Dit is een soort van berg soepgroente. Die is niet helemaal in de soep gegaan want ik had te veel gekocht maar het resultaat is wel een heel goed gevulde soep.
De inhoud van het verspilzakje, dat is allemaal de soep in gegaan.
Na drie keer schoonmaken even apart voorgekookt. Klein genoeg gesneden zodat het wel op mijn lepel past.
De soep is heerlijk. Geheime ingrediënten zijn sambal met gember, garam masala en munt. Het wordt met deze foto meteen duidelijk wat niet in de soep beland is.
Vandaag schrijf ik mijn blogbericht samen met ChatGPT.
Dat doe ik omdat ik zelf klassieke muziek maar moeilijk
kan beoordelen op muziekinhoudelijke aspecten.
Ik heb nooit een instrument bespeeld en vind vooral
klassiek zang moeilijk te beoordelen. Ik weet alleen
wat ik mooi vind. Misschien kan ChatGPT daar bij helpen?
Donderdag ben ik naar het Concertgebouw in Amsterdam geweest
voor een uitvoering van 2 werken:
= Jörg Widmann: uit Das heiße Herz, 2018
= Gustav Mahler: Symfonie nr 7, 1904 -1905
De uitvoerenden waren:
Michael Nagy (bariton)
Iván Fischer (dirigent)
Koninklijk Concertgebouw Orkest (RCO)
De Zevende Symfonie van Gustav Mahler neemt luisteraars mee op een intrigerende muzikale reis. Deze symfonie, ook wel bekend als de “Liederen van de Nacht”, omarmt duisternis en mysterie op een meeslepende manier. Mahler experimenteert met klankkleuren en structurele vernieuwing, wat resulteert in een unieke luisterervaring. Het werk bestaat uit vijf delen, waarvan het eerste en laatste deel opvallend levendig en bruisend zijn, terwijl de innerlijke delen een meer introspectieve en soms zelfs angstaanjagende sfeer creëren. De symfonie weerspiegelt Mahlers vermogen om emoties en gedachten in muziek te vangen, en zijn zoektocht naar betekenis in een complexe wereld. Met rijke orkestrale texturen en dramatische contrasten is de Zevende Symfonie een meesterwerk dat zowel ervaren luisteraars als nieuwkomers fascineert en uitnodigt tot diepgaande reflectie over de menselijke ervaring.
Dit zijn de teksten die gezongen werden uit Das heiße Herz. De titel van dit bericht ontleen ik aan het laatste deel: Will ich einsam untergehn – Wie ein Herz in deinen Herzen.
De zin: ‘Mahler experimenteert met klankkleuren en
structurele vernieuwing, wat resulteert
in een unieke luisterervaring.’, vond ik nogal nietszeggend.
Daarom vroeg ik die eens nader te verklaren:
Natuurlijk, laten we wat dieper ingaan op de aspecten van klankkleuren en structurele vernieuwing in Mahlers Zevende Symfonie:
Klankkleuren:
Klankkleur verwijst naar de unieke kwaliteit van het geluid van een instrument of stem. Mahler staat bekend om zijn vermogen om verschillende instrumenten op innovatieve manieren te combineren om nieuwe en boeiende klankwerelden te creëren. In de Zevende Symfonie experimenteert hij met ongebruikelijke instrumentcombinaties, zoals de alpenhoorn, mandolines en gitaren, naast het traditionele orkest. Hierdoor ontstaat een rijke en gevarieerde klanktextuur die de luisteraar verrast en meesleept.Structurele Vernieuwing:
Mahler was een pionier als het ging om het heroverwegen van symfonische structuren. In de Zevende Symfonie vertoont hij een afwijking van de traditionele vierdelige symfonische vorm. In plaats daarvan heeft de symfonie vijf delen, met de scherpe contrasten tussen de delen die de luisteraar meenemen op een emotionele reis. Mahler verkent ook nieuwe manieren om thema’s te ontwikkelen en te transformeren, waardoor de luisteraar wordt uitgedaagd om dieper na te denken over de muzikale motieven en hun betekenis.De combinatie van deze klankkleurige experimenten en structurele innovaties resulteert in een luisterervaring die de traditionele grenzen van de symfonische muziek verlegt. Het maakt de Zevende Symfonie van Mahler tot een meeslepend werk dat de luisteraar uitnodigt om zich onder te dompelen in een wereld van emotionele gelaagdheid en muzikale ontdekking.
Ik laat ChatGPT ook nog eens ingaan op de betekenis van
Will ich einsam untergehn
Wie ein Herz in deinen Herzen
Natuurlijk, laten we dieper ingaan op de betekenis van het fragment “Wie ein Herz in deinen Herzen” uit een gedicht van Clemens Brentano.
Dit fragment draagt een intieme en diepgaande emotionele betekenis met zich mee. Het kan worden geïnterpreteerd als het beschrijven van een bijzondere verbinding tussen twee mensen, waarbij de ene persoon symbolisch als een hart in het hart van de andere persoon voortleeft.
De uitdrukking “Wie ein Herz in deinen Herzen” suggereert dat de genegenheid, liefde of herinnering aan de ene persoon diep geworteld is in het innerlijke wezen van de andere persoon. Het gaat verder dan alleen oppervlakkige connecties; het verwijst naar een diepgaande band die niet gemakkelijk verbroken kan worden, zelfs niet door fysieke scheiding of tijd.
Dit fragment kan ook de gedachte uitdrukken dat de impact van iemand op ons leven zo diep is dat het onze eigen identiteit en emoties beïnvloedt. Het is alsof die persoon onlosmakelijk deel uitmaakt van ons eigen innerlijke leven, en hun aanwezigheid wordt weerspiegeld in onze gedachten, gevoelens en handelingen.
Al met al belichaamt dit fragment de kracht van emotionele banden en hoe ze een blijvende stempel kunnen drukken op onze harten en levens. Het is een uitdrukking van liefde, verbondenheid en gedeelde ervaringen die de grenzen van de fysieke wereld overstijgen.
Nou dat is misschien wel erg veel diepgang om gewoon
een stuk muziek te gaan beluisteren.
Ik had al een paar maanden geleden een kaartje gekocht.
Was vooral benieuwd naar de 7e symfonie van Mahler.
Het was donderdagavond een zinderend spectakel.
Je hebt maar weinig kans een klassiek stuk muziek te gaan beluisteren.
Maar live bij een concertuitvoering zijn geeft zoveel
meer informatie dan een CD, stream of video.
Je hoort niet alleen de muziek, je ziet het ook gespeeld worden,
tot stand komen. Je ziet al die verschillende (of dezelfde)
melodieen gespeeld worden door al die groepen verschillende
instrumenten, terwijl die met elkaar in dialoog gaan, commentaar
op elkaar leveren of elkaar najagen maar toch één muzikale
ervaring opleveren voor de toeschouwer.
Van het geluid van een enkele klassieke gitaar tot de overdonderende
samenwerking van pauken, blazers en strijkers.
Als je er bij aanwezig bent kun je uitzoomen en het geluid
over je heen laten komen of inzoomen op die ene cellist die
werkelijk alles uit de kast haalt.
Toelichting op het programma door Vrouwkje Tuinman.
Nog even doorvragen, wat heeft “Wie ein Herz in deinen Herzen” nu
te maken met Gustav Mahler?
Mijn excuses voor de verwarring in eerdere antwoorden. Het fragment “Wie ein Herz in deinen Herzen” is inderdaad afkomstig uit “Des Knaben Wunderhorn”, een verzameling Duitse volksliederen en gedichten die werden verzameld en bewerkt door Clemens Brentano en Achim von Arnim. Dit werk diende als inspiratie voor veel componisten, waaronder Gustav Mahler.
Gustav Mahler heeft verschillende teksten uit “Des Knaben Wunderhorn” gebruikt als basis voor zijn liederencycli en symfonieën. Mahler was zeer geïnspireerd door de emotionele diepgang en de volkskarakter van de teksten. Het fragment “Wie ein Herz in deinen Herzen” is echter niet een direct citaat dat Mahler heeft gebruikt, maar het past wel binnen de thematische en emotionele context van de teksten in “Des Knaben Wunderhorn”.
Mahler’s compositiestijl en zijn gebruik van teksten uit “Des Knaben Wunderhorn” gaan vaak over universele menselijke emoties, het leven, de natuur, liefde en dood. Zijn symfonieën, zoals de Tweede, Derde en Vierde Symfonie, bevatten liederen die gebaseerd zijn op teksten uit deze verzameling. Mahler’s interpretatie van deze teksten weerspiegelt zijn vermogen om diepgaande emotionele expressie in muziek vast te leggen.
Kortom, “Des Knaben Wunderhorn” was een belangrijke bron van inspiratie voor Gustav Mahler, en hoewel het specifieke fragment “Wie ein Herz in deinen Herzen” niet direct aan Mahler kan worden toegeschreven, past de emotionele en thematische essentie ervan goed bij Mahler’s benadering van muziek en teksten uit deze collectie.
De laatste twee foto’s hebben niets met het concert te maken maar wel met Amsterdam. Dit is een afbeelding die je ziet in de onderdoorgang van de Vondelbrug in het Vondelpark (brug van architect Pieter Lodewijk Kramer 1881 – 1961, beelden van Hildo Krop, 1884 – 1970) en hieronder zit de dichter zelf in overpeinzing.
Toen ik vanmorgen door het Valkenberg in Breda liep,
zag ik dat bij een van de bomen een hele grote tak
is afgebroken.
Eerst dacht ik aan vandalisme maar de tak komt,
vermoed ik, van hoog uit de boom.
Daar kun je niet zomaar bij.
Misschien denk je er is nog niet veel bebeurd maar de punt van het blad begint lngzaam bruiner te worden door het drogen. Aan het drogen doe ik eigenlijk niets ik heb het blad alleen in een onnatuurlijke vorm gebracht en laat het zo liggen. Ik ben benieuwd wat het doet met de kleur en de vorm.
Bij een van de planten in de hal zag ik dat een blad
aan het verwelken was aan een plant.
Helemaal niet erg maar misschien kan ik het laten drogen.
Gewoon eens kijken wat er gebeurt.
Zoals ik al eerder aangaf dacht ik in het begin dat de
uitvoering van Roodkapje veel weg had van een bouwdoos:
alles mooi voorbereid.
Alles was mooi voorbereid maar ik had moeten blijven
passen en meten. En ik heb onvoldoende gemeten.
Maar goed ik wilde wel het boek ‘redden’.
Vandaar wat extra hulp bij de omslagen.
Maar nu was het tijd de omslag af te maken.
Hier moeten de omslagen nog gelijmd en om geslagen worden. Het resultaat is toen onder bezwaar gegaan om goed te drogen.
Dat leverde deze (nog lege) boekband op.
Uiteindelijk wilde ik zien hoe de boekband er uit zag om te bepalen hoe ik het boekblok zou gaan snijden. Had ik eerst het boekband gesneden, daarna eventueel de platten op maat gemaakt met een smallere kneep, dan had de boekbekleding gepast. Maar dat kun je achteraf niet meer aanpassen.
Hier gebeurt veel: het boekblok is gesneden, aan een kant al gelijmd in de band, keukenpapier geplaatst tussen het schublad achter om het vocht niet in het boek te laten trekken, het karton geplaatst bij De lotgevallen van Roodkapje (het kleine boekje) om de moet te voorkomen, dan het keukenpapier plaatsen aan de voorkant, lijmen en de band sluiten. Dat gaat dan 24 uur in de boekenpers.
Het resultaat: Roodkapje van Anneke de Groot, uitgegeven door Uitgeverij Boekblok.
Hele leuke schutbladen.
Het titelblad.
Het kleine boekje: ‘Lotgevallen van Roodkapje’in het midden van het boek.
Wat heb ik geleerd:
= werk van binnen naar buiten
= vertrouw de afmetingen nooit
= 7 mm is veel voor een kneep in een smal boek als dit
= pas op met papieren bekleding (werk nauwkeurig en schoon)
Met de post kwam mijn nieuwste boek:
‘De foto vn Leo’, een uitgave van de Carmiggeltvrienden.
Zij hebben onderzoek gedaan naar de oudste publicatie van
Simon Carmiggelt en vonden een verhaal met als titel
‘De foto van Leo’. Het verscheen op maandag 24 november 1930
in het Nieuwsblad van het Zuiden.
Als je mijn leeftijd hebt dan is de kans groot dat
bij de naam Simon Carmiggelt meteen ‘In a Sentimental Mood’
in je hoofd hoort. De jazz standard van Duke Ellington.
Ook als ik een tekst van Carmiggelt lees, dan hoor ik hem
die tekst uitspreken zoals hij zijn korte verhalen
voorlas op televisie.
Vandaag ontving ik mijn exemplaar van ‘De foto vn Leo’ van S. Carmiggelt. Voor het eerst verschenen in het Nieuwsblad van het Zuiden. Zorgvuldig gevouwen in een stuk pakpapier en vervolgens opgestuurd in een envelop met zes postzegels. Als je nog niet in een sentimenteel/nostalgische stemming bent, word je het wel.
Vooral het einde van het verhaal is zo echt Carmiggelt.
Carmiggelt maakt ruimte in zijn schrijven voor de stiltes die
zich in het echte leven vaak voordoen:
“….Meneer is goed voor me en ik hoop m’n hoofd hier nog eens neer te leggen.” De oude tuinman zweeg. Hij had zijn verhaal verteld. Om ons heen slierten de bladeren. “t Wordt al weer frisser”, zei hij na een lange stilte. En toen harkte hij weer door.
Als Carmiggelt het verhaal zou voorlezen dan zou je bij
deze regels het verhaal tot stilstand horen komen.
Vorige keer was op foto’s te zien dat met een grote zaag de muren van de kelder werden ‘gesnoeid’. Nu zie je hier het resultaat. De muren van de voormalige kelder zijn mooi recht geworden aan de bovenkant. Benieuwd of en hoe deze ruimtes in het nieuwe gebouw geintegreerd gaan worden.
De vlakte en kelder die zijn overgebleven van het gesloopte deel van het PTT-gebouw in Breda aan de Keizerstraat en de Houtmarkt in Breda. Op de achtergrond de Houtmarktpassage.
De vorige keer heb ik laten zien dat ik de bekleding
voor de boekband op maat gesneden heb.
Dat kan wel eens niet helemaal de bedoeling zijn
geweest. Aan de platten had ik niets gedaan en
die maten komen overeen met de opgegeven buitenmaten
van het boek.
Hoe dan ook…
Als ik de basis voor de boekband op de bekleding leg dan steekt er maar weinig over van de bekleding. Als ik die zo vastlijm dan past het misschien net maar dan moeten de schutbladen groter zijn dan het boekblok. Daarvoor heb ik niet echt een goede methode voorhanden. Ik ben gewend de schutbladen te bevestigen op het boekblok en dat dan in een keer op maat te snijden. Om dat te kunnen doen bouw ik een voorzorgmaatregel in: een extra strookje papier.
Het strookje snij ik van het snijafval van de bekleding en is hoofdzakelijk wit met een klein randje van de afbeelding.
Dat stukje afbeelding laat ik over de rand uitsteken en lijm het dan op de rand vast. Op deze manier wil ik voorkomen dat ergens het grijs van de platten straks zichtbaar wordt.
De extra randen zijn bevestigd. Nu de bekleding op de basis lijmen en dan kan dat een tijdje onder bezwaar.
Na drogen is dit dan de boekband voor Roodkapje van Anneke de Groot, Uitgeverij Boekblok.
Dit is dan de binnenkant. Het probleem nu is dat als ik het boekblok snijd langs de snijmarkeringen het boekblok te klein zal zijn om de volledige grijze ruimte van de boekband te vullen. Daar moet ik een list op verzinnen. Mijn probleem is dat ik er van uit ging dat het boek een soort van bouwdoos was en dst ik daarom niet steeds alles nagemeten heb. Zien hoe ik dat ga redden…
Redden ga ik het. Het boek heb ik vanmorgen in elkaar gezet.
Het zit nu in de boekenpers.
Hoe dat verliep zie je de volgende keer.
Mandy den Elzen, Flora van Breda, Grote Kerk, Breda. Op mijn eigen pc staatn de foto’s van deze blog in een map met de naam ‘Floraatje van Breda’. De ronkende introductie op een aantal websites hadden bij mij de verwachtingen hoog gemaakt. Bij een bezoek aan de kerk viel het wat tegen. Niet dat de planen niet mooi zijn maar de presentatie maakt bekijken moeilijk. De informatie over de planten, de oorsprong van het blad en de vindplaats zijn of summier of niet aanwezig. Jammer.
Als kunstenaar werkt Mandy den Elzen op het grensvlak van kunst, natuur, wetenschap en biologie. Haar werk is al op verschillende locaties over de hele wereld tentoongesteld. Deze zomer brengt Den Elzen een ode aan de verscheidenheid van Bredase wilde plantensoorten met haar project Flora van Breda. Door in samenwerking met de Plantenwerkgroep van de Koninklijke Nederlandse Natuurhistorische Vereniging zorgvuldig de gevonden planten te beschrijven, archiveren en conserveren creëert Den Elzen een tijdsbeeld van het ecologische erfgoed van de stad. De planten en hun verhaal worden als het ware een monument, opgedragen aan het belang van groen in een stad. In de Grote Kerk Breda, waar zelf ook een verscheidenheid aan bloemen en planten te vinden is, worden de gebalsemde planten in een groeiende installatie bij elkaar gebracht en gedurende de tentoonstelling aangevuld met nieuwe vondsten. Schuif aan bij dit plantenritueel en laat je inspireren door de onderzoekende verhalen.
Misschien is een een app actief op de planten zoals studenten die
gemaakt hebben voor de graven in de Grote Kerk.
Misschien zijn daar de ‘zorgvuldige beschrijvingen’ van
Mandy den Elzen te raadplegen?
Ik ga dat nog eens navragen.
Geum Urbanum, Geel Nagelkruid. Waarom vindt iemand dit geel? Waarom noemt iemand dit ‘nagel’-kruid. Wat kun jer mee kruiden. Er is vast veel meer over te vertellen.
Gelukkig is Wikipedia er altijd:
Geel nagelkruid of gewoon nagelkruid is een in de Benelux vrij algemeen voorkomende, 30-60 cm hoge kruidachtige plant uit de rozenfamilie (Rosaceae). De soortaanduiding soort urbanum is afgeleid van het Latijnse woord voor stad, omdat de soort vroeger vooral in de buurt van steden en dorpen voorkwam.
De Nederlandse naam van deze plant heeft geen betrekking op de op nagels lijkende weerhaakjes van de vruchtjes, maar op het feit dat de wortel naar kruidnagel ruikt.
Geel is waarschijnlijk omdat de bloemen geel zijn (?)
Malva Sylvestris, Groot Kaasjeskruid. Prachtige vorm.
Wikipedia:
Regionale namen zijn onder meer hemdeknoopjes, juvverrooske, kasekenskruid, kattekaasjes, kerkbloem, mastellekens, mastellekenskruid en pastellekens. Voor de oorsprong van de botanische naam Malva zijn ten minste twee verklaringen. De eerste verklaring stelt dat Malva is afgeleid van het Oudgriekse woord ‘malassoo’ = verzachten. De tweede verklaring is dat Malva is afgeleid van het Hebreeuwse woord ‘malluah’ = zout van smaak. De naam kaas is afgeleid van de vruchtvorm, die iets van een Goudse kaas weg heeft.
Dit blad van de Aegopodium Podagraria, Zevenblad, verdient een betere foto.
Flora van Nederland:
De in mei tot juli bloeiende plant is genoemd naar zijn typische samengestelde bladeren, die vaak bestaan uit 5 tot 7 deelblaadjes.
Eupatorium Cannabinum, Koninginnekruid.
Flora van Nederland:
Kruisbestuiving door diverse insecten is gewaarborgd doordat de meeldraden eerst rijpen en naderhand het stempel met de twee stijltakken ver boven de bloemen uitgroeit.
Aan de stengels staan de forse tegenoverstaande bladeren. Ze lijken heel sterk op de bladeren van Cannabis; vandaar de soortsnaam ‘cannabinum’ in de wetenschappelijke naam.
Misschien zijn de bladeren onder de stolpen wel de gebalsemde exemplaren (?)
Following in the footsteps of the great 16th and 17th century botanists and inspired by Aristotle’s approach to taxonomy, the artist reveals her preoccupation with preserving organic forms of the phytosphere. Den Elzen assiduously establishes a botanical archive of singular leaves. Having devised an innovative conservation process, she meticulously embalms them, consistently developing new methods of retaining specimens’ colours and life-like morphology. By doing so, the artist not only creates the first-ever physical herbarium of Breda, but also writes a symphony of diversity, functionality, and harmony, celebrating unique patterns and elaborate arrangements of each leaf’s shape and veins.
Meestal lopen mijn foto’s in gelijke tred met de werkelijkheid
maar op dit moment lopen de foto’s een beetje achter.
Ik ben al verder dan de foto’s die ik hier laat zien.
Daarom kan ik al laten doorschemeren dat er sprake is van
een dreigende lucht rond het boek Roodkapje van
Uitgeverij Boekblok.
Vandaag schoot me te binnen dat ik misschien de platten op
maat had moeten snijden. Ik ben er vanuit gegaan dat de twee
stukken karton al de juiste afmetingen hebben.
Dat is misschien niet waar.
Na het binden van het boekblok kon ik me gaan toeleggen
op de schutbladen en het gaas.
‘Gecacheerd gaas’, de term kende ik. Ik heb zelfs ooit
gecacheerd gaas gemaakt. Maar the real stuff had ik eerder
niet gezien. Weer wat geleerd.
Gecacheerd gaas is gaas waar een laagje papier op is aangebracht. Ik moet zeggen, het levert een mooiere afwerking op.
Het stuk gaas was naar mijn idee te groot dus heb ik het ingekort en op het gaas afgetekend waar de rug van het boekblok wordt gelijmd. Het gaas, samen met de schutbladen, gaat de verbinding realiseren tussen het boekblok en de boekband.
De boekband is kleiner dan het boekblok maar dat klopt. Het boekblok moet nog op maat gesneden worden (zei hij optimistisch).
Vervolgens ging mijn aandacht uit naar de papieren bekleding van de boekband. Je ziet dat het papier nog een beetje rond staat maar verder is van de opgerolde status niets meer te zien. Na het lijmen trekt dit mooi strak.
In het pakket van Roodkapje zit ook een dunne strook karton. “Te gebruiken bij het afpersen.”, staat bij de opsomming van de onderdelen. Voor wie dat niet weet. ‘Afpersen’ is hier geen criminele activiteit maar het in de pers zetten van het boek om bijvoorbeeld de lijm goed te laten drogen. Daarbij ontstaat er druk op het boek en als de dikte van het boek niet overal gelijk is ontstaan er mogelijk ‘vouwen’ of een ‘moet’. Je ziet dat het karton perfect past naast het kleine boekje en er zo voor zorgt dat de dikte van het boek overal gelijk is.
De papieren bekleding bevat snijmarkeringen: de dunne lijntjes bij iedere hoek van de afbeelding. Ondanks de heel kleine marge die er na het snijden overblijft besloot ik toch de bekleding te snijden langs de snijmarkeringen. Dat had wel wat gevolgen.
Omdat ik gisteren een afspraak had in Den Haag ben ik voor mijn
ochtendwandeling een andere route gelopen dan die ik gewend ben.
Dat leverde een aantal foto’s op van beelden die
wat afwijken van die ik normaal tegen kom.
Hercules in het Valkenberg in Breda had een soort van trui aan gekregen.
In Voorburg staat een soort van marmeren boek. De plaquette is gemaakt door Guido Sprenkels en toont ons Anthony Winkler Prins. De man achter de encyclopedie met die naam.
Tijdens de wandeling ging het steeds meer regenen. Niet hard, maar miezer. Dit ruiterstandbeeld was een hele verrassing. Het beeld is gemaakt door Albert Termote en heeft als onderwerp Gnaius Domitius Corbulo. Het beeld is uit 1962. Corbulo is een Romeinse legeraanvoerder die in Nederland onder andere een kanaal liet aanleggen.
Wikipedia:
……om zijn soldaten aan het werk te houden liet hij hen de fossa Corbulonis (oftewel kanaal van Corbulo) uitgraven, die de Maas met de Rijn verbond. Archeologische opgravingen toonden aan dat het kanaal ten dele bewaard is gebleven in de Vliet tussen Leiden (dat toen Matilo heette) en Voorburg (destijds Forum Hadriani).
Dit beeld van Frans Kokshoorn paste al beter in het weerbeeld. Singing in the rain II, 1995.
Even verderop is te zien dat iemand dacht een koopje te hebben in het tuincentrum.
Bij het pakket zit ook een streng met naaigaren. Ik ben niet zo gewend om met naaigaren een boek in te binden. Dus een leermoment voor mij. Dan is het idee om de kettingsteek te gebruiken. Die ken ik wel maar ik gebruik hem niet vaak. Ik heb een video opgezocht en vond een video van Sea Lemon. Ze begint met de draad dubbel te vouwen en er een knoop in te leggen. Dat doe ik niet. Ik vermoed dat we de lengte nodig hebben.
Het kleine boekje heeft extra aandacht nodig. Het gat dicht tegen de boven- en onderkant van het boekje kun je makkelijk uitsnijden. Het naaigaren is scherp dus extra opletten.
Uiteindelijk lukte het prima. Het boekblok, in zijn ruwe vorm, is gereed.
De kettingsteek moet ik nog wel eens oefenen op een boek met een bredere rug. Het is een mooie steek, Je maakt bijna een raster van garen tegen en met de losse bladen. Dan is er tijd om aan de rug te werken.
Het stevige stuk kraftpapier is groter dan de hoogte van de rug. Ik heb hem niet ingekost maar het papier om de rug en platten terug gevouwen en glijmd. Hier is het kraftpapier afgetekend om het in de lijm te zetten.
Voor de ruimte tussen de rug en de platten (de voor- en achterkant van de boekband) heb ik op 7 mm gehouden. Je noemt die ruimte de ‘kneep’. Dat is meer dan ik normaal doe. Ik ben benieuwd hoe dat uitvalt.
De versie van Roodkapje van Uitgeverij Boekblok bestaat
uit twee boeken:
= een beschrijving van het ontstaan en de ontwikkeling van
Roodkapje-souvenirs van Anneke de Groot. Met veel foto’s;
= het kleine boekje ‘Lotgevallen van Roodkapje’ van
Uitgeverij D. Allart uit 1860.
Vanwege het verschil in formaat, de papiersoort en
de dikte van ‘Lotgevallen van Roodkapje’ besloot ik dat
boekje eerst eens met de hand op maat te snijden.
Lotgevallen van Roodkapje’ van Uitgeverij D. Allart uit 1860.
Rechtsonder zie je de snijmarkeringen. Als je die volgt dan zal het boeje de juiste afmetingen hebben.
Vervolgens is het ‘grote’ boek aan de beurt. Die ga ik niet meteen snijden. Eerst alle vijf de katernen maar eens prikken zodat ze aan elkaar genaaid kunnen worden om zo het boekblok te vormen. Het kleine boekje wordt meegenaaid (of gebonden).
Ook het grote boek heeft snijmarkeringen.
Voor het kleine boekje is er een extra sterk middenkatern opgenomen. Het is een enkel, groot en dubbel blad waartussen het kleine boekje straks komt. Het papier is mooi stevig.
De papieren prikmal is helemaal op maar voor het grote en kleine boekje. Ik gebruik het in combinatie met het ‘onderstel’ van mijn houten prikmal. Dat hoeft niet. Dat vind ik prettig.
Zo heb ik ook het kleine boekje geprikt. Zie dt de buitenste gaten erg dicht te gen rand zitten. Waarom dat precies is weet ik niet maar het werkt wel. Gewoon voorzichtig zijn bij het naaien.
Je ziet wel vaker de Indiase wortelsoep voorbij komen op mijn blog.
Maar ik maak hem iedere keer weer net iets anders.
Deze keer heb ik er naast de limoen ook het sap van een citroen
ingedaan. Dit lag er nog en werd niet mooier.
Deze keer minder kurkuma, maar wel etra kerrie.
Als garnering hem ik een zakje snoepworteltjes gekocht.
Die klein maar niet te klein gesneden zodat de stukjes niet
helemaal gaar werden.
De groentenflat.
De soep wordt bij mij steeds op vrijdag gemaakt. Daar eet ik dan zaterdag en zondag van.
Een tijdje terug ontving ik deze prospectus. Een aankondiging van het verschijnen van een boek van De Carbolineum Pers met de mogelijkheid het boek te kopen. Dat heb ik gedaan. Deze week kwam het boek en ik heb er al vollop van genoten.
Als ik zou zeggen dat ik een liefhebber van het werk van Hermann Hesse
ben, dan zou ik liegen. Ik ken zijn naam maar wist bijvoorbeeld niet
dat hij een Nobelprijs-winnaar is.
Ik ben wel een liefhebber van de boeken van deze uitgever/drukker.
De boeken zijn steeds heel mooi uitgevoerd en altijd interessant.
De boeken die ik tot nu toe kocht zijn ook steeds in een mooie
doos gestoken. Zo netjes daar kan ik alleen maar van dromen.
Dit is het boek: Hermann Hesse, ‘Wijsheid, deugd en warme sokken’. De vertaling van de gedichten is van Jan-Paul van Spaendonck. De drukkerij/Uitgever is De Carbolineumpers, Kalmthout, 2023. Het boek bevat reproducties van aquarellen die door Hesse gemaakt zijn. Het werk is gedrukt met Goudy Old Style (dus opletten opde diamantvormige punt op bijvoorbeeld de ‘i’ op Hahnemühle geschept papier.
En er is nog veel meer te zien in deze mooie uitgave.
Zo viel me al snel de extra witruimte tussen tekst en de ‘;’ op.
Ik zag het ook bij de ‘:’.
In de tweede strofe: ‘Die ruisend dringt en smacht ;’.
Hier zie je iets vergelijkbaars in de derde strofe: ‘Bang, benauwd en vol van bittere geuren :’.
Dit soort vormelementen begonnen me op te vallen toen ik een
gedicht wilde lezen dat begon met de hoofdletter D.
Het eerste woord is ‘Door’, de tweede regel begin met….
Begint de tweede regel met ‘aalt’ (wat een bestaand Nederlands
woord is dat ik niet kende of geldt de initiaal ‘D’ ook
voor de tweede regel? Daalt?
Met ‘aalt’ snap ik de zin niet.
Daalt is een woord dat vaak terugkomt in dit gedicht.
Dus een bewuste keuze, vermoed ik.
Door t vlechtwerk van het kale bos – Daalt wit uit grauwe lucht de eerste sneeuw.
Hier had de drukker hetzelfde kunnen doen: één initiaal ‘Z’ voor de eerste en tweede regel. Maar daar is nu niet voor gekozen.
In mijn exemplaar heb ik op ten minste twee plaatsen het watermerk van Hahnemühle gevonden.
Een boek is niet zomaar een stuk tekst op pagina’s papier
die aan elkaar gelijmd zijn.
Er is veel te zien in dit boek en dan is er natuurlijk ook
de vertaling nog.
Geschept papier is mooi. Als lezer moet je extra je best doen want het is minder eenvoudig de bladzijde om te slaan maar dat maakt je ook meer bewust van de materialen die gebruikt worden bij het maken van een boek. Overigens is de minder gladde structuur voor de drukker ook een punt dat extra aandacht vragt. Het relief kan het drukwerk onduidelijk maken.
Een aparte vermelding verdient de doos. Mooi uitgevoerd als altijd maar deze keer bekleed met marmerpapier van Baykul Baris Yilmaz. De uitgever legt uit.
‘Hoofd, vergeet nu je gedachten,’ is een zin uit het gedicht
‘Bij het slapen gaan’ (Beim Schlafengehen, 1911).
Met regelmaat lees ik de nieuwsbrief van The Met. The Met is
een belangrijk museum in New York met regelmatig aandacht voor Azië.
Op dit moment loopt daar de tentoonstelling ‘Tree & serpent’.
Het gaat over vroege Buddhistische kunst.
Grappig dat in het Boeddhisme de boom en de slang een heel
positieve symboliek heeft als de vertegenwoordigers in
kunstuitingen van de Buddh die er in persoon niet te zien is,
terwijl in de Christelijke symboliek deze twee elementen ook
voorkomn. Al was het maar in het verhaal van de Zondeval waarin
de slang, vanuit een boom, Eva overhaalt om van de appel
te eten.
De teksten zijn van de tentoonstelling.
De tentoonstelling gaat uit van de functie en vorm van de stupa.
In de video wordt daar ook op ingegaan.
De museum website doet wat krampachtig over de ‘rechten’ van de afbeeldingen. Ik zou ook graag de voorwerpen in eigen persoon bekijken maar dat zou een wel erg duur avontuur worden. Maar er zijn toch drie voorwerpen te zien in dit bericht. In de film die gemaakt is en die op internet te vinden is, kun je deze en nog meer voorwerpen ook bekijken.
This is the story of the origins of Buddhist art. The religious landscape of ancient India was transformed by the teachings of the Buddha, which in turn inspired art devoted to expressing his message. Sublime imagery adorned the most ancient monumental religious structures in ancient India, known as stupas. The stupa not only housed the relics of the Buddha but also honored him through symbolic representations and visual storytelling. Original relics and reliquaries are at the heart of this exhibition, which culminates with the Buddha image itself.
Featuring more than 125 objects dating from 200 BCE to 400 CE, the exhibition presents a series of evocative and interlocking themes to reveal both the pre-Buddhist origins of figurative sculpture in India and the early narrative traditions that were central to this formative moment in early Indian art. With major loans from a dozen lenders across India, as well as from the United Kingdom, Europe, and the United States, it transports visitors into the world of early Buddhist imagery that gave expression to this new religion as it grew from a core set of ethical teachings into one of the world’s great religions. Objects associated with Indo-Roman exchange reveal India’s place in early global trade. The exhibition showcases objects in various media, including limestone sculptures, gold, silver, bronze, rock crystal, and ivory. Highlights include spectacular sculptures from southern India—newly discovered and never before publicly exhibited masterpieces—that add to the world canon of early Buddhist art.
Railing pillar with naga Mucalinda protecting the Buddha. Pauni, Bhandara district, Maharashtra, Satavahana, 2nd–1st century bce, sandstone. Inscribed: Naga Mucarido [Mucalinda] and a female donor mahayasa. National Museum, New Delhi.
This enclosure railing pillar, from a monumental stupa some 135 feet in diameter, dates to the very beginning of the Buddhist figurative sculptural tradition in the Deccan. Its decoration is an inventory of early Buddhist imagery—the lotus, snake, tree, empty throne, and worshippers—and bears stylistic links to the early rock-cut caves of the Western Ghats mountain range. The monastery to which it belongs was likely founded in the third century bce, at the site of the ancient kingdom of Vidarbha (modern Nagpur). Its capital, Kundina, is described in the Sanskrit epic Mahabharata as a great and beautiful city, and is also referred to by the Greek scholar Ptolemy in Geography (mid-second century ce).
Stupa drum panel with protective serpent. Amaravati Great Stupa, Guntur district, Andhra Pradesh, Sada, second half of 1st century ce. Limestone. British Museum, London.
This drum panel depicts an elegant stupa with a shrine, at center, framed by pilasters that resemble a stupa enclosure railing gateway. The entwined snake that occupies the shrine is the naga, the supreme protector of the relics housed within the stupa drum. A canopy of foliage-like umbrellas (chattras) crowns the structure, with the branches of the bodhi (wisdom) tree metamorphizing into a profusion of honorific umbrellas. Inscribed railings from the period link the donors to officials in the service of King Sivamaka Sada, the last of the Sada rulers, reigning in the second half of the first century ce.
Dome panel depicting a royal worshiper Amaravati Great Stupa, Guntur district, Andhra Pradesh, Satavahana, 2nd half of the 1st century ce. Limestone. Inscribed in Prakrit, Brahmi script: Made by [?] son of Dhamadeva, the Virapuraka [resident of Virapura], the gift of [?] female pupil of Budharakhata. British Museum, London.
This panel from Amaravati is among the oldest portrait sculptures preserved from the Andhra territories. It depicts a Satavahana king with his hands in veneration. He is attended by a queen, a general (leaning on a war club), and women holding fly whisks and an umbrella. Although he lacks the other attributes of a Buddhist universal monarch—
notably the elephant, horse, Dharma-wheel, and jewel—his royal status as a king at worship is clear. An empty throne in the fragmentary upper register references the Buddha’s presence. The donor inscription records the gift as from a wealthy woman who took spiritual instruction from the monk Budharakhata.
Ik heb de catalogus gekocht.
De voorwerpen van het British Museum zag ik er in 2018
en daar schreef ik toen over.
Ook in mjn bericht uit 2021 over een bezoek aan het National Museum
in New Delhi zie je voorwerpen van de tentoonstelling terug.
De afgelopen week heb ik de vijf delen gehoord van
‘Marga Minco leest het Het Bittere Kruid’.
Indrukwekkend.
Ik heb het boek gelezen toen ik op de middelbare school zat.
Maar toen maakte de tekst misschien niet zo veel indruk.
Ik kan het me in ieder geval niet herinneren.
De tekst waar geen woord te veel in zit en die rustig
maar trefzeker de lezer leidt van kwaad tot erger.
Nu heb ik er naar geluisterd.
Als je dat ook wil dan kan dat hier:
“Franks Klassieke Wonderkamer Special:
Marga Minco leest ‘Het bittere kruid’ – een muzikaal luisterboek in 5 delen”
Mijn Parodia magnifica heeft knoppen maar het weer van de afgelopen drie weken hebben niet echt geholpen. Ik ben benieuwd of er nog bloemen in komen.
Die wedstrijd verliezen is niet leuk maar om nu meteen alle dingen die met voetbal te maken hebben bij het grofvuil te zetten…..
Argusvlinder 