David Bowie, Glastonbury 2000.
Ik moet er eerst nog even naar luisteren.
Ik luister naar…Paul McCartney: Egypt Station
People want peace.
Ik luister voor de eerste keer naar de CD.
Ben altijd onder de indruk van het optimisme van Paul.
People want peace.
De CD hoes is een concertina. Dat wil zeggen dat als je hem open klapt het een heel breed beeld geeft. Ik kon er maar een klein stuk in een keer van inscannen.
De ‘Winterdegradant’ meldt zich in de eredivisie
NAC Breda doet met succes een poging om de enige kandidaat
te worden van wie al bij de winterstop duidelijk is dat ze
uit de eredivisie gaan degraderen. Hulde!
Woordwolk
Punt is wel dat dichten moeilijk is als je meer de vorm en
de grootte van het stukje papier waarop het woord staat kiest,
dan de vorm en de inhoud van het feitelijke woord.
Als dan toeval in de vorm van de blinde keuze van het woord
de techniek is die je hanteert,
dan is rijmen technisch onmogelijk.
Het juiste ritme volgen is dan ook moeilijk of onmogelijk.
Goed, je kiest het aantal regels,
de regels per strofe, het aantal woorden per regel.
Maar dat is het dan wel.
De betekenis van het gedicht wordt daardoor nog persoonlijker
dan bij een regulier gedicht.
De keuze is helemaal aan de lezer.
Die pikt er uit een regel 1 of een paar woorden uit.
Die vormen dan de betekenis van het gedicht.
De titel is niet noodzakelijk relevant.
De lezer bepaalt wat relevant is.
Daarom worden andere vormen eigenlijk net zo valide als ‘7 regels met 7 woorden’.
Intuïtief verliet ik tijdens het werk aan die boek de dichtvorm.
De vorm van het papier, al dan niet handgeschept,
of de vorm van de afbeelding, neemt het over.
Nu hik ik aan tegen de laatste vorm/het laatste dadadicht.
Er zijn, zelfs van dit ‘kleine’ artikel, veel woorden over.
Er is nog steeds een bergje woorden en er is nog één pagina leeg.
het wordt een woordwolk.
Eerste test
Met een nieuwe camera moet je foto’s maken.
Je moet wat routine opbouwen en nieuwe dingen uitproberen.
Daarom een onsamenhangende reeks foto’s.
Het enige wat hen verbind is dat het de eerste probeersels zijn.
Dit is een foto van een deel van een foto die ik maakte op een reis door Ecuador in een trein. De originele foto is uit 1995 – 1996.
Stoelen in de kelder.
Breda, het Valkenberg.
Breda, het Valkenberg.
Breda, het Valkenberg, De Vlucht.
Mooi Marginaal opgepoetst
Gisteren een nieuwe camera gekocht en die moet
nog wat uitgeprobeerd worden.
Gebouw O in de FutureDome, Breda.
Kunstvaria
Henry Ossawa Tanner, Flight into Egypt, oil on canvas, circa 1920 – 1925. Een prachtig begin van de maand december.
Osias Beert the Elder (circa 1580, Antwerp, 1624). Still life with flowers in a woven basket and a bouquet in a glass vase on a table top with dragonfly, oil on panel. Van deze schilder had ik eerder nog nooit gehoord. Beetje rommelige compositie.
Chinese imperial cloisonné and gilt bronze censer and cover, Qing Dynasty, 18th century.
Alfred Gilbert, white marble bust portrait of Queen Victoria, 1887 to 1889.
Jennifer Packer, Tia, 2017. Oil on canvas.
Bernardino Luini (Runo 1475/1482 – Milaan 1532), Une figure de sainte en buste avec une palme et lisant les ecritures.
Helen Frankenthaler, Untitled, 1967, screenprint.
De gouden Shree Durgiana tempel in Amritsar
Dat is niet de Gouden tempel van de Sikhs maar
een Hindoetempel met een gouden bovenkant in Amritsar, Punjab.
Niet zo druk maar ook heel interessant.
De vorige keer kon je hier vooral de zilveren deuren bewonderen.
Nu godenbeelden en de tempel in het midden van de sarovar (het
kunstmatig meer).
De tempel staat op een platform in het midden van het water. Van het poortgebouw loopt er een weg/brug naar de tempel. Op de hoeken van het platform staan beelden. Dit is er een van. Shree Durgiana Tempel.
Dit is de brug van het poortgebouw (in de verte) en de tempel (daar waar de fotograaf staat).
Het plafond van het poortgebouw.
Ganesh.
Het weer was niet super. Maar ook deze plaats heeft wel iets.
India, Punjab, Amritsar, Shree Durgiana Temple.
Rond deze tempel liggen nog ten minste drie andere tempels.
Er stonden veel aangeklede beelden.
Dit was dan weer heel onverwacht. Dat was misschien geheel wederzijds.
Mooi Marginaal
Het volgende project, tussen De Bradelbinding en mijn eerste Bradel
wordt de catalogus van Mooi Marginaal.
Daarvoor maak ik nu een soort van ontwerp.
Dat doe ik met houten letters.
De houten letters zijn voor een affiche. Niet bedoeld voor een boekband. Maar beperkingen dwingen je tot creativiteit. Dus hier gebruik ik de eerste twee letters van ‘Mooi’ en ook de eerste twee van ‘Marginaal’. Gewoon omdat ik niet meer ruimte heb. Wat ik zo mooi vind met deze letters waarvan de kwaliteit matig is, het drukken met een boekenpers en inkt die bedoeld is voor gebruik op de lagere school, zijn de onverwachte effecten aan randen, de kleurmenging, de niet te voorspellen kleurnuanceringen.
Mooi Marginaal. De tweede ‘M’ ingeinkt met twee kleuren.
Alleen het eerste woord. Met de ‘I’ ben ik niet helemaal blij.
Van oude leren tas en nieuwe losse katernen naar een handgebonden boek
Na het inbinden, het op maat snijden, het drukken met houten letters van de naam van de binderij en het maken van een boekband met leer van een oude tas en een foliepers voor de titel, is dat alles bij elkaar gebracht in een nieuw boek. Nu kan ik het gaan lezen en een van mijn volgende boekprojecten wordt er een met een Bradelbinding. Met dank aan Atelier de Ganzenweide (uitgever van deze editie) en Johann C. Denninger (de schrijver van het boek).
Bijna moest ik me schamen…
Bij mijn werkplaats in de FutureDome in Breda lag vanmiddag een cadeau. Een verrassing van Sinterklaas en Zwarte Piet. Bijna moest ik me schamen maar dat is te gek voor woorden. Met dit kinderfeest is niets verkeerds aan de hand. Er is wat aan de hand met mensen die dit aangrijpen om hun eigen gelijk proberen te halen. Ik was blij met het presentje!
Begin de dag met een soepje (vrij naar ‘Begin de dag met een dansje’)
Begin de dag met een soepje
Begin met erwtensoep
Want een soepje in de morgen
Maakt heel je dag zo goed,
maakt heel je dag zo goed.
Vanmorgen heb ik deze heerlijke erwtensoep of snert gegeten. Super!
Het huis van Charles Dickens: Upstairs and Downstairs
Nou zo mooi is het nu ook weer niet.
Het is niet ‘het’ huis. Dickens heeft tijdens zijn leven
op verschillende plaatsen in Londen gewoond.
Het is dus ‘een’ huis van Charles Dickens.
Het adres is 48 Doughty Street.
Terwijl Dickens in dit huis woonde (1837 – 1839)
schreef hij aan de Pickwick Papers, Oliver Twist en
bijvoorbeeld Nicholas Nickleby.
Dit is de kaft van een dun boekje dat door het museum verkocht wordt.
Net als bij veel andere musea beslaat het museum twee panden:
het echte huis van de family Dickens en het huis ernaast.
Het huis ernaast bevat bijvoorbeeld de entree, de winkel en de kassa.
Stap je van het eerste in het tweede huis, dan stap je in het verleden.
Dit is de dining room of eetkamer. Als je een dergelijk huis komt valt meteen op hoe klein en donker de huizen in die tijd waren. De family Dickens was misschien (nog) niet rijk maar onbemiddeld waren ze toen ook al niet meer.
Beroemde portrettekening van Charles Dickens door Samuel Laurence (1837).
Dit is een stukje ‘Downstairs’: de keuken in het Charles Dickens Museum in Londen.
Dat kleine tafeltje (in de glazen vitrine) is een beroemd meubelstuk. Het is de lessenaar die Dickens gebruikte bij zijn publieke lees-/voordrachtsavonden. Dickens droeg zijn verhalen heel graag voor en deed dat veelvuldig met groot succes. Zelfs in bijvoorbeeld de Verenigde Staten.
De salon van de familie Dickens. Leuk hoe iedere kamer, groot en klein, een precies omlijnd doel had. Wat heel gewoon was voor die tijd.
Gratis bezoekersgids. Leuke afbeelding van Charles Dickens.
De foto is niet zo geslaagd maar dit is waar het gebeurde; het schrijven van boeken en artikelen. Het schrijfbureau in de studeerkamer.
In het boek stond van hetzelfde bureau ook een foto. Met betere belichting en zonder ‘afzetting’ geeft dit een goed beeld van de paar vierkante meter die Dickens had om te schrijven.
Dit staat voor een heel dramatisch moment in het leven van Charles Dickens: het overlijden van Mary Hogarth. Ze stierf hier kort nadat de family in het huis was getrokken. Op 7 mei 1937. Ze was zijn schoonzusje.
Dit is dan de ‘Master bedroom’. Slechts een beperkt aantal voorwerpen in de kamers zijn werkelijk uit de tijd van Dickens en waren werkelijk eigendom van de familie. Maar de huidige inrichting geeft een prima beeld van de tijd.
Kleding van Dickens.
Achter het huis is een klein tuintje. Dat gaf me de kans om de achterkant van het huis van Dickens op de foto te zetten.
Dit zijn de twee panden die samen het Charles Dickens Museum vormen in Londen. Links is 48 Doughty Street. Het huis van Dickens. Rechts het pand (met man en fiets) dat de entree vormt van het museum. Je ziet, het weer was best goed die dag en toch waren veel ruimtes in het huis donker.
Twee foto’s uit Londen
Ergens heb ik twee foto’s gemaakt tussen het British Museum
en het Charles Dickens museum in Londen.
Ze horen niet bij het British Museum en ook niet bij Dickens.
Daarom een apart bericht.
In Londen kun je meerdere beelden van Gandhi gaan bekijken. Ik heb er in ieder geval twee gezien en sluit niet uit dat er nog meer zijn. Dit is het beeld op Tavistock Square. Het is volgens Wikipedia gemaakt door Fredda Brilliant (7 April 1903 – 25 May 1999).
Zomaar een leuk straatje.
De Bradelbinding
Omdat ik nog geen foto had van het hulpstuk dat ik op de Boek Kunst Beurs in Leiden gekocht heb van IBookbinding, hier een foto van dit eenvoudige, in mijn geval, blauwe hulpmiddel. eenvoudig te maken met een 3D-printer.
Nu alle randen zijn gelijmd en het boekblok in de band is gezet kan het geheel een paar dagen in de boekenpers om goed te drogen. Daarna ga ik nog eens kijken of ik de tekst op de boekband scherper kan krijgen.
Uit de bocht gevlogen op het Kasteelplein Breda. Hoe doe je dat?
Vermoedelijk doe je dat door te hard te rijden.
Veel te hard te rijden.
Gistermiddag. Soort Mercedes SUV. 2 Jonge kerels.
In plaats vanaf het Kasteelplein de Cingelstraat
in te rijden, ramde ze het hekwerk rond het Koningin Wilhelmina Paviljoen.
Werk voor politie, de Koninklijke Marechaussee, takelwagen en brandweer.
Straks ook nog voor de garage en de partij die het hek,
het verkeersbord en de vlaggenstok gaat repareren.
De auto is een stoep op gevlogen om vervolgens een verkeersbord te vernielen en een stenen richel van tussen 20 – 30 cm op te rijden en tegen een metalen hek tot stilstand te komen. Het onderste deel van het verkeersbord zat helemaal in de auto gevouwen. Daar waar je de motor verwacht. Op straat lagen onderdelen.
Dit was de situatie vanmiddag. Je ziet een vloeistofspoor. Waarschijnlijk veroorzaakt doordat de takelwagen de zwaar beschadigde auto weg getrokken heeft om op de wagen te hijsen. Bij het hek zie je een donkere plek. Dat is de vloeistof die uit de auto is gelopen na het ongeluk. De brandweer heeft er nog schuim op gespoten.
Het hekwerk is zwaar vernield. Ook de vlaggenstok heeft een tik gekregen. Dit gebied maakt onderdeel uit van de KMA.
Dat moet met behoorlijk wat kracht zijn gegaan. De weg op het Kasteelplein is maar smal. Dat is ook het geval voor de Cingelstraat. Alleen als je veel te hard rijdt kun je de bocht missen.
Op de stoep zie je een gat in de stoep dat met een te kleine steen is gevuld. Dat is een soort spoedreparatie. Dat is de plaats waar het verkeersbord stond.
The Wife
Vrijdagavond heb ik de film The Wife gezien.
Het optreden van Glenn Close is prachtig, zoals je dat van haar
kunt verwachten.
De film zelf is maar matig.
Glenn Close in The Wife.
Andere rollen worden gespreeld door Christian Slater, Jonathan Pryce
en Elizabeth McGovern.
Het leukste in de film was nog de quote van de ontvanger van de Nobelprijs
voor literatuur, Jonathan Pryce, die Don Quixote aanhaalt.
Jonathan Pryce speelde in de recente film ‘The man who killed Don Quixote’
van Terry Gilliam de rol van de ‘echte’ Don Quixote.
**
De Bradelbinding
Gister weer bezig geweest met het inbinden van het boek
‘De Bradelbinding’, de 2018 heruitgaven door Rob Koch van
Atelier de Ganzenweide.
Eerst een stuk leer uit de oude tas gesneden. Op maat voor de boekband. De binding wordt een eenvoudige bandzetter. Ik heb nog geen idee hoe de Bradelbinding werkt. Dat hoop ik te leren als ik het boek in elkaar gezet heb. Ik moet dus nog een paar dagen geduld hebben.
Ik wil de tekst ‘Bradel’ op de boekband gaan aanbrengen met de foliepers. Tot nu toe loopt dat niet altijd even goed als ik dat zou willen. Het leer is het stuk waaruit ik de vorm voor de boekband heb gesneden. Je ziet onder aan de foto dat de rits in dit deel van de tas kapot is.
Een paar pogingen. Leuk is te zien dat de resultaten anders zijn afhankelijk van het leer. De tas bestaat uit een aantal stukken en bijvoorbeeld de stukken voor de bodem (boven) zijn steviger dan de soepele zijkanten.
‘Bradel’, verticaal op de boekband, net onder de foliepers vandaan. Hopelijk is het een beetje gelukt.
Ik wil twee naden en verschillende soorten leer op de buitenkant van de boekband krijgen. Daarom heb ik dichter langs de kant van het leer moeten snijden en is een hoek niet helemaal compleet. Daar zie je straks weinig tot niets van omdat dit deel aan de binnenkant van de boekband komt. Maar een heel nauwlettende toeschouwer kan dat later natuurlijk zien.
De randen moeten nog ingeslagen en vastgelijmd worden maar dit geeft al wel een beeld van hoe de boekband er uit gaat zien.
De hele leren bekleding had ik al een keer ingelijmd. De platten zijn daarna tegen het leer gelijmd en nu zijn de randen aan de beurt. Voor het eerst heb ik een stukje gereedschap van IBookbinding gebruikt. Een ‘3D-Printed Corner Cutting Tool’. Werkt perfect. Een eenvoudig idee dat heel goed werkt.
De twee naden in het leer lopen aan de bovenkant en onderkant van de boekband. Dat wil zeggen dat het leer aan de korte kant op deze plaatsen net iets dikker is (dubbel). Daar kan ook het stiksel loslaten door het snijden van de hoeken bijvoorbeeld. Dus heb ik die twee plaatsen even vastgelijmd en met een knijper op zijn plaats gehouden. Morgen zien of ik er mee verder kan. Als straks de boekband gereed is hoop ik de tekst nog wat te kunnen verbeteren.
De Bradelbinding
Ben vandaag begonnen met het ‘bevrijden’ van het boekblok van ‘De Bradelbinding’ uit de boekenpers. Daar zat het nu al een paar dagen in. Het boekje is ingenaaid en gelijmd. Tijd voor het gaas en de schutbladeren.
Dat ging allemaal vrij vlot. Heb de platten en de rug ook gesneden. Ben ook druk geweest met het passen en meten van het leer. Dat tas heeft wel panelen die ooit rechthoekig zijn geweest maar door het vullen en gebruiken van de leren tas staat het leer stiekem een beetje bol. Je krijgt dat ook niet helemaal strakgetrokken. Ik ben benieuwd hoe dat straks met het lijmen gaat.
De leerdressing was de afgelopen dagen niet echt gedroogd. Maar een paar uur niet onder bezwaar deed wonderen. Het leer wordt lichter van kleur maar is tegelijk soepeler. De basis van de boekband ben ik hierboven nog aan het passen en meten. Die is intussen in elkaar gezet. Ik ben met de boekband aan het kijken waar ik het stuk leer het best kan snijden. Grootste probleem is nog voldoende leer te vinden van de tas, die ik kan gebruiken om met mijn foliepers de titel op de band te kunnen zetten.
Een beetje India, een beetje China (met de Assistant to the Judge of Hell)
In het British Museum zie je zoveel moois.
Deze keer een paar voorbeelden uit India en China.
De kwaliteit is fascinerend: Stone bracket sculpture of a dancer, about AD 1100 – 1200, Karnataka, India.
Sandstone sculpture of Harihara, about AD 1000, probably Khajuraho, Madhya Pradesh, India. Khajuraho is schitterend. Ik was daar in 1995. Een heel landelijk gebied. Je kunt er goed fietsen. Schitterende tempels.
Hindoeïsme is voor westerlingen vaak moeilijk.
Maar de kunst helpt ons een aantal klassieke beelden te herkennen.
Wikipedia:
Harihara is the fused representation of Vishnu (Hari) and Shiva (Hara) from the Hindu tradition.
HariHara is een vertegenwoordiging van de samenvloeiing van Vishnu (Hari)
en Shiva (Hara).
Shiva (linkerhelft) is in dit beeld te herkennen aan de Trishula (drietand).
Vishnu (rechts) aan de Chakra (meerdere vormen maar hier ‘wiel’) en Conch (schelp).
Sculpture of Vishnu and Lakshmi, about 1000 – 1100, probably Duladeo Temple, Khajuraho, Madhya Pradesh, India.
Dan nog twee werken uit China. Eerst een prachtig schilderij. Heel groot en daarom past het niet helemaal op de foto. Tang Yin, Thatched cottage in the Western Mountains, 1520, Ming, Jiangsu Province.
Het huis en de eigenaar die we in het huis zien, staan centraal op het schilderij. De eigenaar is de opdrachtgever van het schilderij. Die sfeer in de bergen en met de natuur is geweldig.
Dit is zo fantastisch; de assistent van de Rechter van Hel (the assistance to the Judge of Hell). Ik heb er twee versies van. Deze foto heb ik toch gekozen omdat het dikke pak met de boekrollen er zo prominent bij horen.
Hier komen de kleuren van de baard, handen en gezicht beter in beeld: Figure of an assistant to the Judge of Hell (hoofdletters zijn van mij), Ming Dynasty, about 1522 – 1620, North China.
