Deze week werd er werk gemaakt van het beplanten van de Verlengde Mark bij het Franciscanessenplein in Breda.
Auteursarchief: Argusvlinder
Inbinden
In mijn vorige bericht liet ik nog niet zien wat ik
wil gaan inbinden in mijn testboek dat rekening moet
gaan houden met onregelmatigheden en verdikking.
In de zomer van 2022 heb ik tijdens een korte wandeling in
Leiden en tijdens een wandeling langs de singels in Breda,
wat bloemen en planten geplukt.
Wat ik toen geplukt heb heeft al die tijd in een boekenpers
of onder bezwaar liggen drogen.
Sommige takjes waren hier al eens eerder te zien.
Nog even een samenvatting.
Sommige takjes zijn klein, plat maar nog met kleur. Anderen zijn veel dikker en groter.
Voldoende om de 5 katernen te voorzien van planten.
Ik heb een probleem
Dit is mijn probleem. Dit jaar ben ik op vakantie naar China geweest. Voor de voorbereiding en de aantekeningen tijdens mijn reis heb ik twee, bijna identieke boeken gemaakt. Goed gelukt en goed gebruikt. Maar zoals je hierboven ziet doen de verzamelde tickets, toegangsbewijzen, enz, geen goed aan het boek. Daar ga ik een oplossing voor maken.
Zo’n 10 jaar geleden was ik ook in China. Toen kocht ik een stapel papier in Baotou, dat tot nu toe, behalve het eerste vel dat je hier ziet, niet gebruikt is. Het papier is bedoeld om te leren Chinese karakters te schrijven.
Hier zie je dat op het dunne papier al kaders en lijnen staan die de gebruiker moeten helpen om de karakters correct te schrijven. Deze vellen wil ik gaan gebruiken als boekblok voor een boek waarin ik de tickets ed kan onderbengen. Het probleem dat je dan moet oplossen is het verschil in dikte van de pagina’s dat veroorzaakte gaat worden door de tickets.
Vorige week was ik bij een winkel waar ik vloeipapier kon meenemen. Daar ga ik daarom een test mee uitvoeren. Het probleem los je niet alleen op met het papier maar vooral met de rug. Je moet er voor zorgen dat daar voldoende ruimte in zit om de verdikking en de ongelijkheid van de pagina’s op te vangen.
De eerste stap is om te kijken hoe ik het boekblok kan maken met het vloeipapier: vouwen en dan op maat snijden.
Het eerste katern is gesneden.
Dit is een boekblokje met 5 katernen.
Hoe ga ik proberen een rug te maken die ruimte mogelijk maakt.
Daarvoor gebruik ik de methode die ook bij sommige
fotoboeken wordt gebruikt: de rug maak ik uit een stevig
materiaal, Zaansch bord. Met papier maak ik een soort
van harmonica waarbij ik op de bergvouwen de katernen
ga binden. De rug wordt 1 ongebruikte bergvouw, dan
1 bergvouw voor een katern, dan weer een leeg katern en
de volgende bergvouw is dan voor een katern.
Voor een boekblok van 5 katernen zijn dan (5 x 2) + 2
externe bergvouwen nodig.
Ik kies voor stroken van 1,5 cm.
Zaansch Bord, papier gemaakt in papiermolen De Schoolmeester. Het papier wordt gemaakt van oud katoen, lompen. Het wordt gemaakt in diverse kleuren.
Even een testje met een stuk koekjesdoos.
Het ontwerp uitzetten op het Zaansch bord.
Dit wordt de rug.
Herfstblad drogen
Twee van de herfstbladeren zijn direct verbonden met een zaaddoos. Zonder de zaaddoos te verpulveren kan je die bladeren niet op dezelfde manier onder bezwaar leggen zoals dat wel kan met bladeren die los verzameld zijn. Daarom liggen de twee bladeren met zaadlijst op een krant te drogen en worden de de bladeren plat geduwd door losse zaaddozen.
Ook dit is een zaaddoos. Een heel vochtige zaaddoos. Ik heb hem tussen de krant uitgehaals, omgedraaid en opnieuw onder bezwaar gelegd.
De losse bladeren lagen tot nu toe onder niet al te veel druk. Daar zorgden ook de dikke kranten wel voor. Daardoor staan de bladeren wel wat bol op sommige plaatsen. Maar deze bladeren zijn voor mijn herfst/adventskrans. Dan mogen ze best volume hebben.
Ik denk komend weekend de krans te maken, op tijd gereed voor de eerste zondag in de advent (3 december).
Anselm Kiefer 09: boeken op zaal
Als hobbybinder ben je blij met een tentoonstelling van
de boeken van Kiefer. Dan doe je het zo slecht nog niet.
De basis voor de boeken zijn grote stukken karton die op
een manier ingebonden worden die niet bedoeld is om
het boek te kunnen lezen.
Ze zijn een symbool en drager van illustraties, tekeningen
of schilderingen. Hier en daar een titel.
Museum Voorlinden, Anselm Kiefer, Ein Traum, ein Mensch, ein Ding.
Maar diepgang en zwaarte is er altijd: Anselm Kiefer, Für Georges Bataille, Le bleu du ciel (Het blauw van de lucht). Hier is het niet zomaar de vaststelling dat de lucht blauw is. ‘Le bleu du ciel’ is een roman van Georges Bataille, die voltooid is in mei 1935, maar het is een boek met een bijzondere publicatiegeschiedenis. Georges Bataille is op zichzelf al een interessant figuur waar alleen al een studie aan te wijden is.
Karton, maar waarschijnlijk soms ook triplex (of iets dergelijks) is de basis voor de boeken. Waarschijnlijk worden de platen (de boeken hebben niet echt een band, hooguit een eerste blad met titel) met gesso wit gemaakt om vervolgens te beschilderen.
Anselm Kiefer, Les cathedrales de France.
Palazzo Vecchio
Een onderdeel van de collectie van het Palazzo Vecchio is een
erfenis van de Amerikaan Charles Loeser.
Volgens Wikipedia: Charles Alexander Loeser
(January 11, 1864 – March 15, 1928) was an American
art historian and art collector.
Palazzo Vecchio, the Loeser Bequest, Niccolo Machiavelli.
Agnolo di Cosimo, beter bekend als Bronzino, Portret of Laura Battiferri, circa 1555 – 1560, oil on wood. Laura Battiferri was de vrouw van Bartolomeo Ammannati (als architect en beeldhouwer betrokken bij onder andere Florence). Laura Battiferri, zelf een dichter, houdt hier een boek met werk van Petrarca: Il Canzoniere.
Maestro dello croce di Cortona, Crocifisso, fin del 13th century, tempera su tavola.
De tekst roept allerlei vragen op rond de toewijzing van dit beeld aan Luigi Valadier, Anatomy of a horse, second half of the 18th century, bronze. Overigens foto’s van werk van Luigi Valadier op internet brengen nog meer twijfel.
Met een laatste blik op de plafonds is het tijd dit kantoor/stadspaleis achter me te laten. Heel veel indrukken. Ongelofelijk.
Anselm Kiefer 08: kijkdoos
Het werk Winterreise (genoemd naar het gelijknamige werk
van Franz Schubert) is een soort van enorme kijkdoos.
De informatie van Museum Voorlinden noemt het een decorstuk.
In het werk worden schrijvers en componisten genoemd uit
de Duitstalige, romantische cultuur, maar ook
iemand als Lord Byron en Ulrike Meinhof.
Waar de Winterreise van Schubert een zoektoch is naar
de mens achter Schubert is de Winterreise van Kiefer
een zoektocht naar de Duitse identiteit (?).
Als in een kijkdoos kun je aan een kant, meestal een
van de smalle kanten, de doos inkijken.
Daarnaast bevinden zich zowel links als rechts van die
inkijk nog openingen.
Dorothea Schlegel, Hugo Wolff.
Heinrich Heine en Lord Byron.
Museum Voorlinden, Anselm Kiefer, Winterreise, 2015 – 2020.
Anselm Kiefer 07: Aus Herzen und Hirnen
Het is een enorm werk van Ansel Kiefer:
4 meter 70 hoog en 8 meter 40 breed.
Opgebouwd met stro, bladgoud, hout en metaal.
Museum Voorlinden, Anselm Kiefer, Aus Herzen und Hirnen, 2019 – 2020, stro, bladgoud, hout, metaal. De titel komt van een gedicht van Paul Celan uit 1951. De dichtregel waar de titel van het werk aan is ontleend is ‘Aus Herzen und Hirnen sprießen die Halme der Nacht und ein Wort von Sensen gesprochen’. Vrij vertaald is dat iets als ‘Uit harten en hersenen ontspruiten de stengels van de nacht en een woord door zeisen gesproken’.
Voorbereidingen adventskrans
De krans die ik ga maken is niet perse een krans en
zal er anders uitzien dan wat ik vandaag in een
tuincentrum zag. Maar het wordt mijn adventskrans.
Tijdens een wandeling zo het een en ander van de straat opgeraapt. Daarna even afgespoeld en het ligt nu te drogen. Morgen zal het wel droog zijn en dan gaat het nog een tijdje onder bezwaar.
Mocht je nog twijfelen…
Het is overal herfst zoals hier in het Valkenberg.
Soep van de week
Prei-kerrie soep: prei, bosui, pastinaak, aardappel, garnaal, knoflook, ui, appel, paprika, kookroom, kerrie.
Palazzo Vecchio
Een van de grootste verrassingen van het bezoek aan Florence. Palazzo Vecchio, The hall of geographical maps. Cosimo had het plan geval een ruimte helemaal te wijden aan de aarde en de sterrenhemel. De cosmos. De ruimte zou een instrument van studie en interesse maar ook van politiek worden.
India, Patagonië en Vuurland.
Een restauratie was in volle gang.
Ik kon mijn ogen niet geloven. Wat een werk, wat een kennis. Niet al die kennis kwam uit Italië. Zo zou werk van Ortelius geruikt zijn. Op de laatste foto Germania met links het gebied dat we nu Nederland noemen.
Ik vond achter een betaalmuur een artikel over de kaarten:
CHARISMATIC COSMOGRAPHY IN LATE CINQUECENTO FLORENCE (2009)
MARK ROSEN
University of Texas at Dallas
Arts & HumanitiesOne of the most significant projects of the Renaissance involving cosmographical decoration was the remarkably ambitious (and only partly completed) Guardaroba of Duke Cosimo I de’ Medici, begun in 1563. It is located in the Florentine ducal home and center of authority, the Palazzo Vecchio, and was described in contemporary correspondence as being the “cosmography of Duke Cosimo” – a lavishly decorated chamber expressing the duke’s interpretation of the physical universe. In creating a new state room to house the Medici collection of artworks and precious objects, Cosimo and his primary artistic advisor, Giorgio Vasari, assembled a team of artists, artisans, humanists, geographers, and scientists to give concrete shape to Cosimo’s cosmos (a pun which was widely acknowledged in his day). The ostensible aim of this room was to re-create the structure of the known universe in miniature, placing maps and astrological imagery at the center of its complex program. In its intended form, the Guardaroba was probably the most significant attempt in sixteenth-century Italy to visualize and demonstrate on a grand visual scale a sovereign’s cosmography.
The initial plans for the Guardaroba were only partly followed and ultimately were greatly scaled back after Cosimo died in 1574. A much abbreviated form of the room was completed by Cosimo’s two successors, his sons Francesco I (ruled 1574-1587) and Ferdinando I (ruled 1587-1609).
It was intended as a collecting area, with cabinets circling the four walls of the room; on those cabinets were to be painted 57 maps of the regions of the world, broken down according to the ancient Ptolemaic divisions as well as updated with more recently explored areas. The objects of the Medici collection would then be placed behind those maps inside the cabinets, according either to place of origin or perhaps according to type of object; in either case, a system designed to give order to the collection was keyed to the maps. Further fleshing out the program were antique portrait busts placed atop the cabinets, three hundred uniformly sized portraits of great leaders of recent centuries, images of plant and animal life, a preexisting planetary clock made in the early sixteenth century by Lorenzo della Volpaia, and, painted on the ceiling, a great astrological chart showing all the currently known constellations. Also planned for the room were two globes, one terrestrial and the other celestial, which would sit hidden in a compartment above the painted constellations until the duke or a courtier pulled a switch to open a panel in the ceiling that would then let the two globes slowly descend to the floor – clearly the most theatrical effect of the ensemble.
The fabrication of the space, however, encountered a number of setbacks primarily owing to changes in patronage.
De tekst in dit boekje sluit grotendeels aan op bovenstaande tekst van Mark Rosen.
De laatste foto geeft een overzicht van alle kaarten.
De volgende foto’s kun je rekenen bij de ruimte met de kaarten
maar ook bij een andere ruimte. Het gaat me om de deuren.
De deuren zijn prachtig ingelegd om zo afbeeldingen te maken. Zo zie je hier een soort van raam in de deur.
Zoals deze Dante door Giuliano da Maiano en Francesco de Giovanni ook Francione genoemd. Het ontwerp is van Sandro Botticelli, 1480.
De tekst is: ‘Nel mezzo del cammin di nostra vita (In het midden van onze levensweg)’, de beginregel van Inferno, het eerste deel uit de Goddelijke komedie.
Give Me My Blues (Albert Collins, Gwendolyn Louise Collins)
Af en toe koop ik een boek.
Dan koop ik niet alleen boeken die je in de boekhandel vindt
of op de best sellers lijsten.
Soms koop ik een boek dat iemand in eigen beheer gemaakt heeft.
Deze week was dat het boek ‘Valwind’ van Katarina Rudebeck.
Heel veel informatie heb ik er niet over behalve dan
dat op het kaartje bij het boek een citaat staat van
het bluesnummer ‘Give Me My Blues’.
Albert Collins voerde het uit maar de copyright van de tekst
wijst naar zijn vrouw: Gwendolyn Louise Collins.
De tekst spreekt van een soort van dwang, de aandrang
om bluesmuziek te maken.
Katarina Rudebeck, Valwind, 2023.
De aandrang die spreekt uit ‘Give Me My Blues’ interpreteer ik breder. Niet beperkt tot muziek maar als een aandrang om kunst (met grote of kleine ‘k’) te moeten maken.
De bindwijze is heel effectief. Het boekbok is ingebonden met een cahiersteek. Zowel de band als het buitenste blad van het boekblok zijn van stavig papier. Dat maakt het mogelijk de laatste pagina van het boekblok op twee plaatsen vast te zetten op de band. Je ziet dat hier op de laatste foto. Dat ga ik ook eens proberen.
Dalen en bergen in Den Haag
Afgelopen week zag ik een Twitter-bericht van Karin Vingerhoets.
Ik ken haar niet maar ze schreef over een aantal nieuwe pagina’s
op de website http://www.literatuurgeschiedenis.org.
Een van die pagina’s gaaat over werk van Hella S. Haasse.
Daar moest ik even gaan kijken.
Het is een overzichtspagina met informatie over de schrijverscarriere
van Hella S. Haasse.
Mijn aandacht werd getrokken door een podcast van Fixdit over
‘Een gevaarlijke verhouding of Daal-en-Bergse brieven’.
Een brievenroman die doorgaat waar ‘Les liaisons dangereuses’ eindigt.
In de podcast praat Annelies Verbeke met Haasse-biograaf Aleid Truijens,
met Vamba Sherif en met Fleur Speet over de roman die gaat over
de rol van de vrouw met daarin een heel eigen standpunt
van Hella S. Haasse.
Deze week kocht ik een exemplaar via Boekwinkeltjes.nl.
Al in de titel speelt Haasse direct in de titel met de naam ‘Valmont’, de achternaam van de mannelijke hoofdrol in het boek van Pierre Choderlos de Laclos: ‘Val’= vallei of dal en ‘mont’= berg. De toon is gezet.
Het boek is een pocketuitgave uit 1976. Dus een boek van al weer meer dan 40 jaar oud. Mijn exemplaar is in redelijke staat (maar zeker niet nieuw). Maar leuk is dan weer de Boekhandelszegel. Links onder.
De zegel is van De Bergensche boekhandel aan de Oude Prinslaan 11 in Bergen. Dat vind ik dan weer leuk. Het spel met Berg en Dal gaat ook fysiek door!
Op internet (DBNL) is nog een interessante bespreking
van het boek te vinden….
De boekhandel waar mijn exemplaar gekocht is, bestaat nog.
Zelfs het telefoonnummer is ongewijzigd, alleen aangevuld met
een aantal voorloopcijfers.
De boekhandel is ook actief op het gebied van marginaal drukwerk
(bibliofiele boeken zoals ze het zelf noemen)!
Het belooft weer een prachtig leesavontuur te worden.
Alselm Kiefer 06: Vitrine
Een aparte ruimte was ingenomen door werken die zich
in vitrines bevonden. Twee werken die in de collectie van
Museum Voorlinden zijn, waren aan deze groep toegevoegd.
Museum Voorlinden, Anselm Kiefer, Im Herbst dreht sich die Erde etwas schneller.
Anselm Kiefer, Der fehlende Büchstabe (De ontbrekende letter of De ontbrekende loden letter).
Anselm Kiefer, Die Freimaurer (De Vrijmetselaars), 2010 – 2011.
Anselm Kiefer, Ave Maria.
Toen ik de tentoonstelling bezocht was de catalogus nog niet beschikbaar. Ik had plannen om die te kopen maar 22 euro voor de tentoonstelling en 44 voor de catalogus. Veel geld. Sommige van de werken blijven daarom zonder hun naam of de creatiedatum.
Anselm Kiefer, Karfunkel fee, 2009. In mijn hoofd moet ik bij dit werk steeds denken aan de tandenfee. Maar dat schijnt niet de juiste interpretatie te zijn. Het werk zit achter glas.
Kasteelplein geblokkeerd
Gisteren was het Kasteelplein in Breda de hele dag
geblokkeerd om een electriciteitsvoorziening op de
Kaatsbaan te vervangen.
Een korte serie foto;s.
Waarschijnlijk ging het om deze installatie.
Drogen zonnebloemen
De twee zonnebloemen drogen natuurlijk gewoon verder.
De blaadjes van de bloem verliezen wel veel van hun kleur.
Maar ze leveren nog steeds leuke foto’s op (al zeg ik het zelf).
Palazzo Vecchio
Het gebouw heeft geen eenvoudig programma.
De inrichting van de verschillende ruimtes is in verschillende tijden
gebeurt. Er is samenhang tussen de kamers die samen een appartement
vormen en ook de appartementen ondeling hebben inhoudelijke
afhankelijkheden. Een beetje veel voor een zomerse wandeling.
De afbeeldingen in de berichten over het Palazzo Vecchio zijn willekeurig.
Je ziet was me opviel, wat ik mooi vond. Het is verre van compleet.
Zo zie je in de berichten weinig foto’s van de inrichting
van de ruimtes. De voorwerpen die in de ruimtes staan.
Vandaag een paar voorbeelden.
Florence, Palazzo Vecchio, Apartments of Eleonora.
Even een waarschuwing vooraf: met dit bericht wordt niet geprobeerd een politiek statement te maken. Apartments of Eleonora, Room of Esther, Giorgio Vasari, Giovanni Stradano, frame: Battista Botticelli, 1561 – 1562.
Palazzo Vecchio, Cabinet with mythological scenes. Design by Leonard van der Vinne.
Leonard van der Vinne was een Vlaming die voor een deel van zijn loopbaan
actief was in Italië. Ik vond het volgende over hem op internet:
Known as an intarsiatore (intarsia artist) and cabinetmaker, Flemish master Leonard van der Vinne specialized in inlay techniques, helping to spread the taste for inlaid floral patterns made of exotic wood, ivory, and mother-of-pearl throughout Europe. He moved to Italy to work in the Medici manufactory from 1659 until his death in 1713. Later in his career, Van der Vinne more often collaborated with other artists to construct objects inlaid with hardstone panels known as pietre dure.
Grappige afbeelding met een stiekem hoofdje aan de bovenkant.
Unknown sculptor, Maschera di Dante Alighieri, plaster, 16th – 17th (?) century. Compleet met Dan Brown.
Een andere tijd, een andere sfeer: Apartments of the priors, Chapel of the priors, Ridolfo Bigordi ook bekend als Ridolfo del Ghirlandaio, 1511 – 1514, fresco.
Met daarboven dit plafond: Apartments of the priors, Chapel of the priors, The Holy Trinity among the evangelists: Johannes (Adelaar) en Marcus (Leeuw). De andere evangelisten zijn ook afgebeeld maar niet op deze foto te zien.
Apartments of the priors, Chapel of the priors, Mariano Graziadei da Pescia, Madonna col bambino, San Giovannino e Santa Elisabetta, circa 1511 – 1514.
Weer een compleet andere sfeer. Om indruk te maken. Apartments of the priors, Audience Chamber, Francesco De Rossi, ook bekend als Salviati, 1543 – 1545, fresco. Het werk heeft een erg lange titel: After conquering the Etruscan city of Veii, to be seen on the background, Camillus the general parades in triumph, crowned by Fame and preceded by a chariot with the statue of Juno (godin van het huwelijk).
Camillus op Wikipedia:
Marcus Furius Camillus (circa 446-365 v.Chr.) was een belangrijk Romeins staatsman en militair van Patricische afkomst. …
Camillus veroverde in 396 v.Chr. de Etruskische stad Veii, destijds de belangrijkste rivaliserende stad van het Rome, na een tien jaar durend belegering. Nadat hij beschuldigd werd van het oneerlijk verdelen van de veroverde buit, ging Camillus vrijwillig in ballingschap in Ardea. De burgers verweten hem ook hoogmoedig patricisch gedrag; toen hij op zijn triomftocht de stad binnen reed op een strijdwagen voortgetrokken door vier witte paarden, deed hij ook nog eens de herinnering herleven aan de verdreven Romeinse koningen.
Deze ontvangstruimte probeert op allerlei manieren indruk te maken
op de bezoekers:
Door een marmeren beeld boven de deuren en daarboven dan weer een fresco. Benedetto and Giuliano Da Maiano, Statue of Justice, marble.
Door deze versiering aan de deurstijlen. Als een Hoorn des overvloeds.
Maar ook door het uitzicht uit deze ruimte.
Ik was onder de indruk.
Anselm Kiefer 05: Lood
Voor mij het minst interessante deel van Bilderstreit.
Natuurlijk zijn de beelden in de film spectaculair als
lood uitgegoten wordt over een canvas.
Maar bij mij komt het gemaakt en weinif esthetisch over.
Het verhaal erbij snap ik maar het plaatje klopt niet.
Museum Voorlinden, Anselm Kiefer, Für Paul Celan, 2017 – 2019.
Anselm Kiefer, Sternenfall, 1998 – 2016.
Palazzo Vecchio
Wanneer je door het Palazzo Vcchio loopt,
loop je door de geschiedenis.
Je ziet er veel, heel veel kunstwerken. Echt niet allemaal mooi.
Maar wel erg interessant.
De (hoog) renaissance wordt afgewisseld met maniërisme of
de late renaissance en de ‘grotesque style’.
Een hoofdrol is weggelegd voor Giorgio Vasari maar de ene
naar de andere bekende en onbekende naam komt voorbij.
Alles is kunst: de vloeren, de muren, de plafonds, alle
gebruiksvoorwerpen die er staan, de ramen: alles.
Omdat niet alles altijd even mooi en rustig gedoseerd wordt,
is het vaak overweldigend en komt het onsamenhangend over.
Mijn bericht zal mogelijk dan ook deze kenmerken in zich hebben.
Bij sommige foto’s was ik onzorgvuldig en dat betekent dat het me nu extra tijd kost om van bovenstaande foto de volgende tekst te distileren. Palazzo Vecchio, Terrace of Juno, Andrea del Verrocchio, Putto with dolphin.
Florence, Palazzo Vecchio, Terrace of Juno, Andrea del Verrocchio, Putto with dolphin, circa 1470 – 1480, bronze.
Een vloer uit MDLVI (1556). Hall of Opi, Apartment of the Elements, Palazzo Vecchio.
Apartments of the elements, Rooms of Ceres and Study of Calliope, Ceres seeks her daughter Proserpina (Persephone) after her abduction by Pluto, god of the underworld. Zoals vaker in het Palazzo Vecchio zijn deze werken uitgevoerd door Giorgio Vasari, Cristofano Gherardi en Marco Marchetti da Faenza. Ze gebruikt wel een heel leuk vervoermiddel!
Een klein vertrek, vandaar een moeilijk perspectief op de foto. Je ziet de muur met het altaarstuk ‘Deposition of Christ’ en daarboven de fresco’s van het plafond. Apartments of Eleonora, Chapel of Eleonora, Agnolo Bronzino, Deposition of Christ, 1540 – 1565.
Een reeks foto’s van een relatief klein vertrek. De camerino of study van Grand Duchess Bianca Cappello. De decoraties in grotesque style zijn volgens een gids die ik in Florence kocht van Antonio di Annibale da Campogiallo. Tweede helft 16e eeuw.
Is het hier dan mee gereed.
Nee, er volgt nog meer.
Argusvlinder 