Een buurman van mij maakte deze foto van de Grote Kerk tegen de ondergaande zon.
San Pedro La Laguna: Tu Eres Pedro
Het is 24 december 2018 en we zijn in San Pedro La Laguna, een dorpje aan Lago Atitlan in Guatemala. Het meer is fantastisch. De dorpen zijn rustig, er is markt, het weer is mooi.
Het is markt.
Nog even inkopen doen.
De zon zorgt voor scherpe schaduwen. Daarmee worden foto’s niet mooier maar het is niet anders.
In de buurt van de markt ligt een park. In het park een kerststal.
Petrus, naamgever van het dorp.
‘Tu Eres Pedro’ of “jij bent Petrus, (de rots waarop ik mijn kerk zal bouwen)”.
De kerk staat vlak bij.
We gaan het Lago de Atitlan weer op en varen langs de Volcan Atitlan. Een vulkaan van ongeveer 3500 meter hoog. Op naar plaats nummer 3.
Volcan Atitlan.
Maar er liggen meer vulkanen.
Volcan Atitlan.
Woman in red
Dat is de titel van een bekend liedje maar, en daar gaat het mij
hier om, de naam van een schilderij.
Toen ik in Málaga de collectie van de dependance van het
State Russian Museum bezocht, was dat één van de werken
die er voor mij uitsprongen.
Maar eerst even iets anders. Er is daar een grote ruimte met een aantal iconen die alle ruimte krijgen om tot hun recht te komen. Selected saints St Demetrios, St Paraskeva en St Anastasia. Late 15th – early 16th century, Novgorod Province, tempera on wood. St Demetrios wordt in Rusland ook St Demetrois of Soluneia genoemd. Overigens is de middelste heilige ook in het rood.
Nikolái Ionin, Woman in red, 1925, oil on canvas.
Ksenia Nechitáilo, Market in Yalta, 1970, oil on canvas.
De tentoonstelling over Anna Akhmatova is een uitdaging. Hoe maak je een aantrekkelijke tentoonstelling over een dichteres? Maar de schilderijen waren prachtig. Pyotr Miturich, Portrait of the composer Arther Lourié, 1915, oil on canvas.
Nátan Altman, Portrait of Anna Akhmatova, 1915, oil on canvas. Veel van de namen van de schilders kende ik niet. Dat maakt zo’n bezoek wel zo bijzonder.
Beide portretten van de dichteres zijn heel verschillend van elkaar maar allebei schitterend geslaagd! Kuzma Petrov-Vodkin, Portrait of Anna Akhmatova, 1922, oil on canvas.
Kazimir Malévich, Portrait of Nikolay Punin, 1933, oil on canvas.
Driekoningen
Deze drie koningen zag in met Kerstmis in Malaga in een raam van een winkel. Ik liet hen een paar dagen geleden al zien. Wat je toen nog niet kon zien in wat voor winkel deze koningen stonden. Op Driekoningen kan ik dat wel onthullen.
Deze specialist in pruiken had zijn specifieke vaardigheid en producten gebruikt om zijn etalage aantrekkelijker te maken rond Kerstmis. Driekoningen in Malaga.
Cultuurnacht
Bij de cultuurnacht vraag ik de bezoekers ook iets met de hand
te schrijven.
Het handschrift, mooi of lelijk, groot of klein, links of rechtshandig,
geeft altijd iets prijs van een persoon.
Ik weet niet wat maar toch is het bijna altijd verschillend.
Ik vraag de mensen ook te schrijven op verschillende ondergronden.
Perkament, dikker papier, gekleurd papier, krantenpapier.
Vandaag ben ik het krantenpapier gaan voorbereiden door over
de teksten en afbeeldingen van werkelijke krantenpagina’s
gesso aan te brengen. Het witte vlak gaat dan de bladspiegel vormen.
Het resultaat ga ik dan inbinden.
De schrijfruimte hangt te drogen.
Pakketje
Vandaag kwam er een pakketje uit Steenwijk. Twee stuks gereedschap voor het blinddrukken of vergulden van boeken.
De lijnfileet is nieuw, 3mm breed, 10 cm lang.
Het ‘edelweiss’ bloempje is een tweedehands. Een beperkte investering om wat ervaring op te doen. ik ga beginnen met blinddrukken. Of ik voor de Cultuurnacht er nog aan toe kom weet ik niet.
Kunstvaria
Gisteren bezochten heel wat mensen foto’s van een tentoonstelling
die ik in 1977 heb gezien. Foto’s over het werk van Rubens.
Het bericht plaatste in ik 2018.
Misschien is dat omdat er deze maand een mooie Rubens op de markt komt.
De geschatte verkoopprijs ligt tussen 6 en 8 miljoen dollar.
Maar los van de prijs is het een prachtig werk.
Traditioneel van opbouw in een grote driehoek maar schitterend uitgevoerd: Peter Paul Rubens, De maagd en het Christuskind met de heiligen Elizabeth en Johannes de Doper (The Virgin and Christ Child with saints Elizabeth and John the Baptist), circa 1612.
Nu luister ik voor het eerst naar…..
Naast Van Morrison kocht ik gisteren ook
Everyday life van Coldplay.
De eerste nummers zijn bemoedigend.
Ik denk dat dit een goed album is.
Het album is mooi uitgevoerd!
Coldplay: Everyday life.
Cultuurnacht 2020: de voorbereidingen
Op 25 januari 2020 is het weer Cultuurnacht in Breda.
Deze keer doe ik vanuit de FutureDome ook mee.
Als amateur handboekbinder.
Ter voorbereiding heb ik een slinger gemaakt en
ben ik de tekstbordjes aan het maken die komen te staan
bij mijn kleine demonstratie hoe zelf een bandzetter te maken.
Hier zijn de tekstbordjes ‘in aanbouw’.
Dit zijn ze dan. er ontbreekt er nog 1.
Er moet nog veel gebeuren voordat ik mensen kan ontvangen en dan is op dit moment ook nog de verwarming kapot in de FutureDome.
Op dit moment luister ik naar…..
Van Morrison, Three Chords & the Truth.
De eerste vier nummer klinken bij een eerste gehoor goed.
In ink land – In het land van inkt
Vandaag las ik een stukje op de blog van Jona Lendering:
Mainzer Beobachter over de ‘Theory of the Leisure Class’
Thorstein Veblen (1857-1929) ontwikkelde de Theory of the Leisure Class (1899), waarin hij uitlegt dat mensen niet economisch rationeel handelen maar vooral verlangen naar status. Hij wees daarbij op twee aspecten: conspicuous consumption ofwel opzichtig consumeren en conspicuous leisure ofwel opzichtig luieren.
Voorbeelden van het eerste: een Rolex om je pols of vervoer in een dure auto.
Voorbeeld van het tweede: verre vakanties en museumbezoek.
Ik moet denk ik dan concluderen dat ik bij de tweede groep hoor 
Want weer volgt er een bericht over een museumbezoek in Malaga.
Ik ben bijna aan het einde.
In Málaga bezocht ik ook het Centre Pompidou Málaga. Het Centre Pompidou in Parijs is een tijd terug al uitgebreid met een aantal vestigingen in Frankrijk. Zo bezocht ik al eens het Centre Pompidou in Metz. Ook in Malaga is er een gebouw waar men een collectie moderne kunst toont vanuit Parijs. Het gebouw is vooral te groot en te leeg. Het kan hele grote groepen toeristen ontvangen maar toen ik er was liepen er maar een paar bezoekers. Het gebouw heeft een soort van veelkleurige glazen kubus op het dak staan zodat het lijkt op een mislukte parkeergarage (waar het naast gevestigd is).
Er waren twee tentoonstellingen: een collectietentoonstelling
en ‘Alechinsky in ink land’.
Centre Pompidou Málaga, Pierre Alechinsky, Trio, 2011, ink on a 19th century official form.
Dus ik begon bij Pierre Alechinsky.
Toen de collectie: Utopías modernas (moderne utopieën).
Ik maakte er een paar foto’s.
Robert Delaunay; Rythme, Joie de vivir, oil on canvas, 1964.
Frank Stella, The old lady of the garden, from ‘The Cones and Pillars, acrylic paint, glycerophtalic lacquer, fluorescent paint on 11 elements and honeycomb panel, 1986.
Bij dit imposante werk van Stella stond een uitleg in drie zinnen
maar met heel veel woorden:
As successor to the first American abstract artists, Stella rejected the approach of those who, like Pollock, used the canvas as a means of expression, and became the forerunner of abstract painting seeking no further references than those of its own artistic medium.
This work focused on reflection about the illusionism of painting, creating a dialogue between representational space and real space.
After his minimalistic stage, he endeavered to abandon the illusory space of the flat surface through emphatic sculptural and maximalist paintings, into which he finally began te reintroduce the illusionist logic, now amplifying it by constructing the representation in a three-dimensional space.
Samenstelling/vertaling:
Als erfgenaam van de eerste Amerikaanse abstracte schilders,
verwierp Stella de benadering van hen, zoals Pollock,
die het canvas als hun manier van uitdrukken gebruikten,
en werd hij een voorloper van kunstenaars die alleen nog maar
verwezen naar hun eigen artistiek medium.
Dit werk reflecteert op het illusionistische aspect van schilderen
door een dialoog op te zetten tussen de voorgestelde ruimte en
de echte ruimte.
Na een eerdere minimalistische periode, probeert hij
de tweedimensionale ruimte van het canvas achter zich te laten
door sculpturaal en maximalistisch te schilderen,
waarbij het illusionistische aspect van schilderen vorm krijgt
in een driedimensionele voorstelling.
De vertaling is geheel voor mijn rekening.
Heb je suggesties ter verbetering, ik hoor ze graag.
Eva Aeppli, Groupe de 13 (Hommage a Amnesty International), 1968. 13 Clothed mannequins sitting on garden chairs and 16 iron chairs, 3 of which are empty.
Ook bij dit werk was een toelichting voorhanden:
Aeppli’s textile sculptures are sets of life-sized puppets with cadaverous, mute, enigmatic faces expressing a sense of hopelessness, like ghosts awaiting an unknown sentence.
Their repetitive, anonymous character symbolizes the universality of human fragility, and the assumed collective burden of the tragedy of Fascism and the Second World War.
As a kind of memento mori, the drama is increased by the emptiness of three of the chairs, which seem to be waiting for us.
Serving as a reference to Amnesty International, the organization defending human rights, of which she was a member.
Aeppli displays her combative and idealistic spirit.
Ook hier een poging.
Het textiele beeldhouwwerk van Aeppli is een set van levensgrote poppen
met lijkkleurige, doofstomme koppen die een gevoel van uitzichtloosheid uitstralen,
als geesten die wachten op een onbekend oordeel.
Hun repeterend, anoniem karakter symboliseert de universele menselijke broosheid
en de veronderstelde collectieve last van de tragedie
van het Fascisme en de Tweede wereldoorlog.
Als een herinnering aan je eigen sterfelijkheid,
wordt het drama verhoogd door de drie lege stoelen
die op ons lijken te wachten.
Ze dienen als een verwijzing naar de mensenrechten organisatie
Amnesty International.
Aeppli was daar lid van.
Hier toont Aeppli haar strijdvaardigheid en idealisme.
Serie Malaga
De foto’s in dit bericht staan een beetje los van elkaar behalve
dan dat ze in Malaga gemaakt zijn tijdens het korte verblijf
tijdens de Kerstdagen.
Deze Driekoningen zag ik in een etalage in de wijk die steeds vaker Soho wordt genoemd. Dit is een wijk tussen het centrum en de haven van Malaga. De naam ‘Soho’ is nog een beetje wishfull thinking.
Daar zag ik ook deze muurschildering.
Feliz Navidad, dat was dan weer terug in het centrum.
In 2014 maakte ik deze foto van het standbeeld van Pablo Picasso. Het beeld staat in het parkje voor het geboortehuis van Picasso.
Zo zag ik hetzelfde beeld in 2019. Van achteraf gezien. Toeristen hebben het beeld ontdekt en willen met het beeld op de foto.
Een straathoek in Malaga.
De haven is ingericht om cruises te ontvangen. Daarvoor is onder andere deze promenade aangelegd. Een prima wandel (flaneer) en fietsgebied. Pas op de elektrische steps. Het vormt een mooie verbinding tussen het stadscentrum met de winkels en het strand. Er zijn fijne terrassen langs deze promenade om het allemaal eens goed te bekijken.
Aan het strand vind je dan dergelijke grote betonnen stenen met het logo van de stad.
Terug naar het centrum. De schaduw kronkelt zo leuk naar het einde toe.
De kathedraal in de zon tegen het eind van de middag.
los paisajes del pintor de la luz – de landschappen van de schilder van het licht
Het bisschoppelijk paleis van Malaga of Palacio Episcopal, Málaga Centro de Arte, is een prachtig gebouw. Je kunt er als het ware niet omheen. Het gebouw staat naast de kathedraal in het centrum van Malaga. in 2014 bezochten we het voor het eerst en in 2019 gingen we er weer op bezoek. Volgens mij is er wel wat veranderd als het gaat wie het gebouw beheert. Maar ik weet dat niet zeker. De gevel is fel gekleurd en in het midden, op de eerste verdieping, daar waar je een balkon of groot raam zou verwachten, is een Piëta te zien. Wie het beeld gemaakt heeft en wanneer, kan ik niet vinden.
De Piëta in een winterzonnetje.
Het gebouw heeft een Arabisch aandoende tuin met hele mooie tegeltableaux. Ook in 2014 maakte ik er foto’s. Maar door issues met Photobucket, mijn vorige hostingpartij voor foto’s, neem ik de foto’s van 2019 allemaal op.
Binnen is het paleis ook erg mooi. De ruimtes worden gebruikt voor tentoonstellingen. Er waren er twee: een met moderne kunst en een met werken van Joaquin Sorolla y Bastida. Deze laatste schilder zou ik een soort van impressionist noemen. Hij leefde van 1863 – 1923. Hij is een tijdgenoot van Vincent van Gogh (1853 – 1890) en Edvard Munch (1863 – 1944). Of deze schilders elkaar of elkaars werk kenden weet ik niet.
Maar eerst de tegels uit de prachtige tuin.
De moderne kunstwerken waren heel uiteenlopend van materiaal, stijl en techniek. Deze vond ik erg goed passen bij de jaarovergang in Nederland: Pere Llobera, Todo Hiper, 2016, oleo sobre lienzo (olieverf op canvas). Todos Hyper betekent ‘Allemaal hyper’.
Niet iedereen kent misschien Joaquin Sorolla.
Deze Spaanse schilder kreeg best veel aandacht bij internationale kunstveilingen
de afgelopen jaren. De prijzen voor zijn werk gaan van
een half tot anderhalf of twee miljoen euro.
Dat zegt niet alles, natuurlijk.
De afgelopen jaren waren er met enige regelmaat, werken van hem te zien
in mijn serie ‘Kunstvaria’.
Hier laat ik eerst wat werken volgen van de ruim 100 die nu in Malaga te zien zijn.
Ik heb geen foto’s gemaakt op de tentoonstelling, Tierra Ardentro (Binnenlands?).
Er liepen zoveel schrikaanjagende bewakers rond, dat ik dat maar
uit mijn hoofd gelaten heb.
Gelukkig was de catalogus goedkoop (en helemaal in het Spaans, jammer genoeg).
Na de werken van de tentoonstelling volgen de werken die ik over de jaren
al eens op mijn weblog heb getoond.
Joaquin Sorolla y Bastida, Paisaja de San Sebastian (het landschap van San Sebastian), oleo sobre lienzo, 1911. Edvard Munch had dit kunnen schilderen.
Joaquin Sorolla y Bastida, El baños de la reina, Valsain. Oleo sobre lienzo, 1907. Dan ben je echt een ‘schilder van het licht’.
Joaquin Sorolla y Bastida, La catedral de Burgos, oleo sobre lienzo, 1910.
Dit is de eye catcher van de tentoonstelling. Dit schilderij staat ook op de omslag van de catalogus. Joaquin Sorolla y Bastida, Vendimiando (de oogst), Jerez. Oleo sobre lienzo, 1914.
Sorolla maakte een serie schilderijen van de typische klederdracht en de mensen uit de verschillende regio’s van Spanje. Op de tentoonstelling is een groot aantal van die serie te zien. Dit is Joaquin Sorolla y Bastida, Tipos de la Alcarria, oleo sobre lienzo, 1912.
De catalogus.
Dan volgen hier de werken die ik de afgelopen jaren
al een keer van Joaquin Sorolla heb getoond, in willekeurige volgorde:
Joaquín Sorolla y Bastida, Andalucía – The Round-Up, 1914.
Joaquin Sorolla y Bastida, Niña en la playa, 1910.
Joaquin Sorolla, Idilio en el mar, 1908.
Joaquin Sorolla y Bastida, Otra Margarita (Another Marguerite), 1892.
Joaquin Sorolla, Cosiendo la vela, 1896.
Joaquín Sorolla, Niña entrando en el baño, 1915.
Joaquín Sorolla, The baptism, 1900.
Joaquin Sorolla, The white boat, Jávea, 1905.
Joaquin Sorolla y Bastida, Un Hebreo, 1898.
Joaquin Sorolla y Bastida, Viejo pescador en una barca (Old fisherman in a boat), 1895.
Mijn laatste foto’s in 2019 van een rustig Breda
Spanjaardsgat en Grote Kerk.
Spinola en Grote Kerk.
De Haven.
De Havermarkt met de wens van de Argusvlinder voor een fijne jaarwisseling en de beste wensen voor 2020!
Orgelkas of orgelkast
In Malaga zie je nog veel deuren met kloppers. Zoals deze handjes.
Maar het hoofdonderwerp van dit bericht is de kathedraal
van Malaga. Dat gebouw zie je vanuit de verte en is van binnen net
zo bijzonder als de buitenkant.
Grote delen van de kerk waren deze keer niet voor het publiek
toegankelijk en terwijl wij er naar binnen gingen was de ochtend
kerstviering aan de gang.
De kathedraal heet: Santa Iglesia Catedral Basílica de la Encarnación (de verrijzeniskerk). Behalve het hoofdaltaar zijn er nog een aantal enorme altaren zoals op deze foto. Erg indrukwekkend.
In de kerk veel beelden. Zoals dit van de broers Pissani (ik zie de naam ook geschreven met 1 ‘s’ maar dit is de schrijfwijze van het bord met verklarende tekst in de kerk). Hermanos Pissani, Nuestra Senora de las Angustias, 1802, marmol blanco. Wit marmer en deze voorstelling wordt ook wel de Pieta genoemd.
Santo Toribio de Liebana.
Dit soort houten beelden/beeldengroepen versieren de wanden van een soort afgeschermd middenschip van de kerk. San Juan Sahagun.
De pilaren zijn indrukwekkend en samen met het invallend zonlicht voeren ze een dans uit van steeds veranderende schaduw- en lichtpartijen.
Op dat ‘ommuurde middenschip’ staan aan iedere zijkant zo’n enorme orgelkast of orgelkas.
Anoniem, Mater Dolorosa (Onze-Lieve-Vrouw van Smarten), meerkleurig houtsnijwerk.
Hier zie je beide orgelkasten die bovenop het ‘ommuurde middenschip’ staan. In dat middenschip zie je rechts beneden de kapellen met de houten beeldengroepen.
Selfie gemaakt in Malaga
De zon kreeg alle ruimte en de temperatuur was uitstekend!
Cultuurnacht 2020 Breda: 25 januari – de ogen van Rembrandt
De Argusvlinder doet mee aan de Cultuurnacht 2020 in Breda.
Al een aantal jaren als bezoeker maar dit jaar ook
als deelnemer. Via de FutureDome doe ik mee als boekbinder.
Al even ben ik bezig om een slinger te maken en na te denken
over de tentoon te stellen zaken.
Vandaag nog even gewerkt aan de slinger:
De letters ‘Cultuur’ heb ik ondersteund met afbeeldingen van de ‘hoge’ cultuur. De letters van ‘nacht’ worden ondersteund met afbeeldingen van de ‘lage’ cultuur. Dit is de voorkant van de slinger.
In de Letter ‘C’ zie je bijvoorbeeld de ogen van Rembrandt.
De achterkant, daar moet ik ook iets op verzinnen.
De achterkant.
Kunstwerk of kerstdecoratie?
Gisteren zag ik deze panelen tegen de schutting rond de Grote Kerk hangen. Wat het precies is en wie het gemaakt heeft, ik weet het niet. Leuk vind ik een paar van die panelen wel.
Het zou zomaar kunnen zijn dat de makers van het logo van ‘Betoverend Breda’ de makers zijn van deze panelen. Deze groep panelen zou ik dan ‘Kerstrood’ noemen.
Dit zou ik dan ‘Schudden en sneeuw’ noemen.
Malaga in kerstsfeer
Naast het prachtige weer overdag
was er in de avond, op straat, een fantastische kerstsfeer
aanwezig in Malaga.
Die kwam natuurlijk ook terug in de prachtige kerststallen
die je overal in de stad kunt zien.
Zomaar wat foto’s.
Het kerstfeest werd dit jaar veel uitbundiger gevierd dan in 2014 toen we er de vorige keer waren. Meer mensen op straat, een betere stemming en ook allerlei nieuwe dingen. Deze paarse alternatieve ‘kerstbomen’ bijvoorbeeld zijn we een paar tegengekomen.
Dit was het meer traditionele beeld in de grootste winkelstraat van Malaga. Iedere dag, iedere avond heel druk.
Als een kathedraal van licht.
In aanpalende straten ook kerstverlichting.
Het levert heel sfeervolle beelden op.
De foto’s zijn op verschillende dagen gemaakt.
En kerststerren, heel veel kerststerren.
Een soort van doorloopbare kerstpion.
De kerststal voor de kathedraal van Malaga.
Een paar details van een kerststal in het voormalige Bisschopspaleis in Malaga naast de kathedraal dat nu een cultureel centrum is. Die kerststallen zijn groot, bijzonder mooi en bevatten een soort geïdealiseerde Midden-Oosten-wereld van rond het jaar 0.
In Malaga zijn meerdere kerstmarkten. Op een van die markten kun je onderdelen, beelden en plattegronden kopen om een dergelijke kerststal op te bouwen. Niets is te gek. Compleet met watermolens enz.
Ook overdag is het druk en de kerstversiering, hoofdzakelijk goudkleurig, doet het prima in de zon.
Kerst en Kunst in Malaga
De afgelopen dagen waren we in Malaga.
Een combinatie van mooi weer (20 plus graden en veel zon),
kerst en veel kunst.
Een voorproefje.
De belangrijkste winkelstraat van Malaga is uitbundig versierd met een prachtige verlichting. In de avond is het er dan ook druk. Iedere avond in deze periode. Hele families en heel veel plezier.
Overdag is het zonnig en goed van temperatuur. Dit is vrijdag 27 december.
Heel verrassend was de tentoonstelling van Fundacion Unicaja van Joaquín Sorolla. Gebaseerd op de collectie van het Sorolla museum in Madrid. Prachtige collectie.
Het Picasso museum bezoek ik voor de tweede keer. Een heel mooie verzameling in een beperkt aantal zalen. Het geeft een goed overzicht van het werk van Picasso: vroeg werk, kubisme, hang naar surrealisme, etsen, aardewerk, beeldende kunst, energieke laatste jaren. Genieten! Heel speciaal was de tijdelijke tentoonstelling: Calder – Picasso.
Nieuw voor mij was het Centre Pompidou Malaga. De collectietentoonstelling heet Moderne utopieën (Utopías modernas). De tijdelijke tentoonstelling was met de Cobra kunstenaar Alechinsky.
Ook nieuw voor mij was ‘Collection of the Russian Museum’. Dit museum is in feite de verzameling van de Russische staat. Begonnen in de tijd van de tsaren werd het in 1917 genationaliseerd en alles wat ‘genationaliseerd’ werd, is ondergebracht in dit museum dat meerdere gebouwen (ook voormalige paleizen) in meerdere steden omvat.
De belangrijkste collectie tentoonstelling op dit moment is: Saints, Queens and Workers (Heiligen, koninginnen en werkers). Dit is de folder van deze niet zo aansprekende tentoonstelling. Men heeft volgens mij moeite om de juiste toon te pakken, iets wat bijvoorbeeld bij het Hermitage in Amsterdam zo goed lukt.
Nog een collectietentoonstelling: Nicholas Roerich – In search of Shambhala. Van de derde tentoonstelling in dit museum heb ik geen kaartje of folder: Anna Ajmátova (Anna Achmatova).
Maar het was toch ook kerst. De kunst van het maken van een kerststal verstaan ze wel in Malaga.
Argusvlinder 