Misschien is deze minibieb er al langer maar ik zag
hem deze week voor het eerst aan de singels in Breda.
Tagarchief: boek
Bibliofiele drukkers: redders van het boek
Deze week kwam het dan, de langverwachte uitgave van
Stichting Desiderata: ‘Gerrit Komrij: de crisis in de bibliofilie’.
Een mooi verzorgde uitgave van een toespraak van Gerrit Komrij met
een analyse van Paul van Capelleveen.
Het boekje is mooie leesstof. Niet hoogdravend mar een goede analyse van de stand van het boek. Eerlijk gezegd, ik las nog niet eerder een tekst van Komrij. Deze tekst houdt me in ieder geval niet tegen om dat alsnog te gaan doen.
Bij de zending zaten twee afdrukken van een lino in
de vorm van briefkaarten.
Ivo van Leeuwen, Portret van Gerrit Komrij, linosnede.
De aanleiding van de toespraak van Gerrit Komrij was een tentoonstelling
in het Huis van het Boek, is samenwerking met de KB ontwikkeld.
Daarbij kwam een publicatie uit.
Een prachtig boek. Sterker nog…
Mijn versie van ‘Het Ideale Boek’.
Boekbinden kan ook thuis
Vandaag weer voor het eerst even gewerkt aan een boek waaraan ik in mijn werkplaats al aan was begonnen: het boodschappenboekje. Dit is de stapel enveloppen zoals ik die al had in mijn werkplaats.
Dit stapeltje zijn enveloppen die nog even op maat moeten worden gemaakt zodat er nog een katern aan het envelop-boekblok kan worden toegevoegd.
Er kwam een pakketje
Vanmorgen zat er een pakketje in de brievenbus. Ik ben benieuwd wat er in zit. Ik verwacht meerdere verschillende dingen.
Het is een klein boek dat nog ingebonden moet gaan worden. Dit lijkt me een prima begin voor het boekbinden bij me thuis nu ik morgen de sleutel moet gaan inleveren van mijn werkplaats. De titel van het boek is Hoe te binden? Het zijn twee vertaalde lezingen die gegeven zijn door Hector de Backer. Het is mooi gemaakt, het papier is mooi stevig en het papier is al op maat.
Je kunt dit boek kopen in losse katernen als die van mij maar er zijn ook ingebonden exemplaren beschikbaar. De tekst is vertaald door en het drukwerk is verzorgd door Boris Rousseeuw van De Carbolineum Pers. Hector de Backer, Hoe te binden, 2022.
Kinderboekillustraties
Zo zag de tentoonstelling in het Valkenberg er vanmiddag uit.
Met pijn….
Zoals het er nu naar uit ziet is dit mijn laatste maand in de FutureDome. Vijf jaar geleden wist ik dat het tijdelijk was een vijf jaar is een mooie periode. Maar ik ben nu toch mijn atelier de laatste letters aan het opruimen zodat we later deze maand al het gereedschap, materialen en machines kunnen verhuizen. Niet naar een nieuwe betaalbare locatie want die zijn er niet in Breda. Daar helpt de oude ambachtenmarkt die vandaag gehouden wordt niet aan.
Kunst met een boek
Pablo Picasso, Vrouw met boek, 1932, olieverf op doek.
Over tafelmanieren en een prachtige naam
Je zult zo’n naam hebben:
Bonvesin de la Riva.
De man die ik hier bedoel is een Italiaanse dichter.
Actief in Milaan, rond 1270.
Hij schreef een aantal boeken/teksten.
Latijn of het plaatselijk dialect waren de talen waarin hij dichtte.
Zo schreef hij een boek over tafelmanieren, en soms
heb ik het gevoel dat delen van het boek nog steeds
actueel zijn.
Bonvesin de la Riva, Over de vijftig tafelmanieren, in de vertaling van Els Jongeneel (Universiteit van Groningen). Mevrouw Jongeneel verzorgde ook de zeer interessante inleiding. Zonder inleiding zou de tekst, voor de lezer van nu, als een bonte verzameling strofen over eten kunnen overkomen. Maar de context schept veel duidelijkheid en gidst de lezer door de tekst die dan gelijk duidelijker wordt. De uitgave is verzorgd door Factotum Pers. De tekst dateert uit 1270, deze uitgave uit 2016.
Drie van de 51 kwatrijnen wil ik even hier aanhalen:
Nummer 25, omdat die iets vertelt over de vrouw aan tafel.
De volgende is: als je samen met vrouwen uit hetzelfde bord eet,
moet je het vlees voor jezelf en voor haar snijden.
De man moet zorgzamer, alerter en gedienstiger zijn dan de vrouw,
die op de achtergrond behoort te blijven.
Dus even los van hoe men einde 13e eeuw dacht over de rol
van man en vrouw, gezamenlijk eten, ook in hooggeplaatst gezelschap
was dus normaal. Vlees eten trouwens ook.
De man wordt, op zijn minst aan tafel, over eigenschappen
te beschikken die misschien niet gelijk bij je opkomen
als je aan de middeleeuwen denkt: zorgzaam en gedienstig.
Overigens is het samen eten van één bord en drinken uit één glas
een gebruik dat normaal was in de middeleeuwen en
dus niet zo nieuw als shared dining restaurants je proberen
te vertellen vandaag de dag.
Nummer 33, omdat die iets vertelt over dieren aan tafel.
Ook hedendaagse eters zouden hier aandacht voor moeten hebben.
De drieëndertigste: streel, zolang je aan tafel zit, geen hond of kat:
het is niet geoorloofd dat een welgemanierd man dieren liefkoost
met dezelfde handen waarmee hij de opgediende gerechten aanraakt.
Zelf zou ik deze tafelmanier willen uitbreiden tot het totaal
onwenselijk zijn van dieren op of om je tafel.
Ongeacht of je uit één bord eet of niet.
Een wikipedia-pagina over Bonvesin de la Riva bestaat wel
maar niet in het Nederlands.
De Latijnse titel van het boek is overigens:
De quinquaginta curialitatibus ad mensam.
De tekst was succesvol, er zijn meerdere handschriften
bekend met de tekst en tot aan de 17e eeuw verschenen er
nieuwe exemplaren. Ook in druk.
Het leuke aan zo’n oude tekst is dat er voor iedereen
wel iets in zit. Dus ook heel stereotype middeleeuws.
Nummer 41, omdat die zo voorspelbaar middeleeuws is (al zal Els
Jongeneel daar misschien anders naar kijken).
Hierna volgt: als je in het eten iets smerigs ontdekt, zeg het dan niet aan de anderen.
Als je een vlieg of een ander vies ding in het eten ontwaart,
zwijg daarover, zodat de tafelgenoten er niet van walgen.
Ook na ongeveer 800 jaar gebeurt er nog wel eens iets dergelijks.
In de tijd waar iedere restaurantbezoeker ook een
restaurantrecensent is, kunnen we ons moeilijk inhouden.
Ook op internet zal het te lezen zijn.
Ik heb smakelijk gelachen bij de teksten in dit boekje.
Ook na 800 jaar gebeurt er nog wel eens iets dergelijks.
Factotum Pers bracht het uit in een kleine oplage.
Er zijn denk ik nog een paar exemplaren te koop.
Boodschappenboekje
Daar is dan het resultaat van een boekje met houten platten, een boekblok gemaakt van gebruikte enveloppen en schutbladen van perkament.
De linnen bekleding is van een kussenovertrek ontworpen door Ankita Shinde, een Indiaase ontwerpster.
Boodschappenbriefje of boodschappenboekje
Bij mij is het een boekje geworden.
Het kleine boekje is bijna af.
Ik neem jullie in grote stappen even
mee door de laatste activiteiten.
De basis voor de boekband kan gelijmd gaan worden op de bekleding. Dan kunnen de omslagen gemaakt worden.
Hier zijn de randen links aan de beurt. De rug en het voor- en achterplat heb ik in drie keer van een omslag voorzien.
Natuurlijk kan ik zeggen dat het logo bewust niet midden op de rug is geland. Dat Ankita Shinde niets met een boodschappenboekje te maken heeft. Allemaal waar maar dat is niet wat er gebeurde. Ik was zo bezig om te kijken naar de boven- en onderkant van het logo dat ik de positie ten opzichte van het horizontale midden van de band helemaal vergat. Goede les voor de volgende keer.
De schutbladen zijn gelijmd aan de eerste pagina van het boekblok, voor en achter. Aan de achterkant is dat voor een groot deel het venster van de envelop. Maar zien of dat goed gaat. Om het vocht van de lijm uit het boekblok te houden gebruik ik het bakpapier. Zo kan het in de boekenpers.
Deze week kocht ik….
Op een boekenkraam op de Grote Markt in Breda kocht ik voor 5 euro: Egypte – Het land van de farao’s samengesteld door Regine Schulz en Matthias Seidel. Eerste actie thuisgekomen: de stofomslag en het linnen van de boekband ontdoen van vlekken en vooral stof.
Op woensdag belde mijn moeder me, ze had een boek gezien
op de boekenmarkt. Als ik het nog niet had wilde ik
misschien dit boek wel kopen.
Zo gezegd, zo gedaan.
Voor de prijs hoefde ik het niet te laten liggen. Eerder voor het gewicht. Get is een enorm boek.
Maar dan heb je ook wat. Zo heeft iemand speciale schutbladen laten maken. Dit is een afbeelding uit ‘Description de l’Egypt’. Origineel verscheen dit in de periode 1809 – 1822. Het tempelcomplex op het eiland Philae.
De samenstellers en medewerkers van dit boek: Regine Schulz en Matthias Seidel. Die namen zeggen mij niets maar dat ga ik nog eens uitzoeken.
Hoe ik aan die info over de schutbladen kom? Nou dat staat allemaal verantwoord in het boek zelf.
Hoe en wanneer de Nederlandse uitgave verscheen staat er ook in. De Nederlandse editie is uit 1998 en het is gedrukt in Duitsland. Een belangrijke bijdrage wordt geleverd door het bedrijf TextCase. Er is een bedrijf met die naam in Deventer, een vertaalbureau voor oa boeken. Ze zijn gevestigd in de Keulenstraat…..
De foto’s in het boek zijn schitterend. Daarom alleen al heb ik het gekocht. Frontispice: Koning Horemheb tegenover godheden, Thebe-West, Dal der Koningen, Graf van Horemheb, circa 1300 voor Christus.
Koop je een tweedehands boek dan heb je de kans op bijvangst. Zo vond ik dit overzicht van de wereldgeschiedenis, een kopie.
Een goed idee want voor een leek is het heel ingewikkeld de lange geschiedenis van Egypte en de Egyptenaren te kunnen plaatsen of het allemaal uit elkaar en in perspectief te houden.
In het boek zat ook een bladwijzer of boekenlegger. Maar wat vertelt de achterkant daarvan ons?
Niet alle boekenleggers zijn heel sprekend maar ook dit vierkante memo velletje vond ik in het boek. Het avontuur kan beginnen!
Boodschappenboekje
Heel veel is er misschien niet gebeurd.
Maar de laatste 8 weken in de FutureDome zijn begonnen.
Dus ik moet mijn tijd verdelen over het opruimen
van mijn werkplaats en de laatste boekbindactiviteiten.
Eerder gaf ik al aan dat de stempel met ‘Ankita’ waarschijnlijk zou gaan sneuvelen. Dat dit het geval is kun je hier zien. Het ‘logo’ met Ankita Shinde blijft natuurlijk behouden.
Op het op maat gesneden linnen heb ik de contouren van de boekband aangegeven. Dat aftekenen had misschien een tikkeltje netter gekund.
Alles ligt gereed om de boekband in elkaar te gaan zetten. Het ligt nu onder bezwaar te drogen.
Boodschappenboekje
Het idee is om het kleine boodschappenboekje
te maken met houten platten.
Het hout is niet perfect maar kan hier prima voor dienen.
Een plat is al uitgezaagd en tweede moet nog volgen. De ingebonden katernen liggen nog rustig te wachten.
De zaag die ik heb gebruikt laat wat sporen na aan de randen. Daar versplintert multiplex erg gemakkelijk. Daarom ga ik schutbladen van perkament maken. Dat is wat stug van zichzelf en kan oneffenheden hopelijk een beetje opvangen.
De bekleding van de platten ga ik maken van de tegenprestatie die ik een aantal jaren geleden kreeg (ik vond nog een artikel van 7 jaar geleden) bij het steunen van Taxi Fabric. Dit was een initiatief om lokale ontwerpers nieuwe stoffen te laten ontwerpen voor de gele taxi’s van Mumbai. De ontwerpster die ik trof was Ankita Shinde.
De tegenprestaties hingen de afgelopen 5 jaar in mijn werkplaats maar nu de kans groot is dat ik daar weg moet ga ik er delen van verwerken in dit boek. Een van de tegenprestaties was een kussensloop van linnen. Dat heb ik uit elkaar gehaald en zag aan de binnenkant de naam van de ontwerpster nog. Die gaat de rug van mijn boekje sieren.
De twee platten heb ik al voorzien van het perkamenten schutblad (had misschien beter pas later kunnen gebeuren). Normaal verbind ik de platten met een stuk kraftpapier om de ruimte voor de rug vast te leggen maar dit boekje krijgt geen extra rug en ik heb al dat linnen voorhanden. Dus gebruik ik deze keer een strook linnen.
Dit ligt nu te dragen tussen bakpapier onder bezwaar. Op internet is niet veel meer te vinden van het idee van Taxi Fabric. De naam van de website bestaat nog wel maar is nu in gebruik door een technologiebedrijf.
Met de katernen van enveloppen ertussen gaat er dat zo uit zien.
Op het linnen is een soort van logo gestikt met de naam Ankita Shinde maar tijdens productie werden de stoffen ook al gemarkeerd. Met een stempel en die is nog op het stof te zien.
De stempel zal straks in het boek denk ik niet meer te zien zijn. De strook is te hoog in relatie tot de boekband. De naam Ankita Shinde kom ik nog wel op internet tegen. Blijkbaar heeft ze nu een studio met haar partner in Goa.
De stof voor de rug heb ik eerst gestreken en daarna heb ik er vlieseline in gestreken. Dat maakt het steviger en maakt het gemakkelijker om de zaken straks te lijmen met PVA. Je ziet hier de perkamenten schutbladen een beetje omhoogkomen. Daarom onder bezwaar.
Dit was een tweede tegenprestatie. Het doek met de afbeelding hangt nog in mijn werkplaats. Ik heb dit altijd een mooi beeld gevonden maar een bestemming heb ik er nog niet voor.
Boodschappenboekje
Deze foto’s zijn nog van vorige week. Ben er niet eerder aan toe gekomen om ze te plaatsen. Dit zijn de gevouwen katernen die zijn ontstaan door het afgesneden deel van de enveloppen dubbel te vouwen. Ze zijn niet allemaal van dezelfde hoogte. Dat komt omdat de enveloppen verschillend geopend zijn. Dus heb ik bij de ene envelop meer er af moeten snijden dan bij de ander. Natuurlijk had ik ze allemaal gelijk kunnen snijden maar ik vind de verschillen in hoogte niet erg.
Natuurlijk hebben de verschillende hoogtes effect op de plaats van de gaten die ik met de prikmal gemaakt heb (Zeker als je de katernen niet juist op elkaar stapelt).
De katernen zijn ingebonden.
Het boekje gaat ingebonden worden met houten platten. Ik heb wat kleine, dunne plankjes overgehouden aan een boekenrekje/lamp. Een beetje een miskoop. Het hout is van meerdere geperste lagen. Multiplex heet dat. Niet heel geschikt maar voor een boodschappenboekje moet dat kunnen. Grote vraag is waar ik de platten mee ga bekleden.
Kleine indruk Koningsdag
Het voordeel van in de stad wonen is natuurlijk dat je midden in de festiviteiten zit zo gauw je buiten stapt. Vandaag ben ik dan ook twee keer naar de Vrijmarkt in Breda geweest. Een keer zo rond 09:00 uur en aan het begin van de middag. Ik maakte een kleine reeks foto’s en die toon ik hier.
De kramen op het Kasteelplein waren nog bijna allemaal leeg. Dat zou snel veranderen maar gaf mij tijd om mijn plan een beetje aan te passen.
Eerst maar even naar de bakker. Of deze leden van ‘D’n vuilen ‘oek’ dat ook gaan doen vanuit de Veemarktstraat in Breda weet ik niet maar volgens mij begonnen zij met een aubade aan het Stadhuis op de Grote Markt.
Gisteren noemde ik Het zwarte schaap al even. De muts stond vanmorgen goed tussen de oren.
Het was nog rustig op de Vrijmarkt. Dat gaf mij alle tijd om rustig de boeken te bekijken. Helaas waren er veel kinderboeken (die ik niet verzamel of lees), was er één boek dat ik wel had willen kopen (maar 4 euro vind ik te duur voor op een vrijmarkt), was er veel kinderkleding en waren er veel spelletjes en puzzels. Leuk voor de andere kopers.
Of deze mondkapjes aan het eind van de middag allemaal verkocht zijn, weet ik niet.
Uiteindelijk kocht ik dit boekje: Lulu Wang, Het witte feest. Leuk, een boekje over het ‘witte feest’ dat je op het bij uitstek Oranje-feest koopt. Het boekje is een uitgave van Magazijn de Bijenkorf bv uit 1999 ter gelegenheid van De Literaire Boekenmaand. Ik heb een paar pagina’s gelezen en ik vind het een leuke schrijfstijl. Overigens is het onderwerp van het boekje niet zo leuk.
Ergens anders in het centrum zag ik een boekwinkel met een oranje etalage.
Tegen die tijd, aan het begin van de middag, was het veel drukker in het Valkenberg bij de vrijmarkt.
Heel druk was het met 538-gangers die van het station naar het festivalterrein geleid werden. Nu is het bijna 20:00 uur en ik hoor dat het feest in het centrum nog in volle gang is. Het festival zal ook nog wel niet beëindigd zijn.
Boodschappenboekje
Er zijn al twee boodschappenboekjes gereed.
Eén haast vierkant boekje gemaakt van enveloppen
in verschillende groottes.
Nummer twee was gemaakt uit gehalveerde enveloppen waardoor
een smal en hoog boek ontstond.
Nummer drie maak ik van het ‘snijafval’ van nummer twee,
daarover binnenkort meer.
Maar er ligt nog een stapel katernen van grote enveloppen.
Of en hoe ik die dan ga versnijden weet ik nog niet zeker.
Het smalle, hoge formaat spreekt me erg aan.
Maar voor nu ben ik de slecht beschrijfbare bladzijdes
eerst gaan bedrukken met lino’s die ik eerder maakte.
Daarnaast beplak ik delen met lino’s die ik al eerder,
op verschillend papier, heb gedrukt.
Dit is het stapeltje katernen met een van de twee platten (die ik gesneden heb uit een envelop).
Ik had nog een stapeltje afdrukken liggen, in rood en blauw. Afdrukken van lino’s die ik nu gebruik om bijvoorbeeld de adresvensters (deels) af te plakken.
Gelukkig was het warm in de werkplaats. Ik kon de katernen recht overeind zetten. Dan drogen de pagina’s snel. Ze zullen hierna wel in de boekenpers moeten want het drogen zal het papier wel doen bobbelen.
Door het drogen zag ik het bos niet meer.
Boodschappenboekje
Omdat ik nieuwsgierig was naar hoe het
boodschappenboekje zou zijn geworden,
ben ik aan het eind van de middag even naar
de FutureDome gelopen en heb het opgehaald.
De stof voor de band heb ik een beetje ruimer gesneden dan het boekblok. Het voelt erg prettig aan zo zonder harde band. Het textiel zit vooral vast aan het eerste en laatste katern.
De stukken envelop van onze geliefde belastingdienst.
Van een andere afzender.
De tweede helft die nog niet ingebonden is, ben ik al aan het vouwen en samenvoegen tot katernen. De vorige keer zag je daar geen foto’s van omdat mijn telefoon bijna leeg was.
Het volgende boekje wordt dus weer met een oblong-formaat. Het boodschappenboekje dat nu gereed is past mooi in mijn binnenzak. Dus daar kan ik nog heel wat boodschappen mee gaan halen.
Boodschappenboekje: gesneden, geprikt, genaaid, gekaft.
Het was al een beetje doorgeschemerd
maar deze week ben ik nog bezig geweest met een
volgend boodschappenboekje.
Ik heb enveloppen gesneden, gaten geprikt om de
katernen in te kunnen binden, de katernen genaaid
tot een boekblok en ik heb er voor gezorgd dat het boekje
een band krijgt van een oude sjaal.
Bovenaanzicht van mijn snijmachine met de enveloppen onder het mes. Ze kwamen hier recht uit de boekenpers.
Hier liggen ze onder het mes.
Zo werden het dan twee delen. Het materiaal van de vensters is taai. Het laat zich niet eenvoudig snijden. Maar met een mes waren de laatste restjes er zo af. Het deel van de enveloppen waarvan de katernen met een vouw nog aan elkaar zitten, wordt het eerste boekje.
In de prikmal worden de gaten gemaakt.
Op het naaibankje werden de katernen aan elkaar genaaid. Dat bankje is misschien een beetje ‘te’. Maar dat is de macht van gewoonte, moet je maar denken.
Toen ik om me heen keek in mijn werkplaats zag ik nog een stuk van een sjaal liggen die ik eerder al gebruikte om een boek in te binden. De sjaal was in de was gaan vervilten en daarbij verliest de sjaal zijn vorm. Zo goed en kwaad als me dat lukte heb ik dat verholpen en voor mijn boodschappenboekje kan het prima dienst doen. Ik maak het boekje zonder harde platten en rug. De katernen, het naaiwerk, de lijm en de stof moeten het boekje zijn stevigheid geven.
Dat gaat best lukken. Het boekje zal heel flexibel aanvoelen, denk ik. Hier zie je de gelijmde omslag met bakpapier tussen de buitenste, gelijmde bladen en de rest van het boekblok. In een poging het vocht van de lijm zoveel mogelijk uit het boekblok te houden. Nu ligt het in de boekenpers te drogen.
Boodschappenboekje
De bandjes (meer voor de sier dan voor de structuur) heb ik er vanmorgen als eerste op gemaakt. Dan is meteen duidelijk hoeveel ruimte er nog is voor de decoratie.
Dit is het schutblad zoals dat met het voorplat is verbonden. Veel geluk gehad met het vinden van dit papier. Twee kommetjes en twee theepotten (voor achterin het boek).
Dit is zoals het voorplat geworden is.
Dit is de achterkant van mijn eerste boodschappenboekje geworden (met dank aan Borre Akkersdijk en het NRC).
De enveloppen die ik in dit eerste boekje gebruikt heb
zijn allemaal enveloppen van wenskaarten.
De afmetingen zijn heel uiteenlopend.
Ik heb ze in groepen bij elkaar gebracht, in katernen
en vervolgens per katern op één maat gesneden.
Bij een tweede groep enveloppen is dat niet nodig.
Ze komen ook van meerdere afzenders maar zijn
allemaal van dezelfde maat.
Daarmee heb je andere mogelijkheden.
Hier zie je 4 enveloppen waarvan ik een smalle reep links en rechts van de envelop gesneden heb. Als ik dat gedaan heb, open ik alle enveloppen. Daarmee controleer ik of dat ze helemaal open zijn (de ene envelop wordt anders open gemaakt dan de andere). Ik zie dan ook meteen dat de envelop helemaal leeg is. Dan leg ik ze om en om in elkaar. Dus dan zit het adresvenster aan de voorkant, dan aan de achterkant. Dan sluit ik het ‘katern’ en als laatste snij ik dan de bovenkant recht. Dan zijn de 4 enveloppen aan elkaar gelijk en het katern is gelijk. Het katern gaat op de stapel. Ook die katernen leg ik om en om.
Hier zie je goed dat ook een beperkt aantal van 4 katernen aan de bovenkant (die we normaal als ontvanger van de envelop openen) er al een verschil zit. Daar deze rand als laatste te snijden valt dat verschil natuurlijk weg.
In de stapel enveloppen die ik kreeg zaten er erg veel van één afzender. Geheel witte enveloppen. Maar een beperkt aantal waren anders (oa blauw, nou dan weet je het wel….). De verschillende kleuren heb ik verdeeld over de katernen.
Deze envelop ontving ik afgelopen week. Zoals je kunt zien is hij van Drukwerk in de Marge. Die weten hoe je drukwerk verstuurd: in een ruime, stevige, kartonnen envelop. Die kan ik nu als voor- en achterplat gebruiken.
Hoe nu verder. Ik heb 20 katernen. Maar het formaat is misschien minder geschikt voor boodschappenbriefjes. Daarom ga ik daar een andere oplossing voor toepassen. Bovendien zitten er ook niet witte binnenkanten van enveloppen tussen. Ook dat heeft mogelijkheden.
Wellicht kunnen deze stempels en lino’s daar nog bij helpen. Het kan nog een heel creatieve Pasen worden.
Roodkapje volgens Anneke de Groot
Deze week kwam het binnen: het doe-het-zelf-pakket
van Uitgeverij Boekblok met het boek ‘Roodkapje’.
Het werd geleverd in een doos.
Feestelijk verpakt ligt er het verhaal van Roodkapje verzamelaar Anneke de Groot. Alles wat je nodig hebt om er een boek van te maken zit in de doos. Je hebt alleen nog lijm, een naald en een mes nodig.
Het begeleidend schrijven door Jannie de Groot (familie?) van Uitgeverij Boekblok.
Werkelijk alles is aanwezig om het boek te maken. Dit zijn de platten maar de rug zit er ook bij, de papieren bekleding van de band, de katernen, de prikmal, draad om het boek in te binden en kapitaalband om het boekblok af te werken. Top.
Dit zijn de vier katernen met de foto’s en het verhaal van Anneke de Groot over haar verzameling rond Roodkapje.
De tekst heb ik nog niet gelezen maar ik stel me een verzameling voor met prentjes, doosjes, beeldjes en heel veel andere zaken. Waarschijnlijk ook boeken. Centraal in dit boek staat één specifieke versie van het verhaal van Roodkapje. Op deze foto zie je de twee schutbladen. Verkijk je niet op de witte randen. Die zullen bij het inbinden wel verdwijnen maar zijn nodig voor het drukken, het vergaren en verzenden van het drukwerk en de instructies.
Dit is een detail van een van de voorwerpen op het schutblad.
Dit speciale, stevige, katern van 1 vel is om het kleine boekje dat centraal in deze uitgave staat ruimte te geven.
Dit is een integrale reprint van ‘Lotgevallen van Roodkapje’ van Uitgeverij D. Allart uit 1860. Voor de tekst van het sprookje is gekozen voor de vertelling van Leonard Roggeveen, uit 1937.
Nadat de boekjes gereed zijn die ik op dit moment onder handen heb, ga ik aan deze Roodkapje beginnen. Vermoedelijk zal op mijn blog hiervan de komende tijd nog wel een en ander te zien zijn.
Argusvlinder 