder liep onder de straat door en kwam aan de Ee uit, zoals bij de meeste panden aan de Eewal het geval was. Het pand aan de oostzijde was van vrijwel gelijke breedte en bevatte ongeveer dezelfde indeling. Na het overlijden van Izaak de Vries in 1875 erfde zoon Izaak het oostelijke en zoon Samuel het westelijke pand. Het eerste pand was in 1897 eigendom van M.L. Eldermans terwijl het andere toen nog bezit was van de weduwe van S. de Vries, Rachel Polak. In 1900 werd hier het telefoonkantoor gevestigd. Voorheen was dit op de zolder van de Hoofdwacht aan het Hofplein ondergebracht. In 1911 werden de bovengenoemde twee panden vrijwel afgebroken en verrees er met behoud van de oude westmuur een nieuw gebouw met een monumentale gevel. Architect Hero Feddema ontwierp het fraaie pand in de stijl van de Jugendstil of nieuwe stijl, die omstreeks de eeuwwisseling in zwang was. Tot op heden is een ontwerptekening van zijn hand bezwaard gebleven. Het is opgetrokken van oranje verblendsteen die afgewisseld wordt door groen verglaasde bakstenen gevelbanden en gebogen hanekammen boven de vensters. Op de begane grond bevinden zich boven de hardstenen plint drie grote segmentvormig afgesloten ramen en op de verdieping vijf recht. De drie middelste vensters zijn door middel van een doorlopende latei met elkaar verbonden. Boven deze ramen is een opvallende middenpartij opgemetseld die van een tentdak is voorzien, architectonisch gezien een opmerkelijke oplossing. De rest van de gevel wordt door een gepleisterd rondboogfries afgesloten. Behalve de nieuwe deur uit de jaren-zeventig is de gevel gaaf bewaard gebleven. Thans is hier drukkerij ‘De eendracht’ gevestigd. Wat het interieur betreft zijn de ijzeren kolommen in de drukkerijzaal, het houten plafond in de gang en de deur met geëtst glas, waarin de woorden ‘verboden toegang’ te lezen staan, het opmerken waard. De ruiten van het oude telefoonkantoor, zoals seinzaal, spreekcellen, ruimten voor de opslag van cokes en kabels etc. zijn slechts op de oude plattegrond van architect Feddema nog te zien.

Tekst: http://www.historischcentrumleeuwarden.nl/text/nl/1104/OMD-boekje_1991
Open Monumenten Dag 1991


 photo DSC_0408D1.jpg

Eewal 59. ‘De Leeuwarder Onderlinge’
Schildjes met de verstrengelde letters A en F hoog in de gevel van het monumentale pand Eewal 59 verraden de oorspronkelijke bestemming. Het zijn sporen van de opdrachtgever die het neorenaissance gebouw in 1895 heeft laten bouwen: de Algemeene Friesche Levensverzekering Maatschappij, een van de basismaatschappijen van de huidige Aegon. De Algemeene Friesche bouwde het allereerste echte kantoorgebouw van Leeuwarden. Vele kantoren, juist die voor bank- en verzekeringssector, zouden nog volgen tot en met de poen-paleizen van Avéro en Aegon in onze tijd toe. Toen de Algemeene Friesche in 1915 naar het Burmaniahuis aan de Nieuwestad verhuisde, trok in het prachtige neorenaissancistische pand aan de Eewal de in 1850 opgerichte Onderlinge Brandwaarborg Maatschappij. Deze ‘Leeuwarder Onderlinge’ liet bij de verbouwing dan ook het grote tegelfries tussen de verdiepingen vervangen. de symboliek van de levensverzekering bleef: Johan de Witt, Christiaan Huygens, J.H. van Swinden en R. Lobatto gevat in kransen van laurier en eik doen nu wat mal aan in en gebouw van een brandverzekeraar. Merkwaardig zijn ook de pelikanen van zandsteen die de trapgevels bekronen. De pelikaan zichzelf bloed uit de borst pikkend om zijn jongen te voeden is een oud Christus-symbool dat de levensverzekeraars hebben ingepikt. De Algemeene Friesche, een van de vroege maatschappijen van het land, is in 1844 opgericht. Er is aanvankelijk kantoor gehouden aan huis van de directeur, maar het ging het bedrijf in de eerste halve eeuw zo goed dat er in 1895 op de fundamenten en overwelfde kelders van het vm. Huygenshuis een nieuw kantoor van allure kon worden gebouwd. Architect was Hendrik Kramer die toentertijd in de kenmerkende overdadige neorenaissance-stijl bouwde. Het ging hoog uitrijzen boven de omringende bebouwing en werd zo heel bewust het pièce-de-milieu van de Eewal.

De overdaad van de neorenaissance begint meteen beneden. Achter een prachtig smeedijzeren hek (uitgevoerd door de befaamde Leeuwarder kunstsmid Jan Kroes, die ook het hekwerk voor het bovenlicht van de deurpartij maakte) en de hardstenen stoep, is voor het souterrain een plint van blokken hardsteen aangebracht. De onderste blokken hiervan zijn ruw behakt, zg. rustiek werk. Een fraaie trapstoep leidt naar de belétage met deurportiek. Boven het basement is het metselwerk bijzonder zorgvuldig uitgevoerd en voorzien van velerlei versieringen Van diverse soorten natuursteen zijn dorpelbanden, speklagen, negblokken naast en boven de ramen en boogtrommels in gevarieerde vorm uitgevoerd. De boogtrommels boven de verdiepingsvensters zijn het rijkst bedeeld met fraai rolwerk en mascarons en ook de geveltoppen zijn overdadig versierd. AL het beeldhouwwerk (inclusief de leeuwen, pelikanen en portretmedaillons) komt niet uit een gewoon nijverheidsatelier, maar uit de gespecialiseerde beeldhouwfabriek van Van den Bossche & Crevels te Amsterdam, het bedrijf dat onder andere ook het beeldhouwwerk leverde voor de Sint-Nicolaaskerk tegenover het Centraal Station in de hoofdstad. Het oorspronkelijke tegelfries tussen de hoofdbouwlagen was geleverd door de fabriek van Jan van Hulst uit Harlingen, maar het werd in 1915 door de Onderlinge vervangen door een nieuw tableau. De fabriek van Van Hulst bestond niet meer en het nieuwe is in 1916 vervaardigd door de Delftse fabriek van Joost ’t Hooft & Labouchère, beter bekend als de Porceleyne Fles. Deze fabriek kreeg ook bijzonder werk te verrichten in het Burmaniahuis van de Algemene Friesche. In 1987 onderging het monumentale kantoorpand een zorgvuldige uitwendige restauratie.

Johan de Witt 1625 – 1672),
was in de Gouden Eeuw tijdens het Eerste Stadhouderloze Tijdperk
negentien jaar lang raadpensionaris van het graafschap Holland
en daarmee de belangrijkste politicus
van de Republiek der Zeven Verenigde Nederlanden.
Hij was tevens een begenadigd wiskundige die beschouwd wordt
als een van de grondleggers van de verzekeringswiskunde.
Johan werd met zijn broer Cornelis door Orangisten vermoord
en op gruwelijke wijze verminkt.
De moord behoort tot de meest gedenkwaardige in de vaderlandse geschiedenis.
(Wikipedia)

Christiaan Huygens 1629 – 1695
was een vooraanstaande Nederlandse wis-, natuur- en sterrenkundige,
uitvinder en schrijver van vroege sciencefiction.
Hij was een van de leidende figuren van de zeventiende-eeuwse wetenschap.

In de wiskunde was hij een pionier van de kansrekening
en een wegbereider van de differentiaal- en integraalrekening,
hoewel zijn methoden strikt meetkundig bleven.
Aan de natuurkunde droeg hij op vele gebieden bij:
hij formuleerde als eerste correcte wetten voor de elastische botsing,
en uitdrukkingen voor de periode van de mathematische slinger
en de middelpuntvliedende kracht in de mechanica.
Tevens verklaarde hij in zijn Traité de la lumiere (1690)
als eerste licht als een golfverschijnsel
met het Principe van Huygens-Fresnel,
dat vanaf de negentiende eeuw
de algemeen aanvaarde optische theorie werd
en nu deel uitmaakt van het begrip van de dualiteit van golven en deeltjes.
Onderzoek naar de dubbele breking van licht in IJslands kristal
bracht Huygens tot het opstellen van een theorie
voor gepolariseerd licht.
Verder verklaarde hij geluidsverschijnselen met interferentie.
Omdat Huygens als eerste wiskundige formules gebruikte in de natuurkunde,
wordt hij gezien als de eerste theoretische natuurkundige.

In de sterrenkunde droeg Huygens bij door de telescoop
verder te ontwikkelen en het tot dan toe onbegrepen uiterlijk
van Saturnus te verklaren als een planeet met ringen.
Hij ontdekte de maan Titan bij deze planeet.
Als uitvinder heeft Huygens onder meer het slingeruurwerk,
het principe van de stoommachine en een buskruitmotor
op zijn naam staan.
Vanwege zijn speculaties over buitenaards leven
wordt Huygens wel gezien als vroege sciencefiction-auteur.
(Wikipedia)

Jean Henri van Swinden 1746 – 1823
was een Nederlandse wis- en natuurkundige
(Wikipedia)

Rehuel Lobatto 1797 – 1866
was een Nederlandse wiskundige.
(Wikipedia)

 photo DSC_0408D2.jpg

Tekst: http://www.historischcentrumleeuwarden.nl/text/nl/1104/OMD-boekje_1991
Open Monumenten Dag 1991


 photo DSC_0409DJongeSJacob.jpg

De jonge Sint Jacob (zie de schelp).

 photo DSC_0410Schip.jpg

 photo DSC_0411VreemdGevelsteentje.jpg

Beetje vreemde gevelsteen.

 photo DSC_0412SintAnthonyGasthuisGevelsteen.jpg

Eerste steen Sint Anthony Gasthuis.


 photo DSC_0413StadsWeeshuis.jpg

Stads Weeshuis.

 photo DSC_0414DeurStadsWeeshuis.jpg

Deur Stads Weeshuis.


 photo DSC_0415Juliana.jpg

Koningsboom Juliana (?)

 photo DSC_0415JulianaD1.jpg


 photo DSC_0416Bel.jpg

 photo DSC_0417DeDruckerij.jpg


De horeca was allemaal nog gesloten in Leeuwarden,
dus een kp koffie zat er niet in.
Dan maar direct naar het museum.

Helaas heeft deze tentoonstelling geen catalogus.
Vandaar dat ik dus ook maar weinig afbeeldingen heb.

 photo DSC_0420KalebasVaas.jpg

Grote kalebas-vaas.

De collectie is prachtig.
Grote en kleine stukken.
Aardewerk en porselein van over de hele wereld.
Ook de verzameling Islamitisch keramiek is bijzonder.
Een leuke opstelling waar de keramiek in lades ligt opgeslagen
die je als bezoeker zelf kunt openen.

 photo DSC_0432OdeAanDeRodeKlifSuShi.jpg

Ode op de kom
Op de buitenkant van deze kom staat een verkorte versie
van het beroemde Chinese gedicht ‘Ode aan de Rode Klif’.
Su Shi (1037 – 1101) een van de grootste Chinese dichters,
schreef dit gedicht. Hij wordt ook Dong Po genoemd.
Het gaat over het boottochtje dat Su en zijn vrienden
in 1082 maakten naar de beroemde plek Rode Klif.

Kom, Jingdezhen
Late 16e eeuw


 photo DSC_0434D1KraakInKleurD1.jpg

Tegendraads Kraakporselein
Kraakporselein heeft per definitie blauwe decoraties
onder glazuur op wit porselein.
Deze schotel is het enige gedocumenteerde niet blauwwitte kraak stuk ter wereld.
De decoratieve patronen zijn hetzelfde als bij het blauwwitte kraak.
Maar in dit geval zijn de decoraties met groene en rode kleuren geschilderd.

Schotel
Jingdezhen, Wanli periode 1573 – 1620.

 photo DSC_0434D2KraakInKleurCentraleafbeelding.jpg

De centrale afbeelding op de schaal.

 photo DSC_0434D3KraakInKleurKaderOpDeRand.jpg

Deel van de rand, in een kader.

 photo DSC_0434D3KraakInKleurKaderOpDeRandGranaatappels.jpg

Deel van de rand, in een kader. Granaatappels ?


 photo DSC_0429Swatov.jpg

Een speciaal soort keramiek heet Swatow.
Chinees export porselein bedoeld voor de Aziatische markt.

Daarnaast stond er een groep bijzondere , grote vazen:

 photo DSC_0430Martavanen.jpg

Een martavaan.

Martavanen, magische potten

Martavanen zijn ontzagwekkend grote potten.
Wanneer men per schip op reis ging bewaarde men er water,
fruit of specerijen in.
Daarnaast hadden martavanen in Zuidoost-Azië een rituele functie.
Zo waren ze in gebruik bij geboortes, huwelijksceremonies en begrafenissen.
Volgens eeuwenoude volksverhalen waren het magische objecten
die bijvoorbeeld konden praten.
Nog steeds gebruikt men martavanen in Zuidoost-Azië.

Martavanen zijn vernoemd naar de havenstad Martaban
aan de westkust van het huidige Myanmar.
Deze stad was een belangrijk kruispunt in de porseleinhandel
tussen China en India.
Grote potten uit landen als Vietnam en Thailand
werden ook via Martaban verhandeld.

Het Princessehof heeft de belangrijkste verzameling
martavanen in de westerse wereld.


Er is in het museum ook modern keramiek.
Een kleine selectie:

 photo DSC_0437KarelAppelTete1978.jpg

Karel Appel, Tete, 1978.

 photo DSC_0439ArmandoZonderTitel2010.jpg

Armando, Zonder titel, 2010.


Buiten staat er ook nog keramiek.
Het weer was niet geweldig maar toch een paar foto’s gemaakt.

 photo DSC_0441Sterrebeelden.jpg

Volgens mij zijn dit sterrenbeelden.

 photo DSC_0443HansVanBentemEVEEroticVenusEvil2003.jpg

Hans van Bentem, E.V.E. (Erotic Venus Evil) 2003.

 photo DSC_0444HansVanBentemEVEEroticVenusEvil2003Detail.jpg

Hans van Bentem, detail met de slang.