Je zou bijna denken dat de horeca het zelf gelooft

IMG_3252BredaVeemarktstraatEchtNiet

De bruto afstand van de twee lijnen en het gebied ertussen is op zijn best 1.2 meter. Maar als je er dan zo’n afbeelding tussen schildert dan ga je waarschijnlijk ook zelf geloven dat dit anderhalve meter is. Breda, Veemarktstraat.


De horeca heeft zoveel medelijden met zichzelf en ze zijn
de anderhalve meter economie zo beu.
Vraag is wel; hoe kan het zijn dat een bedrijfstak waar bedrijven
de lonen grotendeels gesubsidieerd kunnen krijgen, waar bedrijven
4000 euro gratis geld kunnen krijgen (‘tegemoetkoming voor de
eerste nood’) en waar de vaste lasten ook nog eens gesteund worden,
al na een paar weken in de problemen komt?
Ik snap: geen omzet, maar dat wil ook zeggen geen kosten (behalve
de vaste lasten dan).
Dan kan de conclusie alleen maar zijn dat die bedrijfstak ongezond
in elkaar zit.

IMG_3253BredaVeemarktstraatHetHoekjeOm

Het hoekje om. De ondernemers raken helemaal van het padje af. Ze gaan de meest vreemde capriolen uithalen met plakband. Misschien iets meer gezond verstand?


IMG_3254BredaVeemarktstraat

Ziet er strak uit maar is amper 1 meter. Alle foto’s zijn gemaakt in de Veemarktstraat in Breda.


Het is 12 uur! De horeca mag open.

Typisch natuurlijk dat ik alleen de horeca noem.
Want de musea en theaters mogen nu ook weer open.
Net zo belangrijk.

Vanmorgen even door de binnenstad van Breda gelopen.
Alsof je door een grote badplaats loopt.
De horeca zenuwachtig.
Personeel krijgt nog laatste instructies over tafelnummers ed.
De werkelijkheid is dat de meeste gelegenheden ondanks
al hun posters, personeel, tafels, stoelen, paraplu’s
en spandoeken, zich niet houden aan anderhalve meter.

Waar zit het echte risico?
Dat zit hem natuurlijk in contacten.
Niet de aanraking per se maar dicht bij (veel) andere mensen verkeren is
het echte risico
Ook deurklinken en pinautomaten zijn een risico.
Natuurlijk is in de buitenlucht besmettingsgevaar lager maar
in combinatie met grote aantallen mensen, is dat natuurlijk weer niet veiliger.
Met twee mensen in één huis ontmoet je minder mensen dan op
2e Pinksterdag op de Grote Markt of aan de Haven in Breda (om maar
iets te noemen).
We gaan het zien.

DSC02925BredaGroteMarktCaféDeWereld

Café de Wereld, Grote Markt, Breda. Mooi ruim opgezet. Straalt rust uit.


DSC02942BredaHavermarktDitDanWeerNiet

Honderd meter verderop. Als een soort ophokplicht. Zoveel mogelijk stoelen. Onrustig, niet volgens afspraak, onveilig.


Anderhalve meter cultuur

Heel graag zou ik weer naar een tentoonstelling willen.
Misschien wel naar ‘Textiel uit Egypte’, onderstaande foto van een
tweet kondigt die tentoonstelling aan.

TweetDanielSolimanRMOTextielUitEgypte

Daniel Soliman van het RMO (Rijksmuseum van Oudheden in Leiden) toont trots de opbouw van de nieuwe tentoonstelling die in volle gang is. Er is echter een probleem.


Ik ken niet de details van deze tentoonstelling.
Laat staan dat ik weet hoe de inrichting er uit gaat zien.
Maar ik ken de ruimte in het RMO wel.
De tentoonstellingsruimte van de tijdelijke tentoonstellingen
in bij uitstek geschikt om ingericht te worden op de
‘Anderhalve meter cultuur’.

Probleem bij de meeste musea is dat de tentoonstellingen
opgebouwd zijn rond zalen.
Je loopt dan van zaal naar zaal, kris kras, je eigen route zoekend,
individueel maar samen, met vaak tientallen andere bezoekers.
Hele drommen voor ieder schilderij of voorwerp.
Denk toptentoonstellingen Rijksmuseum in Amsterdam.
Dat kan nu even niet.

Bij het RMO is dat niet anders maar daar liggen wel kansen:
de looproute van de tentoonstelling is:
uit de lift rechts naar de ingang van de tentoonstelling en
dan links en links en links en links tot je terug bij het begin bent.
Okay, de werkelijkheid is misschien iets ingewikkelder maar
dit klopt in grote lijnen wel.
Tot nu toe kon je de tentoonstelling ook in omgekeerde
volgorde bekijken als je dat wil.

Dan staan de voorwerpen eigenlijk grofweg links tegen de muur,
rechts tegen de muur en in het midden vaak in vitrines.
Vitrines weg, is dus meer ruimte voor de bezoeker.

Door de hoeken in het ‘parcours’, de natuurlijke begrenzing van de
originele kamers waar de tentoonstelling wordt opgesteld
en de geringe afmetingen van ieder ‘compartiment’,
kun je een route door de tentoonstelling maken (éénrichtingsverkeer)
waarbij mensen op een redelijk natuurlijke manier,
allemaal in dezelfde richting lopend,
in kleine groepjes van 1 of 2 of per familie,
van ‘compartiment’ naar ‘compartiment’ lopen.

Daarbij moeten ze er voor zorgen of moeten er voorzieningen komen,
dat men pas een nieuw compartiment kan betreden
als dat verlaten is door de vorige bezoeker(s).

Waarschijnlijk moet dat dan met een gereduceerd aantal voorwerpen.

Ideaal is het niet, maar nu kunnen we niets zien.

Op twitter heb ik gevraagd of de tentoonstelling
‘1,5 meter-proof’ was. Nog geen reactie gehad.

Het boek bij de tentoonstelling lijkt me interessant.

Nieuwe vorm

Tot voor kort had je dit fenomeen alleen bij zeer exclusieve
zaken voor vermogende klanten.
Nu zie ik een designwinkel ‘private shopping’ aanbieden.
Een heel nieuwe vorm van winkelen.
Waarschijnlijk een van de vele nieuwe vormen die gaan ontstaan.

IMG_2909PrivateShopping

Private shopping.


Nieuwe taal

We gaan hard op weg naar de anderhalve meter economie.
Het MKB geeft het voorbeeld door nieuwe manieren
te vinden om hun onderneming open te houden.

Daarbij ontstaat een soort van mysterieuze taal,
een systeem van signaleringen in de openbare ruimte
die we drie weken geleden nog niet begrepen en die nu
iedereen kent en begrijpt.
Ons adaptief vermogen is enorm!

IMG_2902

Grijze lijnen, meestal zijn ze grijs, vertonen zich in ons straatbeeld. Soms alleen lijnen.


IMG_2903

Ze ondersteunen reeds bestaande afscheidingen in de openbare ruimte.


IMG_2906

Soms zijn het indicaties van vormen, heel rudimentair zoals de vorige foto’s, soms heel geometrisch, maar ook complexere vormen komen voor.


IMG_2907


IMG_2908

Maar er komen ook andere kleuren voor dan simpel grijs.


IMG_2910


IMG_2913


IMG_2914

Deze vind ik zelf wel een duidelijke kleur hebben.