Een grote groep positieve posters worden geplaatst op het Kasteelplein in Breda. Bij de ingang van het Valkenberg.
Categorie archief: Cultuur
Gelezen en gehoord: Welluidend wel en wee van Drs. P: dankzij fossielen zitten wij op rozen
Een tijdje terug kocht ik het boek:
‘Leven onze goede Czaar! Het nieuwe Drs. P Jaar- en bewaarboek’.
Een leuke verzameling anekdotes over H.H. Polzer beter bekend
als Drs. P of Geo Staad.
Aan de hand van deze verhalen wordt stil gestaan bij zijn leven
en werk.
Misschien klinkt dat niet spannend maar daar zorgt Drs. P
zelf wel voor door de vele fragmenten uit toespraken, liedjes,
rijmpjes, toneelteksten of gedichten.
Nu het boek uit is heb ik de tijd genomen ook naar de CD te luisteren.
Leven onze goede Czaar! Het nieuwe Drs. P Jaar- en bewaarboek. Onder auspiciën van Het Heen en Weerschap.
Bij het boek zit een CD met 20 liedjes, alle ingrediënten
van Drs. P komen aan de orde: zijn taalgebruik, zijn gerijm,
zijn voorkeur voor muziek, zijn taalkundige veelzijdigheid,
de reclameteksten, zijn actualiteit en voorkeur
voor opmerkelijke geluiden (compleet met panfluit).
Luister maar eens naar ‘Zuur’. Meteen het eerste nummer
Een lied uit 1990 – 1992 over de uitwerpselen van varkens en
het effect op de natuur en boeren. Brabant let even op!
Gelezen en gehoord: Welluidend wel en wee van Drs. P.
Bij de opname van het programma Pays-Bas uit 1989 – 1999
meen ik Van Kooten en de Bie te horen.
Nog even terug naar ‘Zuur’.
Het lied gaat over zure regen maar past op iedere milieuschade
die je maar kunt bedenken.
zo zingt Drs. P:
Alle Duitsers, moet u weten,
plegen varkensvlees te eten
en de Nederlandse veeteelt vindt dat best
want die blijft maar onverschrokken
varkens voor de export fokken
en die beesten zijn heel scheutig met de mest.Uit die mest ontstaan ook gassen
waar je erg mee op moet passen
want ze ruiken niet alleen maar manifest
ze verwekken zure regen
daar is iedereen op tegen
en vooral de boeren vinden het een pest.
Die laatste zin is waar we op hopen.
Anderhalve meter cultuur
Heel graag zou ik weer naar een tentoonstelling willen.
Misschien wel naar ‘Textiel uit Egypte’, onderstaande foto van een
tweet kondigt die tentoonstelling aan.
Daniel Soliman van het RMO (Rijksmuseum van Oudheden in Leiden) toont trots de opbouw van de nieuwe tentoonstelling die in volle gang is. Er is echter een probleem.
Ik ken niet de details van deze tentoonstelling.
Laat staan dat ik weet hoe de inrichting er uit gaat zien.
Maar ik ken de ruimte in het RMO wel.
De tentoonstellingsruimte van de tijdelijke tentoonstellingen
in bij uitstek geschikt om ingericht te worden op de
‘Anderhalve meter cultuur’.
Probleem bij de meeste musea is dat de tentoonstellingen
opgebouwd zijn rond zalen.
Je loopt dan van zaal naar zaal, kris kras, je eigen route zoekend,
individueel maar samen, met vaak tientallen andere bezoekers.
Hele drommen voor ieder schilderij of voorwerp.
Denk toptentoonstellingen Rijksmuseum in Amsterdam.
Dat kan nu even niet.
Bij het RMO is dat niet anders maar daar liggen wel kansen:
de looproute van de tentoonstelling is:
uit de lift rechts naar de ingang van de tentoonstelling en
dan links en links en links en links tot je terug bij het begin bent.
Okay, de werkelijkheid is misschien iets ingewikkelder maar
dit klopt in grote lijnen wel.
Tot nu toe kon je de tentoonstelling ook in omgekeerde
volgorde bekijken als je dat wil.
Dan staan de voorwerpen eigenlijk grofweg links tegen de muur,
rechts tegen de muur en in het midden vaak in vitrines.
Vitrines weg, is dus meer ruimte voor de bezoeker.
Door de hoeken in het ‘parcours’, de natuurlijke begrenzing van de
originele kamers waar de tentoonstelling wordt opgesteld
en de geringe afmetingen van ieder ‘compartiment’,
kun je een route door de tentoonstelling maken (éénrichtingsverkeer)
waarbij mensen op een redelijk natuurlijke manier,
allemaal in dezelfde richting lopend,
in kleine groepjes van 1 of 2 of per familie,
van ‘compartiment’ naar ‘compartiment’ lopen.
Daarbij moeten ze er voor zorgen of moeten er voorzieningen komen,
dat men pas een nieuw compartiment kan betreden
als dat verlaten is door de vorige bezoeker(s).
Waarschijnlijk moet dat dan met een gereduceerd aantal voorwerpen.
Ideaal is het niet, maar nu kunnen we niets zien.
Op twitter heb ik gevraagd of de tentoonstelling
‘1,5 meter-proof’ was. Nog geen reactie gehad.
Het boek bij de tentoonstelling lijkt me interessant.
Musea in het buitenland
Dan vooral die musea in landen waar wat minder aandacht en
mogelijkheden zijn voor kunst en cultuur.
Zoals dit eenvoudige maar mooie museum in Antigua.
Antigua Museo de Capuchinas, in het voormalige Kapucijnenklooster en kerk complex. De afbeeldingen en voorwerpen zijn vaak van lang nadat de vulkaanuitbarsting/aardbeving de stad verwoestte. Veel barok. Maar de opstelling is origineel. De informatie beperkt. Het fotobeleid en de verlichting vaag. Maar een bezoek meer dan waard.
Baby Jesus of the passion, 18th century, baroque, oil on wood. Ik toon, als dat kan, de Engelse beschrijving van de toelichting. Het werk toont het kindje Jezus te midden van al de werktuigen van de passie: het kruis, het ‘INRI’-bord, de doek met de afbeelding van het hoofd van Jezus, tangen, nagels, dobbelstenen, hamer, de trap, de staak met de spons, de speer en ga zo maar door.
Saint Bonaventura, 18th century, baroque, wood carving, polychrome and gilt.
Een blijkbaar lokaal werk met drie vulkanen op de achtergrond: The catholic Antigua Guatemala cries the death of its redeemer Jesus, 19th century, romantic style, oil on canvas, wood carving and gold leaf.
Geen idee wat dit is. Iemand een idee? Ik dacht dat het een mooie foto zou opleveren. Element van een dak of een fontein (?).
Misschien de top van een processiestaf (beetje te groot?) of baldakijn.
Hoofd van een bisschop (?).
Kees Schoenmakers – Dio Rovers
Aangezien ik maar wat op bed lag had ik tijd om eens rustig
het boek van Kees Schoenmakers over Dio Rovers door te nemen.
Het verscheen eind vorige jaar en is een prettig boek om
te lezen en door te bladeren.
Het beschrijft het leven van Dio Rovers en dat van zijn
directe familie. Maar de nadruk ligt natuurlijk op
zijn activiteiten op en rond de Grote Kerk in Breda en
zijn vrije werk als tekenaar en schilder, verknocht aan Breda.
Kees Schoenmakers: Dio Rovers – Beeldend monument van Breda (1896 – 1990).
Maar niet alleen als zelfstandig kunstenaar, ook als promotor van kunst en cultuur,
van mede-organisator van carnavalsactiviteiten en het maken van ontwerpen daarvoor,
tot het aan de wieg staan van het kunstonderwijs in Breda (1e directeur St Joost).
Als opleider door het geven van cursussen, als restaurateur van de schilderingen
in de Grote Kerk en als beschermer van erfgoed in de aanloop na en tijdens de
Tweede Wereldoorlog.
Eigenlijk te veel om op te noemen en het boek doet dat natuurlijk veel
beter dan dat ik dat hier nu kan.
Een voorbeeld van een van de vele manieren waarop Dio Rovers betrokken was bij de restauratieactiviteiten in de Grote Kerk van Breda: Tekening fiaal baldakijn, 1926, houtskool op papier en Tekening baldakijn kooromgang, 1926, houtskool op papier.
Even opzoeken, fiaal:
[ architectonische termen] Een gotische bekroning in de vorm van een toren met uitsteeksels, ook wel fioel genoemd. Het werd als decoratief element boven een venster of portaal geplaatst, of als extra verzwaring voor een steunbeer.Een meer gangbare benaming is pinakel.
Dit werk van Dio Rovers ken ik het best: Bredase markt in winter, 1952, olieverf op doek.
Zijn werken met houtskool zien er fascinerend uit: Vissers met netten, 1947, houtskool op papier.
Zijn werk is altijd figuratief maar dit is wel heel dicht tegen abstract aan. Mooi van kleur. Markdal in winter, circa 1940, olieverf op doek.
Een overzichtstentoonstelling van zijn werk, hier in Breda,
zou mij heel veel plezier doen.
The Met – New York: Sahel – Art and Empires on the Shores of the Sahara
The Met, of The Metropolitan, is een van de grootste en
belangrijkste musea. Één keer heb ik het museum bezocht.
De kans dat dit snel nog eens gebeurt is klein.
Maar daarom kun je nog wel volgen wat voor tentoonstellingen
men er organiseert.
‘Sahel – Art and Empires on the Shores of the Sahara’ viel meteen op.
De Sahel is een gebied in Afrika waarbij ik meteen aan een woestijn
moet denken. En Live Aid.
Dan denk ik niet meteen aan oude beschavingen.
Maar die waren er wel.
Deze tentoonstelling laat dat zien.
De afbeeldingen komen van de website.
Dus wil je meer zien, ga kijken.
Mijn afbeeldingen staan in een willekeurige volgorde.
Kenner van deze culturen ben ik niet.
Maar je hoeft geen kenner te zijn om te kunnen zien hoe bijzonder
deze voorwerpen zijn.
Reclining figure, 12th – 14th century, Middle Niger Civilization, Mali, Jenne-jeno of Djenné-Djenno, terracotta.
From the first millennium, the western Sahel—a vast region in Africa just south of the Sahara Desert that spans what is today Senegal, Mali, Mauritania, and Niger—was the birthplace of a succession of influential polities. Fueled by a network of global trade routes extending across the region, the empires of Ghana (300–1200), Mali (1230–1600), Songhay (1464–1591), and Segu (1640–1861) cultivated an enormously rich material culture.
Samenvatting:
Het westen van de Sahel, een regio ten zuiden van de Sahara,
waar nu de landen Senegal, Mali, Mauritanië en Nigeria zijn,
was de geboorteplaats van een reeks opeenvolgende staten.
Gevoed door een netwerk van handelsroutes waren daar de rijken van
Ghana (200 – 1200), Mali (1230 – 1600), Songhay (1464 – 1591)
en Segu (1640 – 1861) die een enorm rijke cultuur ontwikkelde.
The important stars among the multitude of the heavens, 1733, Mali, Timbuktu, paper documents, manuscripts.
The science of astronomy has deep roots in Islamic scholarship.
As early as the ninth century thinkers such as Ahmad ibn Mohammad ibn Kathir al-Farghani’ (d. 861) enhanced mathematical models of the cosmos, using improved instruments, and also revised the Ptolemaic system.
This astronomical instructional text features a diagram that illustrates the rotation of the heavens.
It was used as a guide for tracking the movement of the stars in order to determine the beginning of the seasons as well as decipher horoscopes.
Seated male figure, 12th – 14th century, Middle Niger Civilization, terracotta.
Kneeling figure, 12th – 14th century, Middle Niger Civilization, Mali, Inner Niger Delta, terracotta.
Head, 3rd – 11th century, Niger, Bura-Asinda-Sikka, terracotta.
Veel van de voorwerpen die je in dit bericht ziet zijn grafgiften.
Iedere keer dat een Nederlands politicus over de Islam spreekt
als een minderwaardige/achtelijke cultuur, dan verdraait hij bewust
de werkelijkheid hij is of zijn minst niet goed geïnformeerd.
Als het dat laatste is dan kan hij in het vervolg beter zijn mond houden.
Horse or chariot ornament, 9th – 12th century, bronze, Senegal, Matam Region.
Bala players, 15th – 16th century, Dogon peoples, Mali, North Central Bandiagara plateau, hardwood with organic materials, iron.
Bura-Asinda-Sikka, torso of an equestrian (ruiter), 3rd – 11th century, excavated 1985, terracotta.
Bracelet, 3rd – 11th century, Bura peoples, Niger, bronze.
Female body (Venus of Thiaroye), before 2000 BC(?), Senegal, sandstone.
Equestrian (ruiter), circa 1400, Soninke peoples, Mali, wood.
Female figure, 18th – 19th century, Soninke peoples, Mali, wood.
Hoi
In eerste instantie was ik wat teleurgesteld over de respons
op mijn oproep mee te schrijven aan een manuscript.
Misschien was het woord ‘manuscript’ een beetje afschrikwekkend.
Maar nu ik de 9 ‘inzendingen’ gelezen en bekeken heb, ben ik
eigenlijk heel tevreden.
Prachtige tekeningen en een quote van Yeats (!).
Be yourself, be you! Een hart onder de riem.
Hier lees je tussen de regels iets van mijn initiële teleurstelling.
Iemand die de uitdaging oppakt. Waarschijnlijk is het een tweede persoon die het citaat van Yeats (Nobelprijs voor de literatuur) er aan toevoegt: “Cast a cold eye/On life / On death/Horseman pass by”.
Hieronder vind je het hele gedicht.
Hier moet ik nog even voor gaan zitten.
Maar dit geeft vast genoeg inspiratie voor een reactie.
Dat geldt trouwens voor alle tekeningen en teksten.
Under Ben Bulben, William Butler Yeats (1939)
I
Swear by what the sages spoke
Round the Mareotic Lake
That the Witch of Atlas knew,
Spoke and set the cocks a-crow.
Swear by those horsemen, by those women
Complexion and form prove superhuman,
That pale, long-visaged company
That air in immortality
Completeness of their passions won;
Now they ride the wintry dawn
Where Ben Bulben sets the scene.
Here’s the gist of what they mean.
II
Many times man lives and dies
Between his two eternities,
That of race and that of soul,
And ancient Ireland knew it all.
Whether man die in his bed
Or the rifle knocks him dead,
A brief parting from those dear
Is the worst man has to fear.
Though grave-diggers’ toil is long,
Sharp their spades, their muscles strong.
They but thrust their buried men
Back in the human mind again.
III
You that Mitchel’s prayer have heard,
“Send war in our time, O Lord!”
Know that when all words are said
And a man is fighting mad,
Something drops from eyes long blind,
He completes his partial mind,
For an instant stands at ease,
Laughs aloud, his heart at peace.
Even the wisest man grows tense
With some sort of violence
Before he can accomplish fate,
Know his work or choose his mate.
IV
Poet and sculptor, do the work,
Nor let the modish painter shirk
What his great forefathers did.
Bring the soul of man to God,
Make him fill the cradles right.
Measurement began our might:
Forms a stark Egyptian thought,
Forms that gentler Phidias wrought.
Michael Angelo left a proof
On the Sistine Chapel roof,
Where but half-awakened Adam
Can disturb globe-trotting Madam
Till her bowels are in heat,
Proof that there’s a purpose set
Before the secret working mind:
Profane perfection of mankind.
Quattrocento put in paint
On backgrounds for a God or Saint
Gardens where a soul’s at ease;
Where everything that meets the eye,
Flowers and grass and cloudless sky,
Resemble forms that are or seem
When sleepers wake and yet still dream.
And when it’s vanished still declare,
With only bed and bedstead there,
That heavens had opened.
Gyres run on;
When that greater dream had gone
Calvert and Wilson, Blake and Claude,
Prepared a rest for the people of God,
Palmer’s phrase, but after that
Confusion fell upon our thought.
V
Irish poets, learn your trade,
Sing whatever is well made,
Scorn the sort now growing up
All out of shape from toe to top,
Their unremembering hearts and heads
Base-born products of base beds.
Sing the peasantry, and then
Hard-riding country gentlemen,
The holiness of monks, and after
Porter-drinkers’ randy laughter;
Sing the lords and ladies gay
That were beaten into the clay
Through seven heroic centuries;
Cast your mind on other days
That we in coming days may be
Still the indomitable Irishry.
VI
Under bare Ben Bulben’s head
In Drumcliff churchyard Yeats is laid.
An ancestor was rector there
Long years ago, a church stands near,
By the road an ancient cross.
No marble, no conventional phrase;
On limestone quarried near the spot
By his command these words are cut:
Cast a cold eye
On life, on death.
Horseman, pass by!
Ik vermoed dat ik dit goed kan gebruiken om nog eens een poging te doen de Nederlandse taal en ons schrift te gebruiken zoals je dat in Arabische kalligrafie ziet.
Tijdens mijn verhaal heb ik bezoekers mijn exemplaar van het boek ‘Kaas’ van Willem Elsschot laten zien (met gele boeksnede). Misschien komt daar deze bijdrage van Max vandaan.
Heel donker gedicht met een bijpassende tekening.
Dit is een compliment van een van de bezoekers die een aantal ideeën heeft overgehouden aan het bezoek.
‘Hoi’, de titel van dit bericht, geschreven door Reyn.
IJM-414
Met enige regelmaat stuurt een gastblogger (uit Middelburg) mij een foto met het verzoek die te plaatsen. Het gaat heel vaak over IJmuiden en de zee/zeevaart. Soms in de vorm van een (zelf geschreven) verhaal en soms in de vorm van een olieverfschilderij zoals vandaag. Het schilderij komt 31 januari te koop via catawiki.
Cultuurnacht: terugblik
De Cultuurnacht heeft veel tijd gevraagd.
Je bepaalt natuurlijk zelf hoeveel tijd je er in steekt.
Bij mij was dat best veel.
Op vrijdagavond het ik de laatste bladspiegels nog afgemaakt. Helaas zal tijdens de Cultuurnacht blijken dat het niet eenvoudig is mensen te vragen iets te schrijven. Nog eens overdenken hoe ik dat ga oplossen.
Het was nodig de bladspiegels meer te benadrukken, soms te voorzien van een simpele tekening, van kleuren. Allemaal om te zien hoe mensen daar op reageren.
Wellicht zijn er mensen die de overeenkomsten zien met middeleeuwse aanvullingen op de pagina (initialen, miniaturen, penwerk, doodles). Maar het hielp niet echt.
Ik hoopte dat simpele tekeningen mensen op een idee zouden brengen. Zodat ze daar over zouden schrijven.
De ruimte was op vrijdag al voor een deel ingericht. Op zaterdag heb ik de puntjes op de i gezet door bijvoorbeeld mijn slinger op de hangen.
De schrijfplaats in te richten. Als mensen iets schreven dan was de bamboe-pen met inkt uit een inktpotje populair.
Mijn uithangboek op het pad bij de deur gezet.
Het was een mooie ruimte voor mijn expositie. De halfronde vorm maakte het ook goed mogelijk om mijn verhaal te houden en steeds de voorbeelden er bij te kunnen pakken.
Op zaterdagmiddag ben ik bij Magazijn76 op bezoek geweest. Dat is een van de drie locaties die bij de Cultuurnacht open waren. De schilderijen zijn van een kunstenaar die een werkplaats heeft vlak bij die van mij. Het vreemde van zo’n nacht is dat je zelf zo druk bezig bent maar dat je daarom weinig of niets meekrijgt van wat er bij de anderen gebeurt. Er stond een frietverkooppunt voor de deur, maar ik had er geen tijd voor. Ik had best een portie gelust.
Dus ik ben helaas ook geen koffie gaan drinken bij ‘Ongefilterd’.
Omdat ik vreesde dat het niet eenvoudig zou zijn om mensen aan het schrijven te krijgen heb ik ze nog eens extra uitgedaagd: Wie durft?
Verlang de nacht.
Het Cultuurstraatje in de FutureDome in het vroeg van de avond. Gelukkig was het droog die avond, werd het alleen mistig. Wat een aparte sfeer geeft.
Dit is dan de Koepelgevangenis in de avond.
De eerste ‘helden’ van de avond: ‘Be yourself, be you!’
Zaterdagnacht heb ik al mijn spullen al wel bij elkaar gezet. Een eerste tas met boeken ging mee naar huis. Dit is dan op zondag. Met tassen bracht ik mijn spullen terug naar mijn werkplaats.
Work in progress (zondag).
De Cultuurnacht zit er voor deze editie weer op.
Overdag is de Koepel ook indrukwekkend.
Geen tijd: Cultuurnacht Breda
Gisteren al druk geweest met mijn opstelling.
Vandaag daar aan verder gewerkt.
Volgens mij is het zo goed als gereed.
Veel moois tijdens de Cultuurnacht!
Voor de Cultuurnacht van zaterdag aanstaande.
Daar kan ik nog een aantal zaken voor afronden.
De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat ik waarschijnlijk
hier nooit helemaal mee gereed ben.
Dus ik steek er de tijd in die ik heb, and that’s it.
Vandaag dus nog aan een aantal zaken doorgewerkt:
= nog wat extra handgebonden boeken meegenomen zodat ik die kan laten zien;
= teksten aangebracht op mijn uithangboek;
= hergebruikt papier verder voorzien van vreemde bladspiegels;
= hier en daar een stempel geplaatst van een vlinder;
en afspraken gemaakt voor zaterdag.
Een lokaal huis-aan-huis blad heeft de Cultuurnacht op de voorpagina.
Even een vlindertje geplaatst. Het is een voor mij fascinerende gewoonte op Chinese en Japanse prenten. Maar ook Anton Heijboer markeerde zo zijn werk. Boekbinders hadden in het verleden een klein stempeltje of een etiket dat in de boekband werd aangebracht.
Hergebruikt krantenpapier, geprepareerd met gesso, krijgt ook een (Argus)vlindertje.
Op de omslag van mijn uithangboek staat: Boek – Band – Bind.
Het boek kan ook open weggezet worden zodat de tekst van de binnenkant ook gelezen kan worden.
Nog meer vreemde bladspiegels.
Bladspiegels met een boom in het midden.
Cultuurnacht: Uithangboek
Ergens in een hoek stonden nog twee platen karton
die door gebruik en de tijd een beetje gehavend zijn.
Ze brachten me op het idee een groot soort dummy boek te maken
dat ik kan gebruiken als bord, om mensen te wijzen op het
feit dat ik ergens zit met mijn informatie over boekbinden
en dat ik wacht op het meeschrijven van alle bezoekers aan een
manuscript.
Het boekblok wordt een soort massief boekblok,
eigenlijk een grote platte doos.
De technieken die ik geleerd heb om een doos te maken pas ik
dan ook deels toe. Maar het moet snel, ik wil niet te veel
materiaal gebruiken.
Hopelijk blijft het zaterdag droog.
Papier kan slecht tegen vocht.
Hier ben ik bezig met een platte doos van 50 bij 40 centimeter.
De opstaande randen zijn maar anderhalve centimeter hoog. Hier wordt de doos al gesloten met de bovenkant.
Met stukken boekbindlinnen bevestig ik de doos tussen de twee grote stukken karton (de boekband) die ik met papier bekleed heb. Een leeslint en kleine stukken kapitaalband maken de illusie compleet.
Als rug nog een groot stuk boekbindlinnen. De smalle strook had ik nog liggen.
Hier zie je het formaat afgezet tegen het ‘Voske’, de boekband voor mijn Cultuurnacht manuscript.
Dat moet drogen. Dat valt niet mee in een werkplaats waar door een reparatie op dit moment geen verwarming is. Het gewicht van ‘het boek’ gebruik ik om alles op zijn plaats te krijgen en houden.
De klemmen zijn wat aan de grote kant dus het vraagt wat improvisatie. Maar het is gelukt.
6.665: Preview van de Cultuurnacht – Sylvia Thijssen
Gisteren kreeg ik een preview voor de Cultuurnacht.
Ik sta die avond zelf te vertellen over boekbinden en laat
mensen daar van alles over zien.
Een van mijn mededeelnemers in de FutureDome is Sylvia Thijssen.
Gisteren ben ik al even bij haar gaan kijken.
Ze heeft een ruimte, die vroeger een fabriekje was, veranderd
in een aantrekkelijke werkplaats en galerie, vol prachtig werk.
Net als aanstaande zaterdag op de Cultuurnacht, was de rode loper al uitgerold.
Ik kwam niet langs de publieksingang maar was daarom niet minder welkom.
Dit is een kleine versie van het beeld ‘De Speelhuisvrouw’ die in de Speelhuislaan te zien is in Breda.
De ruimte die Sylvia ter beschikking heeft bestaat uit een aantal grote en kleine ruimtes, vertrekken, die met elkaar verbonden zijn en overal is werk van haar te zien.
Sylvia Thijssen in de FutureDome, Nassausingel 26, Breda.
Aan de ingang hing dit overrompelend werk.
Zaterdag zal hier de performance plaatsvinden. Spannend.
Ik ben blij dat ik op een rustig moment de gelegenheid gehad heb de ruimte van Sylvia Thijssen te bezoeken. Absoluut een aanrader.
Schrijf mee aan een manuscript
Zaterdag 25 januari, Cultuurnacht Breda, Nassausingel 26. Bij de Argusvlinder kun je meeschrijven aan een manuscript.
Wikipedia:
(Manuscript of) “Handschrift is een verzamelnaam voor documenten die met de hand geschreven zijn. Dat kunnen documenten zijn die (ver) vóór de uitvinding van de boekdrukkunst geschreven zijn, documenten die geschreven zijn tijdens en kort na de uitvinding van de boekdrukkunst, en documenten die ondanks de overheersende positie van gedrukte werken toch met de hand geschreven werden. Het materiaal waarop de tekst is neergeschreven, heet de drager. In het geval van handschriften is dit voornamelijk papyrus, dierenhuid (waarvan perkament gemaakt werd) of papier. Handschriften bestaan in verschillende formaten: boek (codex), rol of ook losse vellen.”
Heel druk geweest: Cultuurnacht 2020
Als ik een dag oversla met bloggen dan moet ik wel druk zijn.
Deze keer met de Cultuurnacht.
Komende zaterdag ga ik mensen vragen mee te schrijven aan een manuscript.
Daarbij heb ik verschillende soorten papier waar de mensen uit kunnen kiezen.
Geprepareerd krantenpapier bijvoorbeeld.
Maar ook ander materiaal zoals perkament.
Ook hergebruikte, bedrukte bladen uit een boek.
Die laatsten voorzie ik van een ‘nieuwe bladspiegel’.
Daarbij ben ik begonnen met brave, rechthoekige bladspiegels.
Maar waarom zou een bladspiegel altijd mooi rechthoekig moeten zijn.
Voor mijn handgebonden boeken (waaraan altijd een heel verhaal vast zit) staan op een speciale plaats in mijn boekenkast. Maar voor de Cultuurnacht gaan er een aantal weer terug naar mijn werkplaats zodat ik ze zaterdag kan laten zien.
Cultuurnacht Café – een kort verslag met foto’s
Het is bijna Cultuurnacht en omdat ik mee doe ging ik naar de voorlichtingsavond. Maar ‘voorlichtingsavond’ is een ouderwets woord. Dat noem je dan bijvoorbeeld ‘Cultuurnacht Café’. Hier een kort verslag van de organisatie zelf en een paar foto’s van mij. Het art work is van de organisatie zoals bovenstaande poster.
De bijeenkomst was in Electron.
Volgens de organisatie:
Afgelopen dinsdag kwamen we voor de laatste keer samen om de puntjes op de i te zetten voor Cultuurnacht Breda 2020. Deze keer bij Electron die voor lekkere koffie en thee zorgde. We hebben gesproken over bijzondere locaties, de kindercultuurnacht (die deze keer bijna dubbel zo groot is als vorig jaar), de huisstijl-toolkit en belangrijke data. Ook kon men crewbandjes ophalen voor tijdens de Cultuurnacht.
Electron is een geweldige locatie en dat kun je goed zien op deze foto die ik voor aanvang maakte.
Marc Eysink Smeets deed de introductie van de presentatie en nam ons mee langs de bijzondere projecten en de bijzondere plaatsen van dit jaar. Zijn collega’s stonden stil bij de Kindercultuurnacht.
Ook voor mij zijn de crewbandjes van belang. Nu is een grote stap gezet naar de Cultuurnacht. Moet ik alleen mijn voorbereiding nog afronden.
Weet dat iedereen van harte welkom is op de bijzondere plaatsen
in Breda en in de voormalige Koepelgevangenis De FutureDome in het bijzonder.
Daar vind je ook de Argusvlinder: Nassausingel 26, 25 januari.
Boekband Cultuurnacht afronden
Cultuurnacht Breda 2020 is op 25 januari en ik doe mee. In de FutureDome de voormalige Koepelgevangenis (Nassausingel 26). Kom en help mee mijn manuscript te schrijven. Ik ben al een tijd de bladen aan het voorbereiden. Het perkament, het zware en lichte papier en het hergebruikt papier van een boek (van een kringloopcentrum).
De boekband, met het logo van de vos van de Cultuurnacht, is nu gereed. Nu moet alleen het boekblok nog volgeschreven of -getekend worden. Mijn gasten kunnen me daar op zaterdag 25 januari mee helpen. Daarna zal ik het inbinden en dat is dan te zien hier op mijn blog. De techniek die daarbij komt kijken is op 25/01 al in de FutureDome te zien. Rechts op de foto zie je de gebruikte mal.
De boekband gaat nu nog even onder bezwaar. Te zien is dat op drie plaatsen de boekband wordt ondersteund met stukken karton. Zo zal het Vosje de band niet beschadigen of vervormen.
Hier zie je hoe ik bladen uit een bestaand boek ga bewerken door een mal te maken van een oude krant. Deze keer kies ik er voor niet een rechthoekig vlak te voorzien van gesso (met een beetje ecoline voor de kleur). Ik maak de mal met veelvormige vlakken. Dat is misschien niet zo efficiënt maar misschien wel leuk.
Dit is een van de resultaten van vandaag. De vlekken zijn nu nog te onduidelijk. Dat moet beter maar ik heb nog 10 dagen. Ik laat bewust nog een aantal letters goed zichtbaar. Maar mij gaat het straks om de handschriften van mijn gasten.
Verlang de nacht!
Intussen in mijn werkplaats
Gisteren voor 3 boekbanden de basis gemaakt. Een blijft zoals hij nu is om op mijn ‘tentoonstelling’ uit te kunnen leggen hoe je zoiets maakt, 1 wordt bekleed met kurk en 1 zal ik voorzien van een geabstraheerde vossenkop. Het kopje van de vos zit in de communicatie-uitingen van de organisatie van de Cultuurnacht. Het is zo ongeveer het logo. Dat ga ik in reliëf op de boekband plaatsen en komt onder de linnen bekleding. Die band ga ik dan later gebruiken om de handschriften van de bezoekers in te binden.
Links in het groen zie je de vossenkop.
De vossenkop heb ik gereconstrueerd op basis van het logo van de organisatie.
Nog twee weken: Cultuurnacht 2020 Breda
Verlang de nacht. Cultuurnacht 2020 Breda.
Cultuurnacht 2020: de voorbereidingen
Op 25 januari 2020 is het weer Cultuurnacht in Breda.
Deze keer doe ik vanuit de FutureDome ook mee.
Als amateur handboekbinder.
Ter voorbereiding heb ik een slinger gemaakt en
ben ik de tekstbordjes aan het maken die komen te staan
bij mijn kleine demonstratie hoe zelf een bandzetter te maken.
Hier zijn de tekstbordjes ‘in aanbouw’.
Dit zijn ze dan. er ontbreekt er nog 1.
Er moet nog veel gebeuren voordat ik mensen kan ontvangen en dan is op dit moment ook nog de verwarming kapot in de FutureDome.
