De basis is handgeschept papier. Dat papier heb ik gemaakt op een workshop bij Marieke de Hoop. Dat papier bevat meerdere vezelsoorten en is niet heel erg vlak. Maar dat werkt juist weer mooi als je er bijvoorbeeld met een rode drukinkt over gaat. Het papier is vervolgens versneden en daarna is de tekst aangebracht.
Toen ik gisteren een CD-zaak inliep wist ik niet dat er
een ‘nieuwe’ CD van Prince uit was.
Het gaat om een studio opname uit 1983.
Prince alleen met een piano.
De officiële website beschrijft het als volgt:
This September 21st, the timeless Prince back catalogue welcomes a new, special addition – Piano & A Microphone 1983: 9 tracks and 35 minutes of Prince – solo with just a piano and a microphone.
The private rehearsal recording, captured at Prince’s home studio in Chanhassen, Minnesota, provides a rare, intimate glimpse into the iconic artist’s creative process as he works through songs including “17 Days,” “Purple Rain,” “Strange Relationship” and “International Lover”, the performance is a truly unique insight into Prince’s timeless genius.
In de bekende Oor-stijl heet het dan:
Veel intiemer en vocaal veelzijdiger hoorde je Prince niet eerder. Zijn stem glijdt, brult en kruipt. Hij zet een stap op iedere trede van de toonladder, gewoon omdat het kan. Ook kon hij lekker experimenteren, er luisterde immers toch niemand mee. Zodoende zit er in opener 17 Days zelfs een bescheiden stukje beatboxen. Piano & A Microphone 1983 biedt een zeldzame glimp achter de paarse gordijnen van de kleinste kamertjes van Paisley Park.
Ik vind het gewoon prachtig.
Zo mogen ze nog een heleboel CDs uitbrengen.
Hopelijk de volgende keer met nog meer (langer) muziek.
Het gebeurt niet vaak dat ik een slecht boek koop.
Een paar weken geleden is het me toch overkomen.
Het boek heet ‘How to be a better tourist’.
Het is gemaakt door Johan Idema.
De uitgever is BIS Publishers.
Waarom iemand uit Nederland een boek schrijft in het Engels
ontgaat me volledig.
Het boek is de oppervlakkigheid zelve.
Alle foto’s (bijna op iedere pagina) komen van het Internet.
De tekst op de achterflap is zowat de hele tekst van
de inleiding, je zou verwachten de samenvatting van een analyse
op het toerisme.
De analyse van de industrie van 17e eeuw tot nu neemt
minder dan 10 zinnen in beslag (hoofdstuk Introduction).
De ene open deur is nog niet dicht gedaan of de volgende
open deur is in aantocht.
Alles afgedekt door ‘experts’.
Vooral professor Vingerhoets. Ik weet het miet zeker
maar ik denk dat de volgende meneer is bedoeld:
Website Universiteit van Tilburg:
De expertise van Prof. Vingerhoets ligt met name op het gebied van stress, emoties, en kwaliteit van leven. Zijn bijzondere belangstelling gaat daarbij uit naar huilen, stress en vrijetijd, en de ontwikkeling van nieuwe meetmethoden voor het meten van deze aspecten.
Ik begrijp niet dat de Volkskrant de moeite heeft genomen
dit ‘boek’ te benoemen in hun krant.
Iedereen die meer betaalt dan de kosten van de postzegel en envelop kan bij mij terecht.
Er liepen bij de Gouden Tempel (Sri Harmandir Sahib) nogal wat mensen rond die ik opvallend vond. Andere dingen waren gewoon mooi.
Of uitgesproken…
Er was een bijeenkomst waar vooral vrouwen op af kwamen. Of heel kleurrijk…
Of in gebed…
Of gewoon mooi…
Of kleine stukjes schaduw…
Of een beetje ijdel op een selfie…
Noem je dat nou een groepsselfie?
Of op de groepsfoto…
Of heel vroom…
Vandaag heb ik in mijn werkplaats in de FutureDome in Breda
de poster van de Boek Kunst Beurs opgehangen.
Niet vergeten:
Zaterdag 10 en Zondag 11 november in de Pieterskerk in Leiden.
Speciale gast: Tomas Lieske.
Maar ik heb nog steeds van het eerste artikel een aantal woorden
over en die wil ik allemaal verwerken in mijn ‘dichtbundel’
met Dadagedichten (dadadicht).
Ook als plots de woorden op zijn ontstaat er straks
een bijzondere situatie die volledig op toeval berust.
Ik heb nu de woorden gebruikt om de tekst ‘Da’ te maken. Ik zal daar nog bij schrijven ‘maal 2’. De lengte van de woorden en soms de grootte van het wit dat nog aan de knipsels zat, vormden de toevalsfactoren. Vervolgens begon ik een vrij figuur dat eindigde als een soort muurtje. Hier heb ik al een afbakening gemaakt met papier zodat de vorm mooi uitkomt.
Dit is de huidige stand van de pagina. Voor de bundel moet ik nog twee of drie pagina’s maken en dan schrijf ik nog een katern vol (?) met wat ideeën over ‘toeval’.
Het was niet alleen de tentoonstelling van Pablo Picasso
die het bezoek aan Tate Modern zo goed maakte.
Er was nog veel meer te zien.
Andere kunst. Interessant gegroepeerd.
Maar er zijn ook wel wat interessante dingen in de omgeving.
Er zijn in jet gebouw meerdere uitzichtpunten.
Om te beginnen zag ik een film van de Zuid-Afrikaanse kunstenaar
William Kentridge. Een film sterk gekant tegen het apartheidsregime.
Ik maakte geen film maar een paar foto’s.
Zo’n beetje zoals de film gemaakt is.
William Kentridge, Ubu Tells the Truth, 1997.
William Kentridge’s animations are usually made from large-scale charcoaland pastel drawings which he films, then erases, alters and refilms as the narrative progresses. Ubu Tells the Truth 1997 was the first time that he combined his drawings with documentary footage and photographs.
Kentridge maakt zijn films door houtskooltekeningen te gebruiken die vervolgens gefilm worden. In ‘Ubu Tells the Truth’ worden de tekeningen voor het eerst gecombineerd met stukken documentaires en foto’s.
Bridget Riley bezocht India en de indrukken die ze daar opdeed verwerkte ze tot dit werk: Nataraja, 1993, oil paint on canvas. ‘Nataraja’ betekent zoiets als ‘Heer van de dans’. De houding van de afbeelding van deze heer wordt beschreven in vele Hindoeteksten. In de klassieke Hindoeïstische kunst komen we deze afbeelding heel vaak tegen.
Even niet opgelet. Niet vastgelegd wie de maker is.
Ik was verrast door dit werk. Ik kende deze Nederlands/Belgische kunstenaar niet: Bram Bogart, WitVlakWit, 1974. Cement, oil paint and canvas on board.
Hoog in het museum is een restaurant en daar kun je een stuk buiten lopen. Dat geeft mooie beelden van Londen.
Je ziet het lelijke ding overal.
Londen is een bruisende stad. Zoveel activiteit. Heel indrukwekkend. De huizenprijzen zijn net als de gebouwen torenhoog. Naast het Tate staat zo’n flat. Waarschijnlijk afgrijselijk duur. Maar waarom koopt iemand hier iets. De appartementen zijn uitgevoerd met glas van de vloer tot aan het plafond. Pal naast een gebouw dat internationale toeristen ontvangt en dat een uitzichtplatform heeft voor zijn bezoekers. Dan kun in dat dure appartement lamellen hangen voor al je glazen ramen.
De foto’s hebben wel iets.
In de omgeving van de Gouden tempel in Amritsar werd hard
gewerkt aan de infrastructuur.
De wegen werden onder handen genomen en het grote plein
voor de hoofdingang van het complex was al ver gereed.
Maar aan de toegangswegen werd nog veel gewerkt.
Dat is voor je souvenirshop misschien niet ideaal
maar iedereen zit in het zelfde schuitje.
In deze winkel verkocht men traditionele Sikh-zwaarden. In allerlei maten.
Hoe dichter je bij het tempelcomplex komt, hoe drukker het er is en van vrij toegankelijke wegen gaat het over is een voetgangersdomein met extra politiebewaking.
In de buurt van het complex was ook een soort winkelcentrum. Daar waren de muren nog niet allemaal wit en waren ook nog andere aanpassingen nodig. Deze bouwvakkers lieten zich niet afleiden door alle bedevaartgangers.
Voor deze ondernemers konden de verbouwingen niet snel genoeg gaan.
Zicht op het grote plein voor het tempelcomplex.
Deze muur moet ook nog even wit worden.
Selfie. Voor alle duidelijkheid: ik sta zelf niet op deze foto.
Deze meneer bereidt zich voor op het nemen van een bad in de sarovar.
Sikhs met mooie baarden en snorren.
Ook op deze 15e maart was het erg druk.
Nog een selfie en weer sta ik er zelf niet op.
Detail van de vorige foto met wachtenden voor de ingang van de feitelijke Gouden Tempel. Sommige mensen lijken er te zitten wachten.
Het dak van de Gouden Tempel.
‘Perkament in stukken’ is een tentoonstelling in Het Utrechts Archief
en een boek onder redactie van Bart Jaski, Marco Mosterd en Kaj van Vliet.
Beide gaan over ‘Teruggevonden middeleeuwse handschriftfragmenten’.
Of zoals in het boek te lezen is:
Het waren ‘onnutte boeken’ (libri inutiles) geworden, om wat voor reden dan ook.
Maar hun teksten hadden dan wel geen nut meer. het materiaal waarop ze geschreven werden, had dat nog wel.
In de vroege middeleeuwen werd beschreven papyrus gebruikt om latere handschriften in te binden, en van op perkament geschreven teksten kon de tekst worden verwijderd om zo plaats te maken voor nieuwe tekst.
Zo’n nieuwe tekst heet een palimpsest.
De teksten die oorspronkelijk op het hergebruikte papyrus, perkament, en later ook wel papier waren geschreven, bleven vaak nog leesbaar.
Uiteraard ging het bij dat hergebruik niet om de oorspronkelijke teksten; die zijn daarom vaak slechts fragmentarisch bewaard gebleven.
En vooral perkament had eigenschappen, die het ook tot nuttig materiaal voor het luchtdicht bewaren van voedsel maakte, voor het luchtdicht maken van orgelpijpen, of voor enveloppen.
Of men kon er vliegers van maken.
Marco Mosterd, Perkament in stukken, pagina 14.
Gisteren bezocht ik de tentoonstelling en maakte er wat foto’s.
De foto’s zijn niet zo goed gelukt als de foto’s in het boek of
de boeken in het echt.
Mijn advies: ga kijken in Utrecht.
Om goede redenen is de ruimte schaars verlicht en wordt de
temperatuur en luchtvochtigheid goed in de gaten gehouden.
Dit boek staat bekend als UBU 109 E 2. Universiteitsbibliotheek Utrecht. In het boek ‘Perkament in stukken’ schrijft Marisa Mol er een verhaal over met de titel ‘In de ban(d) van de Calvinistische kanunnik’. Het boek omvat twee bijbelcommentaren. Maar hier is het even om de band te doen. Die wordt onder andere gevormd door twee handschriftfragmenten. De buitenkant met zware zwarte letters, de binnenkant in een sierlijker handschrift.
De twee bijbelcommentaren zijn:
= een tekst van Johannes Calvijn over het evangelie van Johannes uit Genève
= een tekst van Wolfgang Musculus, aanhanger van Luther,
over de brieven van Paulus aan de Romeinen, gedrukt in Bazel, 1555.
Het fragment wat we aan de buitenkant zien is geschreven in een gotische schrijfwijze
gecombineerd met gregoriaanse muzieknotatie.
Daarmee plaatst men dit fragment in de 15e eeuw.
Het is een onderdeel geweest van een Graduale, een boek voor een koor.
Het fragment aan de binnenkant zijn twee teksten uit de Moralia in Job,
geschreven door Paus Gregorius tussen 578 en 595. Dit fragment
dateert waarschijnlijk uit de late elfde eeuw of vroege 12de eeuw.
Er is dus nog veel meer over dit boek te vertellen.
Ik weet niet van alle voorbeelden wat precies hun bibliotheeksnummer is. Maar ook zonder detailtoelichting zie je al snel dat het hier om materiaal gaat dat eerder is beschreven en later op maat gemaakt is om een boek te kaften.
Ik weet niet of alle voorbeelden van de tentoonstelling ook in het boek besproken worden. Ik heb het boek alleen nog maar globaal bekeken. Maar hier is een voorbeeld van een oudere tekst die als band voor een boek is gebruikt.
Dit is eenvoudig in het boek terug te vinden door de afdruk van een (!) leren bril die waarschijnlijk door een lezer is vergeten en die een tijd in het boek gezeten heeft. Los van dit bijzonder kenmerk is het ook een bijzondere tekst: UBU Hs Fr 8.6: Sulpicius Severus, Vita Sancti Martini (het leven van de heilige Martinus), 11e eeuw. Deze tekst was gebruikt om twee boeken die in 1487 zijn gedrukt in te binden.
Dit is een voorbeeld van een oudere tekst die hergebruikt is en waar later op een helft een afbeelding is geplakt (links).
Dit is heel bizar: een stuk gregoriaanse muziek waar een envelop van is gemaakt. Dit is UBU Hs Fr 7.1. Perkament op folioformaat, de muziek maakt deel uit van een antifonaria.
Een snoekenbek. Door de manier van inbinden zijn de binnenste katernen dieper in de rug van de binding komen te liggen. Maar er is nog een andere reden waarom deze binding zo bijzonder is. De tekst op het materiaal dat gebruikt is om de binding te maken vertelt over een schenking aan de Utrechtse Dom. HUA Toegang 216, nr 665-4.
Het Utrechts Archief is ondergebracht in een interessant gebouw. Een deel van de voormalige Paulusabdij. Hier zie je een stuk van de voorraadkamer.
Bij deze boekband zie je op sommige plaatsen de tekst die gebruikt is om de boekband meer volume te geven, door het leer heen komen, .
Dit is een convoluut. Dat is een boek samengesteld uit meerdere teksten die niet iets met elkaar te maken hebben. UBU HQU 205 is ingebonden met een oudere tekst als omslag.
Nog een voorbeeld van een convoluut. Hier zie je dat een andere tekst is gebruikt als schutblad. UBU FQU 102.
Dit is echt een supervondst. Dit is een met de hand geschreven plan om een boek te zetten en drukken met een serie afbeeldingen. UBU Hs Fr 3-65. De tekst is een wereldkroniek. Je ziet bijvoorbeeld op de rechterpagina, in de linkerkolom, helemaal bovenaan de regenboog die Noah ziet vanuit de Ark en die het teken is dat het gestopt is met regenen.
Hier zie je een versie van die wereldkroniek van Werner Rolevinck, Fascicukus Temporum, UBU Tho Rar 11-27 qu. Een wereldgeschiedenis waarbij je op de rechterpagina de regenboog ziet terugkomen.
Dit is het boek dat samen met de tentoonstelling verschenen is. Mooie grote foto’s en ook voor een leek goed te volgen verhalen onder de redactie van Bart Jaski, Marco Mosterd en Kaj van Vliet: Perkament in stukken – Teruggevonden middeleeuwse handschriftfragmenten.
Als je het boek opent dan lijkt het er een beetje op of men een oudere tekst gebruikt heeft als schutblad.
Alle info over boek en tentoonstelling nog even bij elkaar.
Het Utrechts Archief.
Over een paar weken is hij er weer. (of is het een zij?)
De Boek Kunst Beurs in Leiden.
De jaarlijkse beurs voor lezers van margedrukwerk, margedrukkers en boekbinders.
Je kunt er prachtige boekwerken kopen, heel mooie materialen (Papier!)
en gereedschappen, de beursuitgave van Tomas Lieske ophalen en inbinden,
een van de verschillende workshops volgen of vrienden en bekenden ontmoeten.
De Boek Kunst Beurs is ook dit jaar weer in de Pieterskerk in Leiden op zaterdag 11 en zondag 12 november. De beurs wordt georganiseerd door Stichting Drukwerk in de Marge en Stichting Handboekbinden.
Ik heb mijn toegangsbewijs al.
Het doel van mijn bezoek aan Utrecht was de schitterende tentoonstelling
‘Perkament in stukken’ over het hergebruik van stukken beschreven
middeleeuws perkament bij het binden van andere boeken of
archiefstukken.
Perkament in stukken. Een tentoonstelling in het Archief van Utrecht.
Verdeeld over 4 thema’s zijn voorbeelden te zien van het
verstevigen van een binding, de opvulling van een leren boekband
met oudere stukken beschreven of bedrukt perkament
en ook een paar hele bijzondere vondsten
(alsof die andere vondsten al niet bijzonder genoeg zijn).
Zo is er een blad te zien met daarop in een Nederlands handschrift
hoe de drukker van plan is een gedeelte van de tekst van een wereldkroniek
te gaan drukken en zetten. Het boek dat vervolgens gemaakt
en ingebonden is, kun je er ook zien.
Op een video geeft de onderzoeker aan wat hij ontdekt heeft.
Indrukwekkend.
Ik heb er wat foto’s gemaakt en die volgen waarschijnlijk morgen.
Maar dit wilde ik alvast met iedereen delen.
De Pindakaaswinkel.
Vandaag liep ik door het centrum van Utrecht van het station
naar het Stadsarchief.
Loop ik plots langs de Pindakaaswinkel.
Er was iets van een proeverij aan de gang.
Een winkel met als enige product: pindakaas. Ik ben heel benieuwd hoe dat loopt maar het idee is super.
Op 8 september was het de voorlaatste dag dat Tate Modern in Londen
de tentoonstelling had met de naam ‘Picasso 1932 – Love Fame Tragedy’.
1932 Is een belangrijk jaar in de carrière van Picasso.
Hij was 50 jaar oud en het grote succes was daar.
Na zijn Blauwe en Roze periode had hij het Kubisme ‘uitgevonden’
samen met Georges Braque.
Dan begint zijn Klassieke periode en een flirt met het Surrealisme.
Volgens een aantal kenners was zijn kunstenaarschap voorbij.
Nu weten we dat Picasso’s bloeiperiode nog moest komen.
De Guernica schildert hij in 1937.
Tot op hoge leeftijd blijft hij relevant werk leveren.
Zo zag de aankondiging van de tentoonstelling op de gevel van Tate Modern er uit.
De tentoonstelling in Tate Modern richt zich op 1 jaar: 1932.
Van maand tot maand kon je de ontwikkeling volgen.
Ik maakte er wat foto’s.
Tate Modern is een gigantisch gebouw. Het is gevestigd in een voormalige electriciteitscentrale.
The Sculptor, oil paint on plywood, monday, 7 december 1931. Musée National Picasso, Paris.
Picasso schildert veel, heel veel. Daarnaast maakt hij allerlei ander werk als keramiek of beeldhouwwerk. Maar steeds veel en van hoge kwaliteit. Daarnaast gaat hij naar allerlei evenementen, tentoonstellingen en feesten. Gaat op vakantie en is druk met zijn complex gezinsleven. Op de tentoonstelling en in de catalogus staan de dagen en datums vermeld waarop de werken zijn afgerond. Op zaterdag of zondag en door de week. Picasso, 9 january 1932, Reading, oil paint on wood. Wat een vreselijke lijst voor een modern schilderij.
Picasso, sunday, 24 january 1932, Paris, The Dream, oil paint on canvas. De verlichting is gedimd op zaal. Dat maakt het moeilijk foto’s te maken.
Boisgeloup is een plaats met het buitenverblijf van Picasso. In een van de bijgebouwen vestigt Picasso zijn atelier en maakt daar een serie beelden. Een aantal er van stonden op de tentoonstelling bij elkaar in een zaal.
Picasso, wednesday, 2 march 1932, Paris. Still Life with tulips, oil paint on canvas.
Picasso, tuesday, 8 march 1932. Paris. Nude, green leaves and bust. Oil paint on canvas.
Picasso, monday, 14 march 1932. Paris. Girl before a mirror. Oil paint on canvas. The Museum Of Modern Art, New York. Schitterend werk.
Pablo Picasso. April 1933. Woman in a yellow armchair. Oil paint on canvas.
Pablo Ruiz Picasso. Monday, 16 may 1932, Boisgeloup. Woman sleeping. Oil paint on canvas. Er was nog een schilderij. Kleiner, langwerpiger. Met alleen de twee handen en een kleiner deel van het gezicht. Door het kleurgebruik misschien nog spannender. Hij maakte dat 1 dag later.
Picasso, Seated Nude, 1909 – 1910. Op de tentoonstelling was ook aandacht voor de grote overzichtstentoonstelling die Picasso van zijn eigen werk organiseerde. Hij hield alles in eigen hand en ontbrak zelf op de opening. Alles anders dan wat men normaal vond in die tijd.
Picasso, sunday, 30 october 1932. Seated woman by a window. Tegen het eind van 1932 worden de werken vaker grimmiger dan in het begin van het jaar. Dat is op dit werk nog niet het geval.
Picasso, wednesday 21 december 1932, Sleeping nude with blonde hair. Oil paint on canvas. Nahmad Collection, Monaco.
Picasso, thursday 22 december 1932, Paris. The Rescue. Oil paint on canvas. Picasso ‘kleurt hier buiten de lijntjes’. Fernand Leger doet dat ook maar bij Leger gaan kleur en vorm ieder een eigen weg. Hier is dat nog niet het geval.
Picasso, 11 january 1933. The Rescue.
Bij de tentoonstelling verscheen een prachtige catalogus.
De band is gemaakt van een mooi soort karton.
Prachtig gemarmerd sierpapier aan de binnenkant.
Een lust voor het oog.
De catalogus. Een aanrader.
Natuurlijk was er een gratis boekje met een beschrijving van wat er te zien was van iedere zaal.
‘Gratis’ is dan relatief als de toegang 25 pound kostte. Dat is 28, 50 Euro. Goed dat andere musea meestal gratis zijn. Wat een ongelofelijke reeks werken van Picasso in 1932!
Vandaag is het St. Franciscus.
De afgelopen tijd heb ik wel wat vorderingen gemaakt maar doordat dingen ook af en toe moeten drogen duurt het dan even voor er weer eens resultaten zijn. Vandaag was ik in staat om weer eens een paar pagina’s af te maken.
Als drager voor de composities gebruik is steeds gewoon printpapier. Maar dat is niet stevig genoeg. Zeker als ik iets maak waarbij ook stukken handgeschept papier betrokken zijn dan is het gewicht van de drager en de compositie uit balans. Nu is dat nog prima maar op termijn hou je dat niet vol. Die pagina’s gaan krom staan van het gewicht.
Dit is een combinatie van handgeschept papier (zelf gemaakt op een workshop bij Marieke de Hoop) met een zwaarder papier (een restant van papier dat ik speciaal voor een boek gekocht heb) met drukinkt en ecoline-resten. De open vorm in het bruine papier is een sjabloon dat ik op andere pagina’s gebruikt heb.
Dada: gescheurd krantenpapier, verdunde drukinkt. Bij dit boekje heb ik ook bewust geen plan gemaakt van wat precies op welke pagina komt. Alles om meer toeval in de teksten, de plaats van de teksten en de illustraties toe te laten. Ik probeer ook zoveel mogelijk niets weg te gooien maar te hergebruiken bij een andere compositie.
Of ik dit ga gebruiken weet ik nog niet. Het zal in ieder geval een stuk kleiner moeten worden.
Opstaande pagina’s, van boven op de foto.
‘Tsundoku’ is een Japans woord.
Ik spreek geen woord Japans maar vond vandaag op Twitter
een bericht waarin dit woord wordt toegelicht.
Het begrip wordt gebruikt om mensen aan te duiden die meer
boeken kopen dan ze kunnen lezen.
Mensen die boeken mooi vinden, er te pas en te onpas een of liever
meerdere kopen en ze dan op stapels leggen om ooit nog eens te lezen.
Ik ben schuldig.
We bleven een hele tijd in het tempelcomplex.
Langzaam ging de zon onder.
Voor ons was het een vermoeiende dag.
We zouden later nog een keer teruggaan in de avond.
Voor nu even genoeg.
Onderweg was het druk en keken we onze ogen weer uit.
Het gedrag van de Sikhs in deze bedevaartsplaats is niet echt anders dan in een bedevaartsplaats in Europa. Sommige mensen zijn heel ingetogen en concentreren zich op bidden of mediteren maar er wordt ook genoten van het gezelschap, de zon, het water en de grappen die er gemaakt worden. Of een selfie. Je kon er ook prima slapen.
In het vierkant, rond de sarovar is een breed pad waar je kunt lopen. Daar is het druk.
Van alle kanten is hij (Sri Harmandir Sahib) prachtig.
De mensen zijn erg vriendelijk. Lijken allemaal opgewekt. Gaan graag (met je) op de foto.
Een jonge Sikh genoot van een bad in de vijver.
Zo’n hoofddoek had ik ook voor mezelf gekocht.
Nog een laatste blik, voor vandaag.
Op het grote plein voor de tempel.
De omgeving was er enorm druk.
Leuk reclamebord van de firma Sur & Co.
Onderweg zag ik deze mooi beschilderde vrachtwagen.
Ergens hoog tegen een gevel, tussen de boomtoppen zag ik dit.
In alle drukte van het verkeer hebben deze mensen even geen stress.
Deze riksja met een scooter die hij dwars op zijn fiets vervoerd (pechhulp?) zorgde wel voor wat verkeersongemak.
Rare mensen, toch, die toeristen.
Dit is mijn hoofddoek, later die avond op het bed in het hotel.
Drie letters die in een keer het thema van de film beschrijven.
Tillotama Shome en Vivek Gomber spelen de hoofdrollen in Sir.
Toen we in 1995 voor het eerst naar India gingen was de standaard
reactie van mensen of dat daar niet erg was met al die armoede.
Dat zou nog jaren de standaard reactie blijven.
Maar de armoede, hoe erg ook, is niet het grote probleem van India.
De onverschilligheid, de vooroordelen, het standverschil dat
gekoesterd wordt. Dat is het centrale probleem in India.
Mensen klagen in Nederland dat de multiculturele samenleving mislukt is.
Ja, het softe ideaalbeeld dat die mensen hebben is niet bereikt.
Maar de relaties zijn hier in Nederland zo veel beter, met meer
kansen voor iedereen, dan in een land als India waar de grootste groep
mensen allemaal dezelfde godsdienst aanhangen.
Maar dat levert de volgelingen van die godsdienst nog geen bevrijding op.
Deze film maakt dat heel helder.
***
Vorige keer eindigde ik met een foto met een stuk
handgeschept papier, overwegend blauw en
een stuk krantenpapier met rode inkt.
Dat werden twee losse pagina’s.
letters, gebeeldhouwd begrip, lijnen in orde, gebogen inkt, strepen, tekens, woord.
Hier ligt de inkt en de lijm te drogen boven op de letterbak.
Ons startpunt was metrostation Bank, maar je kunt ook beginnen
bij Monument of nog een aantal andere plaatsen.
Met ‘The Monument’ wordt het monument aangeduid dat herinnert aan de grote brand in Londen. Die brand was er van 2 tot 5 september 1666. Volgens de verhalen begonnen in een bakkerij en vernietigde de brand 70.000 tot 80.000 huizen.
Het monument is een grote kolom met bovenop een gebeeldhouwde vlam. Het is een uitkijkpunt. Op de basis is een groot reliëf aangebracht.
//embedr.flickr.com/assets/client-code.js
Het reliëf gemaakt door Caius Gabriel Cibber toont koning Charles II coming to assist London (terwijl de koning de stad Londen te hulp schiet)
Koning Charles II.
Vanaf Monument is het nog maar een klein stukje lopen naar de Theems waar een wandelroute langs het water je naar de Millennium Bridge leidt. Daar kun je eenvoudig de Theems oversteken naar Tate Modern. Dat was ons doel. Vandaag 9 september 2018 is de laatste dag van de geweldige tentoonstelling Picasso 1932 – Love Fame Tragedy.
Aan de andere kant van de Theems steekt The Shard (de scherf) ontworpen door Renzo Piano hoog boven de andere gebouwen uit. Volgens mij is het idee om een scherf te gebruiken als uitgangspunt voor een gebouw volledig mislukt. Het gebouw is lelijk. Een goed voorbeeld van de gedrochten die politiek en prestige kunnen opleveren.
Dan blijft de Tower Bridge toch beter op het netvlies hangen.
Tate Modern is gevestigd in een voormalige elektriciteitscentrale (het gebouw in het midden van de foto). Een imposant gebouw met een bijzondere binnenkant.
Overal kom je in Londen de herinnering van de Tweede Wereldoorlog tegen. Zoals ook op dit mozaiek ‘Queenhithe mosaic’. Een ‘hithe’ is een aanlegplaats. Queenhithe is de naam van een plaats langs de Theems waar vroeger een kleine haven was. Het mozaïek toont de geschiedenis van Londen en je ziet hier op dit detail de Blitz (de bombardementen op Londen) en bijvoorbeeld de Millennium Bridge.
Deze wokkelbrug is de Millennium Bridge en aan de andere oever zie je Tate Modern.
Aan de kant van de wandeling zie je vanaf de Millennium Bridge St. Paul’s Cathedral.
St. Paul’s Cathedral.
Het zeer vreemde gebouw dat rechts boven alles uitsteekt noemt mer de ‘Walkie Talkie’. De ontwerper is Rafael Viñoly.
Het lijkt een grauwe dag maar niet lang na dat deze foto gemaakt werd brak de zon door. De volgende keer Picasso.
