Ik luister naar: Joe Jackson – Fool

JoeJacksonFool


Zijn laatste CD was een eerbetoon aan Duke Ellington.
Niet verkeerd maar ik hoor hem liever zijn eigen werk brengen.
Vaak hoog tempo, zijn typische stem.
Hierboven de ‘hoes’ of het ‘art work’, zo je wil.
Ingescand.
Ik heb de folie om de CD zoveel mogelijk heel gelaten en die onder
de hoes gelegd zodat de sticker met ‘Joe Jackson’ en ‘Fool’
voor nu niet verloren gaat.

Ik luister naar Duke Ellington and his orchestra: Heading for Newport 1956

DukeEllingtonAndHisOrchestraHeadingForNewport1956


Newport 1956 is een van dé klassieke jazz optredens.
Het optreden is legendarisch. Heeft een eigen Wikipedia-hoofdstuk.
Deze opname is van 2 juli 1956, 5 dagen voor het legendarische concert.
Ik gebruik het woord ‘legendarisch’ nu voor de derde leer.
Zal ik niet meer doen.
Maar luister naar de opname van Newport en deze opname gemaakt
on Hill Auditorium, University of Michigan, Ann Harbor.
Oordeel zelf.

DukeEllingtonAndHisOrchestraHeadingForNewport1956Disk

Duke Ellington and his orchestra: Heading for Newport 1956 uitgebracht door Doctor Jazz.


Hoor Ray Nance, Paul Consalves, Jimmy Hamilton, Harry Carney,
Johnny Hodges, Russel Procope, Britt Woodman, Clark Terry,
Cat Anderson en bijvoorbeeld Duke Ellington zelf.

Gedundrukt

Ik ken Simon Carmiggelt van vroeger, van de tv.
Mijn herinneringen zijn niet heel gedetailleerd:
de begin tune ‘In a sentimental mood’ The Duke Ellington Orchestra,
zijn stem, zijn tempo.

Dus meer de sfeer dan feitelijke dingen.
Maar als ik hem lees hoor ik hem weer.

Nu ik hem lees ervaar ik hoe goed de Kronkels geschreven zijn.
De details, de slotzin, de situatieschets, het portret, de humor.

Over de humor valt veel te zeggen.
De droge vertel trant in combinatie met soms diepe triestheid,
levert komische situaties op.
Situaties die je ook bij andere komische talenten ziet
als Charles Chaplin of Buster Keaton.
Hun timing is net als bij Simon Carmiggelt perfect.
Net als Simon Carmiggelt schuwen ze schrijnende situaties niet.
Simon Carmiggelt schrijft bijvoorbeeld regelmatig over Amsterdamse Joden
en hun lot tijdens de Tweede Wereldoorlog.
Scherpe constateringen gaat hij daarbij niet uit de weg.
Het effect is dat de boodschap beter blijft hangen
dan wanneer hij dijenkletsers zou schrijven.
Iets wringt er namelijk, in het verhaal maar achteraf ook in je hoofd.

De Kronkels gaan vaak over op zich alledaagse situaties met gewone mensen.
Allemaal in Den Haag of Amsterdam.
Er staan er gelukkig een aantal op YouTube.

Normaal zou ik nu een stukje aanhalen maar
dat doe ik hier niet.
Het boekje is niet duur en erg leuk.
Gewoon kopen en lezen!
Aanraders: ‘De heer Cohen’ (1947) en bijvoorbeeld ‘Buigen’(1980).
Deze keer boog ik ook.

 photo DSC_3606CarmiggeltGedundrukt.jpg
Simon Carmiggelt, Gedundrukt (uitgegeven door Van Oorschot).

Het boek heb ik meegenomen naar India.
In Pushkar ben ik begonnen het te lezen.
De afgelopen dagen heb ik de laatste verhalen gelezen.
De extra grijze omslag heeft de vliegreis niet overleefd.

David Bowie, Nick Cave, Joe Jackson, Bettie Serveert

Ik meldde al dat ik de CD van David Bowie had gekocht,
maar ik heb bij dat bezoek aan de platenzaak
nog een paar schijfjes gekocht:

Nick Cave:
De grote bard Nick Cave heeft vorig jaar
weer een album opgeleverd.
Donker, meeslepend, mysterieus als altijd.
Wel wat eenvoudiger van bezetting.
Geen grote orkesten die de achtergrond constant vullen.

 photo DSC_0334.jpg

Joe Jackson:
Iemand die de muziek van Duke Ellington in ere wil houden
kan op mijn support rekenen.
Hier samen met bijvoorbeeld Iggy Pop en Steve Vai.
Prachtige hoes.
Alleen daarom zou je hem al willen kopen.
Leuk detail.
Joe neemt zijn hoed af als tribute aan Ellington.
Hij doet dat bij het straatnaambord van de Duke Ellington Boulevard.
Een van de andere straten heet ‘Amsterdam’.

 photo DSC_0334DetailEllingtonBoulevardAndAmsterdam.jpg

Bettie Serveert:
Die heb ik nog onvoldoende beluisterd om een reactie te kunnen geven.
Maar de hoes mag er zijn!

 photo DSC_0336OhMayhem.jpg

Muziek die er toe doet

Afgelopen zaterdag ging ik door mijn CD verzameling.
Ik zocht een paar CDx92s.
Het mooie was dat ik weer tegen een aantal CDx92s aanliep
die ik al lang niet meer gehoord heb maar die er wel toe doen.
Dat vind ik ten minste.
Hier een overzicht.

De muziek van Philip Glass in het algemeen. Zijn operax92s en zijn filmmuziek zoals Powaqqatsi, de opvolger van Koyaanisqatsi.


John Hiatt, Bring the family.


Robert Fripp and the league of crafty guitarists. Live. Deze CD heb ik gekocht in de Bredase phonotheek toen die nog op de Ginnekenweg zat.


Glenn Gould die de Goldberg Variations speelt van Bach.


Donald Fagen: The Nightfly.


Dxe9jxe0 vu, Crosby, Stills Nash & Young.


Alle muziek van Duke Ellington zoals bijvoorbeeld Anatomy os a murder, Duke Ellington. In dit geval filmmuziek.


Friday Night in San Francisco: Al Di Meola, John McLaughlin en Paco De Lucia. Oorverblindend.


Terwijl ik deze blog maak luister ik naar Southern Man in iTunes. 4 Way street, Crosby, Stills, Nash & Young. Bijna 14 minuten fantastische muziek.