Prettige feestdagen.
Prettige feestdagen
Prettige feestdagen.
Kerst in Breda
De beelden spreken voor zich.
Photobucket – Flickr / Weblog.nl – WordPress.com
Een moeilijk verhaal.
Mijn weblog begon ik op 29/03/2005 bij Weblog.nl
met als hosting site voor de afbeeldingen Photobucket.
De een marktleider in Nederland met toen 400.000 blogs,
de ander marktleider wereldwijd.
Dan denk je dat je goed zit.
Nou dat was een leerproces dat nog steeds duurt.
Weblog.nl was een goed bedoelende ‘eenling’ met gratis weblogs
en Photobucket dacht dat ze als marktleider voor het
gratis hosten van foto’s het eeuwige leven hadden.
De werkelijkheid was dat Weblog.nl ten onder ging aan zijn eigen succes
en gelukkig, uiteindelijk, werd overgedaan aan WordPress.com.
Daar heb ik een abonnement dat er voor zorgt dat er geen reclame
te zien is op mijn weblog.
PhotoBucket kwam in zwaar weer met veel technische problemen
die leidde tot een conversie van alle data die bijna niet lukte.
Weken geen mogelijkheid gehad nieuwe foto’s toe te voegen
of foto’s te tonen op mijn weblog.
Nieuw management zou het bedrijf terug op de rails zetten.
Je kon of 499 dollar betalen of de dienstverlening werd
met onmiddellijke ingang stopgezet.
Gelukkig had ik eerder besloten een goedkoop abonnement te nemen.
Dus ik werd getolereerd.
Vandaag is de onzekerheid er nog steeds.
Als ze hun dienstverlening aan mij stopzetten verdwijnen
de foto’s van mijn blog.
Dat is intussen gebeurd. Ik heb meer dan 2500 foto’s bij hen staan
en dus moet ik 8 dollar per maand aan hen betalen.
Het werk om de foto’s over te zetten naar een ander platform
is een werk dat maanden zou gaan duren. Dat is voor een particulier
eigenlijk geen optie.
PhotoBucket laat me wel iedere maand een klein bedrag betalen maar daar krijg ik niets voor. Alleen als ik naar 8 dollar per maand ga, mag ik mijn foto’s weer tonen.
Sinds 18 december heeft PhotoBucket problemen met de
dienstverlening. Een stroomstoring heeft hun infrastructuur beschadigd.
Ze hebben wel hun prijzen aangepast (te laat) zoals je hierboven ziet.
Toen men kwam met de dreiging van 499 dollar ben ik meteen
overgestapt op Flickr. Heb daar een betaald abonnement genomen.
Dat bedrijf werd al snel overgenomen door SmugMug.
Datt bedrijf investeert maar Flickr leidt nog steeds verlies.
De dienstverlening van Flickr is best goed.
Maar de onzekerheid over de toekomstbestendigheid is bij al
deze bedrijven een groot probleem.
Dat is zo voor de goede bedrijven: WordPress.com en Flickr en nog
veel erger bij de slechte bedrijven: Photobucket.
Cultuurnacht 2020
De voorbereidingen zijn bij mij begonnen.
De kerstdecoraties zijn af en nu ga ik me toeleggen
op het voorbereiden van de deelname aan de Cultuurnacht 2020 in Breda.
Die is op 25 januari, dat lijkt ver weg maar ik heb niet zomaar
voorbeelden van de diverse stadia van boekbinden gereed liggen.
Die ga ik dus maken.
Daarnaast wil ik de ruimte een beetje versieren.
Er is al een stapel ontstaan met dingen die ik tijdens de Cultuurnacht wil laten zien.
De eerste letters van de eerste slinger zijn al gereed.
Op het moment dat ik besloot mee te doen aan de Cultuurnacht
zag ik een bericht van de Stichting Handboekbinden dat ze nieuwe
folders hebben laten maken.
Nou daar wilde ik wel een aantal exemplaren van en die zijn
deze week gearriveerd: Boeken, meer dan de inhoud.
Folder van de Stichting Handboekbinden: Boeken meer dan alleen de inhoud!
De kerstvensterbank is gereed
Met het ophangen van de glazen kerstster is mijn kerstraam compleet. Genoeg voor de kerst. Dan kan ik me gaan richten op mijn volgende project: Cultuurnacht 2020 in Breda.
Prettige feestdagen vanuit de FutureDome in Breda!
Nibb-it wordt gesloopt
Gisteren kwam ik er toevallig langs en ik zag dat
de Nibb-it fabriek na jaren van leegstand
eindelijk wordt gesloopt.
Hopelijk gaan er woningen weggezet worden.
De Nibb-it, hoek Haagweg/Ettensebaan.
Modern sprookje: The Two Popes
Een hardliner die vast wil houden aan de tradities van de kerk en een meer moderne leider die terug gaat op de oorspronkelijke boodschap. Theorie of pragmatisme. Wat de werkelijkheid is weten we niet, maar als je uitgaat van voorgaande versimpelde samenvatting dan kun je een modern sprookje vertellen.
Anthony Hopkins en Jonathan Pryce schitteren in een soort van
biografisch drama/komisch sprookje.
De gebeurtenissen waar rond de film is gemaakt hebben plaatsgevonden.
Paus Benedictus XVI of Joseph Aloisius Ratzinger, werd in 2005
gekozen als Paus.
Op 28 februari 2013 treed hij terug.
Paus Franciscus, of Jorge Mario Bergoglio, werd in op 13 maart 2013 Paus.
Veel van de andere gebeurtenissen en de gesprekken tussen de twee
hebben geen feitelijke grond.
Maar vanuit de tegenstelling tussen een traditionalist en pragmatist
zou het zo gelopen kunnen hebben.
We zullen het wel nooit weten.
Maar het levert wel een leuke film op.
****
Kerst in Breda
De Kloosterkazerne.
Chasse Theater buiten.
Chasse Theater binnen.
Halstraat.
Grote Markt zuid.
Grote Markt.
Girasole
Op 13 mei 2006 schreef ik voor het eerst over een
etentje bij Girasole in Breda.
Gisteravond hebben we er voor het laatst bij Bianca en
Antonello gegeten.
Ze stoppen met het restaurant na vandaag.
We hopen dat dit voor hen de juiste beslissing is en
wij zien uit naar de kookkunsten en de bediening van de opvolgers.
Het kaartje van het restaurant Girasole in 2006.
San Juan La Laguna: we gaan het meer op
Aan het Lago de Atitlan is Panajachel de plaats die
het eenvoudigst te bereiken is.
Maar er liggen nog meer plaatsen.
Drie er van bezoeken we op Eerste Kerstdag 2018:
San Juan La Laguna, San Pedro La Laguna en Santiago Atitlan.
In die volgorde bezoeken de plaatsen met een boot.
De eerste foto’s hebben geen toelichting nodig.
Het is er zo mooi….
Het plaatsje leeft voor een groot deel van het toerisme. Vooral koffie en het schilderen spelen daarbij een grote rol. Toen wij er waren was het rustig. Maar deze muurschildering is een soort van visitekaartje van een van de schilders/bedrijfjes. Het perspectief in het werk is altijd dat van een vogel die loodrecht boven de voorstelling zweeft.
Het dorp ligt op de glooiende vulkaanuitlopers.
Dit is de kerk waar, toen we aan kwamen lopen, net een dienst begon.
Een milieuvriendelijke kerstboom?
De winkel op de hoek is een soort van ijzerhandel. Onderdeel van een keten. Maar de naam: Eben Ezer. Okay, twee woorden, dus niet helemaal hetzelfde als de voornaam van Scrooge in ‘A Christmas Carol’, maar dichtbij genoeg als je op 25 december, ver van huis, ergens over straat loopt, om op te vallen.
Veel huizen hadden mooie muurschilderingen.
De Goede Herder.
San Juan La Laguna.
Soms prachtige gevels. Met het schrift van de Maya’s.
Maar ook een bezorgchinees met weer andere stereotype beelden.
Tijd om verder te gaan.
Onderweg terug naar de boot zagen we dus deze Mona Lisa. Ik vermoed dat ze er nog steeds hangt.
De boot ligt er nog.
Kerst in Breda
Grote Markt, Breda.
Kerst in opbouw.
Midden-Amerikaanse Mona Lisa
Massatoerisme heeft heel veel kanten.
Ook deze.
In San Juan La Laguna in Guatemala zagen we deze Mona Lisa
als reclame voor een souvenirshop.
Mona Lisa in San Juan La Laguna, een dorp aan het water van Lago de Atitlan.
Losse papieren letters zijn theaterdecor en glas van bushokje is een zilveren kerstster geworden
De losse letters van ‘prettige feestdagen’ zijn een soort van theaterdecor geworden met behulp van de doos waarin de kerststol zat die ik vorige week kocht.
Intussen is de glazen kerstster al een paar keer veranderd. Nu is de ster grijs met kleine boekselen sterren er op en bevestigd op een paarse achtergrond.
De vaste Siebold-collectie
Het was mijn eerste bezoek aan het Japanmuseum Sieboldhuis. De tentoonstelling met de etsen van Tanaka Ryōhei was het eerste onderdeel van mijn bezoek. Dat brengt je ook in een naast geleden huis en dat zie je nog aan de binnenwand. Het past heel mooi bij de soberheid van de Japanse kunst. Het deel van het museum dat de collectie toont van Philipp Franz von Siebold, doet me denken aan Meermanno in Den Haag: een mooie verzameling die duidelijk lang geleden is ontstaan maar die juweeltjes bevat.
De opstelling van heel diverse objecten is heel sereen.
Er lagen ook boeken. Maar de context ontging me een beetje. Maar dat is niet erg bij een eerste bezoek. De volgende keer moet ik daar meer tijd voor nemen. Philipp Franz von Siebold was een van oorsprong Duitse arts die in Nederlandse dienst een aantal jaren op Deshima verbleef. Door huisbezoeken, zijn netwerk en een reis naar Edo was Siebold in staat veel voorwerpen over/van Japan te verzamelen.
De uitstalling van de voorwerpen is mooi en met respect voor de delicate natuur van sommige voorwerpen.
Waaronder heel veel planten en dieren.
Een deel van de gasten staan op sterk water.
Tanaka Ryōhei
Toen ik in Leiden een foto stond te maken van een boekhandel
viel me de reflectie van een boom in het water van een grote plas op.
Mooie kans om die vast te leggen.
ik maakte de volgende foto, zonder veel na te denken.
Let ook op de kleine blaadjes. Achteraf drukte ik net iets te vroeg af (zo zei je dat vroeger met een fototoestel). Even later vielen er meer druppels in de plas.
Nu alleen nog een paar druppels rechtsonder.
Tanaka Ryōhei is de kunstenaar van wie de etsen zijn die in het Japanmuseum Sieboldhuis worden getoond.
Tanaka Ryōhei
Tanaka Ryōhei (1933) heeft in zijn vijftigjarige carrière meer dan 770 etsen gemaakt met in totaal meer dan 100.000 afdrukken.
Op een paar uitzonderingen na heeft hij alle edities zelf gedrukt, in zijn eigen studio.Tanaka werd geboren in Takatsuki, halverwege Kyoto en Osaka.
Hij had een aangeboren hartafwijking en spendeerde daardoor veel tijd thuis.
Tekenen werd daardoor zijn hobby.
In 1963, toen hij al dertig was, nam hij tekenlessen in het stedelijk kunstatelier voor amateurs in Kyoto.
De lessen werden gegeven door Furuno Yoshio (1909-1978).
Hij was een prentmaker die ook lesgaf in etsen.
Via hem raakte Tanaka gefascineerd door de etstechniek.
Als lid van de Etsersvereniging Kyoto stelde Tanaka zijn etsen tentoon in de Perfecturale galerie Kyoto.
Tijdens de tentoonstelling van 1964 werd zijn werk ontdekt door kunsthandelaar Yamada Tetsuo (1924-1998).
Hij werd Tanaka’s agent en zorgde ervoor dat zijn werk terechtkwam bij galeries, verzamelaars en musea in Japan en later ook in de rest van de wereld.
Tanaka werkte oorspronkelijk in een van de kamers van zijn woonhuis.
In 1969 liet hij een studio aan zijn huis bouwen.
Daar ontwierp en printte hij elke ets.
In 1970 waren zijn etsen zo populair geworden dat hij zijn baan kon opzeggen en zich volledig op zijn kunst kon starten.In de loop der jaren zijn verschillende catalogi met Tanaka’s werk uitgegeven.
In 1985 bracht Yamada een overzichtscatalogus uit in het Japans en het Engels.
Succes in het buitenland volgde.
Tanaka werd uitgenodigd om deel te nemen aan tentoonstellingen in Italië, Joegoslavië, Duitsland, België, de Verenigde Staten, Hong Kong, Finland, China, Mexico en Bulgarije.In 2013, toen hij tachtig werd, maakte hij met een laatste krachtinspanning zijn vijf laatste etsen.
‘Boerenhuis in de zon’ was het laatste werk.
Furuno Yoshio had hem alleen de basis van het etsen geleerd.
Tanaka ontwikkelde zijn eigen technieken.
Zijn technische vaardigheden zijn bijzonder.
Al in de jaren zestig ontwikkelde hij zijn eigen, herkenbare stijl.
Hij wist deze vijftig jaar vol te houden.
Door de belichting en de etsen die achter glas zitten, is het niet eenvoudig te fotograferen. Mijn foto’s zijn slecht. Maar toeval wil dat de eerste foto over weerspiegelde bomen gaan. Tanaka Ryōhei, Waterkant nr 1, ets en aquatint, 1977.
Tanaka Ryōhei, Esdoorns in de herfst. Kleurenets – ets en aquatint van twee platen, 1989.
Dit is een klein detail van het werk. Hier krijg je een idee van de enorme inspanning en beheersing die nodig is om zo’n werk te maken.
Er waren ook twee afdrukken van etsen van Rembrandt te zien: Rembrandt van Rijn, Landschap met boerderij en grote boom, 1641.
Rembrandt van Rijn, Landschap met boerderij en tekenaar, circa 1645.
Je ziet de weerspiegeling van de verlichting in Tanaka Ryōhei, De grote ginkoboom. Kleurenets en aquatint, 1988.
Hier zie je goed hoe zijn figuratieve werk toch een aspect van abstractie heeft. Tanaka Ryōhei, Een zomerse kamer. Kleurenets en aquatint, 1986.
Tanaka Ryōhei, Zomerdag nr 1. Ets en aquatint, 1985.
Mijn foto’s zijn slecht maar gelukkig is er dit boek van Chris van Otterloo.
Of beter nog: bezoek de tentoonstelling Verstilde schoonheid – Japanse etsen van Tanaka Ryōhei in het Japanmuseum Sieboldhuis in Leiden.
Wie leest?
Afgelopen vrijdag was voor mij een dag vol
reizen, kunst en boeken.
Een van die boekmomenten was het volgende.
Ik wordt als ik in Leiden ben altijd aangetrokken
door deze boekhandel.
Vrijdag zag ik pas de naam van de boekhandel.
De boom die weerspiegeld in het raam komt in mijn volgende blogbericht nog even terug.
Bes in Amsterdam
Na het Rijksmuseum ben ik naar het
Allard Pierson gegaan. Ook in Amsterdam.
In het verleden waren De bijzondere collecties van de UVA en het Allard Pierson twee organisaties die in hetzelfde gebouw zaten samen met een boekhandel. Die boekhandel (Nijhof & Lee Boekhandel) bestaat niet meer. De website van het Allard Pierson bevat nog veel links die nergens naar toe gaan. Met soms wel en soms geen foutmelding. De digitale samenvoeging is nog niet rond.
Het museum heeft een tentoonstelling over Bes, de Egyptische god,
die wordt voorgesteld in een leuke animatie.
In de espressobar staat deze Hercules naast de prijskaart opgesteld.
De god Bes in de film.
Een afbeelding van Bes: Bes, kalksteen, Ptolemaeïsche periode (332 – 30 voor Christus). De jaartallen heb ik opgezocht.
Twee beddenpoten in de vorm van Bes, hout, Nieuwe Rijk, 1550 – 1070 voor Christus.
Nijlpaard, Pre-dynastische tijd, 4500 – 3050 voor Christus.
Een leuke, kleine, speelse tentoonstelling.
De vaste collectie van het museum deed me denken aan Meermanno en aan het Sieboldhuis dat ik later op vrijfag in Leiden zou bezoeken. Kleine historische collecties in een mooie omgeving.
Nog gewerkt aan een paar boeksel-projecten
Het werk aan de papieren sterren gaat langzaam maar zeker verder. Ik denk dat het een slinger gaat worden. Het grappige is dat je ook in het dagelijks taalgebruik nietszeggende woordcombinaties kunt kiezen die wel klinken als iets met gewicht: persoonlijk akkoord. Geen idee wat dat is.
In deze glazen kerstster weerkaatst het licht van het betraliede dakraam van mijn werkplaats in de voormalige gevangenis FutureDome. In het hart van de ster en op de breukvlakken is een tweede laag glas toegevoegd. Ter versteviging.
De letters komen van de slingers die ik gemaakt heb. Ze staan nu op een soort van podium. Ik weet niet hoe ik dat ga afronden. Prettige feestdagen.
Rembrandt-Velázquez. Nederlandse & Spaanse Meesters
We zijn in Nederland zo verwend met het super Rijksmuseum. Ik maak 1 bericht maar had met gemak 3 of 4 berichten kunnen maken op basis van wat ik er vrijdag heb kunnen zien. Mijn bericht gaat dan ook dwars door de tijd, door de onderwerpen en stijlen. Maar ik heb genoten en ik raad iedereen aan dat ook te gaan doen. Regelmatig. De foto toont de pagina van de website van het Rijksmuseum waar ‘Het Lam Gods’ van Francisco de Zurbarán getoond wordt.
Vanuit de tram zie ik in de verte de Dam, rechts het Koninklijk Paleis en Links de Nieuwe Kerk (De Grote Suriname Tentoonstelling moet ik nog gaan zien).
Het weer was vrijdag niet best.
Binnen in het Rijksmuseum was het beter (Verse gemberthee met een stuk appeltaart). Mijn idee was om vandaag ook even langs de eregalerij te gaan. De nieuwste aanwinst, de gouden Diana en Actaeon Bokaal gemaakt door Paul van Vianen uit 1610 is er te zien (Bruikleen familie Wessels). Daardoor ging ik al dwalend door het Rijksmuseum. Ik kan dat iedereen aanraden.
Zo kwam ik voor het eerst in mijn leven in de bibliotheek van het Rijksmuseum terecht. Ik kende de ruimte van de foto’s. Niet in de laatste plaats door de foto’s van De Bezige Bij.
Vervolgens werd ik afgeleid door dit beeld en het gruwelijke schilderij dat er rechts van hangt: Artus Quellinus, Portret van Johan de Witt, Amsterdam, 1665, carrara marmer.
De laatste buste die Quellinus in Amsterdam maakte, was dit portret van Johan de Witt, raadspensionaris van Holland, de machtigste man van de Republiek.
De Witt was familie en een geestverwant van de voornaamste Amsterdamse regentenfamilies.
Nadat de Johan de Witt en zijn broer in 1762 waren vermoord, werden van deze buste diverse afgietsels gemaakt, die hun weg vonden naar de huizen van hun bewonderaars.
Diana en Actaeon Bokaal, Paul van Vianen, goud, 1610. Badende Diana op de rug gezien.
Liefde bloeit alleen onder de beste voorwaarden:dat wordt hier verbeeld.
Op het deksel is te zien dat de liefde (Venus) voldoende eten (Ceres) en drinken (Bacchus) nodig heeft.
Op de bokaal zelf wordt duidelijk dat liefde geen verraad duldt: daar wordt Diana, godin van de jacht, tijdens het baden bespied door de jager Actaeon.
Als straf verandert Diana hem in een hert, waarna hij door zijn eigen jachthonden wordt verscheurd.
Bruikleen van mevrouw H.G. Wessels, 2019. BK-2019-27.
Dan kun je natuurlijk nauwelijks om de Nachtwacht heen. In restauratie.
In de eregalerij kwam ik ook dit werk van Frans Hals tegen: Portret van Maritge Claesdr Vooght, 1639, olieverf op doek, SK-C-139. Maar mij ging het om het volgende detail:
Echt ‘een boek vol zilverwerk’ met een beschilderde boeksnede.
Frans Hals schilderde een groot aantal fraaie portretten van de Haarlemse hogere klasse; kennelijk voldeed hij aan alle eisen van zijn voorname opdrachtgevers.
Maritge Vooght, echtgenote van burgemeester Pieter Olycan, poseert hier in een traditionele houding, fier rechtop, de toeschouwer recht aankijkend.
Aan de linkerkant vermeldde Frans Hals haar leeftijd: 62 jaar.
Haar wapen daarboven werd later door een andere hand toegevoegd.
Voor ik de tentoonstelling Rembrandt-Velázquez in liep ging ik nog even langs de wisselende fototentoonstelling met deze keer: Martijn van de Griendt en zijn tentoonstelling On/Off. Twee foto’s spraken me aan.
De tentoonstelling gaat er over dat we tegenwoordig altijd ‘aan staan’, verbonden met het internet, bezig zijn ons zelf te tonen, op te gaan en verbergen in de grote stroom. Hier is een bezoeker van het Lowlands festival die het nodig vind om zelfs vanaf het toilet foto’s de wereld in te sturen.
Of je gelukkig wordt van dit Happinez festival (géén schrijffout) wordt durf ik te betwijfelen. Bovendien wat is (zie briefje tegen de paal links van het midden) ‘horse coaching’?
Eindelijk ben ik er dan. Hier zie je twee schilderijen waarbij sprake is van beeldrijm: Francisco de Zurburán, De heilige Serapion, 1628 en rechts Jan Asselijn, De bedreigde zwaan, circa 1650.
Volledige overgave.
Je leven geven voor een doel groter dan jezelf.
Links de heilige van Zurbarán, die met de armen omhoog gebonden zijn laatste adem uitblaast ten dienste van zijn geloof.
Daarnaast de zwaan van Asselijn, die zijn nest verdedigt met zijn leven.
Het werd hét beeld voor de vermoorde raadpensionaris Johan de Witt.
Het beeldrijm van de wijd geopende armen en vleugels, zo breed getoond in witte verf, toont een overgave in volle overtuiging.
Jan Lievens, Stilleven met boeken, circa 1627 – 1628. Huid als perkament. Ook op het Spaanse schilderij (hier niet te zien) lag op de voorgrond een vers stuk brood.
Rembrandt van Rijn, Lezende oude vrouw (profetes), 1655. Licht.
Abraham Bloemaert, De aanbidding van de Driekoningen, 1624. Pracht en heerlijkheid.
Frans Hals, Regenten van het Haarlemse Oudemannenhuis, 1664. Wees liefdadig. Bij Frans Hals (en trouwens ook bij Rembrandt) valt me steeds op hoe impressionistisch hun werk is als je er wat dichterbij komt. Let maar eens op die witte omslag aan de pols van de figuur in het midden.
Zo ziet dat detail er van dichtbij uit.
Dit is de bouwplaat van een kerstbal die ik kreeg bij aankoop van de catalogus. Wederom een ontwerp van Irma Boom (de catalogus wel te verstaan).
In de catalogus ben ik nog niet begonnen maar ik heb al wel gezien dat het een prachtig kijkboek is.
De ochtend in het Rijksmuseum was geweldig.
De tentoonstelling is om jaloers op te zijn.
Als je zo met de werken in je collectie (en die van andere collecties)
te werk kunt gaan. Ik ben jaloers.
Koffie en Kerststol
Tijdens het voorbereiden en samenstellen van dit blogbericht
zit ik aan de koffie en kerststol.
Daarom noem ik het bericht zo maar het bericht gaat
over de bouwdoos van een kerstbal die ik vrijdag kreeg
in het Rijksmuseum. De bouwplaat is gemaakt door PietDesign.
Maar eerst iets heel anders. Af en toe probeer ik ook iets te repareren. Zoals dit voorwerp. Enig idee wat het is?
Hier gaat het om. De bouwplaat om zelf een kerstbal te maken.
De inspiratie is afkomstig van een tegeltableau uit ongeveer 1725 uit het Weeshuis in Sommelsdijk. Het lijkt wel uit ‘A Christmas Carol’ te komen.
Dit is één van de twee identieke bouwplaten die in het pakket zaten. Op één plaat zitten 6 ‘rondjes’.
Die druk je eenvoudig uit de bouwplaat. Één zo’n ‘rondje’ ziet er dan uit, zoals je hierboven kunt zien. De uitstekende (letterlijk) halve maantjes zijn allemaal half ingesneden aan de basis. Dat zijn de plaatsen waar de twaalf ‘rondjes’ in elkaar gaan grijpen.
Dit is dan de lege bouwplaat die je vervolgens kunt gebruiken als sjabloon voor je eigen ontwerpen.
Zo schuif je de eerste twee ‘rondjes’ in elkaar.
Samen vormen de twee halve maantjes waar je de twee vormen in elkaar schuift, een mooi rondje dat samen één afbeelding vormt.
Het proces is vervolgens niet zo geweldig getekend en/of uitgelegd in de verpakking. Maar het wijst eigenlijk zichzelf uit. Hier ben ik halverwege. Op dat punt aangekomen besloot ik nog zo’n halve kerstbal te maken.
Al snel had ik twee halve kerstballen.
Even later zat de kerstbal in elkaar. Zonder lijm, zonder knippen. Pas bij het laatste halve maantje heb ik een pincet gebruikt om het maantje dat binnen zat naar buiten te halen.
Hier ligt de kerstbal op mijn kerstvensterbank. Tussen de andere ballen, bomen en sterren.
Argusvlinder 