De foto die afgelopen zaterdag van deze film in de Volkskrant stond. The Last Son over Ted Kennedy en het incident bij Chappaquiddick. Volgens mij had Kennedy geluk dat we in Europa het een moeilijk uit te spreken plaatsaanduiding vinden. Ook het slachtoffer van het incident had een ingewikkelde naam: Mary Jo Kopechne.

De recensie van de Volkskrant (Kevin Toma).

Knap dat Kevin Toma kan bepalen dat het om een
‘integere en voortreffelijk geacteerd drama‘ gaat.

Alles wat bekend is van het ongeluk komt van Ted Kennedy.
Er zijn alleen getuigen van wat voor of na het ongeluk gebeurde.
Een autopsie van het lichaam van Mary Jo Kopechne is er niet geweest.
De verhalen over wat er precies is gebeurd variëren van dronken achter het stuur,
buitenechtelijke relatie, verbloemen van een ongeluk op het land, enz.

De film die in Amerika uitkwam onder de naam Chappaquiddick
probeert naar mijn gevoel niet de waarheid boven tafel te brengen.
Het verhaal is een selectie over wat op Wikipedia staat over het
incident en brengt niets nieuws.
Dus ik zou het woord ‘integer’ bij deze film niet gebruiken.

Het interessantst zijn de pogingen van de Kennedy-clan om
de affaire in de doofpot te krijgen.
Let op de rollen van Bob McNamara (minister van defensie onder John F. Kennedy
en Lyndon B. Johnson) en Theo Sorenson (speechschrijver voor John F. Kennedy).
Ze zouden het prima doen naast Nixon.

Maar om dat goed te doen ontbreekt er nogal wat in de film.
Bijvoorbeeld de betalingen van Ted Kennedy
aan de ouders van Mary Jo Kopechne. Ook de rechtbankprocessen
en andere bevindingen die er na de televisieverklaring
van Ted Kennedy nog geweest zijn, ontbreken.

Veel interessanter zijn de laatste beelden.
Interviews met ‘gewone’ Amerikanen die in grote aantallen
de Kennedy’s blijven steunen.
Niet omdat ze geloven in de onschuld van Ted Kennedy maar
omdat het beter is voor de blanke, katholieke, Ieren en uit
West-Europa afkomstige inwoners van de VS, om de rijen te sluiten.
Maar die interviewopnames lijken haast per ongeluk in de film te zitten.

Dit is een fenomeen dat we sinds kort ook in de Nederlandse politiek zien.
Wat politici presteren is minder belangrijk.
Ze zijn van jouw bloedgroep en daarom zie je het gekonkel en
de misdragingen maar door de vingers.
Een slechte ontwikkeling.

Ted Kennedy wordt weggezet als een lijzig pratende,
wat arrogante en domme man. Een verwend kind.
Gebukt onder de last van de drie broers die hem voorgingen
waarvan er 1 president werd en de andere minister.
Of dat werkelijk factoren zijn die zijn gedrag bepaalden,
weet ik niet maar Jason Clarke speelt een interessante Kennedy.

**

Van zijn eigen website:

Kevin Toma (Sittard, 1974) studeerde Film en Opvoeringskunsten aan de Katholieke Universiteit Nijmegen (tegenwoordig Radboud Universiteit). Hij begon met het schrijven van filmrecensies voor de Filmkrant, en werkte later een periode als webredacteur voor Cinema.nl. Hij is sinds 2007 als filmjournalist verbonden aan de
Volkskrant.

Daarnaast begeleidt hij al sinds 1994 stille films. Als muzikant en componist is hij autodidact. Hij heeft in opdracht van bkkc, Filmhuis Den Haag, Go Short Filmfestival, Movie W, Ekko en ook voor het IFFR en popfestival Lowlands nieuwe scores geschreven (en live uitgevoerd) bij onder andere Sunrise (1927), Häxan (1922) en Berlin, die Sinfonie der Groβstadt (1927). Toma, tegenwoordig gevestigd in Arnhem, is tevens filmdocent en dj.