…en de kerstversiering rukt gelijk op in de FutureDome in Breda.
De kerstversiering dringt zich steeds meer op voor het raam van mijn werkplaats in de FutureDome.
Auteursarchief: Argusvlinder
Natuurlijk is Van Morrison geen Frank Sinatra
Nee, Van is geen Frank Sinatra.
Maar dat wil niet zeggen dat zijn ‘crooner’-album
Versatile niet de moeite waard is. Al was het alleen maar omdat:
– er eigen nummers van Van opstaan die zich prima overeind
houden tussen het werk van Gershwin, Loesser of Cole Porter;
– er nu andere beluisteraars de pennevruchtend van Porter,
Gus Khan en andere horen;
– het enorm swingt;
– het zingen van Van op Broken Record alleen al de moeite
van het luisteren waard is. Past prima in die tijd en stijl.
Van Morrison, Versatile. Mooie hoes trouwens. Kijk maar eens op Google: Sinatra had wat met een portret met hoed op een platenhoes.
Bayon, Angkor
Op sommige plaatsen staan de reliefs met drie lagen boven elkaar.
De vertrapten.
Je hebt strijders en bevelhebbers. Ook hier.
Maar gelukkig krijgt de natuur ook een plaats op de muren. De vogels worden onrustig van het krijgsgeweld.
Met gestrekt been, schild en speer.
Zoek de verschillen. Ze zijn er !
Man tegen man, Khmer tegen Cham.
Maar dan nu even naar de lachtende gezichten.
Tussen twee deurstijlen.
Haagpoortbrug
Volgende week is de officiele opening.
Maar vandaag waren de hekken al weg.
De Haagpoortbrug (Simonse brug) in Breda is de brug die over
de singel gaat en de Nieuwe Haagdijk verbindt
met de Haagweg. Een van de zijstraten is de Tramsingel.
Beelden die eerder op deze brug hebben gestaan,
komen terug. Ik vermoed dat er nog beplanting komt
maar dat weet ik niet zeker.
Vanmiddag, na half vijf, maakte ik een serie foto’s.
Op de hoek op de achtergrond stond vroeger het kantoor van de BBA en er was een uitgang voor de bussen.
De beelden terugbrengen is een goed idee!
Je ziet dat er ruimte is voor beplanting.
De St. Annakerk domineert nog steeds dit kruispunt ook al is hij in gebruik als kantoorcomplex.
Bladerboek
Voor mijn volgende boek is het de bedoeling om
de tekst te drukken op doorzichtig papier
en die dan aan te brengen op de herfstbladeren.
Dus vandaag even een testje gedaan hoe ik dat het best
kan aanpakken.
Ik denk dat ik een werkwijze gevonden heb.
Een tekst op een herfstblad.
Gelezen en bekeken: Familieziek
Peter van Dongen, Familieziek (naar het verhaal van Adriaan van Dis).
Een literair stripverhaal.
Mooi getekend.
Veel ruimte om tussen de regels door te lezen.
Als een film.
Stringing together
Zes van de 10 geplande boekjes in het kader van mijn project
Stringing together waren al gereed en eerder hier te zien.
De laatste vier zijn de afgelopen dagen gereed gekomen.
Daarvan even kort verslag.
De titels blijven daarbij het onderdeel dat het minst vloeiend verloopt. De titel van alle boekjes, alle 10 uniek, is Spuug. Maar ik durf het nog niet aan om de titel rechtstreeks op de kaft te plaatsen. Daarvoor zijn de resultaten nog te wisselend van kwaliteit.
Vorige week had ik bij Boektotaal ook wat Zaansch Bord gekocht en die komt nu goed van pas. Voor deze uitvoering heb ik een soort hoge envelop gemaakt. Om het boekje te kunnen lezen moet je de envelop openen en het boekje er uit halen. Alleen aan het boekje zit een koordje. Niet aan de envelop.
Ook hier een soort sierlijk gesneden envelop. Maar hierbij geen flap die het boekje ‘gevangen’ houdt in de envelop.
Boekje nummer 9 op mijn werkblad. De kaft is opengesneden in een ritmisch patroon. Het boekje is hier nog niet helemaal af want er zit nog geen koordje aan.
Hier is dat koordje wel aangebracht. Het boekje hangt voor het raam van mijn werkplaats met alle andere boekjes in deze serie.
Nummer 10. De kaft bestaat uit twee delen die aan elkaar vastzitten maar kunnen scharnieren. Daardoor maken ze voldoende ruimte om het boekje er uit te pakken. Dit is het enige boekje waarbij zowel de kaft als het boekje met een eigen koordje aan elkaar zijn gemaakt. Hiermee is deze opdracht afgerond. Alles staat klaar om de teksten te gaan zetten en aanbrengen in mijn bladerboek.
Op de laatste foto zie je alle boekjes voor het raam van de werkplaats hangen.
Bayon, Angkor.
Op de laatste dag in Siem Reap bezochten we Banteay Srei
maar ook Bayon. We waren al een keer bij de lachtende gezichten
van Bayon geweest. Maar dat had zo’n indruk gemaakt dat
ik nog een tweede keer naar deze tempel wilde.
Deze keer zag ik niet alleen lachtende gezichten
maar ook de fantastische reliefs.
Het bezoek aan Bayon komt weer in een paar delen
om de reliefs zo goed mogelijk tot hun recht te laten komen.
Veel van de stenen waarin de tempels, reliefs en beelden zijn gemaakt, maken een haast ‘zachte’ indruk. Dat komt waarschijnlijk door de erosie door de jaren heen maaar de steensoort is daar vast ook debet aan.
Bayon is een grote berg van steen. Maar nu een berg met meerdere pieken. Meer een bergmassief. Rond dat bergmassief staan muren om de tempel te scheiden van de ruimtes er om heen. Die muren staan vol met reliefs. Ze vertellen een verhaal van overwinningen, op land en op het water. Je ziet er de natuur, de Khmer, de vijanden. Vrouwen, kinderen, vee en strijders, veel strijders. Te voet of op olifanten of in grote boten. Het is enorm indrukwekkend en het was rond de middag, dus erg warm en benauwd. Maar prachtig!
Voetvolk aangevuurd vanaf de olifant door een commandant.
Een interpretatie van al deze reliefs kan ik niet geven. Hooguit mijn indruk. Het is een wereld die voor je open gaat. Een wereld ver weg in de tijd maar fysiek dicht bij. Wij waren er vier dagen maar je kunt hier jaren doorbrengen en steeds weer nieuwe dingen zien.
Isn’t she lovely? De Asparas zijn te zien bij overgangen van de ene corridor naar de andere.
Maar gelukkig wordt niet iedereen moei van het lopen.
Oorbellen zijn van alle tijden, voor vrouwen en mannen.
Asparas.
De olifantdrijver, de parasol en de bevelhebber.
Strijders in een draf en in dichte rijen.
De olifant als tank.
Ook hier worden de verliezers vertrapt.
Met pijl en boog en speer op een olifant.
De reliefs zijn expliciet en krachtig.
Hij heeft de tegenstander bij de haren.
Genoeg voor nu. Even terug naar de lachende gezichten. Bayon.
Boektotaal: Werken met leer
Nog een laataste update over de workshop
‘Werken met leer’ bij Boektotaal.
Het boewk was nog niet helemaal gereed toen ik de winkel
annex atelierruimte in Steenwijk verliet op zaterdag.
De overgang van het leer naar de kartonnen platten was nog te groot.
Die dikte ga ik opvangen met een stuk karton dat ik had
meegekregen vanuit de cursus.
Ook al is het maar millimeterwerk, de dikte van het leer ten opzichte van de platten zul je altijd zien in het schutblad als het boekblok in de band wordt geplaatst. Op zich is dat niet erg maar als het verschil te groot is, is dat niet mooi. Omdat ik erg zuinig ben geweest met de afmeting van het leer en het schalmen soms niet 100% perfect was, moet ik het karton een beetje modelleren naar de open ruimte.
Even passen en meten.
Dan lijmen. Een van de twee kanten van de band is nu gereed. De tweede kant is door onregelmatiger leer iets moeilijker.
Die onregelmatigheid is onder aan de foto te zien. Nu is de mand gereed om het boekblok te plaatsen. Na het in de band plaatsen van het boekblok zie je daar nauwelijks iets van.
Hier staat het boek trots naast de voormalige Chinese theedoos. Het boek lijkt wel op zijn kop te staan.
Als ze zo mooi zijn mogen ze op mijn blog
Niets aan toe te voegen.
Chinese theedoos
Nu de hele binnenkant opnieuw is beplakt zie je de Chinese teksten niet meer en komen de Gelli-prints in het midden beter tot hun recht. De bedoeling is dat je die uit de doos kunt nemen en de prints een voor een kunt bekijken. Door de extra bekleding past de doos niet meer uit zichzelf dicht. Er is niet veel nodig om hem mooi dicht te krijgen daarom bedenk ik een sluiting.
De sluiting is een klein houten knopje en een gesplitste leren veter. Het knopje heb ik gemaakt van hetzelfde hout waar ik eerder een boekrol mee maakte. Het knopje is aan de onderkant een beetje weggesneden waardoor de veter beter blijft zitten.
Voor de binnenkant heb ik al een korte tekst geschreven. De komende tijd ga ik die zetten met de hand en afdrukken zodat ik de doos als gereed kan beschouwen.
Op een iets minder mooie plaats heb ik wat blaadjes en gras toegevoegd.
Boektotaal: Werken met leer
Afgelopen zaterdag heb ik een workshop gevolgd bij Boektotaal.
Een of twee keer per jaar volg ik ergens in Nederland of
Belgie een workshop die een relatie heeft met boekbinden.
‘Werken met leer’ paste dus precies in het plaatje.
Ik heb eigenlijk geen ervaring met het werken met leer en
had behoefte aan een overzicht: wat komt er allemaal bij kijken,
wat is nou schalmen, wat dun je nou aan leer, hoe laat zich dat verwerken?
Allemaal beginnersvragen en ik kreeg heel veel antwoorden.
De Boekenmarkt is een gezellige winkel in een van de winkelstraten
in het centrum van Steenwijk. Boektotaal is de naam van hun website.
Tweede hands boeken, een scheepsmodel, dozen (want we veranderen met de tijd mee),
papier, karton, atelierruimte, veel boekbindgereedschap, lijm, garen en
natuurlijk leer.
De workshop werd heel vakbekwaam geleid door de eigenaar en ik ging
aan het eind van de dag tevreden naar huis met een in leer ingebonden boek
dat op een haar na gereed was.
Dat het gezellig was met de eigenaars van de winkel, de hond en de cursisten
is duidelijk.
Zo gingen we aan het werk:
Het boekblok hebben we niet met de hand gemaakt. Dan kan natuurlijk wel maar dat zou te veel tijd kosten. We willen met het leer aan de slag. Dus snel twee platten gemaakt (de voor- en de achterkant van de band), het ruggebord gesneden en het kraftpapier op maat gemaakt om een en ander met elkaar te verbinden. De platten liggen hier precies verkeerd. Aan iedere plat zijn twee hoeken afgerond. Dat is om het scharnierend leer straks meer ruimte te geven en de zijde die is afgerond moet dan ook aan de rugkant zitten. Maar hier is alles nog los, dus geen probleem.
Als je met leer gaat werken leg je het ruggebord aan de andere kant van het kraftpapier dan wat je zou doen als je een linnen band maakt. De reden daarvoor is dat je de achterkant zo glad mogelijk wil maken. Alle oneffenheden die onder het leer zitten, zie je straks door het leer heen (Prinses op de erwt-effect).
Eerst plak je het ruggebord op het kraftpapier.
Dan gebruik je een kneeplatje om te bepalen waar je de platten gaat lijmen. Wat een uitvinding!
De afgeronde hoeken van de platten komen aan de rugzijde.
Er ging iets mis met het kraftpapier maar dat is geen ramp. Het ruggebord zit aan de andere kant van de platten.
Het begint in de verte al op een boek te lijken. Passen is overigens net zo belangrijk als meten en het helpt je een beeld te vormen van waar je naar toe aan het werken bent.
Liggend ziet het er zo uit.
We gaan valse ribben op de rug van het boek maken. De verdeling van die ruibben op het boek is zo dat de onderste rib op buiten proportie veel ruimte vanaf de onderkant van het boek wordt gemaakt. Om de positie van de ribben te bepalen gebruiken we een mal.
Door de boekband op de mal te leggen kun je de positie van de ribben bepalen.
Hier gaan ze dus komen.
De basis van de valse ribben kun je maken met verschillende materialen: karton, vlastouw of gewoon stukjes draad in een coating. Die zijn al mooi rond. Dan hoef je niet veel te schuren (denk aan de prinses op de erwt!).
Dit is dan het leer. Op de ruwe zijde is het boek al afgetekend.
Dat leer gaan we schalmen of dunnen. Dat kan op verschillende manieren. Een van die manieren is met een scherp mes. Boekbinden is een heel regionaal georienteerd ambacht. Het gereedschap is dan ook anders per regio. Het resultaat is steeds gelijk. Hier zie je Duitse, Engelse, Franse en Zwitserse messen. Let op, niet alle messen zijn voor linkshandigen geschikt.
Schalmen kan ook met een machine. Maar denk dan niet dat het volledig automatisch gaat. De machine is meer een combinatie van een mes en een derde handje. Het machine geeft je de mogelijkheid de schuinte en de diepte van het mes vast te zetten. Met de hand zul je dat zelf moeten doen. Als je een machine als deze gaat gebruiken moet je eigenlijk ook een mes hebben. De machine kan niet altijd overal bij.
Een van mijn grote vragen was: wat dun je dan precies aan het leer. Het antwoord: om te beginnen de randen. Hier zie je mijn stuk leer waar de randen van zijn gedund. Je ziet ook (helaas) dat het aan de bovenkant (links) mis ging. Ik heb dit leer met de machine gedund. Voor een eerste poging ben ik heel tevreden.
De tweede plaats om het leer te dunnen is op de scharnier. Dan kan ook weer met de machine. daar zijn bijzondere hulpmiddelen voor bij geleverd. Voor beginners als ik. is er ook een andere oplossing.
Hier demonstreert de instructeur het gebruikt van het machine voor een sleuf.
Op dit voorbeeldstukje leer zie je de sleuf (onderste twee) maar ook een schuine kant aan de rand (boven aan).
Hier toont een medecursist de andere methode: schuurpapier. Werkt prima.
Het resultaat. Dit is nu gereed om de band mee te gaan bekleden. Maar de basis van de band is nog niet helemaal gereed.
Eerst het leer voorlijmen met een verdunde boekbinderlijm (PVA).
Na kort drogen van het voorlijmen, definitief het leer inlijmen.
Als het leer op de basis van de band is gelijmd ga je direct de ribben modelleren. Het leer is nu extra soepel door de lijm en met een vouwbeen kun je de ribben een mooi aanzicht geven. Dit is het noeste handwerk van de ambachtsman. Een kunststof vouwbeen werkt beter want laat geen verkleuringen na.
Vroeger ontstonden de ribben omdat touw gebruikt werd om het boek te binden. Dat liet sporen na en die kun je nu ook in het leer aanbrengen.
Aan de rug gaan we een heel kleine verdikking aanbrengen. De basis daarvoor is een klein strookje karton. Hier is het al aangebracht. Dat gaat er voor zorgen dat het leer hier dikker wordt (Prinses op de erwt). Als het boek dan dichtgevouwen wordt dan schuift die verdikking over het kapitaalbandje en zorgt en zo voor dat er geen stof in de rug kan komen.
Het is echt maar een heel klein en dun strookje karton. Hier ligt het naast de pincet.
Als je dan het leer om de band vouwt kun je de verdikking direct ook modelleren. Bij het omslaan van het leer om de band moet je ook zorgen voor mooie hoeken. Ook daarvoor heeft de instructeur meerdere oplossingen. Ik weet zeker dat hij die graag aan je wil uitleggen.
Even passen. Het kapitaalbandje is hier zichtbaar. Als de band straks aan het boekblok wordt bevestigd zal de rug helemaal dicht zijn. Alleen als het boek opengevouwen wordt bij het lezen zal de rug open staan. Superslim!
Zo zien de valse ribben er uit. Ik ben heel blij!
Chinese theedoos
De voorkant van de doos is versierd in een herfststijl met echte bladeren. Aan het binnenwerk ben ik ook begonnen.
Een kant is voorzien van marmerpapier. De andere kant volgt vanmiddag. Dan is de doos gereed. De verkleuringen rechts zijn het gevolg van te dunne lijm. Daardoor is er te veel water aan het papier gekomen. Op sommige plaatsen schijnt daarom de glanzend gouden buitenkant van de theedoos door. Daar ga ik nog wel iets op verzinnen.
Chinese theedoos
Gisteren had ik nog even tijd om verder te werken
aan de Chinese theedoos. Deze theedoos wordt
omgewerkt naar een Herfstdoos met zo’n 15
Gelli-prints die ik vorige herfst gemaakt heb.
In de vorige blogpost over de Chinese Theedoos was het misschien niet zo goed te zien wat ik aan het doen was. Ik maak een ‘podium’, een verhoog om de ongeveer 15 Gelli prints op te kunnen leggen. De theedoos is zelf veel te diep en dan kun je de prints er niet eenvoudig uithalen. Dus ik maak een ‘podium’, zwart, met vier opstaande wanden. Twee van die wanden had ik de vorige keer gelijmd. Haal ja dan alle steuntjes weg dan is dit het resultaat.
Vervolgens heb ik daar nog twee wanden bijgezet. Ik plaats ze met de wentelwiek methode. Die heb ik geleerd op een cursus over het bouwen van dozen. De uitleg daarvan is op mijn weblog nog wel te vinden.
Van boven af ziet het podium er dan zo uit. Heel stevig.
Als ik het podium in de doos plaats dan passen de Gelli prints er precies op. Het podium is alleen iets te breed. Hierdoor kunnen de prints gaan ‘zwerven’ door de doos. Dat wil ik niet. Daar ga ik nog iets op verzinnen.
Hier zie je dat het ‘podium’ precies in de theedoos past en dat de Gelli prints er goed op passen. Ze komen qua hoogte precies tot aan de bovenrand van de doos. Aan het buitenwerk is nog een en ander te doen en dat geldt ook voor de binnenkant. Ik ga er voor zorgen dat niets je straks nog doet terugdenken aan een Chinese theedoos.
Gezien: Murder on the Orient Express
De film is overladen met bekende acteurs.
Dat levert niet perse een goede film op.
Dat bewijst Murder on the Orient Express.
Waarom maak je een detective-film waarvan iedereen al weet
wie de moord gepleegd heeft en die al vele malen verfilmd of
in series te zien is geweest?
Wat denk je dan extra te kunnen bieden?
Als je bijvoorbeeld de film Oliver Twist (1946) van David Lean
(met een onvergetelijke rol van Alec Guinness) vergelijkt met
de versie Oliver Twist (2005) van Roman Polanski.
Het acteerwerk wordt niet overtroffen maar de 2005-versie
heeft wel het einde dat de originele roman ook heeft en de
versie van 1946 niet. Een stuk dat ik niet kende (en veel mensen niet,
denk ik) omdat van Dickens houden en Charles Dickens lezen
twee verschillende dingen zijn.
Die vraag ‘Wat denk je dan extra te kunnen bieden?’
blijft onbeantwoord in ‘Murder on the Orient Express (2017)’
en daarmee is de film voor mij gelijk minder interessant geworden.
Het acteerspel is niet zodanig dat je denkt dat moet ik zien.
Het gebruik van computer animatie past niet bij deze detective.
Dat kan prima als je bijvoorbeeld een film-versie van
een musical maakt of een surrealistische film als “The Grand Boedapest Hotel”.
Hier volledig ongepast, het haalt de aandacht weg van de twee
kernen van het boek van Agatha Christie:
exotisme en de detevtivepuzzel.
Als je een avond naar de film wil, zonder na te hoeven denken,
dan heb je een redelijke avond met Kenneth Branagh.
**
Een Chinese theedoos omtoveren
Van mezelf heb ik een tussenopdracht gekregen:
sinds vorig jaar liggen er een stuk of 15 (Gelli-)
prints met als thema Herfst te wachten om ingebonden
te worden.
Maar het zijn losse bladen.
Waarom niet in een door bewaren?
Ik heb nog een mooie theedoos die ik van een vriend
gekregen heb ik Shanghai, op het vliegveld.
De doos was gevuld met mooi verpakte theesoorten.
Nu wil ik de doos bekleden, de doos wat ondieper maken
zodat de prints niet verloren in de doos liggen.
Dus eerst de doos ontdoen van onnodige zaken.
Dit is de theedoos. Hij is van karton en papier met een magneetsluiting. Of die sluiting blijft werken als er nog een laag papier over komt? Dat zullen we zien.
Dus daarna ben ik begonnen de doos te bekleden.
Hieronder zie je de status midden tijdens de werkzaamheden.
Nu ligt de doos te drogen.
Zowel de buiten- als de binnenkant zullen opnieuw bekleed worden. Het doosgedeelte is helemaal leeg gehaald. Nou ja, de dikke klodder lijm laat ik zitten.
Hier maak ik een soort papieren podiumpje. De eerste twee opstaande randen die het podium gaan dragen zijn er opgelijmd. Dat past precies in de diepe doos waardoor de ‘vloer’ een stuk hoger komt te liggen. Het stapeltje prints is maar 1 centimeter hoog terwijl de doos 4 centimeter diep is. Wordt vervolgd.
De boekrol is af
Hier is hij dan. Mijn eerste poging een boekrol te maken. Ik ben nog niet tevreden over de proporties en ik wil over een week of zo eens zien hoe het papier en de afbeeldingen zich houden in opgerolde staat. De houten rollers zijn erg licht. Misschien moeten die zwaarder van gewicht zijn?
Nieuwe putdeksels in centrum Breda
blijkbaar krijgen we nieuwe putdeksels in Breda.
Ook op het Kasteelplein en in de Catharinastraat
zag ik de afgelopen tijd deze putdeksels verschijnen:
Putdeksel Breda van het Kasteelplein.
KPN heeft spellingproblemen met voice mail
Twee dagen terug ontving ik dit sms-je. De spelling is hier wel erg vernieuwdt.
Indrukwekkende activiteit bij FutureDome Breda
Afgelopen zondag was er al iets met het brandalarm. Ik vermoed dat het uiteindelijk veroorzaakt werd door de verwarming. Waarschijnlijk is de verwarming nu overgenomen door een ingehuurd bedrijf. Ziet er allemaal heel indrukwekkend uit. In mijn werkplaats was het warm en stil zodat ik gewoon door kon.
Argusvlinder 