St. Josephschool maakt kunst voor het museum

En vandaag ben ik in het pop-up museum gaan kijken.
Ik maakte er de volgende foto’s:

 photo WP_20170326_011StJosephschoolMaaktKunstVoorHetMuseum.jpg

St. Josephschool maakt kunst voor het museum.


 photo WP_20170326_004.jpg

Ik zag er een hele serie grote figuren zoals dit duiveltje.


 photo WP_20170326_005Kijkdoos.jpg

Een serie kijkdozen zoals deze over Marokko.


 photo WP_20170326_006.jpg

Of deze moderne skyline met reclame.


 photo WP_20170326_007.jpg


 photo WP_20170326_008.jpg

Een serie ingekleurde foto’s. De originele foto’s bevinden zich in het Breda’s Museum dat op dit moment fuseert met Moti.


 photo WP_20170326_009.jpg

Series portretten.


 photo WP_20170326_010.jpg

Sommige kunstwerken waren heel groot zoals de superheld die uit het raam komt.


Afscheid van Breda’s Museum

Het Breda’s Museum wordt samengevoegd met Moti.
Volgens mij het failliet van de plannen rond Breda Grafiekstad.
Maar het is een economische en politieke realiteit
die velen vanaf het begin hebben zien aankomen.
Lastig is dan nu de pijnlijke samenvoeging waar
iedereen in de pers, tegen beter weten in, luchtig
over doet. Vooral pijnlijk voor het Breda’s Museum.
De verzameling Bredase kunst en historische stukken
zullen het met een veel, veel kleinere ruimte moeten doen.
Ik ben een liefhebber van grafiek maar wat heeft de
reconstructie van het Turfschip of het werk van
Petrus van Schendel of Teun Hocks te maken met
letterontwerp en pagina-opmaak?
Vandaag nog een laatste keer gaan kijken en wat op de foto
vastgelegd want wanneer krijgen we het weer te zien?
Overigens is het museum nog open tot eind van dit jaar.

Er zijn drie tentoonstellingen: een van fotografie,
de toepstukken en de historische tentoonstelling.
Ik ging door alle drie:

 photo WP_20161224_002RobinDePuyJan.jpg

Robin de Puy, Jan.


 photo WP_20161224_003RobinDePuyJan.jpg


 photo WP_20161224_004RobinDePuyJan.jpg

Vanwege de symboliek voor mij de mooiste foto uit de serie Jan.


 photo WP_20161224_005InstallationView.jpg

Indruk van een van de ruimtes boven.


 photo WP_20161224_006InpakkenEn.jpg

‘Inpakken en….’ is de tweede tentoonstelling. Dit is een serie topstukken van het museum maar naar mijn gevoel ontbreken er een hele hoop. De teksten zijn leuk opgemaakt als verzendlabels.


 photo WP_20161224_007DeKistenStaanAlKlaarVoorDeVerhuis.jpg

Links en rechts staan de kisten al klaar voor de verhuis.


 photo WP_20161224_008TeunHocksGeestUitDeFles1983-1984Papier.jpg

Teun Hocks, Geest uit de fles, 1983 – 1984, papier.


 photo WP_20161224_010DeTeolin.jpg

Een schildering die een indruk geeft van de activiteiten van de Teolin. Een voormalige lakkenfabriek in Breda.


 photo WP_20161224_012DioRoversDeVluchtOverzicht.jpg

Dan is er ook dit drieluik te zien van Dio Rovers, De Vlucht.

 photo WP_20161224_013DioRoversDeVlucht.jpg

 photo WP_20161224_012DioRoversDeVluchtLinks.jpg

Het linkerpaneel.

 photo WP_20161224_012DioRoversDeVluchtMidden.jpg

Het midden.

 photo WP_20161224_012DioRoversDeVluchtRechts.jpg

Het rechterpaneel.


 photo WP_20161224_014ReconstructieVanHetTurfschipMetOnderinDeSoldaten.jpg

Bij de historische stukken is ook het Turfschip te zien. Je kunt onderin de soldaten zien zitten.


 photo WP_20161224_015AnoniemJustinusVanNassau1600-1700OlieverfOpPaneel.jpg

Anoniem, Justinus van Nassau, 1600 – 1700, olieverf op paneel.

 photo WP_20161224_016PortretVanJustinusVanNassau1600-1700AnoniemOlieverfOpPaneel.jpg


 photo WP_20161224_017MijnLaatsteEntreebewijs.jpg

Mijn laatste toegangsbewijs.


Misschien wel een beetje raar

 photo WP_20160607_001SchroefUitHetWegdekVamDeVernieuwdeWillemsbrug.jpg

De foto is misschien een beetje raar. Weet u wat hier te zien is? Niet zomaar een schroef. Het is een soort hedendaags Breda’s erfgoed. Met de komst van het nieuwe (?) museum in Breda misschien erg actueel.


Maar alle gekheid op een stokje, wat is het nou?

Het is een schroef die ik deze week zag liggen bij de vernieuwde Willemsbrug.
De brug is ooit geopend in 1875 en is genoemd naar Koning Willem III.
Met het leggen van een nieuw wegdek, (nou ja, ze leggen delen al voor de derde keer)
is de overgang van brug naar de Acasemiesingel beschermd met een metalen plaat.
Die plaat is met vele schroeven vastgeschroefd.
Hierboven ziet u een van de schroeven. Ze laten blijkbaar eenvoudig los.
Al een tijd terug zag ik een schroef gewoon los op straat liggen.
Afgelopen week zag ik hem weer (of misschien is het een volgende).
Daar kan ik vast wat mee, al is het maar een blogje schrijven.

Triple Spits in het Breda’s Museum

Vandaag was er ter aanvulling van de tentoonstelling
Dat is ook een portret, een optreden van Triple Spits
in het Breda’s Museum. Daar ben ik gaan kijken.
Nu alvast even de foto’s van Triple Spits.

 photo WP_20160529_005RobertJanStipsWouterStipsJulianStips.jpg

Triple Spits zijn Robert-Jan Stips, Wouter Stips en Julian Stips.


 photo WP_20160529_006RobertJanStips.jpg

Robert-Jan Stips


Jan de Bie: Boekenlandschappen

 photo JanDeBieOnbegrensdeVerzamelingen.jpg

Afgelopen zondagmiddag zag ik de tentoonstelling van Jan de Bie
in het Breda’s Museum.
Volgens het boek bij de tentoonstelling is de volledige titel
van de tentoonstelling: Boekenlandschappen, Onbegrensde Verzamelingen.

Die titel kun je op verschillende manieren lezen:

Boek en landschappen
Boeken Landschappen
Boekenlandschappen

Boeken kunnen onbegrensde verzamelingen zijn.
Gemaakt door een of meerdere schrijvers.
De tentoonstelling werpt een licht op een aantal boeken:
Ulysses van James Joyce, de werken van Michel de Montaigne
en het werk van Jacob Campo Weyerman.
Een Modernist, een filosoof en een achttiende eeuwse
‘bloemschilder en een gevreesd en berucht auteur’.

Landschappen zijn ook onbegrensde verzamelingen,
al plaatsen mensen hier en daar grenzen.
Landschappen zijn verzamelingen van dingen, mensen en dieren.
Postduivenverenigingen bijvoorbeeld.

Kortom een bezoek dat weer heel wat bagage met zich meebrengt.
Een genot om door rond te lopen.
Zeker een tweede bezoek waard.
Bij Jan de Bie lopen de landschappen over in zeeën van boeken.
Beide verbergen, herbergen, onbegrensde verzamelingen,
waarin vrij geassocieerd kan worden.

 photo JanDeBieBoekenlandschappen.jpg

In het museum mag niet gefotografeerd worden
maar ik kan me niet inhouden.
Om vrij te kunnen associëren op mijn weblog heb ik
helaas wat ondersteuning nodig.
Foto’s van de werken die ik gezien heb,
afbeeldingen van de betrokken boeken.
Als trouwe bezoeker bent u niet anders gewend.

 photo WP_20141207_003JanDeBieDeAsgrauweValtOpDeklepNaLangWachtenVanNelemansEnVriendenEnVeewlBierJuni2005Houtdruk6van40.jpg

Jan de Bie, De ‘Asgrauwe’ valt op de klep. Na lang wachten van Nelemans en vrienden. En veel bier, juni 2005, houtdruk (6 van 40).


Niet van alle representatieve werken
heb ik een foto kunnen maken.
De tijd ontbrak daarvoor.
Maar een belangrijk deel van het werk van Jan de Bie van de
afgelopen jaren, wordt in beslag genomen door de notulen
en documenten van de postduivenvereniging.
Hier wordt het landschap een met die vereniging door de terugkeer
van de ‘Asgrauwe’, een prijspostduif.

 photo WP_20141207_003JanDeBieDeAsgrauweValtOpDeklepNaLangWachtenVanNelemansEnVriendenEnVeewlBierJuni2005Houtdruk6van40Detail.jpg

Jan de Bie, De ‘Asgrauwe’ valt op de klep. Na lang wachten van Nelemans en vrienden. En veel bier, juni 2005, houtdruk, detail.


 photo WP_20141207_008JanDeBieNotulenVanDeAsGrauwe.jpg

Hier een aanzet tot de notulen. De notulist zit er als een monnik in een scriptorium.


 photo WP_20141207_008JanDeBieNotulenVanDeAsGrauweDetail.jpg


 photo WP_20141207_007JanDeBieBoekEnLandschappen.jpg

Een van de boek-werken met daarin verwerkt landschappen.


 photo WP_20141207_007JanDeBieBoekEnLandschappenDetail.jpg

Detail van de vorige afbeelding: boeken en landschappen, samen, als een grote onbegrensde verzameling.


In mijn blogpost zijn de landschappen onderbelicht.
Het zijn de boeken die bij mij het meest indruk maken.

 photo WP_20141207_004JanDeBieYellowBooks.jpg

Jan de Bie, Yellow books, olieverf op paneel.


 photo WP_20141207_005JanDeBieMannetjesOpBibliotheektrappen.jpg

Jan de Bie, Mannetjes op bibliotheektrappen, 2010, olieverf op paneel.


 photo WP_20141207_006JanDeBieTroyesVoorAloys.jpg

Jan de Bie, Troyes (Voor Aloys).


 photo WP_20141207_009JanDeBieBibliotheek.jpg

Jan de Bie, Bibliotheek.


 photo JanDeBieUitgelezenExpositie.jpg

Voorlopig ben ik nog niet uitgelezen.
Een van de werken van De Bie toont de schrijver Jacob Campo Wyerman
die in het midden van een soort bibliotheek annex schilderijenverzameling zit.
Op de tentoonstelling wordt een boek met de titel
‘De vrolijke tuchtheer van de Abderieten’ aangeboden.
De schrijver is Frans Wetzels. Ik vermoed dat ik ooit les van hem heb gehad.
Dit boek heeft me nu al veel plezier gegeven.
bijvoorbeeld door de volgende tekst in de inleiding:

Deze monografie heeft niet de pretentie alles te vermelden over de schilder-schrijver Weyerman en zijn relatie met Breda, de stad die hij meestal met het anagram Abdera aanduidde. Dat deed hij om met de de Abderieten te spotten. In de klassieke oudheid gingen de inwoners van Abdera, een stad in Thracie, door voor uitzobderlijk domme mensen.

Of wat te denken van deze opvatting/waarschuwing over Weyerman
van een tijdgenoot, schrijver Jan van Hoogstraten:

wilt uw niet stooren,
Of de een, of de ander iets mogt hooren
Dat hem tot in zijn Veeren raakt:
Maar wilt het aan ’t Penseel vergeeven
Zo ’t uw getroffen heeft na ’t leeven:
Of denken, ‘k hebt ‘er na gemaakt.

Dat wordt wat!
Het portret van Weyerman was in meerdere vormen aanwezig:

 photo WP_20141207_010JanDeBiePortretVanJacobCampoWeyerman.jpg

In deze vitrine met werken van Weyerman.


 photo WP_20141207_010JanDeBiePortretVanJacobCampoWeyermanDetail.jpg

In detail.


 photo WP_20141208_001FransWetzelsDeVrolijkeTuchtheerVanDeAbderieten.jpg

Of in de vorm van dit boek.


Mocht je denken ‘Wat een gedoe voor een achttiende eeuwse schrijver’,
lees dan nog even door:

Voor Jacob Campo Weyerman, een veelzijdig en productief schrijver met recht gekwalificeerd als een van de schranderste geesten van de achttiende eeuw, was Breda een jeugdherinnering. Hij wooonde er vanaf 1680, toen hij drie jaar oud was, en ging er naar school. Tot zijn veertigste bezocht hij de stad regelmatig. De band met Breda ging pas verloren toen in 1723 zijn moeder stierf.

Een prachtige tentoonstelling met heel veel invalshoeken.
Mocht de komende maand nog dagen met verveling brengen
dan kan het Breda’s Museum u daar bij helpen.

Isabelle de Borchgrave

Afgelopen zondagmiddag heb ik een tentoonstelling bezocht
waar ik erg enthousiast over ben.
Het Breda’s museum heeft ontdenkt hoe ze interessante tentoonstellingen
kunnen organiseren over thema’s en kunstenaars die tegelijkertijd
interessant zijn en een groter publiek kunnen trekken.
Een voorbeeld was de tentoonstelling over Jaap de Vries en
dan nu het werk van Isabelle de Borchgrave.
Deze voor mij onbekende kunstenares maakt in haar atelier
reconstructies van modebeelden uit verschillende tijden uit papier.

 photo BredasMuseumPosterIsabelleDeBorchgrave.jpg

De tentoonstelling in het Breda’s Museum richt zich op een serie
reproducties die De Medici genoemd is.
De Medici is een belangrijke Italiaanse familie waaraan Florence
haar kunstbezit voor een groot deel aan dankt.
De waren belangrijke machthebbers en de familie telt drie pausen
en verschillende koningen en koninginnen.

Een van de stamvaders is Cosimo (Il Vecchio) die leefde van 1389 – 1464.
Hij is uitgekozen om een van de eerste klezingstukken te tonen.

 photo IsabelleDeBorchgraveCosimoDeMedici.jpg

Isabelle de Borchgrave, Cosimo (Il Vecchio).


Op de tentoonstelling mogen geen foto’s gemaakt worden.
Helaas een van de ouderwetse regels waaraan het Breda’s Museum nog vasthoudt.
Maar toen men mij daarover informeerde had ik al twee foto’s gemaakt.
Die zijn hier dan ook te zien.

 photo WP_20140323_002IsabelleDeBorchgrave.jpg

Isabelle de Borchgrave, Cosimo in een houppelande (een soort overgooier).


De detaillering die de Belgische kunstenaar aanbrengt
en de varieteit in gebruik van papiersoorten, behandelwijze en kniptechnieken
is verbluffend. Een voorbeeldje hiervan volgt hieronder.
Je ziet hier Eleonora van Toledo.
Het is gemaakt naar het schilderij van Agnolo Bronzino, Eleonore van Toledo
en haar zoon Giovanni.

 photo IsabelleDeBorchgraveEleonoraVanToledoAchterzijde.jpg

Isabelle de Borchgrave, Eleonora van Toledo, (van achter gezien) 1522 – 1562.

Haar kapsel en hoofdbedekking, de parelsnoer rond haar hals.
Die zien er als volgt uit:

 photo IsabelleDeBorchgraveEleonoraVanToledoDetailAchterzijde.jpg

Isabelle de Borchgrave, Eleonora van Toledo, haardracht.


 photo AgnoloBronzinoEleonoreVanToledo1545.jpg

Het schilderij dat als uitgangspunt is gebruikt: Agnolo Bronzino, Eleonore van Toledo
en haar zoon Giovanni, 1545.


Sommige van haar creaties zijn erg groot:

 photo WP_20140323_001IsabelleDeBorchgrave.jpg

Een slechte foto van Johannes VII Palaeologus, keizer van het Byzantijnse rijk.

Gaat het zien in het Breda’s Museum.