Op een boekbindersbijeenkomst kocht ik onlangs een vouwbeen gemaakt met een 3D-printer. Ik heb hem zelf nog niet gemaakt maar wat wel leuk is dat mijn naam er in staat. De ‘gewone’ vouwbenen kun je wel eens kwijtraken als je in een gezelschap met mede hobbybinders bezig bent.
Deel 54.
Mijn reisnotities:
Tegelijk bij onze terugkomst in ons hotel zien we ineens
beveiligingsmensen, veel grote auto’s, mensen die als
knipmessen buigen op de parkeerplaats.
Blijkbaar is er een Indiase bobo gearriveerd.
We gaan al om 19:00 uur eten.
We hopen dat er dan nog geen tafels bezet zijn. Zeker zo
rond de feestdagen is het in de hotels erg druk.
Een eetkamer is helemaal uitgeruimd. Alle stoelen staan aan de kant.
Er staat een grote tafel met rechauds.
Na wat schermutselingen komt de bobo binnen:
blauwe blazer, witte broek,
als een zonnekoning schrijdt hij door de zaal.
De andere gasten kennen hem duidelijk.
Dinsdag 25 december 2012
De dag begonnen met een tweede bezoek aan Maheshwar.
Ik speel een beetje vals. De foto’s zijn gemaakt op 25 december 2012 maar dat is niet wat de kop van deze blog zegt. De afstand tussen Maheshwar en Omkareshwar is klein. Dus in de middag rijden we daar naar toe. Maar ik begin nu met een kleedhokje op de gaths van Maheshwar.
Waar een kleedhokje is, daar zijn baders.
En in India, waar een rivier is en ghats daar zijn tempels. Allerlei soorten, groottes en kleuren.
Ooit was dit een klein stukje van een prachtige gevel maar gelukkig is het er nog altijd goed toeven in de zon.
De top van een poort.
Wasdag als elke dag.
Bedevaartgangers, kleedhokjes, baders en was.
De binnenversiering van een feesttent.
Even mijn camera weggezet op de grond.
Wat een prachtige afsluiting van deze serie (al zeg ik het zelf).
Net als de iPod is de e-reader een geweldige uitvinding.
Beide een groot commercieel succes en erg handig.
Het idee van de e-reader, ontdekte ik vandaag,
is echter al heel oud.
Een apparaat waarmee je in meerdere boeken tegelijk kunt lezen,
zonder dat je vergeet waar je gebleven bent,
eenvoudig vanuit een stoel.
Dat kon al in 1588 met het boekwiel of leeswiel.
Een uitvinding van de Italiaan Agostino Ramelli.
Het bestaat zoals hieronder is te zien, uit een groot wiel met
daarin, beweegbare, boekplanken waarop opengeslagen boeken
rustig konden blijven liggen. Met de open kant naar boven.
Lichte boeken, zware boeken, dat maakte niet uit.
Dit is een afbeelding uit het boek ‘Le diverse et artificiose machine del Capitano Agostino Ramelli’.
Ik ga even een boek lezen.
Miek Zwamborn, Tamed skies / Getemde hemel.
Pas geleden kocht ik een prachtig boek.
Dat doe ik wel vaker maar nu gaat het om een hedendaags werk:
Tamed Skies / Getemde hemel van Miek Zwamborn.
Het boek is ontstaan vanuit de mogelijkheid die Miek Zwamborn kreeg
om een half jaar lang in de depot’s van het Haags Gemeentemuseum te snuffelen.
Arjan Peters beschreef het op 1 augustus zo in De Volkskrant:
Een halfjaar mocht Miek Zwamborn als gastschrijver
vrij rondlopen in het Haags Gemeentemuseum.
Voorzien van witte handschoentjes kon zij wél de depots in.
Daar trof ze opgesloten natuur aan, schilderijen met wolkenluchten,
schetsboeken die ooit door de schilder mee naar buiten zijn genomen.
Zwamborns onderzoekingen hebben geleid tot Getemde hemel,
tegelijk een catalogus, essay, dagboek en dichtbundel;
men kan het haar eigen gul geïllustreerde en handgebonden schetsboek noemen.
Het roept bij mij vragen op over collecties.
Natuurlijk weet je van een collectie dat de daarin
opgenomen voorwerpen zo goed mogelijk bewaard worden.
Met zorg en aandacht.
Maar tegelijk heeft ieder museum maar een beperkt beeld
van wat je wil verzamelen. Ook al is je doelstelling nog zo beperkt.
Dan kun je de spullen goed bewaren, maar meestal ziet niemand ze,
permanent op zaal kunnen de meeste voorwerpen wel vergeten.
Onderzoek, ja voor onderzoek zijn ze misschien beschikbaar
maar dan zit je weer met de beperktheid van een collectie.
Moeilijk.
Miek Zwamborn is schrijver, vertaler en beeldend kunstenaar.
In haar werk spelen landschap en geschiedenis een belangrijke rol.
Aan de hand van historisch beeldmateriaal, reisverslagen en wetenschappelijke rapporten
pluist zij bestaande verhalen na om met deze fragmenten
via verschillende media een koppeling naar het heden te maken.
(tekst van haar website)
Mooie verhalen allemaal.
Maar waar het mij om gaat is dat het zo’n prachtig boek is.
Verschillende groottes papier, allerlei kleuren, een heel originele
inhoudsopgave, ingebonden met boekschroeven, uitklapplaten,
een poster, een essay, ……
Niet alleen veel verschillende dingen, maar een boek
met heel veel doorleefde samenhang.
Het boek is in een beperkte oplage verschenen: 75 stuks.
Ik kocht nummer 47.
Om de kaft zat een smalle papieren strook met het nummer en mijn naam.
Die heb ik hier even onleesbaar gemaakt.
Was de smalle strook om de kaft verticaal uitgevoerd,
in het boek, zat nog een horizontale omslag gemaakt van
hetzelfde smalle papier. Dit maal met de naam van de auteur
en een datering: zonnewende 2015.
Om de strook papier er in zijn geheel uit te halen
moest wel een van de boekschroeven los.
Enig probleem met het boek tot nu toe is dat de stroken papier
eenmaal van het boek afgehaald, helemaal krullen.
Het lezen en doorbladeren van het boek is een avontuur.
Wat moet het onderzoek en het maken van het boek
een genot zijn geweest.
Dat kunnen lezen en alleen al daarover kunnen nadenken,
wat een feest!
Bibliografische gegevens:
Talen: EN-NL
Grootte: 22 cm x 33 cm, oblong
Soort kaft: hardcover (linen)
Aantal pagina’s: 100 pages full color
Gebruikte technieken: risoprint / silkscreen / bookprint / inktjet
Aantal exemplaren: 75
Drukkerij: Charles Nypels Lab, Jan van Eyck Academy, Maastricht
De fietstocht begon bij de Duivelsbrug. Niet toevallig. Onlangs besprak ik een serie (toekomstige?) boektitels van Eline Krus en John van Ierland: ‘De Duivelsbrug in het Ginneken’. Nou hier is die brug. De naam is opwindender dan de brug.
Dezelfde brug maar dan vanuit het zuiden gezien.
De Aa of Weerijs, die na de singels rond het centrum van de stad doorgaat als de Mark.
De Aa als een soort Bredase Vecht.
Een prachtig gebied om door te wandelen of fietsen. De afstanden zijn niet te groot.
Onderweg laten we de Klokkenberg rechts liggen.
Even later passeer ik de grens. Meersel-Dreef is dan niet ver meer.
Dit is het doel van mijn fietstocht: het Kapucijner-klooster en -kerk met speeltuin en Mariapark. Hier de kerk.
Hier het klooster en de kerk (achter de bomen).
Zo ziet de kerk er van binnen uit. Typisch Kapucijns.
Hier was het om te doen. Er zou een eerbetoon aan Jan de Wijse zijn. Dat is hier in het middenpad.
Wat staat er allemaal op deze steen:
D. O. M.
Deo Optimo Maximo.
Letterlijk: Naar God, de Beste, de Grootste.
Dit betekent dat de gestorvene nu (hopelijk) bij God is.
Het karakteristieke bruine interieur van de bruine paters.
De kerk is eenvoudig. De enige versiering naast het altaart zijn de kruiswegstaties, de ramen, een paar beelden en de entree. Hier een van de ramen met de Heilige Antonius, bemiddelaar der armen.
Iets minder typisch. In de poort van het klooster staat een echte fruitautomaat. Hier kun je verse aardbeien kopen. Gekoeld en al.
Door een volksverhaal dat ik pas las ben ik geinteresseerd geraakt in de ontstaansgeschiedenis van dit klooster. Wat je nu van het klooster ziet is later gebouwd. Alleen een schuur schijnt nog origineel te zijn.
In het Mariapark staat tussen allerlei andere heiligenbeelden, kapellen en kruiswegen een Lourdesgrot.
Dhr. M. Geysels, rotseerder uit Westmeerbeek is de maken van de in nepstammen uitgevoerde tekst Ave Maria Ave.
Via de naam Geysels heb ik gisteren nogal wat tijd doorgebracht op websites van de overheid (inventarisatie van monumenten) en van de stichting Donderberg Groep. Deze werd op 7 mei 1993 opgericht te Utrecht. De stichting heeft ten doel: het bevorderen van de studie naar en het behoud van architectuurelementen als follies, tuinsieraden en vermaaksarchitectuur in Nederland en België.
Zo zal het Mastbosch er uit gezien hebben op een zonnige dag ten tijde van het ontstaan van de volksverhalen. Daarover later meer.
Om mijn boek compleet te maken wil ik er ook een logo
in hebben van de maker: MAS Private Press.
Dus ben ik begonnen met een ontwerp:
MAS Private Press.
Ik ga proberen om de lijnen over te zetten op het ‘linoleum’ met rode bolus, een soort carbonpapier-techniek. Ik veeg de rode bolus over de achterkant van het ontwerp.
De restjes rode bolus zijn verwijderd. Voor de volgende keer.
Door de lijnen over te trekken zet de rode klei zich af op het ‘linoleum’. De linoleum die ik gebruik is een soort moderne kunststof. Ik ga hem voor het eerst gebruiken.
In de zon gaan zitten werken met de gutsen is niet zo’n succes. Het lijkt wel of de tekening wegsmelt. Daar moet ik iets anders op verzinnen.
Irrationeel brood.
Irrational Man. Geschreven en geregiseerd door Woody Allen met hoofdrollen voor Joaquin Phoenix en Emma Stone.
De films van Woody Allen gaan altijd ergens over.
Het zijn nooit niemendalletjes.
De ene keer ligt het er wat duidelijker op dan de andere keer.
Kon de vorige film ook gezien worden als een liefdesaffaire
deze film staat bol met Kierkegaard en andere filosofen.
De thema’s die aan de orde komen leigen er dan ook niet om maar
om daar dan een film over te maken.
Gelukkig heeft Allen dat wel gedaan en heb ik me vrijdagavond
goed vermaakt maar het is denk ik niet aan iedereen besteed.
De muziek is deels van het Ramsay Lewis Trio.
Het nummer The “In” Crowd is super!
We denken na om weer een keer naar India te gaan.
Daarvoor zijn we een route aan het uitstippelen.
Op dit moment ziet de route er als volgt uit.
Maar dit kan natuurlijk nog veranderen.
Met PaintShopPro heb ik een aantal sjablonen gemaakt: Water, De Brede Aa, De Turfschipper en De Grote Toren van Breda. Voorlopig is voor de eerste tests gekozen voor de Grote Toren.
De Grote Kerk met de Toren, is het meest beeldbepalende monument van Breda.
Daarom kies ik ook dat onderwerp om de titelpagina van het boek
De Nieuwe Mark, dat ik aan het maken ben, te versieren.
Waarschijnlijk in combinatie met Water.
De Toren is eigenlijk wat hoog gegrepen voor een eerste poging.
We zullen zien hoe het gaat.
Een foto is het startpunt van het sjabloon. Gemaakt 19 juli 2009 (de foto).
Daarvan heb ik de kleur aangepast zodat er een zwart/wit beeld
overblijft. Printen en dan uitsnijden.
Het te snijden sjabloon heb ik goed vastgeplakt op een klein snijmatje.
De ‘eenvoudige’ stukken zijn gesneden. Nu het puntje van de toren nog.
Het sjabloon. Gereed voor een eerste test met verf.
Maar eerst even passen of dit straks mooi op de pagina past. Er zijn nog heel wat uitdagingen. Werkt het papier dadelijk mee of is het niet stevig genoeg voor de verf? Kan ik het sjabloon eenvoudig meerdere keren gebruiken? Laat het zware papier uit Nepal dat niet vlak is, zich eenvoudig sjabloneren? En dan de dingen die ik nog niet weet. Maar het gaat vast lukken! Op de pagina past het.
Een Hoogeveen’s verbeterd leesplankje van JB Wolters in Groningen.
Met twee letterdoosjes.
En met Teun.
De aanbieder noemt dit ‘met gebruikssporen’.
Maar ik vind het plankje en de letters prachtig.
Het wordt groter en groter.
Waarvoor?
De tijd zal het uitwijzen.
Een klein maar fijne kunstvaria.
Edvard Munch, The sick child I, 1896, print.
Jules Olitski, Eternity domain, 1989, water-based acrylic on canvas.
Martin Kippenberger, Bitte nicht nach Hause schicken, 1983, öl auf leinwand.
Pablo Picasso, Toreando a la Veronica, from the book La Tauromaquia, 1959.
Deel 53.
Na het bekijken van de tempels, het paleis en de enorme muren
gaan we terug naar het hotel met een boot.
Mooie afwerking met hout op een van de panden in de stad.
Nog een paar opvallende gevels.
Uitzicht over/langs de tempels naar de rivier.
Een andere poort naar de rivier toe.
Nog meer tempels.
De boten en hun eigenaren willen je graag vervoeren.
Het weer is prachtig en het zich spectaculair.
De enorme muren van Maheshwar vanaf de rivier.
Een tempel, midden op de rivier.
De situatie in de Veemarktstraat is een beetje onduidelijk.
De muur waarvan onderstaande foto’s zijn,
is in middels afgebroken en lijkt te zijn verplaatst naar de Vlaszak.
Paco de Lucia overleed iets meer dan een jaar geleden. Hier treedt hij op Las Palomas bull ring in Algeciras op 09 september 2006.
Inderdaad, lang geleden.
Maar deze serie zal nooit stoppen op Argusvlinder.
Soms kan het een tijd duren voor er weer een aflevering komt
maar die aflevering zal komen!
Deze keer speciaal aandacht voor Isabella Kirkland.
Een Amerikaanse die doorgaat met het Nederlandse genre
van de stillevens.
Verderop een voorbeeld.
Voorbeeld van de hele oude kunst: Altamira, painting of a bison, tussen 35.000 tot 13.000 jaar geleden was deze grot bewoond.
Asger Jorn, In the beginning was the image, 1965, oil on canvas.
Dorothy Iannone, Brokeback Mountain, aus der serie movie people, 2010.
Frederick Sommer, Max Ernst, 1946, gelatin silver print.
Surrealistische fotografie. Dat zie je niet vaak.
Gerrit Dou, Hermit praying, circa 1670, oil on panel.
Hayashi Shotaro, Nezumi shino henko (Mouse shino vase), circa 2003, stoneware.
Hendrick Goltzius, Study of a hand, 1588, inscription ‘De hand van Judas Thadeus door H: Goltzius, pen and brown ink, brown ink framing lines, indistinct watermark WH, some spots of blue-grey staining.
Henri Matisse, Purple robe and anemones, 1937, oil on canvas.
Isabella Kirkland, Trade, 2001, oil paint and alkyd on canvas.
Sol LeWitt, Scribbles, 2005, pencil on paper.
De foto’s die op de kaft van het boek moeten komen
heb ik een tijdje geleden al geselecteerd.
Nu het boek in elkaar gezet is en goed gedroogd is
kunnen de foto’s aangebracht worden.
De foto’s heb ik op maat gemaakt. Ze zijn allemaal van of over de openingsfestiviteiten die op 30 juni / 1 juli 2007 plaatsvonden. Je ziet een beeld van de oude vissersschepen in de haven, een foto van Corrie Konings en een van Vader Abraham (beide tijdens hun optreden op het water in de nieuwe haven). De kleurigste foto is van een aankondiging van het openingsfeest. Hier liggen de foto’s nog los op de kaft. Zo ongeveer moeten ze komen.
Even passen. Ik heb een mal gemaakt om zodadelijk op de kaft potloodstrepen te kunnen zetten om me te helpen de foto’s op de juiste plaats te plakken. Hierbij ga ik uit van het midden van het A4-tje en het midden van de kaft. Vandaar uit bepaal ik waar ik de steunstrepen ga zetten. Vervolgens snij ik uit dit papier gaten waardoor ik straks de potloodstrepen ga zetten.
Hier zie je de mal met de gaten waardoor de strepen kunnen worden aangebracht.
De strepen staan op het boekbinderslinnen. De foto’s worden precies over de strepen geplakt. Dat is even opletten.
De eerste foto is nu op de kaft gelijmd.
Nu kan het boek onder bezwaar zodat de lijm goed kan drogen en de foto’s continue goed aangedrukt worden. Niet te veel lijm gebruiken zodat het niet onder de foto’s wordt uitgedrukt. Tegelijk voldoende lijm om ook de randen goed te bevestigen. Hoe de foto’s zich in de tijd gaan gedragen weet ik niet. Met het in een boekenkast schuiven zal wel oppassen blijven.
Voor de ink cake van vandaag is de term staaf
goed op zijn plaats.
Het lukte me vorige keer niet om op tijd deze ink cake
nog aan de blog toe te voegen.
Vandaar dit ingelast bericht.
Het gaat om de volgende:
De dieren op de afbeelding van deze staaf heten Qilin. De mannelijke variant heet Qi, de vrouwlijke Lin.
The animals are called “Qilin”.
They are mascots in Chinese legend.
The male one is called Qi and the female one is called Lin.
Wikipedia:
De Ki-Lin is een fabeldier die ook wel eenhoorn wordt genoemd. Het heerst over de 360 dieren van de aarde zoals de Feng Huang over de 360 vogels heerst. Het is een van de vier gunstige, hemelse dieren van China, een goedaardig dier dat niet op insecten trapt of levend gras eet. De Ki-lin heeft mannelijke (Ki) en vrouwelijke (lin) krachten.
Op de achterkant staat: lees duizenden boeken, bestudeer het nieuws, schuil voor de wind onder het dak, stilte. Gemaakt door de Hu Kaiwen inktfabriek.
I am not very sure about the meaning.
It probably means “Read thousands of books, study the current affairs, shelter from the wind under the roof, …silent (I don’t understand this one)”
The small characters mean “Made by Hu Cuiwen”.
Dit maakt de eerste set van de ink cakes compleet.
Binnenkort stuur ik de tweede set naar China met het verzoek
de vertalingen te maken.
Aan mijn Chinese ex-collega heb ik gevraagd
wat de teksten betekenen op de ink cakes.
Hij kwam tot de volgende vertaling en toelichting
(en soms moest hij me er wijzen dat de foto’s in het document
op z’n kop stonden):
Voorkant van staaf 2: Rechts staat hier: Huizhou (dit is de naam van een oude stad in China en nu een gebied/district groter dan Limburg. Hu Zhengwen (de naam van de schrijver die we ook op de eerste inktstaaf tegenkwamen. Vervolgens staat er: Gemaakt met inkt bereid op de ‘Yi Shui Ink’ methode.
The right column says “Huizhou (an ancient city) Hu Zhengwen”
The left column says “Made the ink using the ‘Yi Shui Ink’ method”.
Yi Shui Ink is a type of ink made in Yizhou (an ancient city)
Op internet is weinig te vinden over de oude stad Yizhou.
Ik vond er wel een site die spreekt van de beroemde ink stones (gedecoreerde
inktstaven in uiteenlopende vormen). Ze hadden er afbeeldingen
en je kon er (via e-mail) ook kopen. Vast niet per stuk.
Achterkant van staaf 2: Mijn vriend kan de tekst alleen karakter voor karakter vertalen. Hij begrijpt de zin niet. Er staat: Draak, literatuur, Dubbel, Achterkant. De afbeelding die hier bij de tekst staat is die van een draak.
The image should be a Chinese dragon.
I don’t really understand the text.
Word by word, it means “Dragon Literature Double Backs”.
Voorkant van staaf 3: In the Chinese cultuur spelen ‘de onsterfelijken’ een belangrijke rol. Hier staat ‘an immortal who lives in mortal’s world’ oftewel een onsterfelijke die leeft in de wereld van de sterfelijken.
Achterkant van staaf 3: Verheugd zijn, opgeschreven op de berg Kuaiji. De afbeelding of de voorkant en de tekst vormen samen een verhaal. De schrijver Li Bai heeft ooit een tekst geschreven toen hij op de berg Kuaiji was en dat zie je op de voorkant waar hij de tekst opschrijft.
This means “Being delighted, wrote on Mount Kuaiji”.
One man among the three is the most famous poet in China, Li Bai (https://en.wikipedia.org/wiki/Li_Bai)
One day, he went to mount Kuaiji. He was very delighted and wanted to write on the stock.
That is the story of the picture.
Volgens Wikipedia:
Li Bai (701 – 762) was een Chinees dichter. Li Bai, bijgenaamd De Onsterfelijke Dichter, wordt vaak samen met Du Fu beschouwd als één van de twee meest eminente dichters uit de literaire geschiedenis van China. Er zijn tot op de huidige dag zo’n 1100 van zijn gedichten bewaard gebleven.
Het Engelse artikel dat mijn vriend gebruikt is ook vertaald en kun je hier vinden: https://nl.wikipedia.org/wiki/Li_Bai
