In de VS is Indian Summer een gevleugelde uitspraak.
Het verwijst naar een periode van goed weer in
de nadagen van de zomer/begin van de herfst.
Wij zitten nu al weken in een soort van Indian winter:
een periode van opmerkelijk zonnige dagen in de
nadagen van de winter/het begin van de lente.
Het is heel mooi en erg aangenaam.
Dit ging allemaal in de soep van deze week. Wortel, sereh, ui, paprika, limoen, gember, kokos, kokosmelk. Als extra taugé en kip. Geen gewone soep maar eigenlijk een hoofdgerecht. Tom kha kai.
Vanmorgen zag dat er zo uit. Intussen is het al op. Moet ik voor morgen iets anders bedenken.
Normaal gesproken kun je Oorzaak en Gevolg
goed aan elkaar knopen.
Maar soms worden we als kijkers van het nieuws
bewust om de tuin geleid.
Dat is het onderwerp van de film ‘Wag the dog’,
letterlijk ‘kwispel de hond’.
Normaal is het andersom:
het is de hond die zijn staart kwispelt
en kwispelt de staart niet de hond.
Maar in de film wel.
Zo ook in onderstaande foto:
NRC: Het nieuwe Rusland. Dit is niet het nieuwe Rusland, dit Rusland bestaat al lang. Grappig was dat de film over dit optreden van Poetin ‘door technische fouten’ helemaal mis liep. Het zorgvuldig in scene gezet optreden kwam daardoor niet 100 % goed over. Het ‘Wag the dog’-optreden liep daardoor schade op. Het geeft wel aan hoever machthebbers willen gaan om ons om de tuin te leiden.
Op Wikipedia is een pagina te vinden over de film.
Club Solo heeft komend weekend de laatste dagen van een tentoonstelling rond het werk van de Belgische beeldhouwster Caroline Coolen. Ik ging kijken. De tentoonstelling zou kunnen heten: één met de pioniers.
Net als distels zijn berken pioniersplanten. De schors van berkenbomen gebruikte Caroline Coolen als basis voor het werk Chum. Een Chum is een nomadentent die door inwoners van Siberië uit berk wordt opgebouwd. De berken ‘dakpannen’ zijn hier uitgevoerd in porselein met teksten er in gekerfd. Kunst met teksten kan rekenen op extra aandacht van mij. ‘Ons is schade toegebracht’.
Caroline Coolen, Chum, 2016, porselein en roestvrij staal.
‘We willen hem niet. Hij is niet van ons’.
‘Stuur een andere man, hij komt niet voor ons op… en stuur een hond’.
Caroline Coolen, Thistle (Onopordum, is de soortnaam van de distel), 2020, aluminium en porselein. In dit geval op basis van op maat gesneden verpakkingsmaterialen. De bladeren spraken mij het meest aan.
Caroline Coolen, Thistle, 2020, aluminium en porselein.
Caroline Coolen, Arsian, 2022, houtsnede op papier.
Caroline Coolen, Thistles 1 en 2, 2021, brons. Deze distels zijn gemaakt op basis van het plantmateriaal zelf.
Caroline Coolen, Thistles 1 en 2, 2021, brons.
Caroline Coolen, Tree of life, 2022, houtsnede op papier.
Van autoband naar beeldhouwwerk: Caroline Coolen, Black Swan, 2021, brons.
Een vaste schrijfhand heb ik niet.
Mijn handschrift is een ramp.
Toch heb ik al meerdere malen deelgenomen aan een
workshop kalligrafie.
Maar nog nooit Arabische kalligrafie.
Toen zich onlangs de kans voordeed een workshop te
combineren met een bezoek aan de tentoonstelling
‘Groeten uit de Oriënt’ in het Huis van het Boek,
heb ik meteen ingeschreven.
De workshop werd gegeven door Mohamad Badenjki. Ik zat vrij ver vooraan maar helemaal links van zijn presentatie. De foto’s die ik er van gemaakt heb zijn daarom in een beetje vreemde vorm. Maar het gaat om de inhoud.
Wat ik leuk vond aan de workshop was:
= je weet dat het Arabisch van links naar rechts
geschreven wordt. Dat geldt niet alleen voor het
Arabisch. Maar weten en ervaren zijn twee dingen.
Dus nu je begint aan een eerste poging een letter in
het Arabisch te schrijven is dat meteen wennen.
– het Arabisch heeft een hele ontwikkeling doorgemaakt
en net als de Arabische dialecten van Noord-Afrika
kent men een serie van schriftstijlen die zich
ontwikkeld hebben in de rijd en naar geografische locatie.
– het Arabische schriften richten zich in eerste instantie
op de medeklinkers. Ook daar zijn andere voorbeelden van maar
voor mij blijft het altijd enorm wennen. Welke klinker
bij een medeklinker hoort wordt in het Arabisch aangegeven
met ‘streepjes’.
Een abjad of consonantschrift is een schrift waarin (in tegenstelling tot ”echte” alfabetten) elke letter of glief staat voor een medeklinker, en waarbij het aan de lezer wordt overgelaten om zelf een geschikte klinker erbij te lezen.
– de Arabische letter kent ook verhoudingen om de grootte
van de verschillende onderdelen van een letter.
In ons westers schrift kennen iets vergelijkbaars (de
lijntjes en hulplijntjes waartussen we leren schrijven).
In het Chinees gebruiken mensen die karakters leren schrijven
een soort van ruitjespapier.
Die verhoudingen blijven gelijk wanneer je de tekst
klein of groot schrijft.
Arabische schriftstijlen. Mohamad Badenjki is een meester in onder andere het Sulus. Mohamad Badenjki is afkomstig uit Syrië en de namen die hij gebruikt houden verband met zijn afkomst. Je vindt de naam ‘Sulus’ wel op internet maar waarschijnlijk zijn er meerdere schrijfwijzes voor hetzelfde schrift. Zo begint deze lijst met ‘Al Kufi’ en lees ik op internet daarvoor ook de naam ‘Kufic’.
Na de introductie gaan we zelf aan de slag. Dit is de werkplaats met een pen van bamboe en een kleine voorraad inkt (heel slim in een potje met daarin een stukje zijde: beter voor de pen en geen druppels inkt knoeien.
Het gereedschap (en de handen) van een kalligraaf.
‘Sulus’ betekent ook ‘één derde’. Dus dat dicteert de helling van het schrift (hoe schuin je schrijft).
Je kunt wel zien dat ik aan het oefenen ben geweest maar dat het nog heel lang gaat duren voor het iets wordt.
Dit is een deel van het Arabisch alfabet. Het begin dus rechts met de eerste letter: Alif.
De laatste oefening was dat Mohamad Badenjki je naam zou voorschrijven zodat we dat zelf ook eens konden proberen. Ik vroeg hem niet mijn naam maar om ‘Argus’ te schrijven. Van naschrijven kwam het bij mij niet. Ik was nog te druk met de eerste oefeningen.
Het was een heel leuke workshop en Mohamad Badenjki geeft die met enige regelmaat.
Dat staat op een van de CD’s waar ik vandaag naar luister.
De CD’s komen uit een schatkamer maar het album is
op zich zelf al een schatkamer:
bijna 60 nummers, ruim drie en een half uur met
Toots Thielemans.
Het Nederlands Jazz Archief brengt albums uit met daarop jazz muziek die een tijdje uit beeld was. Bijvoorbeeld omdat iemand wel de tapes had maar niet wist dat er een markt met liefhebbers is die de inhoud van de tape graag zouden horen.
Het album heet: Toots Thielemans meets Rob Franken – studio sessions 1973 – 1983. Het omvat drie CD’s met opnames en een tekstboekje met uitleg over de muziek en de geschiedenis van de opnames.
Op een van deze schijfjes staat ook ‘Dat Mistige Rooie Beest’ geschreven door Rohier van Otterloo. Dat kennen de meeste lezers natuurlijk van Turks Fruit (een film die ik nog nooit gezien heb maar de muziek is prachtig).
Zoals te zien is bevat het album ook een serie interessante foto’s.
Rob Franken is een naam die ik wel even moest opzoeken.
Rob Franken (Rotterdam, 16 augustus 1941 – ’t Harde, 7 december 1983) was een Nederlandse jazzpianist en arrangeur.
Franken begon zijn professionele carrière bij het folkduo Esther & Abi Ofarim. Hij speelde in een trio met drummer Klaus Weiss en richtte in 1967 de Rob Franken Organ-Ization op, met drummer Louis Debij, gitarist Ingo Cramer en bassist Piet Hein Veening. Franken was een van de eerste pianisten in Europa die overweg kon met het hammondorgel. Ook raakte hij al eind jaren zestig in de ban van de Rhodes-piano. Het werd zijn handelsmerk. Rob Franken werd de pianist van Toots Thielemans, die erg door hem beïnvloed is. Samen maakten ze onder meer de opnamen voor de soundtrack van de film Turks Fruit.
Franken speelde als sessiemuzikant mee op meer dan 400 platen. Hij werkte in heel Europa en vooral veel in Duitsland, waar hij vaste toetsenist werd bij de Peter Herbolzheimer Rhythm Combination and Brass. Hij was een vaste gast in het radioprogramma Sesjun van de TROS. Ook trad Rob Franken op in zijn eigen trio, met wisselende bassisten en drummers, onder wie de bassist Rob Langereis en de Belgische drummer Bruno Castellucci. In 1976 richtte hij The Keyboard Circle op; een experimentele formatie met pianist Jan Huydts, en slagwerker Henk Zomer. De pianisten speelden jazzrock en fusionachtige stukken, tegen elkaar in op Rhodes-piano’s, Clavinetten en synthesizers, begeleid door Henk Zomer.
Op 4 december 1983 maakte Rob Franken zijn laatste opnamen. Hij soleerde op de LP Big Band Bebop van Peter Herbolzheimer. Drie dagen later overleed hij op 42-jarige leeftijd aan een interne bloeding. De LP Big Band Bebop zou aan hem worden opgedragen.
In 2008 was het vijfentwintig jaar geleden dat Rob Franken overleed. Frank Jochemsen, toen student journalistiek en werkzaam bij Radio 6 was min of meer bij toeval liefhebber van Rob Franken’s muziek geworden. Hij maakte er een documentaire over en initieerde de cd-uitgave ‘Fender Rhodes’, waarop de documentaire te beluisteren is. Tijdens zijn research stuitte hij ook op unieke live-opnamen van The Keyboard Circle. Deze verschenen ook op cd.
Franken is opgenomen in Rotterdam Jazz Artists Memorial met een emaillen bord aan de Oude Binnenweg in Rotterdam.
In 2018 bracht het onafhankelijke platenlabel 678 records in het kader dat het vijfendertig jaar geleden was dat Rob Franken overleed, een reeks elpees uit met een keuze uit de vele uren muziek die Franken opnam voor het project FUMU (Functionele Muziek). De originele opnamebanden zijn verloren gegaan maar via de producer van destijds bleven er kopieën bewaard. DJ’s P-Dog & Zembie (alias Sander Huibers & Frank Jochemsen) selecteerden de meest funky stukken voor de platenreeks die Functional Stereo Music genoemd werd. Voor de hoesontwerpen, vervaardigd door Piet Schreuders werd gebruik gemaakt van authentieke reclamefoto’s uit de jaren zeventig.
Op het album staan ook drie opnames die vallen in de categorie FUMU (Functional Music). Muziek die bedoeld was als achtergrondmuziek in winkels, liften en luchthavens. De originele producer van deze muziek, Theo van Leeuwen, had deze muziek in zijn beheer. Later eindigden de opnames bij het Nederlands Jazz Archief. De FUMU-muziek op dit album was bedoeld voor de film ‘Sloot en plas’, een film voor de schooltelevisie.
Overbodig te zeggen dat het luisteren naar deze muziek
een genot is.
In het Huis van het Boek bezocht ik onder andere de tentoonstelling Groeten uit de Oriënt.
Het is meer dan twee jaar geleden (corona) dat ik
het Huis van het Boek kon bezoeken.
Nu trok mij de combinatie van een workshop
Arabische Kalligrafie en de tentoonstelling
Groeten uit de Oriënt over de streep om
vorige week zaterdag weer op bezoek te gaan.
Kon ik gelijk de vaste collectie weer eens bezoeken
en die mooie verzameling middeleeuwse schilderijen
in hun eigen ‘nis’ weer eens bezoeken.
Met verbazing en ontzag kijk ik iedere keer weer
naar de authentieke vitrinekasten die het museum rijk is.
Bij wijze van introductie wat foto’s over mijn
‘avontuur’ naar Den Haag en alvast het mooiste
voorwerp van de tentoonstelling ‘Groeten uit de Oriënt’.
Bij mijn vertrek uit Breda loop ik eerst door het Valkenberg naar het station. Daar zie ik dat de magnolia’s hun best doen om hun bloemen aan ons te gaan tonen.
In Den Haag ben ik aan de vroege kant dus loop ik eens een keer langs de rij met beelden voor het gebouw van de Hoge Raad om de hoek van het Huis van het Boek.
Een eindje verderop zie ik het eerste stereotype beeld van de dag: de Taj Mahal. Je ziet de afbeelding overal in de wereld. Te pas en onpas. Een grafmonument (wel een erg mooi, ik mocht het in 1995 bezoeken) op een restaurant…. De tentoonstelling ‘Groeten uit de Oriënt’ gaat over beeldvorming. Hoe wij in het westen een beeld (opgedrongen) krijgen van een ander deel van de wereld. Op de tentoonstelling het beeld van het Midden Oosten maar het had net zo goed over China, Rusland, Japan, Afrika of Zuid Amerika kunnen gaan.
In het Huis van het Boek kun je al in dat vaak romantische, sensuele beeld stappen.
Het boek van E. M. Hull met de titel The Sheik is een voorbeeld van hoe spannende, interessante beelden worden gebruikt om de lezer een beeld te geven. Vaak zijn de beelden die daarvoor gebruikt worden in scene gezet of berusten op toevallige, niet begrepen voorvallen in de landen waar het beeld betrekking op heeft. In dit geval was het boek succesvol en de film die er op werd gebaseerd met Rudolph Valentino misschien nog wel veel meer. Boek en film kenden vervolgen en imitaties.
Een beeld van een schoolplaat.
Dit vond ik het meest bijzondere voorwerp op de tentoonstelling. een blikken verpakking voor Haagse Hopjes. De combinatie van de koe met een oriëntaalse afbeelding is onbegrijpelijk. Gebroeders Pel, Haagsche Hopjes, Leiden, circa 1925. Collectie Felix de Rooy.
Word vervolgd.
Sting, The Bridge.
Interessant is te horen hoe zijn stem over de jaren
van hard, scherp en hoog (misschien te hoog),
zacht, ronder en lager geworden is.
Hij zingt met meer beleid.
Dat is niet beter of slechter maar wel anders.
Misschien heeft het woord ‘afgietsel’ een negatieve bijsmaak.
Voor mij geld dat niet bij de afgietsels in het Allard Pierson.
Al heel lang wilde ik de afgietsels zien in de collectie
van het Allard Pierson Museum in Amsterdam.
De afgietsels werden gemaakt en gebruikt als tekenmodel
in kunstacademies.
De laatste keer dat ik het Allard Pierson bezocht was voor de
coronacrises en er was een verbouwing in volle gang.
Twee weken geleden kreeg ik de kans ze eens te zien.
Een grote collectie, heel indrukwekkend.
Overzicht van een deel van de collectie.
Afgietsel van een deel van de westfries van het Parthenon met een ruiter en een paard. Anders alleen te zien in Londen en hoewel ‘maar een afgietsel’ completer dan het origineel dat in Londen terecht is gekomen.
Lees ook deze blog.
Toen ik aanmerkelijk jonger was dan ik nu ben was ik op visite bij een vriend. Zijn broer had een nieuwe plaat gekocht en vond dat ik die moest horen. Hij liet me ‘Déjà vu’ horen van Crosby, Stills, Nash and Young. Van een iets ouder nichtje kreeg ik ooit de singel ‘Only Love Can Break Your Heart’. In de jaren daarna heb ik 4 Way Street heel erg leren waarderen, heb ik een aantal malen Neil Young live gezien en één keer David Crosby met zijn zoon.
Eigenlijk ben ik iets te jong voor deze muziek maar
door de jaren heen ben ik het toch gaan waarderen.
Neil Young, Carnegie Hall, 1970, live.
Neil Young is een van kunstenaars die er in geslaagd zijn
een heel eigen muzikaal universum te scheppen (al is dat de
laatste jaren niet meer zo bijzonder).
Steeds herkenbaar.
Je zou toch verwachten dat we snel niet meer met een potlood hoeven te stemmen. Maar goed ik ben vandaag geweest. Woensdag komt voor mij toevallig slecht uit.
Fokke & Sukke zijn altijd scherp.
De tweede CD heb ik als eerste opgezet. Duetten met bekende, soms al lang overleden zangers of zangeressen. Een beetje een vaag album maar de muziek is goed. De zang is over het algemeen goed. Dus je kunt er niet boos op worden. Gregory Porter, Still Rising – The Collection.
Tot nu toe heb ik nog niets geschreven over Oekraïne.
De miljoenen experts in Nederland zijn al oorverdovend.
Maar als er dan een treffend beeld langs komt dat ook
nog eens is gebaseerd op een tijdloos kunstwerk van
een groot kunstenaar……
NRC, Hajo (Poetin verslindt Oekraïne), 05/03/2022.
Francisco de Goya, Saturnus verslindt zijn zoon, 1820 – 1823. Zie ook zijn reeks etsen en schilderijen over de Spaanse Onafhankelijkheidsoorlog: bijvoorbeeld ‘Los Desastres de la Guerra’ (de verschrikkingen van de oorlog).
Het was al weer afgelopen woensdag. Schutblad gereed dus tijd om het boekblok eens schoon te snijden. Dat viel niet mee. Het boekblok paste maar net in mijn snijmachine en zo’n dik pak papier vraagt veel kracht. Maar het is gelukt. Als bewijs de stapels snijafval.
Zo komt dan het boekblok er uit te zien.
Het schutblad. De serieuze opsomming van machines en drukvoorbeelden vind ik wel passen bij zo’n serieus boek als ‘Het geïllustreerde boekbindersboek’.
Op naar de volgende stappen.
De ingrediënten. Twee tenen knoflook heb ik opzij gelegd.
De prei-curry soep.
Handgeschreven boeken, daar gaan de meeste foto’s over
in dit bericht.
Het Allard Pierson heeft in de collectie ook de
Bijzondere collecties van de Universiteitsbibliotheek
van Amsterdam.
Een schitterende verzameling heel uiteenlopende voorwerpen:
van circuspamfletten tot middeleeuwse, handgeschreven boeken.
Ik zag er een paar maar was eigenlijk al te moe om
de tentoonstelling ‘Amsterdam creatieve stad’ de volledige
aandacht te geven.
Wie weet binnenkort.
Allard Pierson, Bijbel, deel 2, manuscript, Amsterdam circa 1425.
Allard Pierson, Bijbel, deel 2, manuscript, Amsterdam circa 1425. Zelfde boek/blad, ander perspectief.
Allard Pierson, Getijdenboek met een miniatuur van de Aankondiging, manuscript, Haarlem – Utrecht, circa 1448.
Penwerk en bladgoud. Getijdenboek, manuscript, Haarlem – Utrecht, circa 1448.
Miniatuur van de engel Gabriël die Maria aankondigt dat ze zwanger zal worden. Getijdenboek, manuscript, Haarlem – Utrecht, circa 1448.
Versierde hoofdletter. Getijdenboek, manuscript, Haarlem – Utrecht, circa 1448.
Allard Pierson, Getijdenboek met kruisiging, manuscript, Haarlem – Leiden, circa 1475 – 1500.
De pelikaan die zijn borst open pikt om zijn jong te voeden als symbool voor Christus. In de marge van Getijdenboek met kruisiging, manuscript, Haarlem – Leiden, circa 1475 – 1500.
Allard Pierson, Koorbijbel, deel 5, manuscript, Amsterdam, circa 1450 – Haarlem circa 1480.
Detail van Koorbijbel, deel 5, circa 1450 – Haarlem circa 1480.
Detail van Koorbijbel, deel 5, circa 1450 – Haarlem circa 1480.
En dan, van veel later in de geschiedenis….
Allard Pierson, Album amicorum van Catharina Wassenbergh: Souvenir de l’amitié.
De afgelopen tijd zag ik in de statistieken van mijn
site dat er mensen gekeken hadden naar mijn berichten
over Teun Hocks.
Dat hoeft niets te betekenen maar deze keer was het
misschien in verband met zijn overlijden.
Vandaag las ik daar over in het NRC van vorige week.
Volgens mij bestaat toeval niet. Wat het dan wel is weet ik niet. een paar weken geleden bezocht ik het Stedelijk Museum Breda en kocht daar een kleine set kaarten met afbeeldingen van werk van Teun Hocks. Vandaag gebruik ik ze als een soort van hommage. Teun Hocks, Zonder titel, 2010.
Teun Hocks, Schilderen, 1979.
Teun Hocks, Zonder titel, 1979.
Necrologie door Toef Jaeger in het NRC. Teun Hocks: Kunst met de humor van Charlie Chaplin.
Teun Hocks, Zonder titel, 2017.
Teun Hocks, Vrienden en Kennissen, 1982 – 1983.
Teun Hocks, Zonder titel, 1994.
Gisteren mijn eerste booster gehaald.
In het stadskantoor.
Geen afspraak maken, gewoon er naar toe en ik werd
vrijwel meteen geholpen.
Vandaag voel ik me wat ziek, zwak en misselijk maar dat
is tot nu toe steeds geweest bij elke Covid-injectie.
Vanmorgen de pleister er maar afgehaald.Dit is een soort van selfie van mi9jn bovenarm.
Irma Boom is een internationaal bekende, Nederlandse,
boekontwerpster.
Ze maakt boeken in opdracht die op zich zelf
kunstwerken zijn.
Het Allard Pierson in Amsterdam beheert haar archief
en heeft een tentoonstelling over de manier waarop
Irma Boom haar boeken ontwerpt.
Dat gaat met veel dummy’s gepaard, dus exemplaren die al heel
erg lijken op het uiteindelijke boek maar waar nog een
heleboel dingen aan kunnen veranderen.
Dit is een voorbeeld van een dummy. De tekst doet er nog niet toe maar de kleuren van de band, de dikte van het boekblok en de plaats van de tekst op de band is al wel bepaald.
De tentoonstelling toont een aantal voor kenners
bekende boeken (hoor ik niet bij).
Een er van is ‘Elements’ een boek gemaakt voor een
tentoonstelling van werk van Rem Koolhaas op de
2014 Venice Architecture Biennale.
Zoals een gebouw is opgebouwd uit allerlei elementen,
zo is dat ook met het boek. In de vorm van hoofdstukken
komen floor, wall, ceiling, roof, door, window, facade,
balcony, corridor, fireplace, toilet, stair, escalator,
elevator en ramp aan bod.
Tussenfase in het ontwikkelen van het boek Elements door Irma Boom.
De tentoonstelling is in een van de gangen van
het museum. Niet een van de meest geschikte ruimtes
zou ik denken.
Het museum heeft in klein formaat, knipoog naar
eerder werk van Irma Boom, het boekmanifest beschikbaar
gemaakt voor bezoekers.
Ik zou graag meer informatie over het werk hebben willen
zien want er valt veel te leven bij Irma Boom.
Nu blijft het vooral gissen.
Het Book Manifest van Irma Boom (in twee talen).
Argusvlinder 