Boven ligt de boekband al op een karton zodat dadelijk het hele boek in een keer in de boekenpers kan. Onder ligt het boekblok met bakpapier tussen de schutvellen om het vocht op een plaats te houden en het allemaal strak te laten opdrogen. Tegen het eind van de middag was het al een dtuk opgedroogd maar ik laat het nog een paar dagen in de pers.
Het gat dat ik eerder liet zien is dichtgemetseld.
Het lijkt of er iemand zich vergist heeft.
Dan maar een nog groter gat in de Schoolstraat.
Schoolstraat. Groot gat in voormalige Casino bioscoop, toekomstige food court (?).
Daar kun je makkelijk met een vrachtwagen doorheen.
Onder andere daar voor ging wel de hele dag de Reigerstraat dicht.
In de FutureDome (de voormalige Koepelgevangenis in Breda) zijn filmopnames. Deze lamp moet daar bij helpen. Maar die gaat niet door die deur.
In maart 2016 waren we weer in India.
Onze reis ging ook langs Haridwar waar op dat moment
de Kumbh Mela werd gehouden. Een feest voor Hindoes
dat iedere zes jaar plaatsvindt in een van de heilige plaatsen
in India. Deze keer dus in Haridwar.
De belangrijkste ghat, plaats met trappen naar de rivier,
hier de rivier de Ganges, heet Har Ki Pauri.
Op deze avond is er een Aarti, een ritueel met vuur,
gebed en gezang aan de rivier.
Aarti, vantussen de vele pelgrims.
Foto’s maken had vanwege de afstanden en de invallende avond niet zo veel zin. Dit is na de Aarti. Alle mensen zijn nog aanwezig.
Het vuur van de ceremonie wordt na afloop rondgedragen zodat mensen het kunnen benaderen/aanraken.
Nadat ik L weer teruggevonden had (we waren elkaar even kwijt in de drukte), bezochten we nog wat winkeltjes. In de avond zijn die zo sfeervol. We moesten ook nog wat eten.
Reclame van het restaurant. De betekenis ontgaat me maar het eten was goed.
Haridwar: Har Ki Pauri, met in de hoofdrol de Ganges.
Het is in de avond goed toeven aan de Ganges.
Door de langere sluitingstijd van de camera lijkt de Ganges wel bevroren.
Om bij Har Ki Pauri te komen moest je door de beveiliging. Maar later op de avond is die beveikiging niet meer aanwezig. De poortjes links zijn onbemand.
Het is avond in Haridwar. De dag zit er op.
Nog een keer een paar winkeltjes en de taxi standplaats voor riksja’s.
Armando, Zonder titel, 2010.
Waarom de vijver in het Valkenberg is leeggehaald weet ik niet maar uit het feit dat de flexibele pijpen er nog liggen maak ik op dat de klus nog niet gereed is?
Het avontuur begon toen ik zaterdagmiddag dit etui kreeg van mijn moeder. Of ik het (kunst)leer kon gebruiken. Nou ik zie het als een uitdaging om spullen een tweede kans te geven. De ritssluiting is kapot maar de buitenkant van het etui en het hengsel kan ik wel gebruiken.
Op zondagmiddag heb ik de etui uit elkaar gehaald met behulp van een tornmesje. De meeste onderdelen kan ik niet meer gebruiken maar wat ik kan gebruiken heb ik bewaard. Nu nog op zoek naar een tekst.
Een kleine
Hebrew Bible, Spain, Castile, first half of the 14th century.
Jules-Joseph-Guillaume Bourdet, Le Salon de 1834, lithograph from Le Charivari (March 18th 1834).
Georgia O’Keeffe, Desert abstraction (Bear Lake), 1931.
Salvador Dali, The Wind Palace, 1972 – 1973.
King François I, Book of Hours, 1532.
Meestal zijn de schilderijen van deze schilder ‘erg gelikt’. Hier is dat in ieder geval niet. John Singer Sargent, Street in Venice, 1882.
Zo is uiteindelijk de voorkant van het ideeënboek geworden. Het is dus een deels linnen boekband en deels van papier.Vermoedelijk blijft dat papier een zwak onderdeel van het boek. Het wordt waarschijnlijk makkelijk vuil en raakt eenvoudig beschadigd. Ik zou het kunnen afwerken met vernis of een doorzichtige plakfolie. Voorlopig laat ik het maar even zo.
Dit is de achterkant. Het droogde veel te snel vandaag. Voor de volgende keer heb ik mijn lijm dunner gemaakt met water. Alles lijkt goed te zitten maar voor de zekerheid gaat de band nog een tijdje onder bezwaar.
Onder bezwaar. later zal ik het boekblok bevestigen aan de band en dan is het boek gereed.
Dit ga ik gebruiken voor de voorkant van mijn ideeënboek. De buitenste rand zal aan de binnenkant van de kaft komen. Op de kaft is ruimte voor 16 x 16 centimeter. Dit ontwerp in 20 bij 20.
Het ideeënboek had ik eerder deze week ingebonden,
de schutbladen gelijmd op het boekblok en in de
boekenpers gestopt om de rug (die ingelijmd was)
goed te laten drogen.
Zo ziet het boekblok, ingenaaid en voorzien van de schutbladen, er uit als het uit de boekenpers komt.
De bladen weken maar heel weinig van elkaar af, ook de schutbladen passen prima, maar een boekblok dat is schoongesneden ziet er zo geweldig strak uit. een feest voor het oog.
Vervolgens heb ik een boekband gemaakt. Hij is nog niet gereed. Een voorkant en achterkant en een rug uit karton. Op papier geplakt en vervolgens de rug in een lila boekbindlinnen gelijmd. Met de PC ga ik nu de afbeeldingen maken voor de voor- en achterkant. Als dat op de band is gelijmd kan het boekblok in de band bevestigd worden. Bijna gereed dus.
Het lijkt misschien of de foto bewogen is maar dat geloof ik niet. Misschien was de lens vettig of misschien was gisterochtend de zin te fel voor de camera in mijn telefoon. Toch vind ik het een bijzonder resultaat. Valkenberg, Breda.
Gelezen: Sampler – Literair talent anno morgen
Een boek met verhalen van jonge schrijvers.
Jong vooral in de zin dat nog niet zo heel veel van hun werk
is gepubliceerd.
In deze bundeling dus van ieder van hen een verhaal.
Hieronder wat ik er van vond.
Sarah Arnolds: Niet klagen.
Leuk verhaal.
Bijzonder taalgebruik.
Kun je dat vol blijven houden?
Jacco Doppenberg: De Kleine Python
Goed verhaal.
Je wil blijven lezen.
De Amerikaanse setting van het verhaal spreekt mij niet aan.
Peter Wu: En we zouden nooit meer stoppen
Een vervreemdend verhaal.
Wel goed in elkaar gezet.
Maar ik heb geen idee waar dit over gaat.
Turkije, ja.
Maar dan?
Peter Buurman: Testbeeld
Een verhaal beginnen is één ding.
Maar dat einde!
Op een mooie manier het einde tot onderwerp van het verhaal gemaakt
terwijl dat pas op het eind heel duidelijk wordt.
Goed gedaan!
Sofie Lakmaker: De geschiedenis van mijn sexualiteit
Wel grappig maar niet echt scherp.
Carl Plaisier: Winterpels
Eerst maar een paar zinnen zodat je een gevoel krijgt voor de stijl:
Het nut van een gesprek is overschat en bovenal eenzijdig.
Voor de spreker zit het genot in gehoord worden.
Er is daarvoor een luisteraar nodig.
Voor de luisteraar zit het genot niet in het luisteren maar in het doorvertellen.
Genot dat tussen twee mensen op een verschillend moment plaatsvindt is misbruik.
Ik ben verrast dat u me laat uitspreken.
Dan, als het ware teder, wendt u zich tot mij, wrijft in uw nek, dan in uw ogen en zegt:
“Maar dan willen spreker en luisteraar tot net hetzelfde?”
Bovenstaande is een fragment van pagina 159.
===
Het tegenovergestelde van de lach is niet de zucht maar onverschilligheid.
Bovenstaande regel is een fragment van pagina 163.
===
Dit is een verhaal dat soms intelligent in elkaar lijkt te zitten
maar waar ik weinig mee kan.
Fenna Riethof: De nieuwe Alferink
Het verhaal kan niet echt boeien.
Rashif El Kaoui: Lonely women in ****** are waiting for you
Algemene tendens in veel van deze verhalen is de ongelofelijke
gerichtheid op het eigen ‘IK’.
Dat je dat nog eens mag meemaken van iemand die een soort kind van het ‘Ik’-tijdperk is.
Voor mensen die niet weten wat het ‘Ik’-tijdperk is,
is vond op www.ensie.nl een soort van definitie.
Op de website de hele definitie, hier een samenvatting:
Ik-tijdperk – (Eng. the Me-decade, ook wel the age of Me; gelanceerd door de Amerikaanse auteur-journalist Tom Wolfe in het mei/juni nummer van 1973 van The Critic), benaming voor de jaren zeventig en tachtig, de periode waarin alles rond de eigen persoon draait en er weinig belangstelling is voor de medemens; ‘cultuur van het narcisme’.
Bij ons werd de term gelanceerd door het tijdschrift de Haagse Post in het kerstnummer van 1979.
De ‘ik-generatie’ (Me-generation) wordt gevormd door yup(pie)-prototypes die de innerlijke contemplatie van de hippies uit de jaren zestig omzetten in een vergaande obsessie met zichzelf.
Goed initiatief.
Leuke kennismaking.
Een afbeelding van de boekband met het eerste deel
van de schutbladen was ik mijn bezoekers nog schuldig.
Er is goed te zien dat het schutblad niet vast gelijmd zit aan de band. Dat heb ik bewust gedaan. Het dummy boekblok, de versteviging van de vlakken en de schutbladen mogen de kwaliteit van deze Indiase perkamenten boekband met blinddruk niet beïnvloeden.
Ben vandaag natuurlijk nog even bezig geweest.
Met de schutbladen van mijn ideeënboek.
Dat is nu gereed en inmiddels zijn de katernen ingenaaid
en liggen die met de schutbladen te drogen
in de boekenpers.
Nu moet ik de kaft nog maken (met pc en printer deze keer)
en dan kan ik de band gaan maken.
Vandaag begon met een opgeprikt idee.
Alle zes de kanten zijn voorzien van het woord idee. In drie kleuren dat wil zeggen iedere zijde een andere kleur. Kant vier wordt vastgeplakt op de band.
De ecoline lekt makkelijk door het papier door. Bij de papiersoort van het boekblok had ik daar geen problemen mee. Daarom zijn de spatpartijen minder kleurrijk als anders. Is ook leuk.
Aarti is een Hindoe-ritueel.
Al eerder op deze vakantie woonden we een deel van
dit ritueel bij (in Varanasie).
Deze keer in Haridwar.
Het leukst voor mij is het samenkomen van al die mensen
en dan in het schemerdonker het spel met vuur.
We waren al een hele dag druk in Haridwar. We wandelden aan beide zijdes van het Gangeskanaal en tegen de avond gingen we naar Har Ki Pauri.
Het begon erg druk te worden en we besloten om op een van de ‘eilanden’ plaats te nemen, tussen de pelgrims.
De ‘gewone’ rituelen gingen gewoon door. Fascinerend te zien dat dit snel stromende Gangeswater de mensen trekt.
De stemming komt er in. Net als bij bedevaarten in Europa zijn er mensen die groepen begeleiden en enthousiasmeren.
Een offer op de rivier.
Even een plaatsje zoeken.
Het wachten duurde wel een tijdje maar dan kun je je ogen goed de kost geven.
Een beetje moeilijk te vertalen. Er staat zoiets als ‘Val niet voor een ander’ (vallen zou je uit kunnen leggen als iets negatiefs) ‘Maar sta samen op in liefde’. Nou ja, het is wel een heel ruime vertaling. Als iemand een betere poging wil doen. Ik hoor het graag.
Dan komen de kandelaars tevoorschijn. Dan zijn er al heel wat liederen en toespraken gepasseerd.
In Haridwar, je weet niet wat je ziet.
Al die kleuren, al die mensen, al die rituelen.
Dus dan bedenk je dat het misschien leuk is om foto’s
te maken die later misschien kunnen dienen als
basis voor een grote panoramafoto.
Maar dat is er nog niet van gekomen.
Ik kan het basismateriaal hier natuurlijk al wel laten zien:
Haridwar, Uttarakhand, India.
Met zo’n naam kon ik niet anders dan een proefabonnement nemen op dit eigenzinnige tijdschrift. Binnenkort kan ik hier vertellen of het blad bevalt.
Het verhaal van Argus lees je hier: Argusvrienden.
Door een foto van een boek te maken en het aanzicht van de pagina’s daaruit te isoleren en uit te printen, had ik een motief om het dummy boekband te beplakken. Best een leuk effect.
Maar ook de ronde rug wil ik opvullen en de boekband daar meer steun geven. Daarvoor probeer ik een soort kartonnen constructie te maken.
Dit is de constructie. Bij passen zal blijken dat de constructie nog een paar millimeter hoger moet worden en iets minder breed. Ik weet nog niet of ik doorga op dit voorbeeld of dat ik een hele nieuwe zal maken. Waar ik nog geen foto van heb, is dat ik voor één kant van het boek (de kant met de voorflap) het schutblad heb gesneden en geplakt heb op de kartonnen platen die in de vouw van de boekband zitten.
Uiteindelijk zal het zoiets moeten worden.
Vandaag begonnen aan de schutbladen.
Eerst heb ik de bladen op maat gesneden.
Vervolgens ga ik 6 van de 8 zijdes bespatten
met een heel eenvoudig ontwerp:
het woord ‘Idee’.
Het begint er mee een sjabloon te maken door de tekst uit te snijden.
Dit is het idee.
Hier ligt het al in het spatraam. Het papier is lichtblauw. De eerste kleur is geel.
Dit is het resultaat. De overige 5 zijdes volgen later deze week.
Argusvlinder 